Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ 29 Φλεβάρη– 1 Μάρτη 1948

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ" στις  26-2-2011 .
Θεώρησα υποχρέωση μου αυτή την δημοσίευση, απέναντι σ' εκείνους που μαρτύρησαν και στους εκατοντάδες νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ενός απάνθρωπου καθεστώτος χωρίς ποτέ να μάθει κανείς πόσοι ήταν και ποια τα ονόματα τους.
Λουλούδης Ηλίας Μαθηματικός

Πολλά έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για τη Μακρόνησο.

Το γεγονός της σφαγής 300 περίπου άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το αποκρύπτει. Δεν τολμά να δώσει τα επίσημα στοιχεία από τα αρχεία του για τη Μακρόνησο, για το έγκλημα της σφαγής και τον τόπο ταφής των νεκρών . 

Η πολιτεία και η Δικαιοσύνη συνεχίζουν επί 70 κοντά χρόνια να μην τολμούν και να μη θέλουν, έστω και για την ιστορική αλήθεια, να φωτίσουν το φάκελο  Μακρόνησος.

Για το έγκλημα αυτό οι πάντες σιώπησαν και σιωπούν.

Η ποίηση της ήττας – μικρή επιλογή

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Άρης Αλεξάνδρου

Χρόνια πασχίζουμε να χτίσουμε τον κόσμο

να τον μεταμορφώσουμε

ζυμώνουμε τη λάσπη και συνεχώς διαλύεται

απ’ τις προλήψεις τις βροχές τις προδοσίες

Είμαστε υπεύθυνοι για τα υλικά

Για τις λιποψυχίες μας

*

Έλα λοιπόν, εσύ ο πιο γεροδεμένος

φορτώσου τον βαρύγδουπο τον μεγάλο Στάλιν

και ρίχ’ τον στη φωτιά.

Έλα, κουνήσου, δεν το βλέπεις

πως κουβαλάω κιόλας τον Ιλίτς;

Όσο οι φλόγες θα φουντώνουν

και θα σκορπίζονται οι στάχτες

Εμείς θα διαρρυθμίσουμε τούτον

τον νεκρότοπο σε βιβλιοθήκη.

Ποιος ξέρει;

Μια και το ’χουν συνηθίσει

ίσως να ’ρχονται και πάλι οι αντιπροσωπείες

μόνο που αντί να προσκυνάνε το δέρμα τους

που στέγνωσε

σαν άγραφη διφθέρα

θα σκύβουνε στα έργα τους

θα τα διαβάζουν και θα κρίνουν”

*

Ο πρόεδρος, ο σουλτάνος και το μαγικό χαλί

Στη φωτογραφία, άποψη της Δαμασκού τον Μάιο του 2009 – λεπτομέρειες εδώ: http://www.ofono.gr/article.php?id=55232&category_id=44

Του Αντώνη Λιάκου

Η αμερικάνικη επέμβαση στη Συρία, είπε ο πρόεδρος Ομπάμα, δεν θα μοιάζει με την αποτυχημένη πολιορκία του Βελιγραδίου από τον Μωάμεθ τον πορθητή, το 1456. Αναρωτιέμαι για τον συνειρμό αυτό. Συγκρίνει ο αμερικανός πρόεδρος τον εαυτό του με τον οθωμανό σουλτάνο, και αντιλαμβάνεται την αμερικανική ως μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία που επεκτείνεται σε Ανατολή και Δύση; ‘Η αντιλαμβάνεται την περιοχή ως υπόλειμμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην οποία χρειάζεται να μπει τάξη; Πράγματι και το Βελιγράδι και η Δαμασκός ανήκαν σε εκείνη την παλιά αυτοκρατορία. Ακόμη το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε στη δεκαετία του 90, πιθανόν τώρα η σειρά της Δαμασκού. Ενδιαφέρουσα χρήση ιστορικών παραλληλισμών, αλλά χρειάζεται να πάμε μισή χιλιετία πίσω για να δούμε τι συμβαίνει τώρα;

Η Συρία το τελευταίο Μπααθικό καθεστώς του αραβικού κόσμου μοιάζει πράγματι με αναχρονισμό σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει εκ θεμελίων. Τα καθεστώτα αυτά συνιστούσαν μια περιφερειακή διευθέτηση στην εποχή της αποαποικιοποίησης. Κρατικός συγκεντρωτισμός, έναντι της εθνοτικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής διαφοροποίησης, κρατικός σοσιαλισμός έναντι των μεγάλων κοινωνικών διαφορών, διευρυμένος ρόλος του στρατού έναντι μιας αναιμικής μεσαίας τάξης. Οι πόλεμοι Ισραήλ και Παλαιστινίων, η ισλαμική αφύπνιση, οι πετρελαϊκές κρίσεις, ο πόλεμος στο Ιράκ, η τρομοκρατία, η νέα οικονομία, η εξάρτηση από δάνεια και δυτικές αγορές, η μετανάστευση και η νέα κατανομή πλούτου και δύναμης μεταμόρφωσαν τα μπααθικά καθεστώτα, αναμειγνύοντας εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Η αραβική άνοιξη στην Τυνησία και στην Αίγυπτο χαιρετίστηκε ως μια απάντηση της κοινωνίας των πολιτών τόσο απέναντι στον εσωτερικό αυταρχισμό αυτών των απολιθωμάτων, όσο επίσης και στις δυτικές επεμβάσεις αναμόρφωσης της περιοχής.

Η αμερικανική επέμβαση από το 2001 δεν σκόπευε απλώς να πάρει την εκδίκηση για τους δίδυμους πύργους. Σκόπευε να «επανιδρύσει» τα αραβικά κράτη, όπως είχε γίνει με τους ηττημένους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπως είχε επιχειρηθεί με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, στη δεκαετία του ‘90. Εκείνο που προκλήθηκε δεν είναι απλώς το χάος, αλλά η δυστοπία των νεοσυντηρητικών. Αλλά ως ένα βαθμό και η αραβική άνοιξη, ανακύκλωσε δυτικές ουτοπίες. Π.χ., εγχειρίδιο οργάνωσης της διαμαρτυρίας ήταν το βιβλίο From Dictatorship to Democracy του Gene Sharp, από το ίδρυμα Albert Einstein της Βοστώνης. Εκδόθηκε το 1993 στη Βιρμανία και στη συνέχεια μεταφράστηκε σε 31 γλώσσες και δημοσιεύτηκε εκτός των άλλων, στη Σερβία, Ινδονησία, Ταϊλάνδη, χώρες με ανάλογα κινήματα εκδημοκρατισμού, και βεβαίως στα αραβικά.

Μπράντλεϊ Μάνινγκ: Ένοχος πριν από τη δίκη

Μπράντλεϊ Μάνινγκ: Ένοχος πριν από τη δίκη

από filistina

« είναι σημαντικό να βγουν …. αισθάνομαι ότι πραγματικά μπορεί να αλλάξει κάτι …. αν βγουν θα είναι καλό για τον κόσμο…είμαστε άνθρωποι…και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας…και κανείς δεν τα έχει δει αυτά…και με νοιάζει… Ένας Θεός ξέρει τι θα συμβεί τώρα, ελπίζω να γίνουν συζητήσεις και αλλαγές σε  παγκόσμιο επίπεδο”.
(Μπράντλεϊ Μάνινγκ σε   έναν “ιντερνετικό διάλογο”)

Ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ κατηγορείται για τη διαρροή,  του Ημερολόγιου του  Πολέμου στο Αφγανιστάν,  εγγράφων για τον πόλεμο στο Ιράκ,  του βίντεο  collateral murder,  αρχείων του Γκουαντάναμο, αρχείων για τη Σφαγή στο Γκρανάι και τηλεγραφημάτων του State Department –  η μεγαλύτερη διαρροή εγγράφων στην Ιστορία.  Αντιμετωπίζει 22 κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης  της  ευρέως επικρινόμενης   «βοήθειας στον εχθρό» και την ποινή της ισόβιας κάθειρξης χωρίς δικαίωμα έφεσης.

Η ακροαματική διαδικασία  λίγο πριν το στρατοδικείο

Υπάρχει περισσότερη μυστικότητα γύρω από την υπόθεση του  κρατούμενου στρατιώτη Μπράντλεϊ Μάνινγκ ,   απ’ όση υπάρχει για τις δίκες του Γκουαντανάμο Μπέι . Οι ακροάσεις δεν είναι κεκλεισμένων των θυρών  αλλά γίνονται με ύπουλο τρόπο, είναι γεμάτες νομικές παρατυπίες και αποκρύπτουν στοιχεία. Παρέχουν τόσο λίγη πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης,  που το Κέντρο για τα Συνταγματικά Δικαιώματα και πολλές οργανώσεις μέσων ενημέρωσης ζητούν περισσότερη διαφάνεια από το στρατό.  Επιπλέον,  ένας συνασπισμός  μέσων ενημέρωσης κατέθεσε καταγγελία επειδή έγγραφα από τις δικαστικές διαδικασίες συνήθως αποκρύπτονται από τη δημοσιότητα.
Για να αντιμετωπίσει αυτήν την άκρα μυστικότητα, ο δικηγόρος του   Μπράντλεϊ,  David Coombs, έχει δημοσιεύσει τις κινήσεις της υπεράσπισης στο blog του, ώστε το κοινό και τα μέλη των μέσων μαζικής ενημέρωσης να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτά τα έγγραφα για την καλύτερη κατανόηση και ακρίβεια της δίκης του Μπράντλεϊ.
Ο Coombs δημοσίευσε πέντε προτάσεις για την   παρουσίαση  του Μπράντλεϊ στο δικαστήριο, την ακρόαση που έγινε στο Ft. Meade  στις 6-8 Ιούνιου, δίνοντάς μας μια ιδέα για το τι να περιμένουμε. Η πρώτη πρόταση  καταγγέλλει τους χειρισμούς των αποδεικτικών στοιχείων από την κατηγορούσα αρχή,  κρύβοντας προφανώς σχετικό υλικό για να διατηρήσει το πάνω χέρι στην υπεράσπιση.

 «… Η κυβέρνηση έχει αποτύχει να αποκαλύψει αποδεικτικά στοιχεία-κλειδιά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Μάνινγκ να  αμυνθεί  των κατηγοριών.    Σχεδόν δύο χρόνια από την σύλληψη του Μάνινγκ, ο στρατός δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την έρευνα, ούτε των δικών του αρχείων,  για να δει αν υπάρχει κάποιο   όφελος για την υπεράσπιση – όπως είναι νομικά    υποχρεωμένος να κάνει »

Δύο χρόνια από τότε που ξεκίνησε η υπόθεση και μόλις λίγους μήνες πριν από το στρατοδικείο, η υπεράσπιση εξακολουθεί να μην έχει πρόσβαση σε αυτά τα  βασικά αποδεικτικά στοιχεία.

Λίγα λόγια για τον Μπράντλεϊ Μάνινγκ

Ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ο 24χρονος Αμερικανός στρατιώτης, πρώην  μαθητής στην Ουαλία, είναι τώρα κρατούμενος των   ΗΠΑ και κατηγορείται για διαρροή αποδείξεων στο κοινό για:  εγκλήματα πολέμου,  εκτεταμένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  βασανιστήρια, και πράξεις τρομακτικής βιαιότητας   των ενόπλων δυνάμεων στους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.
Στις 6 Ιουλίου 2010 ο στρατιώτης Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ο οποίος είχε συλληφθεί στα τέλη Μαΐου στο Ιράκ, κατηγορήθηκε για τη διαρροή βίντεο τραβηγμένο μέσα από ελικόπτερο των ΗΠΑ, από επίθεση σε αμάχους στο Ιράκ, στις 12 Ιουλίου 2007. Κατά την επίθεση εκείνη είχαν σκοτωθεί κάπου 12 άτομα συμπεριλαμβανομένων δύο μελών του προσωπικού του πρακτορείου Reuters, ενώ είχαν τραυματιστεί και δυο παιδιά. Το βίντεο μαζί με περαιτέρω υλικό δόθηκε στη δημοσιότητα στις 5 Απριλίου 2010, από την οργάνωση wikileaks  μέσα από το ειδικό site http://www.collateralmurder.com/ και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή.
Το συγκλονιστικό βίντεο υπάρχει σε δύο εκδοχές (συντομευμένη και πλήρης):