Ποιες είναι οι αιτίες του ρατσισμού;

Ρατσισμός. Από πού προέρχεται; Μια άποψη θέλει τον ρατσισμό ως έμφυτο στην ανθρώπινη φύση. Ότι δηλαδή, πάντα υπήρχε, και πάντα θα υπάρχει. Μια πιο φιλελεύθερη άποψη υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα κακό ανθρώπινο ιδεολόγημα, και πως αν αλλάξουμε τις ιδέες, θα εξαφανιστεί.
Και οι δυο αυτές απόψεις είναι λάθος. Ο ρατσισμός δεν είναι ιδεολόγημα αλλά θεσμός. Και οι απαρχές του δεν βρίσκονται ούτε στην ανθρώπινη φύση, ούτε στις ανθρώπινες ιδέες. Ο ρατσισμός ξεπήδησε με τον καπιταλισμό και το εμπόριο των δούλων. Όπως έγραψε κάποτε ο Μαρξιστής CLR James: «Η έννοια του διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τη φυλή του, ξεκίνησε με το δουλεμπόριο. Αυτό αποτέλεσε κάτι τόσο  σοκαριστικό, κόντρα σε κάθε κοινωνική έννοια, κόντρα σε κάθε θρησκευτική και φιλοσοφική αντίληψη… ώστε η μόνη δικαιολογία με την οποία η ανθρωπότητα θα μπορούσε να το ανεχτεί, ήταν να διαχωριστούν οι άνθρωποι σε φυλές, και να αποφασιστεί πως οι Αφρικανοί ανήκαν σε μια κατώτερη φυλή».
Η ιστορία αποδεικνύει τα παραπάνω. Πριν την έλευση του καπιταλισμού, δεν υπήρχε ο ρατσισμός ως συστηματική μορφή καταπίεσης. Για παράδειγμα, οι αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές κοινωνίες δεν είχαν καμία φυλετική  καταπίεση. Και δεν μιλάμε για φιλελεύθερες κοινωνίες, αλλά για κοινωνίες που χτίστηκαν και που λειτουργούσαν στις πλάτες των δούλων. Αυτές λοιπόν οι κοινωνίες, δημιούργησαν μια ιδεολογία ώστε να δικαιολογήσουν τη δουλοκτησία. Όπως είπε ο Αριστοτέλης,  κάποιοι άνθρωποι είναι φύσει ελεύθεροι, άλλοι είναι δούλοι, και για αυτούς, η δουλεία είναι φυσική και δίκαιη.

Εδώ μωρή θα λέγεσαι …Μαρία

Δήμα (Fullmoon)

 

 Διάβασα τις προάλλες στην βρεττανική εφημερίδα Independent ότι στο Ντουμπάι ένας φανατικός ισλαμιστής άφησε την εικοσάχρονη κόρη του να πνιγεί  μπροστά στα μάτια του προκειμένου να μην την αγγίξουν οι ναυαγοσώστες. Ο στοργικός πατέρας τούς απαγόρεψε να την ακουμπήσουν και προτίμησε να τη βλέπει να ξεψυχάει λίγα μέτρα πιο κει.

Αυτή ήταν άλλη μια γυναίκα, ανάμεσα στα εκατομμύρια στον πλανήτη, που για ζωή γνώρισε την αποκλειστική της διαχείριση-διάθεση-ανάθεση-διακίνηση-απόσυρση από έναν άντρα, ως προϊόν που του ανήκει.

Για την «πολιτισμένη» Δύση η παραδοχή της κατάστασης της γυναίκας-σκλάβας σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, λόγω θρησκευτικής καταπίεσης, είναι εύκολη. Το δύσκολο είναι να καταλάβει ο καθένας σ’ αυτό το τεταρτιμόριο της γης, που σου λέει «ποια καταπίεση, ξεβράκωτες γυρνάνε όλες» ότι η γυναίκα παραμένει υπό εκμετάλλευση ως το πιο κερδοφόρο είδος στον πλανήτη.

Αντιρατσιστική» εθνική λογοκρισία

Η μάχη της Κρήτης, σε πίνακα ντόπιου λαϊκού ζωγράφου. Ο Ρίχτερ την περιλαμβάνει, μαζί με κάμποσες ακόμη ομοειδείς, στο βιβλίο του

Συντάκτης: 

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρρά

Οταν το περασμένο καλοκαίρι ερχόταν για ψήφιση στη Βουλή το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σαμαρά (νυν Ν.4285), από τις στήλες τούτης εδώ της εφημερίδας είχαμε προειδοποιήσει (26.8.2014) ότι το περιβόητο άρθρο 2, με το οποίο ποινικοποιείται η «δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων» πολέμου και γενοκτονιών, είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει λογοκριτικά για την ιστορική έρευνα στη χώρα μας. Στο ίδιο μήκος κύματος, 139 ιστορικοί απηύθυναν μέσω της «Εφ.Συν.» έκκληση προς την κυβέρνηση να αποσύρει το επίμαχο άρθρο (2.9.2014). Τελικά, το τελευταίο ψηφίστηκε από τους βουλευτές της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ – με μόνη τιμητική εξαίρεση, στην τελευταία περίπτωση, τη Μαρία Ρεπούση.

Αντιμέτωποι μ’ αυτές τις προειδοποιήσεις, οι αρμόδιοι παρείχαν τότε αφειδώς διαβεβαιώσεις πως η επίμαχη διάταξη ουδέποτε πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για την περιστολή του έργου των ιστορικών. «Σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκεται η απαγόρευση ή ιδεολογική χειραγώγηση της επιστημονικής έρευνας», ισχυριζόταν π.χ. η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, απόσπασμα που ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου επανέλαβε αυτολεξεί κατά την αγόρευσή του πριν από την ψηφοφορία (Πρακτικά Βουλής, σ.2.605-6). Επιφυλακτικότερη, η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής στη δική της έκθεση (1.9.2014) έκρινε πάντως ότι «θα ήταν σκόπιμο, ελλείψει ειδικής ρύθμισης στην ελληνική νομοθεσία και προς διευκόλυνση της εφαρμογής της προτεινόμενης διάταξης, να εισαχθεί ειδικός λόγος άρσης του αδίκου της περιγραφόμενης συμπεριφοράς» στην περίπτωση της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας. Δυστυχώς, η πρότασή της δεν εισακούστηκε.

Ο Δ. Δεληολάνης γράφει από τη Ρώμη: Φασίστες και μαφιόζοι δουλεύουνε μαζί

Του Δημήτρη Δεληολάνη      
Από τις αρχές του Νοεμβρίου σε πολλές λαϊκές συνοικίες της Ρώμης ξέσπασε μεγάλο και μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην παρουσία κέντρων υποδοχής μεταναστών, προσφύγων ή ρομά.
Η εξέγερση των προαστίων
Εκατοντάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τα κέντρα υποδοχής μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στη γειτονιά τους. Οι διαμαρτυρίες κατέληξαν σε σοβαρά βίαια επεισόδια στη συνοικία Τορ Σαπιέντσα, όπου οι δημοτικές αρχές δημιούργησαν το καλοκαίρι κέντρο στέγασης και υποστήριξης ανηλίκων προσφύγων, που έφθασαν στην Ιταλία ασυνόδευτοι. Οι εξαγριωμένοι κάτοικοι πετροβόλησαν κι έσπασαν τα τζάμια του κέντρου ενώ ξυλοκόπησαν και κάποιους νέους πρόσφυγες που τόλμησαν να βγουν έξω. Οι νεαροί πρόσφυγες κατηγορήθηκαν ότι παρενοχλούσαν τις γυναίκες στο δρόμο και υπήρξαν μάλιστα καταγγελίες για απόπειρες βιασμού (εντελώς αβάσιμες, όπως γρήγορα αποδείχθηκε). Παράλληλα, κυκλοφορούσαν πληροφορίες (εντελώς αβάσιμες) ότι οι νεαροί πρόσφυγες εισέπραταν 40 ευρώ την ημέρα και ότι είχαν προνομιακή μεταχείριση στην παροχή λαϊκής κατοικίας: «Να δώσουν τα λεφτά και τα σπίτια μας», φώναζαν οι κάτοικοι.

H φυλετική διάκριση μεταξύ λευκών και αφροαμερικάνων στις ΗΠΑ βάσει αριθμών.

Το μελάνι στην απόφαση του δικαστηρίου, με την οποία ο δολοφόνος του Mike Brown‬, Darren Wilson δεν θα παραπεμφθεί σε δίκη είναι ακόμα νωπό.
Αρκετές φωνές, μεταξύ αυτών και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μεσιές Ομπάμα με το όνομα, έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν πως «ήταν η κακιά η ώρα», «το θύμα ήταν κακό παιδί», «δεν μπορεί, κάτι θα έκανε», αλλά κυρίως πως δεν τίθεται θέμα ρατσισμού….

¨Ετσι λοιπόν, απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca μερικά στατιστικά, τα οποία, ω του θαύματος, μας δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα…

Η δήλωση της χρονιάς! Σε αντιδιαστολή με ένα ρατσιστικό σύνθημα στον Πειραιά.

Και η ζωή κι ο θάνατος ενός θρύλου του Blues, του Robert Johnson

 

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Robert Johnson,
το θρύλο του Blues. Αυτό το κείμενο
είναι ουσιαστικά μια απόπειρα
να εξετάσει περισσότερο ιστορικά
και λιγότερο φολκλορικά–μυθολογικά τη ζωή του.

Ο Robert Johnson γεννήθηκε στις 8 Μαϊου του 1911 στο Hazelhurst του Μισσισσιππή από την Julia Dodd και τον Noah Johnson. Ο πατέρας του σχεδόν αμέσως τους εγκατέλειψε, με αποτέλεσμα ο Robert να μην τον γνωρίσει ποτέ. Η μητέρα του είχε άλλα επτά παιδιά, τα περισσότερα αγνώστου πατρός. Τα επώνυμα της μητέρας του άλλαζαν κατά καιρούς μιας και υιοθετούσε όχι μόνο τα επώνυμα των ανδρών που παντρευόταν, αλλά και των ανδρών, με τους οποίους κατά καιρούς συζούσε. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιο ήταν το πατρικό της επώνυμο αν και πολλοί ισχυρίζονται, πως ήταν το Major.

Πάντως, είναι γενικά παραδεκτό από διάφορους μελετητές της ιστορίας του Robert Johnson, πως η μητέρα του, του αποκάλυψε το όνομα του πραγματικού του πατέρα την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ των ΗΠΑ, όταν πλέον λευκοί και μαύροι από κοινού βίωναν την απόλυτη εξαθλίωση και δυστυχία...

πηγή

Η Ολλανδία σε νευρική κρίση!

Μιχάλης Μιχελής
Ποιος το περίμενε; Δηλαδή μέσα στην πιο ευκατάστατη πόλη της Ολλανδίας, εκεί που κατοικοεδρεύουν τ’ ανάκτορα, το Κοινοβούλιο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να βρίσκεται μια γειτονιά, η περιβόητη Σιλντερσβάικ (Schilderswijk), που έχει αναθρέψει και προωθήσει αρκετούς νέους, που στελεχώνουν την περιβόητη ισλαμική οργάνωση ISIS;
Στην Ολλανδία της πολυπολιτισμικότητας, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις πολιτικής υστερίας. Και τώρα τι κάνουμε; Ποιος αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, αναρωτιούνται οι αρθρογράφοι των συντηρητικών εφημερίδων, παρουσιάζοντας άρθρα επί άρθρων και βίντεο, που δείχνουν τη σχιζοφρένεια που έχει φτάσει στα όρια του παροξυσμού; Από την μία το ακροδεξιό κόμμα PVV του Βίλντερς να ζητάει να κηρυχθεί η συγκεκριμένη περιοχή της Χάγης, σε κατάσταση εκτάκτων μέτρων  και από την άλλη σε καθημερινή βάση, να συνεχίζονται με κάθε τρόπο οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις, υποστήριξης του ισλαμικού χαλιφάτου στο Ιράκ.

Χτυπά το κράτος τον ρατσισμό;

---

                                                                       του Σπύρου Μαρκέτου
Είναι παράδοξη φαντασίωση η ιδέα ότι σήμερα, μέσα στην οικονομική κρίση, θ’ αντιμετωπίσει τον φασισμό ένας κρατικός μηχανισμός που ελέγχεται από καπιταλιστές και στους κρίσιμους τομείς της αστυνομίας και της δικαιοσύνης στελεχώνεται από ακροδεξιούς και χρυσαυγίτες. Το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο φυσικά, παρά την ευφάνταστη ονομασία του, κάτι σαν τον Ξένιο Δία, δεν φτιάχτηκε για να χρησιμοποιηθεί εναντίον των ρατσιστών ή των ναζί, αν γίνει νόμος, αλλά αντίθετα ανοίγει δρόμο σε κάποιους άλλους νόμους που αύριο θα ποινικοποιούν κάθε αμφισβήτηση. Η συγκρότηση και οι παραδόσεις των κατασταλτικών μηχανισμών το εγγυούνται αυτό, πόσω μάλλον όταν τούς ελέγχει μια ακροδεξιά και σε μεγάλο βαθμό φιλοφασιστική κυβέρνηση.

Μια τσιγγάνα στον Σύριζα παραλίγο!

Ο γύφτος στο Λυκαβηττό! Μ” αυτό τον πηχυαίο τίτλο τα ΝΕΑ έφτυσαν τον Μανώλη Αγγελόπουλο και εγκάλεσαν εμάς που είχαμε το θράσος να ανεβάσουμε τον τσιγγάνο τραγουδιστή στον «ιερό», για τους καθωσπρέπει «λευκούς» ευρωπαϊστές, λόφο του Λυκαβηττού, το καλοκαίρι του 1983. Και, μάλιστα, οι βέβηλοι!, μαζί με μια )λόκληρη τσιγγάνικη κομπανία, στην οποία συμμετείχαν η Ελένη Βιτάλη και οι κορυφαίοι σολίστες Γιάννης Βασιλόπουλος στο κλαρίνο και Λευτέρης Ζέρβας στο βιολί.

Τα ΝΕΑ, που όχι μόνο διαβάζονταν από ένα μεγάλο κομμάτι αριστερών, αλλά και γράφονταν από πολλούς αριστερούς των γραμμάτων και των τεχνών. Αριστερούς, «ορθόδοξους», «ανανεωτές» και «σοσιαλδημοκράτες», που , σε ομοφωνία με δεξιούς «ευρωπαϊστές» και ανομολόγητους ρατσιστές, έβγαζαν όχι μόνο σπυράκια, αλλά και χολή εναντίον των λαϊκών τραγουδιστών, με ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο την ιδιαιτερότητα του «γύφτου».

η ιστορία της μαύρης Αφροδίτης

Έπεσε στην αντίληψη μου μια ταινία του 2010 και κάθισα και την είδα. Είναι η ταινία Μαύρη Αφροδίτη, σε σκηνοθεσία του Αμπντελατίφ Κεσίς με τους: Ολιβιέ Γκουρμέ, Γιαχίμα Τόρες, Αντρέ Γιάκομπς.
Η μαύρη Αφροδίτη είναι η αληθινή συγκλονιστική ιστορία της Σάαρτζι ή Σάρα Μπάρτμαν μιας νεαρής μαύρης που ανήκε στη φυλή Κχόι ή φυλή των Οτεντότων , όπως υποτιμητικά την αποκαλούσαν οι Ολλανδοί άποικοι. Στην καθημελουμένη,  λαική γλώσσα των Ολλανδών Οτεντότος συμαίνει χαζός, πνευματικά καθυστερημένος.
Με στόχο να κερδίσει χρήματα αυτή αλλά πιο πολύ το αφεντικό της, πηγαίνει στην Αγγλία και στην Γαλλία, αναγκασμένη να δείξει σε τσίρκο  τα ιδιαίτερα ανατομικά χαρακτηριστικά της.  Τόσο η ίδια, όσο και οι περισσότερες γυναίκες της φυλής της  διέθετε δυσανάλογα ογκώδεις γλουτούς, μεγάλα στήθη και υπερμεγέθη γεννητικά όργανα.
Χαρακτηριστικά που για την φυλή της αποτελούν ένδειξη θηλυκότητας και γονιμότητας αλλά για τους  ρατσιστές αποικιοκράτες  αποτελούν ερέθισμα για τις πλέον διεστραμμένες ερωτικές φαντασιώσεις.  Με την εικόνα που είχαν οι λευκοί ρατσιστές για τους μαύρους να είναι πως επιδίδονται ασταμάτητα και διαρκώς σε σεξουαλικές δραστηριότητες. Ενώ για τους επιστήμονες της εποχής ήταν μια απτή απόδειξη της ζωώδους φύσης των μαύρων και της ανωτερότητας του λευκού ανθρώπου.

Στην περίπτωση της Σάαρτζι ανατόμος Κουβιέ «αγοράζει» την Μπάρτμαν με όρους αντικειμένου, για ιδιοτελή πρωτιά, εντός του περιφραγμένου χώρου της θεσμοποιημένης αλήθειας. Δεν καταφέρνει όμως να μελετήσει το σώμα της παρά μόνο άψυχο, μετά το θάνατό της το 1816, αφού η «Μαύρη Αφροδίτη» πέρασε και από οίκο ανοχής και πέθανε στο δρόμο αλκοολική και άρρωστη. Ο φημισμένος ανατόμος θα κατασκευάσει γύψινο ομοίωμα της Μπάρτμαν που εκτίθεται στο Μουσείο του Ανθρώπου στο Παρίσι, μαζί με τα γεννητικά της όργανα και τον εγκέφαλό της σε γυάλινα δοχεία με φορμόλη. Ο Κουβιέ κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι ο εγκέφαλος της γυναίκας μοιάζει πολύ με εκείνον του ουραγκοτάγκου, ενώ η ίδια συνιστά «σκαλοπάτι», μεταξύ ανθρώπου και ζώου.
Η μαύρη Αφροδίτη(ειρωνική επίκληση της θεάς του έρωτα) εξευτελίστηκε, ταπεινώθηκε, έγινε θέαμα σε τσίρκο, πειραματόζωο στους επιστήμονες- τόσο ζωντανή, όσο και νεκρή- θέαμα σε όργια των Γάλλων αριστοκρατών και πόρνη. Μια μαύρη γυναίκα που ήταν μια πραγματική καλλιτέχνης.  Ήξερε να τραγουδά, να παίζει μουσική, αλλά για τα λευκά αφεντικά της, ήταν η γυναίκα με τα ιδιαίτερα ανατομικά προσόντα και αυτά πουλούσαν.
Η ιστορία της Μαύρης Αφροδίτης είναι η τραγική ιστορία των καταπιεσμένων του τρίτου κόσμου και πιο συγκεκριμένα της Αφρικής. Είναι η ιστορία των καταπιεστών/ καταπιεσμένων- οικονομικά- ηθικά- σεξουαλικά-  της δύσης, που  ζούσαν από την καταπίεση των πιο καταπιεσμένων από αυτούς. Είναι η ιστορία  των ελίτ και της επιστήμης που με πολιτικά, ιδεολογικά και «επιστημονικά» μέσα,  εξηγούν, δικαιολογούν και δικαιώνουν την αποικιοκρατική- ιμπεριαλιστική καταπίεση.  Μια καταπίεση που συνεχίζεται και στις μέρες όχι βέβαια με τα ίδια ψευδοεπιστημονικά δεδομένα των αρχών του 1800, αλλά με τα ιδεολογήματα της ασφάλειας του Ευρωπαίου, από διαφορετικούς πολιτισμούς που δεν μπορεί να συνυπάρξουν μαζί του.
Η «μαύρη Αφροδίτη» κατόρθωσε τελικά να βρει τη γαλήνη αρκετά χρόνια μετά τον τραγικό θάνατό της, όταν τα λείψανά της επέστρεψαν με επισημότητα το 2002 στη Νότια Αφρική στο πλαίσιο του εορτασμού για την Ημέρα της Γυναίκας.
http://flashx.tv/video/GBTYBDC5GJFS8JV/Black-Venus
Πηγή

Xρυσή Αυγή: Ο «συνιδρυτής» καίει τον Αρχηγό

του Δημήτρη Ψαρρά
Ο «θεωρητικός» της Χρυσής Αυγής επιβεβαιώνει όσα δεν ομολογούν οι συναγωνιστές του
Αν για τους «προστατευόμενους» μάρτυρες που έχουν καταθέσει στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής ο Μιχαλολιάκος και η ομάδα του εκφράζουν αμφισβητήσεις και αφήνουν υπονοούμενα για την αξιοπιστία τους, εκείνον που δεν μπορούν να αμφισβητήσουν είναι ένας πολύ δικός τους άνθρωπος, συνοδοιπόρος του Αρχηγού από το 1974 μέχρι σήμερα, ο μηχανικός Γιάννης Περδικάρης. Πρόκειται για τον «θεωρητικό» της οργάνωσης, τον άνθρωπο που συνέταξε τα βασικά ιδεολογικά της κείμενα, από τη Διακήρυξη Ιδεολογικών Αρχών του 1986-1987 μέχρι το πρόγραμμα για τις εκλογές του 2012. 
Ο Περδικάρης γεννήθηκε το 1954 και αρθρογραφεί από το 1982 στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή», στην αρχή με το όνομά του και στη συνέχεια με το ψευδώνυμο Ιων Φιλίππου. Είναι, σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, ένας από τους επτά «συνιδρυτές» της οργάνωσης στις 9.2.1986 και πολύ στενός συνεργάτης του Αρχηγού μέχρι σήμερα, παρά τις διαφωνίες και τις αποκλίσεις του. Είναι, κατά δήλωσή του, ο «παλαιός και καθαρόαιμος εθνικοσοσιαλιστής», ο Ελληνας «θεωρητικός του ναζισμού». Ξεκίνησε κι αυτός την καριέρα του από την «Τετάρτη Αυγούστου» του Πλεύρη επί χούντας και παραδέχεται τον ρόλο που έπαιξε η οργάνωση αυτή κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Την εξιστόρησή του για τη Χρυσή Αυγή ο Περδικάρης-Φιλίππου τη δημοσίευσε σε βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα («Χρυσή Αυγή, Πολιτικός Οδοδείκτης») στις εκδόσεις «Ηλεκτρον» του Κώστα Πλεύρη. Γραμμένο κάτω από την ευφορία της εκλογικής επιτυχίας της οργάνωσης, το βιβλίο περιλαμβάνει μια εκτενή εισαγωγή και ορισμένα κείμενα του Περδικάρη που δημοσιεύτηκαν την τελευταία περίοδο στον ιστότοπο της οργάνωσης.

Μέχρι στιγμής η υπερασπιστική γραμμή που ακολουθεί ο Αρχηγός και η ηγεσία της Χρυσής Αυγής βασίζεται σε τρεις ισχυρισμούς:
1. Οτι η δομή της οργάνωσης είναι παρόμοια με οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα και ότι το καταστατικό της που αποκαλύφτηκε στην «Εφ.Συν.» (29.9.2013) δεν είναι γνήσιο, ενώ δεν ισχύει και η «Αρχή του Αρχηγού» (το περιβόητο Führerprinzip), σύμφωνα με την οποία ο Αρχηγός ελέγχει και αποφασίζει τα πάντα.
2. Οτι η Χρυσή Αυγή δεν έχει σχέση με παράνομες ενέργειες και ότι η όποια εγκληματική δράση μελών της διαπιστώνεται, δεν αφορά την ηγεσία της.
3. Οτι η οργάνωσή τους δεν έχει καμιά σχέση με τον ναζισμό, τον οποίο μάλιστα αποδοκιμάζουν και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν έχουν καμιά σχέση μ’ αυτόν, εφόσον είναι προϊόν του γερμανικού εθνικισμού, ενώ υποστηρίζουν ότι στη γερμανική επίθεση του 1941 η θέση τους θα ήταν στο πλευρό του ελληνικού στρατού.
Και τα τρία αυτά επιχειρήματα καταρρίπτονται στο βιβλίο του Περδικάρη. Σημασία έχει το γεγονός ότι όσα λέει ο «συνιδρυτής» δεν μπορούν να διαψευστούν από τους έγκλειστους συναγωνιστές του ούτε τα κίνητρά του να αμφισβητηθούν.


Εχουμε και λέμε:
1. Η δομή της οργάνωσης 
Ο Περδικάρης-Φιλίππου αποκαλύπτει ότι για τον Μιχαλολιάκο «η Χρυσή Αυγή είναι ένας στρατώνας, όπου χιλιάδες στρατιώτες στρατωνίζονται» (σ. 39). Ο Μιχαλολιάκος ήταν όλα αυτά τα χρόνια «ο σταθερός, αμετακίνητος και αδιαφιλονίκητος ηγέτης» (σ. 40). Μάλιστα η απόλυτη εξουσία του Αρχηγού όσο πάει και ενισχύεται, σε σημείο που αυτός είναι «ο ιδιοκτήτης και ο κλειδοκράτορας της Χρυσής Αυγής» (σ. 301), ενώ «στη μετά Περίανδρο εποχή η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία περνά σε δεύτερη μοίρα. Η παλιά πίστη στον εθνικοσοσιαλισμό έχει αντικατασταθεί από την καινούρια, περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ χάριν της πολιτικής επιβίωσης πίστη στον Αρχηγό» (σ. 43-4).
Πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι σε περισσότερα από ένα σημεία ο «συνιδρυτής» ομολογεί ότι είναι πραγματική η «Αρχή του Αρχηγού» (το περιβόητο χιτλερικό Führerprinzip), επιβεβαιώνοντας έτσι το καταστατικό το οποίο έχει ειδικό κεφάλαιο με αυτό τον τίτλο. «Προ του Αρχηγού ίσταται η Αρχή του Αρχηγού» γράφει το βιβλίο (σ. 361), ενώ και «ο Μιχαλολιάκος ως Αρχηγός που τιμά την Αρχή του Αρχηγού, όφειλε να αποσύρει την Ελένη Ζαρούλια» (σ. 295).
Ο Φιλίππου διεκδικεί την πατρότητα της συγγραφής της «Διακήρυξης Ιδεολογικών Αρχών της Χρυσής Αυγής» κατά την περίοδο 1986-1987. Το καθαρά ναζιστικό αυτό κείμενο έχει βέβαια εξαφανιστεί από τη σημερινή ηγεσία της, αλλά βρίσκεται στη διάθεσή μας. Σημασία έχει ότι σ’ αυτή τη «Διακήρυξη» παραπέμπει και το πραγματικό «Καταστατικό» της οργάνωσης, το οποίο αποκήρυξαν στις απολογίες τους οι κατηγορούμενοι χρυσαυγίτες.
Οσο για τη στρατηγική της οργάνωσης, και εδώ ο συγγραφέας δεν μασάει τα λόγια του: «Ο τελικός πατριωτικός στόχος (της Χρυσής Αυγής) είναι η κατάργηση της δημοκρατίας και η κατίσχυσή της» (σ. 54).
2. Για τη δράση της οργάνωσης 
Η δολοφονική βία έκανε την εμφάνισή της από την περίοδο της δικτατορίας στην παρέα των τεταρταυγουστιανών. «Ο παρορμητικός και οπλολάγνος Ηλίας Τσιαπούρης ανέλαβε δράση [το βράδυ της εξέγερσης του Πολυτεχνείου] πυροβολώντας εναντίον των επιτιθέμενων διαδηλωτών από την ταράτσα του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως μαζί με άλλους παρακρατικούς» (σ. 24).
Ο συγγραφέας, εμφανίζει τη Χρυσή Αυγή ως οργάνωση που ισορροπεί στα όρια της νομιμότητας (σ. 43), αλλά του ξεφεύγουν ορισμένες κρίσιμες αποκαλύψεις. Μάλιστα δεν παραλείπει να «καρφώσει» τους συναγωνιστές του ακόμα και για επιθέσεις που μέχρι σήμερα δεν είχαν εξιχνιαστεί. Η πιο χαρακτηριστική απ’ αυτές είναι η επίθεση που είχε δεχτεί τα ξημερώματα 29.1.1977 ο δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης, τον οποίο είχαν χτυπήσει στο κεφάλι και είχαν ρίξει σε ένα λάκκο με ασβέστη, με αποτέλεσμα να κινδυνέψει η ζωή του. Τώρα μαθαίνουμε ότι πίσω από την επίθεση βρισκόταν ο Μιχαλολιάκος: «Ο Αριστοτέλης (Καλέντζης) με τον Νίκο (Μιχαλολιάκο) έριξαν τον μακαρίτη Νίκο Κακαουνάκη σε ένα λάκκο με ασβέστη» (σ. 27).
Με δυο λόγια, «η Χρυσή Αυγή προσέφερε τον ακτινοβολούντα εθνικοσοσιαλισμό της δράσης» (σ. 38) και διέθετε «πολιτικούς μαχητές του πεζοδρομίου» (σ. 40). Για τον τρόπο διαφυγής του Αρχηγού από τις ευθύνες των εγκληματικών πράξεων, το βιβλίο αποκαλύπτει ότι ο Μιχαλολιάκος «αποφασίζει να απαλλαγεί από τους αντιζήλους, ενόσω διάφορες κατηγορίες για ποινικά και άλλα αδικήματα ήδη τους βαρύνουν» (σ. 42). Και σε άλλο σημείο: «Οι δικαστικές περιπέτειες των μελών της Χρυσής Αυγής είναι ένα βαρύ φορτίο για τον Νίκο Μιχαλολιάκο, ο οποίος ‘δεν εγκαταλείπει τους στρατιώτες του’, εκτός κι αν η δράση τους θέτει εν κινδύνω την υπόσταση της οργάνωσης, οπότε και αναλαμβάνει την εκκαθάριση του σκηνικού» (σ. 42). Είναι ακριβώς αυτό που επιχειρείται και σήμερα, με την αποκήρυξη του Γιώργου Ρουπακιά.
Ενδιαφέρον έχει και η περιγραφή της δολοφονικής επίθεσης του 1998 που διενεργήθηκε από τη δεκαμελή ομάδα κρούσης (φάλαγγα) της οργάνωσης. Ο Φιλίππου υποστηρίζει ότι ο Περίανδρος δεν ήταν ο φυσικός αυτουργός, αλλά ο ηθικός. Παραδέχεται βέβαια ότι η επίθεση έγινε από τη Χρυσή Αυγή, παρόντος του Περίανδρου: «Ο Περίανδρος θεωρεί τη σκέψη αποτέλεσμα της δράσης […] Είναι βέβαιο ότι δεν υπήρξε ο φυσικός αυτουργός της δολοφονικής επίθεσης κατά του Κουσουρή στην Ευελπίδων αλλά είναι άλλο τόσο βέβαιο ότι δεν απέτρεψε την απονενοημένη [sic] πράξη των συναγωνιστών του, η οποία τόσο υψηλό κόστος είχε για τη Χρυσή Αυγή» (σ. 45).
Σε άλλο σημείο ο συγγραφέας σχετικοποιεί την «αθωότητα» του Περίανδρου: «Ο Περίανδρος με την απερίσκεπτη πολιτική πράξη [sic] που τον οδήγησε στην περιπέτειά του, όχι μόνο δεν ωφέλησε, αλλά έβλαψε καίρια και βλάπτει ακόμη και σήμερα, εξακολουθητικά τη Χρυσή Αυγή. Διότι η ενέργεια κατά του Κουσουρή είναι το μόνο αληθινό έγκλημα από όλα, όσα προσάπτουν στη Χρυσή Αυγή οι αδυσώπητοι εχθροί της» (σ. 53).
Σημαντική είναι και η αποκάλυψη ότι ο Αρχηγός γνώριζε πού και πώς κρυβόταν ο Περίανδρος: «Σε όλη τη διάρκεια της φυγοδικίας του ο Περίανδρος είναι σε επαφή με τον Αρχηγό, ο οποίος τον περιβάλλει με την αμέριστη συνδρομή του» (σ. 45).
Ισως μάλιστα η εξήγηση για την επτάχρονη φυγοδικία του Περίανδρου βρίσκεται σε μια άλλη ενδιαφέρουσα παραδοχή του Φιλίππου-Περδικάρη, ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή «θεωρεί σύμμαχο και φίλο τα Σώματα Ασφαλείας» (σ. 194)
Ο συγγραφέας παραδέχεται ότι η οργάνωση λειτουργεί με ομάδες κρούσης, αυτά που δικαίως έχουν ονομαστεί Τάγματα Εφόδου. Μετά τον Περίανδρο, «οι μαχητικές ομάδες κρούσης περνούν υπό την ηγεσία των αδελφών Κουσουμβρή, δυναμικών όσο και έμπειρων στελεχών στις οδομαχίες και όχι μόνον» (σ. 42). Και στη συνέχεια τον ίδιο ρόλο αναλαμβάνει το «ασυναγώνιστο δίδυμο πολιτικού και κοινωνικού ακτιβισμού Κασιδιάρη – Παναγιώταρου» (σ. 293), οι οποίοι «είναι σκληροτράχηλοι αγωνιστές που κέρδισαν οριστικά μετά από σκληρό δεκαετή αγώνα τη μάχη του πεζοδρομίου με τους κομμουνιστές» (σ. 294). Είδαμε πρόσφατα στο Πέραμα τι ακριβώς σημαίνει αυτή η «μάχη του πεζοδρομίου με τους κομμουνιστές».
3. Για τη σχέση της οργάνωσης με τον ναζισμό 
Αντίθετα από όσα ισχυρίζονται οι υπόδικοι χρυσαυγίτες, σύμφωνα με τον Φιλίππου η ονομασία της οργάνωσης προέρχεται από το «μυητικό-ερμητικό τάγμα της λευκής αδελφότητας της Χρυσής Αυγής», το οποίο ίδρυσε η Ελενα Μπλαβάτσκι. «Η Χρυσή Αυγή είναι ο προπάτορας της Θούλης και εκείθεν όλων των ταγμάτων που εκβάλουν μεταγενέστερα στον ναζισμό» (σ. 33-4). Και βέβαια «το περιοδικό Χρυσή Αυγή ήταν ακραιφνώς ναζιστικό», ενώ «ο εθνικισμός είναι η παιδική ασθένεια του εθνικοσοσιαλισμού» (σ. 30).
«Θυμάμαι με νοσταλγία τα υπέροχα γραφεία» γράφει συγκινημένος ο παλαίμαχος ναζιστής. «Πάνω από την αριστερή μπαλκονόπορτα με μαύρα γράμματα ‘Αίμα-Τιμή’ και πάνω από τη δεξιά ‘Χρυσή Αυγή’. Στη μέση το βήμα, καλυμμένο με την κόκκινη σημαία και τη σβάστικα. Οι τοίχοι στολισμένοι με εθνικοσοσιαλιστικές αφίσες, σημαίες και σύμβολα και τα εμβατήρια να δονούν την ατμόσφαιρα. Ηταν ένας ανεπανάληπτος χώρος» (σ. 35). «Θυμούμαι την περίφημη αφίσα ‘Εθνικοσοσιαλισμός Τώρα!’ που επικολλήθηκε στο κέντρο των Αθηνών, την αφίσα για τον Ρούντολφ Ες που πλημμύρισε την Αθήνα, μετά τη δολοφονία του στο Σπαντάου στις 17.8.1987» (σ. 36).
Και για όσους πίστεψαν τους όρκους των χρυσαυγιτών, ότι τάχα θα πολεμούσαν τα γερμανικά στρατεύματα αν ζούσαν το 1941, υπάρχει μια αναπάντεχη όσο και ανατριχιαστική αποκάλυψη. Η παρέα Μιχαλολιάκου έκανε αγρυπνίες πάνω στους τάφους των Γερμανών στρατιωτών, θρηνώντας τον Χίτλερ: «Θυμούμαι τις ολονυκτίες στο γερμανικό νεκροταφείο της Ραπεντόσα, τιμής ένεκεν, κατά τις επετείους της γέννησης του Φύρερ στις 20 Απριλίου» (σ. 36).
Αντίθετα από τις όψιμες αποκηρύξεις του ναζισμού από τους συναγωνιστές του, ο Φιλίππου περηφανεύεται ότι «η Χρυσή Αυγή με την παρουσία της στον πολιτικό στίβο και κυρίως με την είσοδό της στο κοινοβούλιο αποενοχοποίησε τελεσίδικα στη συνείδηση του Ελληνα πολίτη και ψηφοφόρου τον φασισμό και τον ναζισμό εβδομήντα χρόνια μετά» (σ. 14).
Σε κάποιο σημείο του βιβλίου ο συγγραφέας επιχειρεί να σχετικοποιήσει τον ναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης, κυρίως επειδή ο ίδιος είχε προσωρινά αποστασιοποιηθεί: «Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ναζιστική οργάνωση εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία» (σ. 277). Αλλά μην ανησυχείτε: «Βεβαίως, ένας πυρήνας εθνικοσοσιαλιστών συναγωνιστών βρισκόταν πάντοτε στη βάση της οργάνωσης» (σ. 47).
Και το σημαντικότερο: «Στα είκοσι πρώτα χρόνια της ύπαρξής της, μόνη αυτή από όλα τα συγγενή ριζοσπαστικά κινήματα της Ευρώπης, γαλούχησε, επιμόρφωσε και κατάρτισε 1.000 πιστούς εθνικοσοσιαλιστές. Την τελευταία δεκαετία, ο καθένας από αυτούς με τη σειρά του, γαλούχησε, επιμόρφωσε και κατάρτισε 5 πιστούς εθνικοσοσιαλιστές της επόμενης γενιάς. Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχουν 5.000 εθνικοσοσιαλιστές, ναζιστές αν επιμένετε, πιστοί, ακλόνητοι κι ατσάλινοι στην πεποίθηση στρατιώτες του Φύρερ. Είναι έτοιμοι […] ‘να επιστρέψουν και η γη να τρέμει’. Δικαστικοί και διπλωμάτες, κρατικοί λειτουργοί και πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, ιατροί, μηχανικοί, επώνυμοι κι ανώνυμοι επιστήμονες και τεχνικοί, κοινοί θνητοί, γλιστρούν σιωπηλοί και αθόρυβοι μεταξύ σας και περιμένουν την Ωρα» (σ. 281).
Ο στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου καταλήγει με την πρότασή του: «Αν η κόλαση είναι ο ναζισμός, άνοιξε με τόλμη την πύλη της κόλασης. Ζήσε τον μύθο του αιώνιου Αίματος. Αντίκρυσε τον χρυσό ήλιο κατάματα και χαιρέτισέ τον περήφανα με υψωμένο χέρι τη στιγμή που ανατέλλει, δηλαδή τη στιγμή της χρυσής αυγής. Η σβάστικα απαντά σε όλα. Ο ναζισμός είναι κοσμικό πεπρωμένο, όπως η άνοιξη και ο σεισμός» (σ. 185-6).
Και όλα αυτά γράφονται το 2013 και όχι το 1980, για το οποίο επικαλούνται το ελαφρυντικό της «νεότητάς» τους ο Μιχαλολιάκος, ο Παππάς και οι λοιποί προφυλακισμένοι ναζιστές.


Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 30/10/2013
- See more at: http://left.gr/news/hrysi-aygi-o-synidrytis-kaiei-ton-arhigo#sthash.LTLBYdwl.dpuf

Ταραχές στη Στοκχόλμη

Εδώ και 6 νύχτες, από την προηγούμενη Κυριακή, ταραχές σημειώνονται καθημερινά στα προάστια της Στοκχόλμης, πρωτεύουσας της Σουηδίας. Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής, η αστυνομία είχε συλλάβει 29 άτομα και ζητούσε ενισχύσεις από τις πόλεις Gothenburg και Malmö, τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας μετά την Στοκχόλμη. Αφορμή για τις ταραχές ήταν η δολοφονία ενός 69χρονου Πορτογάλου μετανάστη, από την αστυνομία. Ο 69χρονος, του οποίου το όνομα δεν έχει ακόμα δημοσιοποιηθεί, είχε μεταναστεύσει στην Σουηδία πριν από 30 χρόνια. Σύμφωνα με όσα δήλωσε σε συνέντευξη του στην σουηδική ταμπλόιντ «Aftonbladet» ο κουνιάδος του θύματος, Risto Kajanto, ο 69χρονος είχε βγει με την σύζυγό του έξω για φαγητό και καθώς επέστρεφαν σπίτι τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια συμμορία νεαρών. Ο άνδρας επέστρεψε στο διαμέρισμά του και σύμφωνα με όσα αναφέρονται, βγήκε στο μπαλκόνι του κραδαίνοντας ένα μαχαίρι προς το μέρος των νεαρών, οι οποίοι μετά από λίγο αποχώρησαν. Λίγο αργότερα στο σημείο κατέφθασε η αστυνομία και το ζευγάρι, πιστεύοντας ότι πρόκειται για την συμμορία των νεαρών, αρνήθηκε να ανοίξει την πόρτα.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΣΟΥΗΔΙΑ

Έκανα  μια  προσπάθεια να  συγκεντρώσω ότι γράφτηκε αυτές τις μέρες για  τα  τελευταία  γεγονότα στην Σουηδία, ελπίζω  να  βοηθήσει στην  ενημέρωση  μας  για  το  τι  πραγματικά  συμβαίνει  εκεί .
 
Εκατοντάδες εξεγερμένοι νεαροί αψήφησαν έκκληση για ηρεμία από τον πρωθυπουργό της χώρας και έκαψαν ένα εστιατόριο, έβαλαν φωτιά σε περισσότερα από 30 αυτοκίνητα και επιτέθηκαν στην αστυνομία, κατά τη διάρκεια της τέταρτης νύχτας των διαμαρτυριών στα προάστια της Στοκχόλμης. Η εξέγερση έχει συγκλονίσει τη χώρα,  που ενώ έχει αποφύγει τα δεινά  της οικονομικής κρίσης,  απέτυχε να επιλύσει την ανεργία των νέων και τη δυσαρέσκεια μεταξύ των αιτούντων άσυλο. 
Πηγή

Ωστόσο, οι αναλύσεις και εκτιμήσεις που έρχονται από τη Στοκχόλμη κάνουν λόγο για βαθύτερα αίτια, όπως η ανεργία, η φτώχεια και η ένταξη των μεταναστών. Το Χούσμπι είναι μια φτωχή συνοικία, όπου το 80% των 12.000 κατοίκων του είναι μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς και στο οποίο η ανεργία είναι εξαιρετικά υψηλή.
Πηγή


Για πέμπτη νύχτα συνεχίσθηκαν τα επεισόδια σε φτωχά ανατολικά και νότια προάστια της Στοκχόλμης, όπου ζουν κατά μεγάλο ποσοστό μετανάστες και φτωχοί Σουηδοί. Οι ταραχές ξέσπασαν με αφορμή τη δολοφονία ενός 69χρονου μετανάστη μέσα στο σπίτι του, από την αστυνομία, και λόγω της δημόσιας συζήτησης για την ένταξη των μεταναστών. Το βράδυ της Πέμπτης, τουλάχιστον εννέα οχήματα καταστράφηκαν από τη φωτιά, ενώ δύο σχολεία και ένα αστυνομικό τμήμα υπέστησαν ζημιές από πυρκαγιά. 
 Πηγή


Στο προάστιο Husby λοιπόν, όπως και σε πολλά άλλα προάστια της Στοκχόλμης προωθείται η γκετοποίηση. Μόνο στο Husby τα τελευταία 5 χρόνια έχουν κλείσει: Το ιατρικό κέντρο, το οδοντιατρικό κέντρο, το ταχυδρομείο, το κέντρο μητέρας και παιδιού, το κέντρο νεολαίας, καθώς και  τράπεζες, εστιατόρια κ.ά. γιατί ακριβώς αυτές οι δραστηριότητες στο φτωχό προάστιο δεν έβγαζαν επαρκή κέρδη ούτε για τους ιδιώτες ιδιοκτήτες τους ούτε για το κράτος. 
Την ίδια ώρα μόνο το 50% των μαθητών του Husby τελειώνει το υποχρεωτικό σχολείο με βαθμούς πάνω από τη βάση, ενώ το 40% της νεολαίας ηλικίας 20-25 ούτε σπουδάζει, ούτε δουλεύει. Όλα αυτά δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση  πάνω στην οποία ήρθε και έδεσε το περιστατικό της δολοφονίας.
 Πηγή

Φώτης Τερζάκης - Υποτροπές της εχθροπάθειας

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΡΥΜΑΓΔΟ των γεγονότων που τρέχουν με ασύλληπτη ταχύτητα πλέον, καθώς ένας ολόκληρος λαός καλείται να φτύσει αίμα για το τραγικό του σφάλμα να ενταχθεί στη λέσχη των αρπακτικών που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, ξεχάσαμε κιόλας το σχέδιο νόμου που πρότεινε στα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου ––τη στιγμή που οι έγκλειστοι της Υπατίας λυνσάρονταν φραστικά από κυβερνητικούς αξιωματούχους και στους δρόμους της Αθήνας δυστυχισμένοι μετανάστες δολοφονούνταν από ρατσιστικές συμμορίες αποθρασυμένες από την ίδια την επίσημη ρητορεία–– ο τότε υπουργός δικαιοσύνης Χ. Καστανίδης «Για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου». Παρά το ένοχο «δεν» του υπουργού ενόσω απαντούσε στην έντονη διαμαρτυρία μέρους τού νομικού και δημοσιογραφικού κόσμου, απαξιώνοντάς την ως «καταιγίδα ανοησιών», πρόκειται όντως για αντίγραφο του επαίσχυντου Νόμου Γκεϋσώ στη Γαλλία που από το 1990 ποινικοποιεί ειδικά όσους αμφισβητούν το λεγόμενο Ολοκαύτωμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είτε κάποια στοιχεία γι’ αυτό (περιέλαβε, είναι αλήθεια, και τη γενοκτονία των Αρμενίων τη στιγμή που η Τουρκία απειλούσε να ενταχθεί στη Ευρωπαϊκή Ένωση) και οδήγησε, μεταξύ άλλων, σε δίκη πεποιθήσεων τον Ροζέ Γκαρωντύ… Όποιος έχει αμφιβολίες, ας διαβάσει το άρθρο 4 αυτού του νέου νομικού τέρατος: «Όποιος δημόσια, προφορικά ή δια του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου […] και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή ή τον γενετήσιο προσανατολισμό, κατά τρόπο που μπορεί να προκαλέσει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά μιας τέτοιας ομάδας, ή μέλους της, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο (2) έτη και χρηματική ποινή χιλίων έως τριών χιλιάδων (1.000-3.000) ευρώ».

Η παραπλάνηση στο απόγειό της: αντί να προστατέψει αληθινά ευπαθείς μειονότητες από έμπρακτες ενέργειες βίας εναντίον τους, επαναφέρει ανατριχιαστικά τα εγκλήματα λόγου και γνώμης, πράγμα που οδηγεί αναπότρεπτα στη φίμωση όλων. Οι όροι «εγκλήματα γενοκτονίας», «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» και «εγκλήματα πολέμου» είναι ωραίοι και politically correct, όταν όμως μετατοπίζονται από το επίπεδο της ιστορικής κρίσης στο πεδίο της νομικής κατοχύρωσης ποιος αποφασίζει τί καθιερώνεται ––και θα πρέπει δεσμευτικά για τον απονέμοντα τη δικαιοσύνη να εκλαμβάνεται–– ως τέτοιο, και μέσ’ από ποιες διαδικασίες; Είναι το Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν εγκλήματα πολέμου; Η Σάμπρα και η Σατίλα; Η χρήση απαγορευμένων βομβών φωσφόρου εναντίον αμάχων (δεν θα πω πού…); Κι αν αύριο μία συμμορία ισχυρών κυβερνήσεων ––έχουμε ήδη τα προμηνύματα–– αποφασίσει πως ο κομμουνισμός ήταν «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», θα κινδυνεύει να συλληφθεί όποιος εξυμνεί την Κομμούνα του Παρισιού ή τη Ρωσική Επανάσταση; Δεν υπήρξαν, απ’ όσο θυμάμαι, αριστερές φωνές να διαμαρτυρηθούν για τη δίκη του Πλεύρη επειδή διέπραξε ένα αδίκημα πεποίθησης ––αμφισβήτησε και αυτός το «Ολοκαύτωμα»–– διότι ο Πλεύρης δεν είναι πολιτικά υποστηρίξιμος· δεν καταλαβαίνουν όμως ότι η πρακτική που τον έφερε στο εδώλιο στοχεύει μεσοπρόθεσμα και τους ίδιους, και τον καθένα μας, ενώ δημιουργεί αποτελεσματικότατο περισπασμό για το πραγματικό έγκλημα που συνεχίζει να ξετυλίγεται ανεμπόδιστο πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας – τον εξευτελισμό και βασανισμό απροστάτευτων μεταναστών από την αστυνομία, τον εμπρησμό από ανεπίληπτους και νομοταγείς πολίτες χώρων λατρείας κοινοτήτων οι οποίες έτυχε τη λάθος στιγμή να ανήκουν στη λάθος θρησκεία, τη εργασιακή εξόντωση των «δίχως χαρτιά», που γίνεται φυσική αν προβάλουν αντιστάσεις… Δεν χρειάζεται να συνεχίσω.

Τα δύο πρόσωπα του Λίνκολν

Ελένη Παπαντωνίου
Αν και η βραβευμένη ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «Λίνκολν» σέβεται την Ιστορία, το σενάριό της αποσιωπά τα σκοτεινά σημεία του Αμερικανού προέδρου που κατάργησε τη δουλεία.
«Υπάρχει μία φυσική διαφορά ανάμεσα στη φυλή των λευκών και τη φυλή των μαύρων, η οποία πιστεύω ότι θα απαγορεύει για πάντα στις δύο φυλές να συμβιώσουν με όρους κοινωνικής και πολιτικής ισότητας. Πρέπει να υπάρχει η θέση του ανώτερου και η θέση του κατώτερου. Κι εγώ, όπως κάθε άλλος, προτιμώ η ανώτερη θέση να εκχωρηθεί στη λευκή φυλή».
Ποιος τα λέει αυτά τα εξόχως ρατσιστικά; Ο Αβραάμ Λίνκολν σε ομιλία του, το 1858, μόλις τρία χρόνια πριν ορκιστεί πρόεδρος των ΗΠΑ (1861) και επτά χρόνια πριν συμβάλει αποφασιστικά στην υιοθέτηση της περίφημης 13ης τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος (1865), με την οποία καταργήθηκε η δουλεία!
Σοκαριστήκατε; Μόνο αν ανήκετε σε όσους περιμένουν απ’ το Χόλιγουντ να τους διδάξει Ιστορία. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η ταινία «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον εκπληκτικό Ντάνιελ ντέι Λιούις στον κεντρικό ρόλο, σέβεται μεν σε γενικές γραμμές τα γεγονότα (κάτι που δεν συμβαίνει, ας πούμε, στο φιλμ «Επιχείρηση Argo» του Μπεν Άφλεκ), αλλά φωτίζει τόσο εκτυφλωτικά τον ήρωα, που αφήνει στο μισοσκόταδο καθοριστικές παραμέτρους της πολύπλοκης εξίσωσης που κατέληξε στην απελευθέρωση τεσσάρων εκατομμυρίων Αφροαμερικανών και στη λήξη του εμφυλίου πολέμου (1861-1865) ανάμεσα στις βόρειες και τις νότιες πολιτείες.
Διπλή ήταν η αφετηρία του Λίνκολν: η χριστιανική ηθική των λευκών αποίκων και το οικονομικό όφελος. Ως προς την πρώτη, απέκλειε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο να αποκτήσουν στον αιώνα τον άπαντα οι μαύροι πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα – η «απελευθέρωση» άρχιζε και τελείωνε με την ισότητα απέναντι στον νόμο. Ως προς το δεύτερο, ο Αμερικανός καθηγητής Ιστορίας του Χάρβαρντ Χένρι Λούις Γκέιτς έχει γράψει ότι «ο Λίνκολν αντιτάχθηκε στη σκλαβιά γιατί ήταν ένας οικονομικός θεσμός που έκανε διακρίσεις εναντίον όσων λευκών δεν μπορούσαν να έχουν σκλάβους».
Ο μυθοποιημένος σήμερα ηγέτης προχώρησε στον αιματηρό εμφύλιο πιστεύοντας – εντελώς λανθασμένα – ότι θα ήταν μία σύντομη και περιορισμένη σύρραξη. Ένας ήταν ο στόχος του και δεν είχε να κάνει καθόλου με τον ανθρωπισμό: να μη διασπαστούν οι ΗΠΑ.
«Πρωταρχικός αντικειμενικός σκοπός μου σε αυτόν τον αγώνα είναι να διασώσω την Ένωση και όχι να διατηρήσω ή να καταργήσω τη δουλεία. Αν μπορούσα να σώσω την Ένωση χωρίς να ελευθερώσω ούτε έναν σκλάβο, θα το έκανα» είναι η χαρακτηριστική διατύπωση της ρεαλιστικής αντίληψής του, που δεν χώρεσε στο κατά τα άλλα καλογραμμένο σενάριο της ταινίας, το οποίο υπογράφει ο έμπειρος Τόνι Κούσνερ.
Αποσιωπάται, επίσης, το γεγονός ότι η απελευθέρωση είχε ολέθριες, συχνά θανάσιμες, συνέπειες για τους πρώην σκλάβους. Στο διάστημα 1862-1870 ένα εκατομμύριο «ελεύθεροι» μαύροι πέθαναν από σαρωτικές μεταδοτικές ασθένειες, ασιτία και ρατσιστική αντιμετώπιση, δηλαδή ο ένας στους τέσσερις! «Ήταν μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση, για την οποία πολλοί στην Αμερική αρνούνται ακόμα και σήμερα να μιλήσουν» γράφει στο βιβλίο του «Sick From Freedom» («Άρρωστοι Από Ελευθερία», δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά) ο Αμερικανός καθηγητής Ιστορίας Τζιμ Ντάουνς.
Κατά τα άλλα, κάμποσες μικροανακρίβειες, που απλώς προσδίδουν δραματουργικό ενδιαφέρουν στο καλογυρισμένο φιλμ, μπορεί και να συγχωρηθούν. Όχι, ούτε η μισότρελη σύζυγος του Λίνκολν ούτε (πολύ περισσότερο) κάποιοι «καλοί μαύροι» παρίσταντο συγκινημένοι στα θεωρεία της Βουλής των Αντιπροσώπων όταν ψηφιζόταν η 13η τροπολογία – αυτά ήταν αδιανόητα πράγματα εκείνη την εποχή. Ούτε βέβαια ο βετεράνος βουλευτής Θαδαίος Στίβενς πήρε… σπίτι του για ένα βράδυ το χαρτί με τη φρεσκοψηφισμένη τροπολογία για να το δείξει περήφανος στη μιγάδα υπηρέτρια κι ερωμένη του, με την οποία διατηρούσε έναν ιστορικά επιβεβαιωμένο δεσμό, «το πιο κακά κρυμμένο μυστικό στην Ουάσιγκτον», όπως ψιθύριζαν οι κακές γλώσσες της πουριτανικής πρωτεύουσας.
4 πράγματα που «ξέχασε» o Σπίλμπεργκ*
Ράγισε καρδιές ο μπαρμπα-Θωμάς
Τη μεγαλύτερη επίδραση στη διαμόρφωση της αμερικανικής κοινής γνώμης κατά της δουλείας άσκησε το πασίγνωστο μυθιστόρημα «Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά» (Α’ έκδοση 1852) της Χάριετ Μπίτσερ Στόου. Παρουσίαζε για πρώτη φορά τους μαύρους σκλάβους ως ανθρώπους με βαθιά αισθήματα, έντιμους και καλούς οικογενειάρχες. Ήταν το πιο ευπώλητο βιβλίο στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα μετά τη Βίβλο!
Είναι η οικονομία, ηλίθιε!
Στην επιφανειακή εντύπωση ότι «για τη δουλεία φταίει ο ρατσισμός» αντιπαρατίθεται η ερμηνεία ότι «φταίει η ανθρώπινη απληστία». Η συνολική αξία της βιομηχανίας, της έγγειας ιδιοκτησίας και του ενεργητικού των αμερικανικών τραπεζών ήταν μικρότερη από τη συνολική αξία των δούλων στον Νότο. Ο πλούτος που παρήχθη από τη δουλεία μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε παγκόσμια οικονομική και στρατιωτική δύναμη.
Μολυσμένοι (και) οι μεταρρυθμιστές
Ο ρατσισμός ήταν τόσο βαθιά ριζωμένος στον Νέο Κόσμο, που ακόμη και οι πιο ένθερμοι μεταρρυθμιστές και υπέρμαχοι της κατάργησης της δουλείας – όπως ο Αβραάμ Λίνκολν – είχαν μολυνθεί από τη βεβαιότητα περί «φυλετικής υπεροχής» των λευκών. Θεωρούσαν μεν τον θεσμό της δουλείας ανήθικο, αλλά κανείς τους δεν επιθυμούσε να αποκτήσουν οι μαύροι πολιτικά δικαιώματα.
«Να επιστρέψουν με πλοία στην Αφρική…»
Μπορεί ο Λίνκολν να ζητούσε την κατάργηση της δουλείας ήδη από το 1840, αλλά είχε συμφωνήσει με τη «ρεαλιστική» πρόταση να επιστρέψουν με πλοία στην Αφρική όσοι δούλοι το επιθυμούσαν, είχε κατηγορήσει τους μαύρους ότι «ξεκίνησαν τον εμφύλιο» και, σε κάποια διαπραγμάτευση, πρότεινε στους Νότιους να διατηρήσουν τους σκλάβους (χωρίς εισαγωγή νέων) έως το 1900, με αντάλλαγμα την ειρήνη.
* Όπως καταγράφονται στο νέο τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ «The Abolitionists» («Οι οπαδοί της κατάργησης» [της δουλείας], σκηνοθεσία Ρομπ Ράπλεϊ, σε τρία μέρη), που έκανε πρεμιέρα στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο.
Τα δύο πρόσωπα του Λίνκολν – ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ.

Τζανγκο ο τιμωρος: ο δρομος της απελευθερωσης

Ο Τζάνγκο- με το ντ άηχο- όπως λέει σε 2 περιπτώσεις την ταινία, είναι ένας σκλάβος στις ΗΠΑ 2 χρόνια πριν την κήρυξη του εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στο δουλοκτητικό γεωργικό νότο και τον καπιταλιστικό βιομηχανικό βορρά.
Ένας σκλάβος που απελευθερώνεται με την ισχύ του όπλου από έναν  γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων, που μισεί την δουλεία και τους δουλοκτήτες. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που λέει στους υπόλοιπους μαύρους όταν απελευθερώνεται ο Τζάνγκο. Έχετε δυο επιλογές: Α) Να μεταφέρετε τον τραυματισμένο δουλοκτήτη στο πιο κοντινό χωριό, και να ζήσετε σαν δούλοι Β)να αποτελειώσετε την δουλειά που άρχισα και να τον εκτελέσετε, τραβώντας για τις ελεύθερες περιοχές, υπονοώντας τον βορρά.   Όχι,  αυτός δεν καταδίκαζε την βία από όπου και αν προέρχεται, αλλά την καταδίκαζε με βάση, το σε ποιον κατευθύνεται…!!!!!
Ο Σουλτζ  ένας περίεργος Γερμανός κυνηγός επικηρυγμένων, ένας Ευρωπαίος που  μεταφέρει την βαθιά του διαφωτιστική παιδεία σε μια κοινωνία δουλοκτητών γαιοκτημόνων. Που αρέσκονται να το παίζουν ευγενείς, ακούγοντας την «ωδή της χαράς του Μπετόβεν»(τι προσβολή  για μια ωδή που γράφτηκε για να τιμήσει την Γαλλική επανάσταση), στήνοντας αγώνες μέχρι θανάτου για τους δούλους τους.  Πιστεύοντας πως οι μαύροι είναι -εκ φύσεως και βιολογίας- δούλοι



Σε μια κοινωνία   ρατσιστών λευκών γεωργών που τους φαίνεται παράξενο οι μαύροι να καβαλικεύουν άλογα, ή να πίνουν μπύρα σε ένα μπαρ σαν άνθρωποι. Με ένα τμήμα των νέγρων να έχει ενσωματώσει την δουλικότητα. Να την θεωρεί θεόσταλτη, φυσική κατάσταση, παίζοντας θαυμάσια τους ρουφιάνους των δουλοκτητών. Μια κατάσταση ως ένα σημείο εξηγήσιμη, με εκατομμύρια μαύρων να έχουν γεννηθεί στην δουλεία και να μην  γνωρίζουν τι πάει να πει ελευθερία.
Μια κοινωνία- η αμερικάνικη κοινωνία- που κτίστηκε από τα κατακάθια και τους επικηρυγμένους της Ευρώπης, μια κοινωνία άκρατου ατομικισμού, μεσσιανικού, θρησκευτικού, κοινοτισμού, μια κοινωνία απίστευτης αυτοδικίας, όπου ο διπλανός σου  είναι λύκος έτοιμος να σε κατασπαράξει.
Ο Σουλτζ- αυτός ο περίεργος κυνηγός επικηρυγμένων- είναι το πνεύμα που θα οπλίσει το σώμα του σκλάβου και θα το λευτερώσει. Οι δυο τους είναι η ενεργή μαχόμενη  καθολικότητα της ενότητας του πνεύματος με τον όνειρο της απελευθέρωσης και της ύλης.  Αυτός που θα τραβήξει τον   Τζάνγκο από την υποταγή και θα του δείξει το δρόμο της απελευθέρωσης. Που όπως είναι και το φυσικό σε μια τέτοια κοινωνία, περνάει μόνο με το όπλο στο χέρι.
Ο απελευθερωμένος μαύρος Τζάνγκο παρέα με τον Σουλτζ αφού καθαρίσουν- με ένα απολύτως αμερικάνικο τρόπο- κάποια καθαρματάκια Καταπληκτική είναι η σκηνή όπου ο Σουλτζ σε μια πόλη- σφηκοφωλιά ρατσιστών- εκτελεί τον σερίφη. Που δεν ήταν παρά ένας επικηρυγμένος εγκληματίας που οι ρατσιστές κάτοικοι τον είχαν εκλέξει για σερίφη. Μια κοινωνία άκρατου ατομικισμού, μεσσιανικού, θρησκευτικού, κοινοτισμού, μια κοινωνία απίστευτης αυτοδικίας, όπου ο διπλανός σου είναι λύκος έτοιμος να σε κατασπαράξει.  , ξεκινάνε να βρουν την σκλάβα γυναίκα του Τζάνγκο, την Μπρουμχίλντα.
Ένα όνομα που παραπέμπει στους σκανδιναβικούς μύθους που τους μετέφερε στην όπερα «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» ο Βάγκνερ, όπως περίπου το αναφέρει στην ταινία ο Σουλτζ. Ο Βάγκνερ του δαχτυλιδιού των Νιμπελούνγκεν είναι ακόμη αναρχικός, φίλος του Μπακούνιν, συμμετέχει  στην επανάσταση του 1848.  Μια όπερα με έμμεσες ή άμεσες αναφορές στην εξέγερση ενάντια στο σάπιο κατεστημένο, στην δύναμη του έρωτα, στην μεγάλη γαλλική επανάσταση και στο νιτσεϊκό μύθο του υπεράνθρωπου.

Έτσι λοιπόν  ο υπεράνθρωπος Τζάνγκο/ Ζίγκφριντ, μαζί με τον νεγρόφιλο Σουλτζ   ξεκινάνε να βρουν την γερμανοθρεμμένη Μπρουμχίλντα, που ήταν σε κάποια φυτεία του νότου.  Και όπως ήταν φυσικό σε μια ταινία του Ταραντίνο, σε μια ταινία αναφορά στο γουέστερν-σπαγγέτι, τίποτε δεν πήγαινε καλά και μίλησαν τα όπλα. Με το αίμα, των δουλοκτητών, των λευκών πιστολέρο και των μαύρων ρουφιάνων, να ρέει άφθονο.
Με την εκδίκηση του Τζάνγκο να επιβάλει την δικαιοσύνη του αίματος, του βιβλικού οδόντος αντι οδόντος. Το αγαπάτε αλλήλους δεν υπάρχει στις ταινίες του Ταραντίνο, ούτε καν στην αμερικάνικη κοινωνία που έχει κυριαρχήσει παγκόσμια
Πρόκειται για μια  κλασική ταινία του Ταραντίνο, με μαύρο χιούμορ, με απίστευτο κυνισμό, νιτσεϊκή γραφή, αισθητική των κόμικς με «μπόλικα κιλά, σπλατερικίας κέτσαπ»… Ένα γουέστερν-σπαγγέτι σε B movie συσκευασία. Ό,τι πρέπει για τους φαν των ταινιών του Ταραντίνο..Οι άλλοι ας απολαύσουν   κάτι άλλο….
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ
Πηγη

Το μήνυμα εστάλη . . .

 φώτο : EUROKINISSI - Θανάσης Καλιάρας                                                                                                                                                    Το μήνυμα εστάλη … Ηχηρό ήταν το μήνυμα που πήραν από την αντιφασιστική συγκέντρωση - πορεία το Σάββατο (19/1) στα Τρίκαλα οι νεοναζί χρυσαυγίτες και οι ‘φίλοι τους’. Στην δυναμική πορεία που πραγματοποιήθηκε, συμμετείχαν μέλη συλλογικοτήτων, οργανώσεων, φορέων, κομμάτων, ανένταχτοι, οπαδοί (original Τρικάλων) και αρκετά μέλη της Πακιστανικής κοινότητας στο νομό. Η κίνηση αυτή, είχε στόχο την άμεση μαζική απάντηση στη δολοφονία του 27χρονου Σαχτζάτ Λουκμάν στην Αθήνα, στον άγριο ξυλοδαρμό Πακιστανού μετανάστη στο Μεγαλοχώρι από νεοναζί καθάρματα, καθώς και στους εκφοβισμούς σε απολυμένους εργάτες τοπικής επιχείρησης από γνωστούς στην πόλη φασίστες. Μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν πανελλαδικά και τοπικά, δεν δικαιολογείται κανείς να επικαλεστεί πως « δεν είδα, δεν κατάλαβα, δε γνώριζα »... Λειτουργώντας κανείς έτσι, (είτε δείχνοντας ανοχή, είτε παραμένοντας αδιάφορος απέναντι στους νεοναζί) έχει διαλέξει ήδη πλευρά. Επίσης, την ίδια πλευρά έχουν διαλέξει εδώ και πολύ καιρό οι τοπικοί δημοσιογράφοι, προβάλλοντας τακτικά και δίνοντας βήμα σε αυτή τη ναζιστική συμμορία. Εμείς απ’ την πλευρά μας, συνεχίζουμε τον κοινωνικό και αντιφασιστικό αγώνα με πολύμορφες, συλλογικές, ενωτικές και αλληλέγγυες δράσεις. Υ.Γ.(1) Ας έχουν λοιπόν υπ’ όψιν τους οι χρυσαυγίτες και οι ‘φίλοι’ τους, επειδή τα κεφάλια τους είναι σίγουρα άδεια και δυσκολεύονται να κατανοήσουν έννοιες και καταστάσεις, να αποστηθίσουν τα παρακάτω : · Μην τολμήσουν να ξανασηκώσουν τα ξερά τους σε μετανάστες, ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο και σε οποιονδήποτε ‘διαφορετικό’ … · Μην τολμήσουν να απειλήσουν ξανά συντρόφους και συναγωνιστές μας,κυρίως μαθητές … Την επόμενη φορά, η απάντηση θα είναι πιο άμεση και εμείς «δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται». Υ.Γ.(2) Συγχαρητήρια στην Ελληνική Αστυνομία, η οποία μετά από εκατοντάδες μαχαιρωμένους και νεκρούς στην Αθήνα, εξιχνίασε για πρώτη φορά ρατσιστική δολοφονία μετανάστη από νεοναζί …
Πηγη

ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΣΗΜΕΡΑ...

 

Φασιστοειδή και συγκεκριμένα χρυσαυγήτες, δολοφόνησαν έναν εργάτη 26 χρονών, 

το χάραμα που κίνησε το παλικάρι για το μεροκάματο. 

 ΓΙΑ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ, 

ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ 

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, 

ΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΕΔΩ(!!!)

ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΑΠΛΟΥΣΤΕΡΟ:  

ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!

Σερντάρ το όνομα του παλικαριού  

και μια δόλια μάνα τον περιμένει να γυρίσει απ' την ξενιτιά....

Τον Σερντάρ 1 τον αναζήτησαν χτες οι δικοί του στον εργοδότη του, κι αυτός απάντησε:

Δεν ήρθε σήμερα. 

Τον Σερντάρ 2 τον αναζήτησαν προχτές στο σπίτι του οι συμπατριώτες του κι ο σπιτονοικοκύρης του απάντησε: 

Δεν φάνηκε σήμερα.

Τον Σερντάρ 3 τον αναζήτησαν αντιπροχτές οι φίλοι του στο πάρκο, κι οι άλλοι που τον ήξεραν απάντησαν: 
Δεν πέρασε σήμερα.

Τον Σερντάρ 4 τον αναζήτησαν… μα δεν ήρθε σήμερα… 

Τα παιδιά σας, θα σας αναζητήσουν αύριο και οι γείτονες θα πουν: 

Δεν είδαμε τους γονείς σας σήμερα… 
Οι γονείς σου, θα σ’ αναζητήσουν αύριο και οι γείτονες θα πουν: 

Δεν είδαμε το παιδί σας σήμερα… 
Κι οι μαυροφορεμένες μάνες και τα ορφανά παιδιά, 

θα ξέρουμε ότι δολοφονηθήκαμε πισώπλατα, γιατί δεν σερνόμασταν σαν φασιτοναζιστικά σκουλήκια στου καπιταλισμού τα πατώματα, μόνο παλεύαμε να τα ξηλώσουμε, να φτάσουμε στα θεμέλια τού καπιταλισμού και να τον ανατρέψουμε. 

Τι κάθεστε λοιπόν και περιμένετε; Τι;;;

Δεν ξέρετε ότι πάντα μετά τούς «Σερντάρ» έρχεται η σειρά σας; 

Τι περιμένετε παθητικά; Τι;;; 

Ν’ αφήσετε ορφανά τα παιδιά σας,

ή να μαυροφορεθείτε για τα δολοφονημένα παιδιά σας;;;

Δεν καταλαβαίνετε ότι ο καπιταλισμός για να κερδίσει χρόνο θα πιεί το αίμα σας-μας;

Δεν αντιλαμβάνεστε ότι για να μας επιβάλλουν μια ζωή «κόλαση» επί γης, 
δε θα διστάσουν να μας στείλουν στον «παράδεισο» τ’ ουρανού; 

Και γιατί να μην το κάνουν δηλαδή;

Σήμερα άλλωστε, περισσεύουμε στην Ελλάδα 1.500.000 άνεργοι κι εκατοντάδες χιλιάδες υποαπασχολούμενοι. Σκασίλα τους αν μας εξολοθρεύσουν και μέσα σε μια νύχτα. 
Δεν θα τους λείψουμε. 
Αντίθετα, είναι η μόνη λύση για να μειώσουν προσωρινά την ανεργία. 
Κι εκείνο που ξέρουν πολύ καλά, είναι πως η ανεργία θα μεγαλώσει και θα συνεχίζει να μεγαλώνει, κι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ όλον τον καπιταλιστικό κόσμο. 

Δεν υπάρχει διέξοδος για τον καπιταλισμό. Δεν μπορεί να δώσει δουλειά στον κόσμο, μήτε τίποτα καλό γενικότερα. 

Βαραβαρότητα και μόνο βαρβαρότητα έχει να μας τρατάρει.  

Τι επιλογή έχουν λοιπόν τα μονοπώλια, μια κι αυτά είναι εξουσία;

Ν’ απαλλαγούν από καμιά 50.000.000 ανθρώπους, π.χ. στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και στην Ελλάδα συνεπώς),

για να φρενάρουν το τέρας τής ανεργίας… και φυσικά, να δώσουν και ώθηση στα κέρδη τους... 
Σας θυμίζει τίποτα αυτό το νούμερο; 50.000.000… 
Σας θυμίζει…

Τα 50.000.000 νεκρούς τού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. 
Και μετά …ήρθε η ανάπτυξη… και χτίσαν κι άλλες περιουσίες οι καπιταλιστές πάνω στα 50.000.000 πτώματα κι άλλους τόσους σακατεμένους...

Σκέψεις για το Μεταναστευτικό…

Στο Ellis island, ΗΠΑ. Αρχές του εικοστού αιώνα…

«Με το  που θα σηκωθείς σήμερα, σκέψου ότι στη διάρκεια της μέρας θα συναντήσεις κάποιον ψεύτη, κάποιον κλέφτη, κάποιο μοιχό, κάποιο δολοφόνο. Και θυμήσου ότι πρέπει να τους αντιμετωπίσεις ως ανθρώπους, γιατί είναι τόσο άνθρωποι όσο κι εσύ και, ως εκ τούτου, σου είναι το ίδιο απαραίτητοι όπως η κάτω γνάθος για την επάνω». [Μάρκος Αυρήλιος, από το βιβλίο "Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία", του Φερνάντο Σαβατέρ, εκδ. Πατάκη]

«Είδηση» στα ψιλά-1: Επιχείρησαν να κάψουν ζωντανούς Πακιστανούς μετανάστες μέσα στο σπίτι τους την ώρα που κοιμόντουσαν, με αποτέλεσμα ένας από τους μετανάστες να τραυματιστεί και να νοσηλεύεται στο Θριάσιο νοσοκομείο με σοβαρά εγκαύματα στην πλάτη και το χέρι, καταγγέλλει η Κίνηση Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Βία. Το περιστατικό συνέβη τα ξημερώματα του Σαββάτου στην οδό Ι. Μέρλα στους Αγίους Αναργύρους. Το μπουκάλι με βενζίνη είχε στην άκρη εκρηκτική ύλη και εξερράγη πάνω στο στρώμα όπου κοιμόταν ο τραυματίας Ναβίτ Ναβάζ.

 «Είδηση» στα ψιλά-2: (στο στρατόπεδο Κορίνθου) Οι 350 μετανάστες κρατούνται σε δύο κτήρια του στρατοπέδου που έχουν περιφραχθεί. Σύμφωνα με τους μετανάστες ανάμεσά τους βρίσκονται και άρρωστοι ενώ δεν απέκλειαν και την ύπαρξη ανηλίκων ανάμεσα τους.

Το νερό εξακολουθεί να είναι κομμένο στο στρατόπεδο, όπως ενημέρωσαν οι αστυνομικές αρχές την αντιπροσωπεία, ενώ σήμερα αναμένεται κλιμάκιο από το Αλλοδαπών με μεταφραστές ώστε να μπορέσει να γίνει μια πρώτη καταγραφή των κρατουμένων.

Ας το πούμε αλλιώς. Ποιος, έστω σχετικά ενημερωμένος πολίτης, ακόμα και ο πλέον αδιάφορος μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι μετανάστες συνέβαλαν, σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανάπτυξη (προ του 2009) της χώρας προσφέροντας (αναγκαστικά) χωρίς φειδώ ανασφάλιστη και πάμφθηνη εργασία. Ποιο από τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν, σήμερα το παραγνωρίζει; Μήπως πριν μερικά χρόνια, οι ίδιες οι οικονομικές αρχές της χώρας δεν ομολόγησαν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία σώθηκαν αρκετές φορές από τους νομιμοποιηθέντες ασφαλισμένους μετανάστες –παρ’ όλες τις οικονομικές ρεμούλες και την παράνομη διασπάθιση από διορισμένους ημέτερους, θα προσθέταμε εμείς…

Ορισμένοι από τους μετανάστες, και έκλεψαν, και δολοφόνησαν και έδρασαν και δρουν παρανόμως, και η μαζική παρουσία τους υποβάθμισε γειτονιές κλπ. Όμως το φταίει. Τι τους οδήγησε σε αυτές τις πράξεις; Ποια η πολιτική γι’ αυτούς. Οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι υπάρχουν σε όλες τις εθνικότητες και το αυτό ισχύει για τη θεοσεβούμενη, εκλεκτή φυλή των Ελλήνων.

Κάποιοι, λοιπόν, καρπώθηκαν τα κέρδη της φτηνής εργασίας και ανέβηκαν στην κοινωνική κλίμακα, σαρκάζοντας όποτε άκουγαν για φορολογική συνείδηση κ.τ.λ. Οι ωφελημένοι, είτε προύχοντες των αγροτικών περιοχών ήταν είτε εργολάβοι, βουλκανιζατεράδες, κτηνοτρόφοι ή επαγγελματίες του τουρισμού, εν αντιθέσει με τους μετανάστες, ψήφιζαν. Ήταν κομμάτι του κοινωνικού κατεστημένου, του κομματικού συστήματος, του πελατειακού κράτους. Κι έτσι έμενε στα αζήτητα η νομιμότητα που επικαλείται τώρα η κυβέρνηση (και η ΔΗΜΑΡ;). Άλλωστε, ποιος θα γηροκομούσε τους υπερήλικους συγγενείς μας; Ποιος θα έδινε ζωή σε χωριά που έσβηναν; Ποιος θα συνέβαλλε στην άμβλυνση του δημογραφικού προβλήματος; Και ποιοι θα συνέδραμαν στην υποστύλωση των υπό κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων.[1]

Τα ξέρουμε όλοι όλα αυτά. Αλλά τα κρύβουμε κάτω από το χαλί της ευαισθησίας και της συνείδησής μας, αφήνοντας έξω μόνο το έγκλημα. Γιατί τώρα προέχουν άλλα. Τώρα τον τόνο τον δίνει ο φόβος, γνήσιος ή καλλιεργημένος. Τώρα η «Χρυσή Αυγή», με υμνητές του Χίτλερ στους κόλπους της, είναι στη Βουλή και δίνει τη γραμμή, αφού υπερκέρασε τον «λάιτ» ΛΑΟΣ. [2]

Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Ανύπαρκτη παραμένει πάντα μία σωστά μελετημένη κι ολοκληρωμένη –σε συνεργασία πάντα με την Ε.Ε.- πολιτική. Η χώρα μόνη της δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, ιδιαίτερα μία χώρα σαν την Ελλάδα όπως κανένας ουσιαστικά θεσμός δεν λειτουργεί, και θα ήταν απορίας άξιο αν ο κανόνας αυτός δεν ίσχυε και για το Μεταναστευτικό, έστω κι αν διαθέταμε ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο ψηφισμένων νόμων για το εν λόγω ζήτημα. Ακόμα δεν μου έχει λυθεί η απορία τι κάνουμε μετά τη σύλληψη μερικών λαθρομεταναστών, να κρατούνται που και πόσο, έτυχε να ρωτήσω κάποτε έναν αστυνομικό υπεύθυνο -καθαρή απάντηση δεν πήρα. Ας πούμε ότι τα «στρατόπεδα κράτησης» είναι μία λύση, έστω απάνθρωπη. Πόσο καιρό, και πόσοι μπορούν εκεί να κρατηθούν; Μη περιμένετε ούτε κι εδώ υπεύθυνη, ρεαλιστική απάντηση, γιατί δεν διανοείται κανείς την ύπαρξη ευρωπαϊκού κράτους που θα φυλακίζει εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μάλιστα επί μονίμου βάσεως. Φαντάζεστε σε κάθε κράτος τη Ε.Ε. να συμβεί το ίδιο; Η Ευρώπη θα μεταμορφωθεί στο μόνο ζωντανό νεκροταφείο ψυχών του πλανήτη –είναι δυνατόν; Η Ευρώπη του πολιτισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του Κράτους Δικαίου, του Διαφωτισμού; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.

Προς το παρόν:
Μαθαίνουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη τέταρτη πανευρωπαϊκή θέση στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
«[…] η διαπιστωμένη βία κατά των μεταναστών από το επίσημο κράτος (αστυνομική βία κατά τη διάρκεια προσαγωγών, άθλιες συνθήκες κράτησης, κέντρα κράτησης που θυμίζουν φυλακές). Από την άλλη η παράτυπη βία οργανωμένων συμμοριών που διεξάγουν… πογκρόμ τραυματίζοντας σοβαρά τα θύματά τους.»

Εβδομήντα τρείς δικαστικές αποφάσεις εκδόθηκαν εις βάρος της Ελλάδας μέσα στο 2011 με αποτέλεσμα η χώρα να κατατάσσεται τέταρτη στη λίστα των παραβιάσεων, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση απολογισμού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πρώτη στη λίστα βρίσκεται η Τουρκία με 159 καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον της, ακολουθεί η Ρωσία με 121 καταδικαστικές και έπεται η Ουκρανία με 105 στην τρίτη θέση.

Η πλειονότητα, 69 από τις 73 αποφάσεις, αφορούν καταδίκες για παραβιάσεις άρθρων σχετικά με τις μεγάλες καθυστερήσεις στις εκδικάσεις των υποθέσεων στα ελληνικά δικαστήρια, με παραβιάσεις δικαιώματος πραγματικής προσφυγής και για απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση.

Ειδικά γύρω από τον τομέα της απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης η Ελλάδα έχει τεράστια, “μαύρη” παράδοση να την ακολουθεί. Αφορά κυρίως την αστυνομική βία και τη βία κατά των μεταναστών, που περιλαμβάνει καταγγελίες σχετικές με την εκχώρηση ασύλου. Πιο συγκεκριμένα οι αιτήσεις ασυλίας έχουν να εξεταστούν σοβαρά στην Ελλάδα από το 2005. [3]

***

ΥΓ:
Τοπικοί παράγοντες, πολιτικοί, ακόμη και μητροπολίτες -συνεπικουρούμενοι από την εκάστοτε αντιπολίτευση- εξεγείρονται σε κάθε σχέδιο δημιουργίας κέντρου κράτησης στα διοικητικά ή ποιμαντικά όρια ευθύνης τους. Δεν φωνάζουν για λόγους ανθρωπισμού. Aλλωστε, αν αυτό ήταν το κίνητρό τους, θα φώναζαν και για τις συνθήκες διαβίωσης των παρανόμων μεταναστών στα σπίτια, στις καλλιέργειες και στις δουλειές των ψηφοφόρων και του ποιμνίου τους. Υποκρισία; [4]

***
[1] + [2]  Π. Μπουκάλας στην «Καθημερινή»7.8.12
[3] «Αυγή» 28.8.12
[4] Γ. Τερζής στην «Καθημερινή» 7.8.12

Η  αναρτηση  απο  εδω