Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Το κύριο επιχείρημα που αναφέρεται να υπερασπίζεται το δικαίωμα ομοφυλόφιλων ζευγαριών να τεκνοθετούν είναι άκρως προσβλητικό για τους ίδιους: είναι καλύτερα τα παιδιά να μεγαλώνουν πεταμένα σε ιδρύματα; Η εστίαση σε αυτό το επιχείρημα και η ανάδειξή του ως βασικό από τον «προοδευτικό» λόγο αφήνει να εννοηθεί πως η τεκνοθεσία  από ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι το λιγότερο κακό μετά την εγκατάλειψη. Από την άλλη, τμήματα της αριστεράς σκίζουν τα ρούχα τους στην υπεράσπιση της λαϊκής οικογένειας. Αυτή η κατάσταση δεν είναι και ανεξήγητη, αν λάβει κανείς υπόψη ότι η αριστερά έχει αποκλείσει από κάθε συζήτηση την μαρξιστική κριτική στο τι είναι η οικογένεια.

Μερικές φορές, αναρωτιέμαι, πόσα εγκεφαλικά θα μετρήσουμε στον Περισσό αν κατά τύχη πέσει κάποιο μαρξικό κείμενο στα χέρια τους. Και πες, η κατάργηση της ιδιοκτησίας, η κατάργηση του κράτους, ο ίδιος ο ταξικός πόλεμος μπορούν να μετατεθούν σε μια άλλη συγκυρία, σε μία άλλη ζωή, στην Δευτέρα Παρουσία. Υπάρχει κάτι, όμως, που δεν φαίνεται διαχειρίσιμο και αυτό είναι ένα ξεκάθαρο πρόταγμα εντός του μαρξικού έργου, επίδικο των μεγάλων επαναστάσεων και ζήτημα που όλη η Αριστερά απ’ άκρη ως άκρη θέλει να ξεχάσει: η κατάργηση της οικογένειας.

Η οικογένεια είναι μία αξία που, ακόμα και αν όλα γκρεμιστούν, πρέπει να επιβιώσει, το πολύ πολύ με τον όρο να τη διέπουν ισότιμες σχέσεις. Η Αλέκα Παπαρήγα στο βιβλίο της για την απελευθέρωση της γυναίκας αναφέρει πως η μορφή της οικογένειας στη σοσιαλιστική κοινωνία έχει υποστεί ελάχιστες αλλαγές αν τη συγκρίνουμε με τη μορφή της οικογένειας στον καπιταλισμό και ο Κώστας Γκριτζώνας περιγράφει στο πόνημά του για τις μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού ότι η γυναίκα όταν μπορεί να αποφασίσει η ίδια για τον εαυτό της αποφασίζει πάντα υπέρ του έρωτα για οικογένεια και όχι για ηδονή.

«Ο ακόλαστος αστός παραβιάζει το γάμο διαπράττοντας κρυφά μοιχεία, ο έμπορος παραβιάζει τους θεσμούς της ιδιοκτησίας στερώντας την ιδιοκτησία των άλλων με την κερδοσκοπία… Άλλα γάμος, ιδιοκτησία και οικογένεια παραμένουν απρόσβλητα στη θεωρία, επειδή αποτελούν την πρακτική βάση που πάνω της η αστική τάξη έχει οικοδομήσει την κυριαρχία της, και διότι αποτελούν τους όρους που κάνουν τον αστό αστό, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η συνεχής παραβίαση του Νόμου κάνει τον θρήσκο Εβραίο ένα θρήσκο Εβραίο. … Η βρώμικη ύπαρξη της (οικογένειας) έχει το αντίβαρο της μέσα στην Ιερή έννοια της…»

Μαρξ, Ένγκελς  «Η Γερμανική Ιδεολογία»

Ο Μαρξ κατέδειξε υπέροχα τον θεσμό της οικογένειας σαν εκείνον που πιο καταπιεστικά από όλους αναπαράγει ατομικά τον εργάτη και  τους πολιτικούς όρους ύπαρξής του και περιχαρακώνει το κάθε μέλος του προλεταριάτου από το διπλανό του, αντιμαχόμενος την εργατική συλλογικότητα και εμπεδώνοντας την ταξική εκμετάλλευση, ανεξάρτητα από την ποιότητα της κάθε επιμέρους σχέσης ανάμεσα στους συζύγους. Σε αντίθεση με τους δημόσιους θεσμούς ελέγχου και επιβολής της αστικής κοινωνίας, η επιβολή στην οικογένεια δεν γνωρίζει κανέναν φραγμό ψυχολογικής και φυσικής βίας για την επιτέλεση των κοινωνικών σκοπών της. Μάλιστα, η ποιοτικά ανώτερη μορφή του ολοκληρωτισμού, όπως ανακλάται μέσα από αυτήν, φαίνεται από την αιτιολόγηση των εξουσιαστικών σχέσεων που απορρέουν από αυτή ως άμεσο και επόμενο αποτέλεσμα της ανθρώπινης φύσης.

… Εφόσον αποκαλύφτηκε η γήινη οικογένεια ως μυστικό της αγίας οικογένειας, πρέπει τώρα αυτή η ίδια η γήινη οικογένεια να υποβληθεί σε κριτική και νά ανατραπεί πρακτικά.

Μαρξ,  4η θέση για τον Φόυερμπαχ

Τα γραπτά της Αλεξάνδρας Κολοντάι είναι η κύρια και πιο ολοκληρωμένη ιστορική πηγή για την οπτική των κομμουνιστών και τις επαναστατικές αλλαγές που συντελέστηκαν στα πρώτα χρόνια της Ρώσικης Επανάστασης. Η Αλεξάνδρα Κολλοντάι υπερασπίστηκε με πάθος την ανάγκη του επαναστατημένου ανθρώπου να σπάσει τα δεσμά του αδιάλυτου γάμου που, όπως περιγράφει στη μπροσούρα «Κομμουνισμός και οικογένεια» το 1920, βασίζεται στη γυναικεία δουλεία. Η επανάσταση θα ήταν η ανατολή της ελεύθερης ισότιμης ένωσης βασισμένη στην αμοιβαία αγάπη και τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ δύο μελών της κοινωνίας των εργατών. Η οικογένεια θα δώσει τη θέση της στη μεγάλη παγκόσμια οικογένεια όπου όλοι, άνδρες και γυναίκες, θα είναι αδέρφια και σύντροφοι και αυτές οι νέες σχέσεις θα δωρίσουν στην ανθρωπότητα τη χαρά του ελεύθερου έρωτα.

Στην κριτική της Αλεξάνδρας Κολλοντάι, η οικογένεια δεν είναι πια όχημα οικονομικής οργάνωσης και δραστηριότητας, όπως ήταν η φεουδαρχική πλατειά οικογένεια, που αγκάλιαζε μια γενεαλογική γραμμή πολλών γενεών, ωστόσο συνεχίζει να συντελεί μια συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργία στα πλαίσια του καπιταλισμού: πρόκειται για τη βασική μονάδα κατανάλωσης και αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης. Η αστική οικογένεια διαιωνίζει την ιδέα της ατομικής ιδιοκτησίας και της εκμετάλλευσης της εργασίας. Συνεπώς, το επαναστατικό άλμα μέσα από την ανατροπή του αστικού κράτους και των θεσμών του αναφέρεται και στην οικογένεια.

Οι σχέσεις μεταξύ των φύλων, μέσα στα όρια μιας ορισμένης ομάδας, επηρεάζουν βαθειά την έκβαση της πάλης μεταξύ των αντιμαχομένων κοινωνικών τάξεων… Για την εργατική τάξη, μια μεγαλύτερη ευκαμψία, μια μικρότερη σταθερότητα της ένωσης των φύλων, συμφωνούν απόλυτα και μάλιστα απορρέουν άμεσα από τα θεμελιώδη καθήκοντα αυτής της τάξης… Αντίθετα, ο παράγοντας της υποταγής ενός μέλους της τάξης σ’ ένα άλλο, όπως και ο παράγοντας της ιδιοκτησίας, είναι εχθρικός στην ψυχολογία του προλεταριάτου… Η ιδέα της απόλυτης κατοχής, όχι μόνο του σωματικού «εγώ», αλλά και του πνευματικού «εγώ» ενός συζύγου, το ιδεώδες που παραδέχεται  δικαιώματα ιδιοκτησίας πάνω στον πνευματικό και ηθικό κόσμο του επιθυμώμενου όντος, είναι ένα ιδεώδες που σχηματίστηκε και καλλιεργήθηκε από την αστική τάξη…

Κολλοντάι, Οι σχέσεις των δύο φύλων και ο μαρξισμός

Η Κολλοντάι είδε πολλά από τα επιτεύγματα της θεωρίας αυτής και των συντροφισσών της του Τμήματος Γυναικών ή Ζενοτντέλ να πραγματώνονται συλλογικά με δημόσια αυτοοργανωμένα εστιατόρια, βρεφοκομεία και κοινόβια εργατριών, είδε να αποποινικοποιούνται οι εκτρώσεις και οι εγκυμοσύνες εκτός γάμου, να καθίσταται μη υποχρεωτικό να καταγράφονται οι γάμοι, να κατοχυρώνονται θεσμικά η οικονομική και κοινωνική ισοτιμία της γυναίκας στον γάμο, να νομιμοποιείται το διαζύγιο με αίτηση μόνο του ενός από τους συζύγους και να καταργούνται οι νόμοι που δίωκαν την ομοφυλοφιλία. Είδε, εντούτοις, από το 1930 και έπειτα όλες αυτές οι νίκες να αναστρέφονται και να αποκαθίσταται το παλαιό νομικό πλαίσιο σε όλα τα ζητήματα, μπροστά στην ανάγκη της πειθάρχησης των εργατών στην υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Το Τμήμα Γυναικών διαλύθηκε και η Κολλοντάι εξορίστηκε όχι μόνο για την ανάρμοστη δράση της στο ζήτημα της χειραφέτησης των γυναικών και της σεξουαλικότητας, αλλά και για την ενεργό αντιπολίτευση στην ηγεσία του ΚΚΣΕ με την ομάδα της Εργατικής Αντιπολίτευσης επί Λένιν. Μία πολύ ενδιαφέρουσα αφήγηση από τα απομνημονεύματά της αναφέρουν πως ο Λένιν όταν κλήθηκε να την τιμωρήσει για την ανάρμοστή της συμπεριφορά, διέταξε να την παντρέψουν με τον σύντροφό της, ενώ πολλοί λένε ότι γλίτωσε τις μαζικές σταλινικές εκκαθαρίσεις τη δεκαετία του ’30, επειδή ήταν γυναίκα.

Είναι απαράδεκτη, πριν απ’ όλα για τα μέλη και τα στελέχη της ΚΝΕ, η ρήξη των δεσμών με την οικογένεια, η εγκατάλειψη, η αδιαφορία, η έλλειψη σεβασμού, η αυθάδεια… Ιδιαίτερα, βέβαια, σοβαρό είναι το πρόβλημα με τα κορίτσια. Τέλος πάντων δεν μπορεί η κοπέλα να πηγαίνει συνέχεια κάθε βράδυ στη μία και στις δύο τη νύχτα στο σπίτι της… Τα μέλη και τα στελέχη της ΚΝΕ πρέπει να έχουν σταθερές αισθηματικές σχέσεις που να στηρίζονται σε ευγενικά αισθήματα, σε στέρεους συναισθηματικούς δεσμούς… Είναι ανάγκη τα ζητήματα που συνδέονται με την αισθηματική ζωή των μελών μας να απασχολούν γενικά τις οργανώσεις. Δεν είναι ανάγκη να πάτε με ύφος ελεγκτή να ρωτήσετε «τι κάνεις με την κοπέλα σου». Η συζήτηση να έρχεται φυσικά.

Φαράκος, Για την αγωνιστική ταξική πατριωτική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας

Αν πρέπει να μας μαθαίνει κάτι η μαρξική μέθοδος κριτικής της κοινωνίας, ακόμα και αν αξιακά αρνείται κανείς να αποδεχτεί την ταξική της μεροληψία, είναι η πλήρης διαμεσολάβηση του κοινωνικού μέσα από όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις στην αστική κοινωνία. Οι οικογενειακοί δεσμοί κάθε άλλο παρά ιδιωτική ζωή είναι. Η οικογενειακή αγάπη δεν είναι ποτέ αγάπη όσο διαμεσολαβείται από τις σχέσεις της οικονομικής και ηθικής εξάρτησης. Ο έρωτας δεν θα είναι ποτέ αληθινός αν δεν απεκδυθεί από την ιδιοκτησία και τον φετιχισμό της υποταγής ενός ατόμου σε ένα άλλο. Η επιθυμία δεν θα είναι ποτέ απελευθερωτική αν δεν απεκδυθεί του φετιχισμού του εμπορεύματος που καθιστά τα σώματα ως άξια ή μη άξια να καταναλωθούν.

Από τη σκοπιά της απελευθερωτικής προοπτικής του ανθρώπου, η ανατροφή των παιδιών μέσα στην κάθε τύπου κλειστή ή ανοιχτή οικογένεια είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και για αυτό δεν μπορεί να αξιολογηθεί ποτέ με κριτήρια υπαγωγής των ατόμων στους ρόλους μιας κοινωνίας που στηρίζεται στη σαπίλα της πειθάρχησης των πάντων στο βωμό του κέρδους, μιας κοινωνίας που σοκάρεται περισσότερο αν τα παιδιά μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς παρά αν ξεβράζονται πνιγμένα κυνηγημένα από τον πόλεμο.

Για μένα, η ανατροφή των παιδιών μπορεί να είναι σωστή μόνο από μια συλλογική προσπάθεια τα παιδιά του αύριο να μεγαλώσουν σε μια κοινωνία όπου η διερεύνηση των ανθρώπινων σχέσεων θα είναι δημιουργικό παιχνίδι και όχι επιβολή συμπεριφοριστικών συστημάτων επαίνου και τιμωρίας.  Σε μια πανκοινωνική εξεγερτική παιδική χαρά, όπου ο έρωτας, χωρίς φύλα και αντίστοιχες κοινωνικές ταυτότητες, θα είναι τέχνη και πηγή ευτυχίας και όχι κατάπνιξη επιθυμίας και διαστροφική αποζήτηση πειθαρχείας. Δεν γνωρίζω, όπως και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, ποια υπάρχουσα μορφή οικογένειας θα μπορούσε να είναι πρόπλασμα μιας τέτοιας κατάστασης. Αυτό που, ωστόσο, μπορώ να υποστηρίξω είναι ότι η ανατροφή των παιδιών από ανθρώπους που αψήφησαν την κοινωνική διαστροφή της υποταγής της επιθυμίας σε καθολικές νόρμες και διεκδίκησαν την κυριαρχία επί του σώματός τους είναι μια καλή αρχή.

Πηγή

Fiat ars, pereat mundus // Να γίνει τέχνη και ας χαθεί ο κόσμος. Δύο σκέψεις για το Dismaland του Banksy.

Διαβάζοντας για το καινούριο έργο του Banksy στην Αγγλία, το Dismaland, το θεματικό πάρκο για ενήλικες, ή αλλιώς το «θεματικό πάρκο της σύγχυσης», την «παρωδία των θεματικών πάρκων», το «πιο απογοητευτικό αξιοθέατο», όπως το αποκαλούν και οι διαφημιστές του, και παρακολουθώντας τη σχετική υστερία στο τουίτερ για το αν θα προλάβει ο κόσμος να βγάλει εισιτήριο και να εξασφαλίσει πρόσβαση σε αυτή τη «μοναδική εμπειρία», προέκυψαν αυτές οι γραμμές ως μια μηδαμινή κραυγή απόγνωσης και αηδίας. Επομένως, το κείμενο αυτό δε φιλοδοξεί να προσφέρει μια συνολική κριτική αποτίμηση στο «καλλι»-τεχνικό, -ας μη το πούμε αντικαπιταλιστικό, ούτε ανατρεπτικό- έστω προβοκατόρικο έργο του γνωστού καλλιτέχνη δρόμου Banksy. Εξάλλου, η συζήτηση για το αναδυόμενο φαινόμενο της street art πρέπει να απεικονίζει τον αντίκτυπο των πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων, όσο συμπυκνωμένες και επιταχυνόμενες και αν είναι αυτές. Πρέπει συνεχώς να αναμετριέται με τον κίνδυνο της εμπορευματοποίησης και της αφομοίωσης. Και με νηφαλιότητα να αναγνωρίζει ότι το μέσο, είτε είναι σπρέυ είτε καμβάς, είτε μεσοτοιχία είτε μουσείο, παραμένει ένα μέσο, που από μόνο του αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου δεν είναι αρκετό για να φέρει κάποιο μήνυμα ανατροπής ή αντίστασης. Για αυτό, το κείμενο θα περιοριστεί στην περίπτωση του Dismaland, θέλοντας ωστόσο να συνεισφέρει στην κατεύθυνση της κριτικής του φαινομένου Banksy και της μεταδοτικής ασθένειας του hype.

Ο Αρλεκίνος στους πίνακες ζωγραφικής

Ο Αρλεκίνος! Ο περίφημος καλλιτέχνης, ο υπηρέτης της ιταλικής Commedia dell’ Arte, ο “μικρός διάβολος” όπως σημαίνει το όνομά του, ο μοναχικός ήρωας με το χαρακτηριστικό καρό κοστούμι. Ο χρωματιστός αέρας που περιβάλλει το διάβα του. 
Η μάσκα του Αρλεκίνου περιβάλλεται από μυστήριο. Αναφορές κάνουν λόγο για ανακάλυψη του ίδιου του Μιχαήλ Άγγελου ο οποίος την σχεδίασε εμπνεόμενος από τη μάσκα των αρχαίων σατύρων. Η μάσκα του Αρλεκίνου συμπεριφέρεται σαν… Μόνα Λίζα. Άλλες φορές δίνει την εντύπωση “διαβόλου”, άλλοτε κάποιου αφελούς. Στο θεατρικό σανίδι, ο Αρλεκίνος είναι μάλλον ένας αφελής υπηρέτης που συμβουλεύει τον κύριό του συνήθως λανθασμένα και αυτό τον οδηγεί σε προβλήματα.

Το ίδρυμα Ροκφέλερ, υπό τον τίτλο «100 Resilient Cities»(100 ανθεκτικές πόλεις) εκκίνησε ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης 100 πόλεων, οι οποίες «θα βοηθηθούν», ώστε να γίνουν πιο ανθεκτικές απέναντι στις φυσικές, κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις του 21^ου αι. Αυτό το κύμα «φιλανθρωπίας» που φιλοδοξεί να σαρώσει όλο τον πλανήτη έχει συγκεκριμένους στόχους. Επιδιώκει να συμβάλει στη διατήρηση των μεγάλων πόλεων του πλανήτη πάση θυσία, παρά τα έντονα εσωτερικά κι εξωτερικά προβλήματά τους. Σε αυτές τις εκατό πόλεις, λοιπόν, συγκαταλέχθηκε και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Στη σχετική ιστοσελίδα (http://www.100resilientcities.org/cities#/-_/), αρχικά εμφανίζονται οι «τυχερές» πόλεις, που επιλέχθηκαν. Πατώντας στη φωτογραφία της καθεμιάς, ένα κείμενο εξηγεί ποιες είναι οι παροχές που το ίδρυμα σκοπεύει να «προσφέρει».

Και η ζωή κι ο θάνατος ενός θρύλου του Blues, του Robert Johnson

 

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Robert Johnson,
το θρύλο του Blues. Αυτό το κείμενο
είναι ουσιαστικά μια απόπειρα
να εξετάσει περισσότερο ιστορικά
και λιγότερο φολκλορικά–μυθολογικά τη ζωή του.

Ο Robert Johnson γεννήθηκε στις 8 Μαϊου του 1911 στο Hazelhurst του Μισσισσιππή από την Julia Dodd και τον Noah Johnson. Ο πατέρας του σχεδόν αμέσως τους εγκατέλειψε, με αποτέλεσμα ο Robert να μην τον γνωρίσει ποτέ. Η μητέρα του είχε άλλα επτά παιδιά, τα περισσότερα αγνώστου πατρός. Τα επώνυμα της μητέρας του άλλαζαν κατά καιρούς μιας και υιοθετούσε όχι μόνο τα επώνυμα των ανδρών που παντρευόταν, αλλά και των ανδρών, με τους οποίους κατά καιρούς συζούσε. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιο ήταν το πατρικό της επώνυμο αν και πολλοί ισχυρίζονται, πως ήταν το Major.

Πάντως, είναι γενικά παραδεκτό από διάφορους μελετητές της ιστορίας του Robert Johnson, πως η μητέρα του, του αποκάλυψε το όνομα του πραγματικού του πατέρα την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ των ΗΠΑ, όταν πλέον λευκοί και μαύροι από κοινού βίωναν την απόλυτη εξαθλίωση και δυστυχία...

πηγή

Η εταίρα στην αρχαιότητα – σχεδόν ανεκδοτολογικές ιστορίες (μέρος α΄)

Γράφει η Titania Matina

Είχε όνομα που παρέπεμπε σε όψη τριαντάφυλλου.

Ροδώπις.

Ήταν εταίρα και ήκμασε στην Αίγυπτο, όταν βασίλευε ο Άμασις (κατὰ Ἄμασιν βασιλεύοντα ἦν ἀκμάζουσα). Με καταγωγή από τη Θράκη (γενεὴν μὲν ἀπὸ Θρηίκης), υπήρξε αρχικά δούλα, μαζί με τον ποιητή Αίσωπο (σύνδουλος Αἰσώπου τοῦ λογοποιοῦ), στην κυριότητα του Ιάδμονα, γιου του Ηφαιστιοπόλεως, από τη Σάμο. Στην Αίγυπτο έφτασε για να εργαστεί (ἀπικομένη… κατ’ ἐργασίην), όταν την έφερε ένας άλλος Σάμιος, ο Ξάνθος, Εκεί όμως, απελευθερώθηκε (ἐλύθη), αφού πλήρωσε σημαντικό χρηματικό ποσό (χρημάτων μεγάλων) γι’ αυτήν ο Χάραξος από τη Μυτιλήνη, γιος του Σκαμανδρώνυμου και αδελφός της ποιήτριας Σαπφούς. Και αφού την απελευθέρωσε, ο ίδιος ο Χάραξος επέστρεψε στη Μυτιλήνη όπου η Σαπφώ τον σατίρισε στα ποιήματά της (πολλὰ κατεκερτόμησε μιν). Η Ροδώπις όμως, ελεύθερη πλέον, παρέμεινε στην Αίγυπτο όπου έγινε πολύ θελκτική (κάρτα ἐπαφρόδιτος γενομένη). Γιατί, με κάποιο τρόπο, οι εταίρες στη Ναύκρατι συνήθιζαν να γίνονται πολύ θελκτικές (φιλέουσι δέ κως ἐν τῇ Ναυκράτι ἐπαφρόδιτοι γίνεσθαι αἱ ἐταῖραι). Κι έγινε τόσο περιλάλητη (κλεινή) ώστε όλοι οι Έλληνες έμαθαν το όνομά της (οἱ πάντες  Ἕλληνες Ῥοδώπιος τὸ οὔνομα ἐξέμαθον).

Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα

Αλέξης Φαρμάκης, Ιουλία Δημητρίου: Μία πόλη, μία ομάδα, μία τάξη 

 Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα^[*]

Μιας και η εμφάνιση του φαινομένου στην Ελλάδα αποτελεί άλλη μια καθυστερημένη καινοτομία, ας ξεκινήσουμε με σχετικά καινοτόμες ερωτήσεις: Πόσοι τρόποι υπάρχουν να αποκτήσει ένας επιχειρηματίας λαϊκό έρεισμα εν ζωή (μετά θάνατον υπάρχουν και τα ιδρύματα), ποιο θα ήταν το πρόγραμμα 100 ημερών του κόμματος Βγενόπουλου αν γινόταν κυβέρνηση, ποιος έπαιζε αριστερό μπακ στη Δόξα Δράμας στο πρωτάθλημα του 1981 όταν η χώρα έγινε σοσιαλιστική, γιατί γυρίζει το μπούμερανγκ;

Η πολιτική διάσταση του ποδοσφαίρου, ακριβέστερα η πολιτική εκμετάλλευση του παιχνιδιού από την εξουσία, είναι τόσο παλιά όσο και το ίδιο. Από το μήνυμα «νίκη ή θάνατος» του Μουσολίνι στην ομάδα του Βιτόριο Πότσο (Μουντιάλ 1934, Ιταλία), στο Μουντιάλ του στρατηγού Βιντέλα (1978, Αργεντινή) όπου στα γήπεδα έφτανε ο ήχος των ελικοπτέρων που φτερούγιζαν για να αδειάσουν πτώματα των Desaparecidos στον Ατλαντικό),^[1] μέχρι και την πιο οικεία προπαγανδιστική αξιοποίηση από τη χούντα της πορείας του Παναθηναϊκού ως τον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971, η ιστορία είναι επαναλαμβανόμενη και η μεθοδολογία λίγο πολύ κοινή. Η αναπαράσταση μιας «μάχης εθνικών σχολών» που εξωράιζε τα υλικά πεδία των εθνικών ανταγωνισμών και η οποία σήμερα φαίνεται γραφική και ανακαλείται σε ασπρόμαυρες εικόνες.

Μικρό αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι

…στο toportal:
Δύο ιστορίες με τον Μάνο Χατζιδάκι, από πρώτο χέρι – μετά είκοσι έτη
Του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4250
*
“Ο Χατζιδάκις δεν αντιστοιχεί σε αυτή τη χώρα” (Επτά σκέψεις για τον Μ.Χ.)
Του Νίκου Μωραϊτη
http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4251
*

Το ίδιο, υπέροχο, όνομα…
Του Βαγγέλη Προβιά

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4252
*
Ο Οδοιπόρος, το Μεθυσμένο Κορίτσι και ο Αλκιβιάδης
Του Πάνου Ζέρβα

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4255
*
Μάνος Χατζιδάκις: Εικοσάχρονος στον ουρανό
του Άρη Δαβαράκη
http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=4262
 Πηγή

Β. Όλγας: Αρχιτεκτονική κληρονομιά της Θεσσαλονίκης

Κτίσματα που δείχνουν την αίγλη της περιοχής που κτίσθηκε μετά το 1900 από Τούρκους, Εβραίους και Έλληνες.
Αρχιτεκτονική κληρονομιά που ευτυχώς, σώθηκαν μόνο 22 αρχοντικά, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται σήμερα σε χρήση, ενώ ένας μικρός αριθμός τελεί υπό εγκατάλειψη.

Δωρεάν download 42.000 βιβλίων από το Project Gutenberg

To Project Gutenberg προσφέρει εντελώς δωρεάν 42.000 ebooks, τα οποία μπορείτε να διαβάσετε online αλλά και να τα κατεβάσετε στον υπολογιστή σας.

Δεν χρειάζεται καμία συνδρομή για να τα αποκτήσετε, όμως, αν βρείτε το project ενδιαφέρον και χρήσιμο, μπορείτε να προσφέρετε ένα μικρό ποσό μέσω του donate που υπάρχει στα αριστερά της σελίδας, για να στηρίξετε την προσπάθεια αγοράς και ψηφιοποίησης περισσότερων βιβλίων.

Μπείτε και δείτε ολόκληρη τη συλλογή εδώ.

Καλό διάβασμα!

Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν τραγουδήθηκαν νομπελίστες της ποίησης στις ταβέρνες

Σε παγκόσμιο επίπεδο, σε καμία χώρα οι συνθέτες δε μελοποίησαν τόσο πολύ, τόσο καλά τους ποιητές. Διαλέξαμε 29 μελοποιημένα ποιήματα, αυτά που έφεραν όσο τίποτα άλλο την δύναμη των μεγάλων στίχων στον ευρύ κόσμο. Σε κάθε στιγμή, ιστορική, κοινωνική και προσωπική. Και δεν είναι μόνο αυτά, είναι άλλα τόσα και άλλα τόσα, είναι όλη η ζωή μας ένα τραγούδι, ένα ποίημα, είναι όλη η ζωή.

Τα  τραγουδια μπορει να τα  ακουσεται  απο εδω

Πηγη

Ελεύθερα βιβλία στο Διαδίκτυο

"Ο πολιτισμός τους τελειώνει με μια διακοπή ρεύματος" έγραφε ένας τοίχος.

Τέλος τα βιβλία, είναι τελείως ξεπερασμένα !
Μία σπίθα και τσαφ πιάνεις φωτιά !

Ομολογώ ότι μου είναι δύσκολο,σχεδόν αδύνατο να διαβάσω ΟΛΟΚΛΗΡΟ Βιβλίο σε οθόνη.Χώρια τις άλλες ενστάσεις αισθήσεων του κάθε αναγνώστη.
Μερικά βιβλία που υπάρχουν ελεύθερα στο δίκτυο για ανάγνωση ή και εκτύπωση.
Για μια ώρα ανάγκης.....

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ "Ο μύθος του Σίσυφου'-δοκίμιο πάνω στο παράλογο

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού"  σελ.105

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ "Διηγήματα και Μονόπρακτα" σελ.265

ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΪΧ "Άκου Ανθρωπάκο" σελ.121 (φύλλα 62)

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ "Η Φουστανέλα"  σελ.127 (φυλλα 64)

ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ "Ο Μαρξ στο Σόχο"  σελ.32

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ "Ελληνική Νομαρχία,ήτοι λόγος περί ελευθερίας" σελ.80







Μερικές διευθύνσεις που υπάρχουν ελεύθερα βιβλία

NEGROROJO

sotosblog.com

openbook.gr

ebooks4greeks.gr

occupygr.com/download-e-books
Πηγή

Η Λουιζιάνα και οι μουσικές της

Η γέννηση

και η εξέλιξη τής Jazz

και άλλων μουσικών ειδών

Στο νότιο τμήμα τής Λουιζιάνας γεννήθηκαν πολύ σημαντικά μουσικά ιδιώματα, που καθόρισαν την εξέλιξη τής δυτικής μουσικής. Το πρώτο ήταν η μουσική των κρεολών, οι οποίοι ήταν επιμειξίες των γάλλων ή ισπανών αποίκων με αφροαμερικανούς από τις Δυτικές Ινδίες ή ινδιάνους των ΗΠΑ. Οι κρεολοί ήταν ελεύθεροι πολίτες, που ζούσαν στην περιοχή, όταν η Λουιζιάνα ήταν στην ισπανική και μετά στη γαλλική κατοχή.

Το 1803, οι ΗΠΑ αγοράζουν τη Λουιζιάνα από τους γάλλους και η πολιτεία προσαρτάται στις ΗΠΑ το 1812. Οι κρεολοί αναδεικνύονται σαν την ελίτ στην κοινωνία τής Νέας Ορλεάνης κατά τη διάρκεια τού 19ου αιώνα. Ζουν στο γαλλικό τμήμα τής πόλης και το αναπτύσσουν οικονομικά και πολιτιστικά.

Οι περισσότεροι από τους κρεολούς μουσικούς κάνουν μουσικές σπουδές στο Παρίσι και γνωρίζουν άριστα την ευρωπαϊκή μουσική. Αντίθετα, οι νέοι ελεύθεροι μαύροι, που ζουν δυτικά τής οδού Canal στη Νέα Ορλεάνη, στον λεγόμενο «αμερικανικό» τομέα, ζουν περιθωριακά. Είναι φτωχοί, αγράμματοι χωρίς μουσική παιδεία και παίζουν blues, gospel και work songs...

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο:

http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=3390

Τέχνη, δημόσιος χώρος και κοινωνία

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Θα αποπειραθώ να μιλήσω με όρους τοπικότητας και χρονικότητας για την τέχνη και το ρόλο της στο Δημόσιο Χώρο. Για την ανάκληση ενός κοινού κοινωνικού Τόπου. Σε τελική ανάλυση για την ανάκτηση αυτής της ίδιας έννοιας της κοινωνίας που μειώνεται. Η Μάργκαρετ Θάτσερ εκκινώντας τις πολιτικές εφαρμογές ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού έλεγε: «Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες.». Έτσι ξεκίνησε η επίθεση στην κοινωνία.

Η δημόσια τέχνη είτε ως χώρος, είτε ως χρήση τουλάχιστον στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα, μοιάζει ακόμα μια αδύνατη υπόθεση. Οι «καλλιτεχνικές» παρεμβάσεις στον κοινό – Δημόσιο χώρο έχουν σκοπό να οικειοποιηθούν τον θεσμοθετημένο χώρο της πόλης, να τον ανακτήσουν, μέσα από την διάνοιξη ενός διαλόγου με τον πολίτη, να κατοικήσουν αυθαίρετα ή με κοινή συναίνεση ως δικό τους χώρο – των πολιτών χώρο, του εμείς – και να εγγράψουν μορφές επικοινωνίας, δημιουργικότητας, ή ακόμα καλύτερα Τέχνης στην βιωμένη καθημερινή εμπειρία.

Δωρεάν download για 250 βιβλία τέχνης

Ο γνωστός εκδοτικός οίκος Getty Publications γιορτάζοντας 45 χρόνια προσφοράς στο χώρο του βιβλίου τέχνης μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε on line, δωρεάν, 250 τίτλους εξαιρετικών βιβλίων τέχνης και βέβαια για όσους το επιθυμούν να τους κατεβάσουν και στον υπολογιστή τους.

Επισκεφτείτε την ψηφιακή συλλογή του εκδοτικού οίκου εδώ 
Πηγή

Janis Joplin - η ζωή της και το εργο της

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν (19 Ιανουαρίου 1943 – 4 Οκτωβρίου 1970) ήτανΑμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος, χορεύτριακαι ενορχηστρωτής μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη τηςδεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company (Μπιγκ Μπράδερ εντ δε Χόλντιν Κόμπανυ) και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band (Κόζμικ Μπλουζ Μπαντ) και οι Full Tilt Boogie Band (Φουλ Τιλτ Μπούγκι Μπαντ). Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ ^[1] και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής.^[2] Στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας της ήταν γνωστή ως η βασίλισσα τουΡοκ εν Ρολ και της ψυχεδελικής σόουλ.

To 1995 τιμήθηκε με την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ το 2005 κέρδισε το βραβείο Γκράμμυ Lifetime Achievement Award. Το περιοδικό Rolling Stone τήν κατέταξε στην 46η θέση στη λίστα του με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών το 2004^[3] και στην 28η με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών το 2008.^[4]Κατάφερε να “σπάσει” την ανδροκρατούμενη ροκ μουσική σκηνή,^[5] [6]μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος,^[5] Γκρέις Σλικ^[5] [6] (Jefferson Airplane),^[6] και άλλες ερμηνεύτριες, όπως η Πάτι Σμιθ, η Τζόαν Μπαέζ και η Μαριάν Φέιθφουλ,^[5] με αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο και σε άλλες τραγουδίστριες.^[5] [6]

Η Τζόπλιν γεννήθηκε στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας στις 19 Ιανουαρίου του 1943.^[5] [7] Γονείς της ήταν η Ντόροθυ Τζόπλιν^[5] [8] Ιστ (1913-1998)^[8] και ο Σεθ Τζόπλιν^[5] [8] (1910-1987).^[8] Είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τον Μάικλ και τη Λάουρα. Η οικογένειά της συμμετείχε στη χριστιανική Εκκλησία.^[8] Οι δικοί της θεωρούσαν πως χρειαζόταν περισσότερη προσοχή από τα άλλα παιδιά, με τη μητέρα της να δηλώνει: “Ήταν δυσαρεστημένη και ανικανοποίητη, όταν δεν εκλάμβανε αρκετή προσοχή. Δεν τής αρκούσε μία απλή, φιλική σχέση“.^[9]

Εφηβεία

Στην εφηβεία της, έμπλεξε με κακές παρέες και άκουσε άλμπουμ μπλουζ καλλιτεχνών, όπως η Μπέσσυ Σμιθ και οΛιντμπέλλυ, οι οποίοι επηρέασαν την απόφασή της να γίνει τραγουδίστρια. Αν και ασχολείτο με τη ζωγραφική, ξεκίνησε να τραγουδά στην τοπική χορωδία και διεύρυνε τα μπλουζ ακούσματά της, ερχόμενη σε επαφή με άλμπουμ καλλιτεχνών, όπως η Οντέττα, η Μπίλι Χόλιντεϊ και η Μπιγκ Μάμα Θόρντον. Ενώ φοιτούσε στο Λύκειο Τόμας Τζέφερσον οι συμμαθητές της, τήν απέφευγαν, ως επί το πλείστον,^[10] ενώ τήν αποκαλούσαν “γουρούνι” και “φρικιό”.^[9] Μεταξύ των συμμαθητών της ήταν ο ηθοποιός Τζωρτζ Ουίλλιαμ Μπέιλυ. Απεφοίτησε από το σχολείο το 1960. Παρηκολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Τεχνολογίας Λάμαρ Στέιτ (Lamar State College of Technology) του Μπιουμόν στο Τέξας, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού,^[11] ενώ αργότερα πήγε στοΠανεπιστήμιο του Ώστιν, αν και δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της. Η πανεπιστημιακή εφημερίδα^[5] [12] The Daily Texan,^[12] τής έκανε ένα αφιέρωμα^[5] [12] στις 27 Ιουλίου του 1962,^[12] με τίτλο: “Τολμά να είναι διαφορετική“.^[5] [12] Το άρθρο ξεκινούσε: “Περπατά ξυπόλυτη, όταν τό θέλει, φορά ρούχα Levi στο σχολείο, επειδή τής είναι πιο άνετα και παίρνει παντού μαζί της την ώτοχαρπ, εάν θέλει να ακούσει μουσική. Το όνομά της είναι Τζάνις Τζόπλιν“.^[12]

Καλλιέργησε ένα επαναστατικό, ατομικό στυλ, επηρεασμένο κατά ένα μέρος από τις μπλουζ ηρωίδες της και κατά ένα άλλο μέρος από τη γενιά Μπιτ. Η πρώτη φορά που ηχογραφήθηκε τραγούδι της ήταν το Δεκέμβριο του 1962, στο σπίτι ενός συμφοιτητή της.^[13] Ήταν το What Good Can Drinkin Do.^[5] [13] Ένα μήνα μετά,^[14]απεφάσισε να αποχωρήσει προσωρινά από το Τέξας^[5] [14] και πήγε στο Σαν Φρανσίσκο.^[14] Όσο παρέμεινε εκεί, κατοικόυσε στις συνοικίες του Νορθ Μπιτς (North Beach) και του Χέιτ-Ασμπέρυ (Haight-Ashbury). Το 1964, η Τζάνις Τζόπλιν συνέθεσε με τον κιθαρίστα των Jefferson Airplane, Τζόρμα Κωκόνεν, επτά μπλουζ κομμάτια:Typewriter Talk, Trouble In Mind, Kansas City Blues, Hesitation Blues, Nobody Knows You When You’re Down And Out, Daddy, Daddy, Daddy και Long Black Train Blues. Κυκλοφόρησαν αργότερα όλα μαζί στο άλμπουμ The Typewriter Tape.

Εκείνο το χρονικό διάστημα η χρήση ναρκωτικών από την ίδια, ηυξήθηκε κατακόρυφα, κάνοντας περιστασιακά χρήση ηρωίνης.^[7] [11] Επίσης, χρησιμοποιούσε και άλλα ψυχοτρόπα φάρμακα, ενώ έπινε πολύ καθ’ όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.^[10] Το αγαπημένο της ποτό ήταν το Southern Comfort.^[5] [10] Την άνοιξη του1965, οι φίλοι της βλέποντας τις συνέπειες της αμφεταμίνης στο σώμα της (ίσχνωση^[10] του σκελετού),^[7] τήν έπεισαν να επιστρέψει άμεσα στη γενέτειρά της. Στο Πορτ Άρθουρ άλλαξε τον τρόπο ζωής της. Έκανε την αρχή σταματώντας τη χρήση ναρκωτικών και την κατανάλωση αλκοόλ, ενώ υιοθέτησε την περίφημη κόμμωση “κυψέλη” και έκανε εγγραφή στο Πανεπιστήμιο Λάμαρ του Μπόουμοντ στο τμήμα κοινωνιολογίας.

Λίγο πριν την ένταξή της στους Big Brother and the Holding Company, η Τζόπλιν κατέγραψε άλλα επτά κομμάτια, μεταξύ των οποίων υπήρχαν το Turtle Blues και μια εναλλακτική εκδοχή του Cod’ine της Μπέβερλυ Σαιντ Μαρί. Εκδόθηκαν όλα μαζί στο άλμπουμ This is Janis Joplin 1965, που κυκλοφόρησε το 1995.

Το είδος Προκοπάκη, Πρόεδρος στην ΝΕΡΙΤ

Ένας αγοραίος «φιλελεύθερος σταλινικός» (!) στην υπηρεσία της Δεξιάς και του ΔΟΛ

Επιστολή από το Σωτήριο Έτος 1901 μ.Χ. εν μέσω «Ευαγγελικών» επεισοδίων, του Βλάση Γαβριηλίδη*

Διευθυντής του BBC έγινε o Τόνι Χολ (Tony Hall) έχοντας εμπειρία στην τηλεόραση τεσσάρων δεκαετιών, ενώ ο Γιώργος Προκοπάκης έγινε διευθυντής στην Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση με μηδενική εμπειρία, πλην όμως με 30 χρόνια εμπειρία στο γλείψιμο της όποιας εξουσίας και το φτύσιμο όσων της δημιουργούσαν προβλήματα. Έτσι κατόρθωσε να δηλώνει Αριστερός, ακόμη και σταλινικός (!), αλλά να διορίζεται από την Δεξιά: επί κυβέρνησης Κ. Καραμανλή διορίστηκε Σύμβουλος Διοίκησης του Χρηματιστηρίου Αθηνών, επί κυβέρνησης Σαμαρά Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος στην ΝΕΡΙΤ.
——Πράγματι, ο Τόνι Χολ έγινε γενικός διευθυντής του BBC τον Απρίλιο του 2013, έχοντας εμπειρία σαράντα (40) χρόνων, καθώς μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (όπου σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική Επιστήμη και Οικονομικά) ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στην αίθουσα σύνταξης του BBC στο Μπέλφαστ. Εργάστηκε ως παραγωγός διάσημων εκπομπών του BBC (Today, The World at One, The World Tonight και PM), αρχισυντάκτης των 9 O’Clock News το 1985 και διευθυντής ειδήσεων ραδιοφώνου και τηλεόρασης από το 1993. Επιτεύγματά του θεωρούνται τα BBC Parliament, Radio 5 Live, BBC News 24 και BBC News Online. Από το 2001 μέχρι τον Μάρτιο του 2013 ήταν διευθυντής της Royal Opera House, Covent Garden. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε σχετικά με το έργο του και τους τιμητικούς τίτλους που του απονεμήθηκαν. Αυτά μπορεί κανείς να τα βρει στο Ίντερνετ.

νομενκλατούρα και γουοναμπήδες

Ωραία ήταν τότε, στα χρόνια της αθωότητας, που λέγαμε πως αύριο-μεθαύριο θα αλλάξουμε τα πάντα και ζούσαμε στο εξεγερσιακό συννεφάκι της φοιτητικής συνέλευσης. Ωραία, απλά, εύκολα. Απορίες δεν είχαμε, όλα τα ξέραμε, καθημερινότητες τίγκα στη βεβαιότητα.
Και μετά αρχίσαμε να ζούμε. Στον πραγματικό κόσμο που έχει μισθό, ασφαλιστικές εισφορές και εφορία. Ασχέτως κρίσης, και πριν την κρίση δλδ, με τις ευλογίες της φούσκας της γαματοσύνης των nitro-90s, είδαμε πως ο κόσμος μπορεί και να καταναλώνει ιδεαλισμό για ορεκτικό: αλλά στο κυρίως πιάτο θέλει φράγκα. Και στάτους. Και αναγνώριση. Να είναι κάποιος. Να έχει 4×4 suv και να πηγαίνει για ψώνια στο Λονδίνο ή στο Μιλάνο.
Ζω σε μια πόλη τίγκα στα ψώνια αυτού του φυράματος. Την πρώτη φορά που άκουσα τη φράση “το σαββατοκύριακο πάω για ψώνια στη Βαρκελώνη”, έλεγξα το ημερολόγιο να τσεκάρω αν ήταν πρωταπριλιά. Δεν ήταν. Κι η βλαχάρα που ξεστόμισε (και έπραξε) το παραπάνω, δε νομίζω πως είχε και στο χωριό της vueling να την πηγαίνει φτηνά στις εκπτώσεις του Adolfo Dominguez.
Τεσπα. Το είδος ευδοκιμεί παντού, δεν έχει εθνικότητα, χρώμα, ηλικία ή φύλο. Είναι ό,τι καταναλώνει και ό,τι γράφει η στυλάτη business card (ξες, εγκζέκιουτιβ, μάνατζερ και κάτι άλλα τέτοια τους δίνουν πόντους ανδρισμού -ή περιφέρειας στήθους, αναλόγως).

εικόνα από τις αντι-διαδηλώσεις του Μάη ’68

Τυφλοί μπλουζίστες, «τροφοδότες» του ροκ

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι μαύρες τυφλές γυναίκες που είχαν κάποιο ταλέντο στη μουσική είχαν καταφύγιο τις εκκλησιαστικές χορωδίες, όπου μπορούσαν να τραγουδήσουν διάφορους θρησκευτικούς ύμνους και τα γνωστά τραγούδια γκόσπελ. Σε αντίθεση με τις γυναίκες, οι τυφλοί άντρες που ήθελαν να ασχοληθούν με τη μουσική είχαν σαφώς περισσότερες επιλογές, και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία, κυρίως χάρη στις μετέπειτα διασκευές των τραγουδιών τους από μεγάλα ονόματα του ροκ.

Σε αντίθεση με τις γυναίκες, οι τυφλοί άντρες που ήθελαν να ασχοληθούν με τη μουσική είχαν σαφώς περισσότερες επιλογές, και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία, κυρίως χάρη στις μετέπειτα διασκευές των τραγουδιών τους από μεγάλα ονόματα του ροκ. Κοινό χαρακτηριστικό για τους τυφλούς κιθαρίστες των μπλουζ που θα αναφερθούν, το γεγονός ότι όλοι τους έγιναν για πρώτη φορά γνωστοί με ηχογραφήσεις τους στα τέλη της δεκαετίας του ΄20. Ο Blind Lemon Jefferson γεννήθηκε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα• ως έτος γεννήσεως αναφέρονται οι χρονολογίες 1893, 1894 ή 1897 και ως τοποθεσία, το Couchman του Τέξας. Τυφλός εκ γενετής, ο Lemon Jefferson ήταν το τελευταίο από τα 7 παιδιά των γονιών του. Αυτή η αναπηρία του δεν του άφηνε πολλά περιθώρια για επαγγελματική αποκατάσταση, έτσι από μικρός ασχολήθηκε με τη μουσική και από το 1911 αναφέρεται ότι έκανε εμφανίσεις σε διάφορους χώρους παίζοντας μουσική για να κερδίσει μερικά χρήματα. Σε ηλικία 20 ετών μετακόμισε στο Ντάλας και συχνά έκανε εμφανίσεις σε διάφορες περιοχές της Πολιτείας του Τέξας. Αργότερα πήγε στο Σικάγο και άρχισε να ηχογραφεί τα τραγούδια του γύρω στο 1926. Συνολικά έχουν διασωθεί περίπου 80 ηχογραφήσεις του αυτής της πρώτης περιόδου 1926-1929. Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1929. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το Matchbox Blues το 1927, που ηχογραφήθηκε στη δεκαετία του ΄50 ως Matchbox από τον Carl Perkins και στη δεκαετία του ΄60 από τους Beatles. Αλλα τραγούδια του που ηχογραφήθηκαν από ροκ καλλιτέχνες είναι τα Boll Weevil Blues, που ηχογραφήθηκε με τον τίτλο De Ballot of De Boll Weevil από τους White Stripes και See That My Grave Is Kept Clean από τους Bob Dylan και Β.Β. King. Αναφορά στον Blind Lemon Jefferson κάνουν σε τραγούδια τους οι Van Morrison, στο τραγούδι του Cleaning Windows, ο Nick Cave με τους Bad Seeds που ηχογράφησαν το Blind Lemon Jefferson για το άλμπουμ τους Fisrt Born Is Dead και ο Geoff Muldaur στο Got Το Find Blind Lemon. Ο Leadbelly και ο Τ-Bone Walker έχουν δηλώσει ότι σε νεαρή ηλικία δούλεψαν μαζί του, ο πρώτος ηχογράφησε και το τραγούδι My Friend Blind Lemon. Ο William Samuel McTell, γνωστός ως Blind Willie McTell, γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1898 στην Τζόρτζια, αλλά κάποιες πηγές αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1901 ή το 1903. Πέθανε στις 19 Αυγούστου του 1959 και πρόλαβε να ηχογραφήσει 149 τραγούδια. Τυφλός αρχικά από το ένα του μάτι, σε παιδική ηλικία έχασε την όραση και απ΄ το άλλο. Από μικρός έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική κι έμαθε να παίζει εξάχορδη κιθάρα. Ο πατέρας του εγκατέλειψε αυτόν και τη μητέρα του, μετά τον θάνατο της οποίας αναγκάστηκε να γίνει περιπλανώμενος μουσικός για να ζήσει. Το 1927 άρχισε τη δισκογραφική του καριέρα στην πόλη της Ατλάντα. Το πιο γνωστό τραγούδι του είναι το Statesboro Blues, το οποίο αναφέρεται στην πόλη της Τζόρτζια, όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του. Διασκευάστηκε από τους David Bromberg, Taj Mahal και Allman Brothers. Το Your Southern Can Is Mine διασκευάστηκε από τους White Stripes και Kurt Cobain των Nirvana. Ο Bob Dylan τον αναφέρει στο τραγούδι του Highway 61 Revisited, στο τραγούδι που έχει για τίτλο το όνομά του, δηλαδή Blind Willie McTell, από το άλμπουμ του The Bootleg Series Volume 1-3, στο Ρο΄Boy από το Love and Theft του 2001. Επίσης ο Dylan έχει διασκευάσει τα Broke Down Engine και Delia στο άλμπουμ του World Gone Wrong του 1993. Το πραγματικό όνομα του Blind Boy Fuller ήταν Fulton Allen. Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1907 στο Wasesboro της βόρειας Καρολίνας και πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου του 1941. Οι γονείς του είχαν συνολικά 10 παιδιά και από μικρός έμαθε να παίζει κιθάρα, αφού έχασε την όρασή του σε νεαρή ηλικία. Αρχισε να ηχογραφεί από το 1928. Το τραγούδι του Get Your Yas Yas Out ήταν αυτό που έδωσε τον τίτλο στο live άλμπουμ των Rolling Stones αρκετά χρόνια αργότερα. Το What΄s That Smells Like Fish έγινε Keep On Truckin΄ από τους Hot Tuna. Ο Blind Willie Johnson γεννήθηκε το 1902 στο Marlin του Τέξας και πέθανε το 1949. Ηταν τυφλός από την ηλικία των 7 ετών, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες• μερικοί αναφέρουν ως αιτία της τύφλωσής του το ότι η μητριά του τού έριξε καυτό νερό στο πρόσωπο. Ο Willie ασχολήθηκε από μικρός με τη μουσική, μαθαίνοντας αρχικά πιάνο και στη συνέχεια κιθάρα, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην εκκλησία. Συνδύασε μάλιστα αυτά τα δύο ενδιαφέροντά του με τη σύνθεση θρησκευτικών τραγουδιών και αρκετές συνθέσεις του βασίστηκαν σε παλιούς ύμνους• Τα τραγούδια αυτά τα παρουσίαζε αρχικά στους δρόμους της πόλης όπου γεννήθηκε. Το 1927 άρχισε να ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια με το όνομα Blind Marlin Texas, σημειώνοντας μάλιστα αρκετή επιτυχία. Ο Ry Cooder αναφέρει τη σύνθεση του Johnson Dark Was The Night ως ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής και η μουσική που έγραψε για την ταινία Παρίσι, Τέξας βασίζεται σ΄ αυτό. Το ίδιο τραγούδι χρησιμοποίησε ο Παζολίνι στην ταινία Ευαγγέλιο Κατά Ματθαίο• επίσης ακούγεται στο Ι Walk The Line, στην ταινία για τη ζωή του Johnny Cah. Η σύνθεση του Johnson χρησιμοποιήθηκε ως τίτλος και για τη συλλογή που κυκλοφόρησε από την εταιρεία 4AD πριν από μερικούς μήνες, με το Kronos Quartet να παίζει το Dark was The Night. Ενας άλλος κιθαρίστας, ο Eric Clapton αναφέρει το It΄s Nobody΄s Fault But Mine ως το τελειότερο κιθαριστικό τραγούδι και το έχει συμπεριλάβει στο ρεπερτόριό του, όπως και οι Led Zeppelin, που το έχουν αλλάξει αρκετά στο άλμπουμ τους Presence. Από τις πιο γνωστές συνθέσεις τού Johnson είναι το In My Time Of Dying, που στην πρωτότυπη εκδοχή του είχε τον τίτλο Jesus Make Up My Dying Bed. Ο Dylan το διασκεύασε στο πρώτο του άλμπουμ και επίσης το ηχογράφησαν οι Led Zeppelin, οι οποίοι στο δεύτερο άλμπουμ τους έχουν βάλει φωτογραφία του. Ακόμη, συνθέσεις του ερμήνευσαν ονόματα όπως οι Beck, White Stripes, το John The Revelator, που έχει διασκευασθεί και από τους Taj Mahal και Son House, το 1968 οι Fairport Convention ηχογράφησαν το Dark Was The Night, Cold Was The Ground με τον τίτλο The Lord Is In The Place… How Dreadful Is This Place, οι Peter, Paul and Mary άλλαξαν τον τίτλο τού If Ι Had My Way Ι΄d Tear The Building Down σε Samson and Delilah, το οποίο ηχογράφησαν αργότερα και οι Grateful Dead, το Nobody΄s Fault But Mine διασκευάστηκε από τη Nina Simone, ο Ben Harper είχε σαν κρυφό τρακ στο πρώτο του άλμπουμ το By and By Ι΄m Going Το See The King, ο Bruce Cockburn διασκεύασε το 1991 το Soul Of Α Man• το ίδιο έκανε και ο Eric Burdon το 2006. Από τον Κώστα Ζουγρή apotis4stis6@yahoo.gr Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»