Η Αριστερά του μέλι-μέλι και τηγανίτα τίποτα

Ξύλο, χημικά και πετροπόλεμος υπό την προστασία των ΜΑΤ συνόδευσαν το πρωί της Κυριακής τους διαδηλωτές της Χαλκιδικής που για μια ακόμη φορά προσπάθησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη δηλητηρίαση και την καταστροφή των δασών, της θάλασσας και της ζωής τους.

Όπως καταγγέλλουν πολίτες που βρέθηκαν στην πορεία –μεταξύ αυτών και η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη- η αστυνομία έδρασε συναδελφικά με τους εργαζόμενους των μεταλλείων της περιοχής που πετούσαν πέτρες και καδρόνια στους διαδηλωτές. Την επίθεση καταδίκασε και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δύο μέρες πριν τις μαφιόζικες επιθέσεις στις Σκουριές υπήρξε επώνυμη καταγγελία γιατρού για κολπικό έλεγχο συζύγου ενός απεργού πείνας μέσα στο μπάνιο του κελιού του! Το «φαινόμενο» αυτό απασχολεί τις κρατούμενες εδώ και χρόνια, όμως συνεχίστηκε ακόμη και στην περίπτωση των απεργών πείνας, που τόση δημοσιότητα έχει πάρει το θέμα τους και από την καλή αλλά και από την ανάποδη.

Λιβάνης και Τσίπρας κατά νεΟποτισμού

Μια υπόθεση με πατριωτικό χρώμα, που αξίζει την προσοχή μας

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Mεταξύ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», λίγες ημέρες δηλαδή μετά την καταδίκη από τον κ.Τσίπρα του ‘νεΟποτισμού’,  πλάκωσε στη Β΄Αθήνας, από το πουθενά, ο «σοσιαλιστής» επιχειρηματίας υιός Λιβάνης, φερόμενος ως ακραιφνής πατριώτης, ο οποίος δεν γνωρίζω τίνι τρόπω έχει μέχρι στιγμής εκδηλώσει αυτόν του τον πατριωτισμό, σε μια χώρα που βρίθει πατριωτών, αλλά και ευσεβών και φοροφυγάδων. Η μέχρι τώρα πολιτική του δράση είναι άγνωστη, η σχέση του με την Αριστερά, ανύπαρκτη, προφανέστατα επελέγη ως ο υιός του πατρός του, δηλαδή μιας παρασκηνιακής μορφής της παλαιάς αυλής του Καστριού: «Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι τις επαφές των δύο πλευρών καταλυτικό ρόλο έπαιξε, το επίσης ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Κ. Λαλιώτης ο οποίος διατηρεί από την πρώτη μέρα ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου και ιδιαίτερα με το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Δραγασάκης, Ν. Παππάς) και ο οποίος πρόσφατα ήρθε ουσιαστικά σε ρήξη με το Γ. Παπανδρέου ζητώντας του να μην προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα “έριχνε νερό στο μύλο” του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Λαλιώτης την τελευταία περίπου δεκαετία έχει σημαντική θέση στον εκδοτικό οίκο Λιβάνη» (7imeres.gr, 8.1. 2015).

Nομίζω πως έχουμε άλλη μια περίπτωση της, σεσημασμένης εδώ πολλές φορές, μυστηριώδους έλξης του κ.Τσίπρα από πατριώτες της ακροδεξιάς, της λαϊκής Δεξιάς,  του λεγόμενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή αυτόνομους, παράλληλα με τις πολυάριθμες συναντήσεις ή και σχέσεις κολακείας, υποταγής ή φιλίας του ίδιου, με ακροδεξιούς, ρατσιστές, χρυσαυγίτες ή απλά μισαλλόδοξους δεσποτάδες.

Η ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. Η ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΗ ΕΛΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Γιάννης  Μηλιός  στις  θέσεις.

Λίγος Μηλιός ακόμα στο δρόμο για το σοσιαλισμό 

Πολλοί θα αντιτείνουν ότι έτσι δημιουργούνται παράλληλες αγορές, στην καλύτερη περίπτωση «ethicalmarkets», άλλη μια πορεία προς το άγνωστο με αμφίβολο αποτέλεσμα. Μπορούν να γίνουν όμως ανοιχτοί μηχανισμοί, διαπερατοί από την ταξική πάλη και πρόπλασμα αντίπαλου δέους για δημιουργία δυαρχίας, μιας μόνιμης αντιπολίτευσης της εργασίας προς το κράτος και το κεφάλαιο.

Εναλλακτικά, μπορεί κανείς βέβαια να εμπιστευθεί τους όρκους τιμής ορισμένων επίδοξων αριστερών διαχειριστών που διατείνονται ότι μόνοι αυτοί διαθέτουν το μαγικό φίλτρο «αλλαγής του συστήματος από τα μέσα».

Όμως, όπως έλεγε και ο Λένιν, η εμπιστοσύνη είναι καλή, ο έλεγχος όμως καλύτερος!

“They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within”

Leonard Cohen – First We Take Manhattan

1. Δύσκολα ερωτήματα

Όσο περνάει ο χρόνος και διαφαίνεται η ισχυρή πιθανότητα αν όχι βεβαιότητα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, τόσο πληθαίνουν τα ερωτήματα για τις κομβικές επιλογές που θα καθορίσουν την πολιτική και κυρίως την κρατική διαχείριση. Ιδίως επειδή η Αριστερά έχει επανειλημμένα καταγγείλει την άρχουσα τάξη που χρησιμοποιεί το κράτος ως εργαλείο ταξικής επιβολής και ταυτόχρονα ιδεολογικού προσεταιρισμού και αφομοίωσης των κυριαρχούμενων κοινωνικών στρωμάτων. Τίθενται λοιπόν σήμερα ερωτήματα και απορίες που έως πριν μερικά χρόνια ανήκαν στην πολιτική «Δευτέρα Παρουσία», σε συνθήκες ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων και εργατικής εξουσίας.

…η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα!

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: Η «ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ»
Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ
 Η «μάχη του ΣΥΡΙΖΑ» παραμένει ανοιχτή, και είναι μάχη που αφορά όλο το κίνημα και την Αριστερά!
Προ­ε­δρι­κή «πυγμή» που γύ­ρι­σε «μπού­με­ρανγκ», τε­τε­λε­σμέ­να σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, αλλά και ισχυ­ρο­ποί­η­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας
Το Σάβ­βα­το το από­γευ­μα της πεν­θή­με­ρης δια­δι­κα­σί­ας του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Τε­τάρ­τη έως Κυ­ρια­κή, 10-14 Ιου­λί­ου) και ενώ συ­ζη­τιού­νται τα θέ­μα­τα της «αυ­το­διά­λυ­σης» των συ­νι­στω­σών και των λι­στών εκλο­γής στην Κ.Ε., στο βήμα ανε­βαί­νει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας. Μόλις αναγ­γέλ­λε­ται από το προ­ε­δρείο και ση­κώ­νε­ται από την κα­ρέ­κλα του, ξε­σπά­ει θυ­ελ­λώ­δες χει­ρο­κρό­τη­μα πριν καν ανέ­βει στο βήμα και πει ό,τι ήθελε να πει. Στη συ­νέ­χεια, ανε­βαί­νει στο βήμα ο Μα­νό­λης Γλέ­ζος. Σε ση­μεία της ομι­λί­ας του ένα μέρος της «πλα­τεί­ας» τον γιου­χά­ρει και τον προ­πη­λα­κί­ζει λε­κτι­κά! Λίγο αρ­γό­τε­ρα, σε πα­ρέμ­βα­ση του Πα­να­γιώ­τη Λα­φα­ζά­νη, η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα! Δια­λέ­γου­με αυτά τα στιγ­μιό­τυ­πα όχι απλώς για να με­τα­φέ­ρου­με «κλίμα», αλλά γιατί είναι απο­κα­λυ­πτι­κοί σπα­σμοί σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης: στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχου­με πλέον γεν­ναί­ες δό­σεις σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, και μά­λι­στα πολύ εκ­φυ­λι­στι­κές της εκ­δο­χές. Τα γιου­χα­ΐ­σμα­τα, οι εκ­δη­λώ­σεις «πο­λι­τι­κού χου­λι­γκα­νι­σμού» της «πλα­τεί­ας» και οι έντο­νες όψεις «προ­σω­πο­λα­τρί­ας» και αυ­το­νό­μη­σης της σχέ­σης «αρ­χη­γού» – «κομ­μα­τι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου» ήταν τα πιο εμ­φα­νή και εύ­γλωτ­τα δείγ­μα­τα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά.
Αν όμως τα τε­τε­λε­σμέ­να στην κα­τεύ­θυν­ση της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης ήταν η μία -και κυ­ρί­αρ­χη- πλευ­ρά, η άλλη πλευ­ρά ήταν ότι ο αρι­στε­ρός συ­σχε­τι­σμός, όπως εκ­φρά­ζε­ται από την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, ενι­σχύ­θη­κε ση­μα­ντι­κά, τόσο στις εκλο­γές για την Κ.Ε. (όπου το πο­σο­στό της ξε­πέ­ρα­σε το 30%, από 25% στις αντί­στοι­χες εκλο­γές στη Συν­διά­σκε­ψη των αρχών Δε­κεμ­βρί­ου 2012) όσο και ου­σια­στι­κά πο­λι­τι­κά. Η «πυγμή» της ηγε­σί­ας, που δια­κιν­δύ­νευ­σε ακόμη και διά­σπα­ση στο όνομα της… ενό­τη­τας και του «κόμ­μα­τος των μελών», γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ: οι θέ­σεις, το κα­τα­στα­τι­κό και οι ορ­γα­νω­τι­κές απο­φά­σεις υπερ­ψη­φί­στη­καν, αλλά αυτό κό­στι­σε βαριά τραύ­μα­τα στην πο­λι­τι­κή δυ­να­μι­κή, τη συ­νο­χή και το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης για το στρα­τό­πε­δο της προ­ε­δρι­κής πλειο­ψη­φί­ας.
Πέρα από το γε­νι­κό πο­λι­τι­κό «ισο­ζύ­γιο» του συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης ανά­με­σα στην προ­ε­δρι­κή πλειο­ψη­φία και την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, στα συ­γκε­κρι­μέ­να επί­δι­κα του συ­νε­δρί­ου ο απο­λο­γι­σμός είναι συ­νο­πτι­κά ο εξής:

Δημήτρης Μπελαντής: Μπροστά στο Πρώτο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Η τελευταία Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ (18/19-5-2013) υπήρξε σημαντικός σταθμός πριν από την έναρξη του εσωκομματικού διαλόγου και τη δρομολόγηση της συζήτησης στις οργανώσεις εν όψει του Συνεδρίου του Ιουλίου. Λειτούργησε θετικά και ενίσχυσε την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ως ενός δημοκρατικού, πολυτασικού, βουλευόμενου και μαχόμενου αριστερού οργανισμού.

Ανέ­τρε­ψε την κα­τα­σκευα­σμέ­νη από τα αστι­κά ΜΜΕ ει­κό­να ότι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρεί να στρέ­φε­ται προς τη μια κα­τεύ­θυν­ση ή την άλλη με μια κί­νη­ση της μπα­γκέ­τας της εκά­στο­τε ηγε­σί­ας του ή και ότι πρέ­πει να κάνει κάτι τέ­τοιο τώρα, ώστε να κα­τα­στεί «υπεύ­θυ­νος» και «κυ­βερ­νή­σι­μος» και, αντι­θέ­τως, κα­τέ­δει­ξε ότι υπάρ­χουν οι δυ­νά­μεις -και μά­λι­στα όχι μόνο από την «Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα»- που μπο­ρούν να ακυ­ρώ­σουν μια κα­τεύ­θυν­ση «στρογ­γυ­λέ­μα­τος» και «με­τριο­πα­θούς» με­τα­τό­πι­σης του κόμ­μα­τος, όπως αυτή έχει ανα­δει­χθεί -δυ­στυ­χώς- και από τις το­πο­θε­τή­σεις και πρα­κτι­κές ηγε­τι­κών στε­λε­χών στο διά­στη­μα μετά το προη­γού­με­νο κα­λο­καί­ρι και μέχρι σή­με­ρα. Ότι υπάρ­χουν οι δυ­νά­μεις που μπο­ρούν να εγ­γυ­η­θούν μια πο­ρεία προς τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ των ανα­γκαί­ων πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών ρή­ξε­ων.

Οι κραυ­γές ορι­σμέ­νων ΜΜΕ του τύπου «Τσί­πρα, γίνε Πα­παν­δρέ­ου» πρέ­πει να πά­γω­σαν στον αέρα λίγο μόλις αφό­του εκ­φω­νή­θη­καν. Παρά το ατυ­χές γε­γο­νός ότι η ει­σή­γη­ση του Αλέξη Τσί­πρα φά­νη­κε να δίνει έμ­φα­ση στο ορ­γα­νω­τι­κό ένα­ντι του πο­λι­τι­κού και προ­γραμ­μα­τι­κού και μά­λι­στα με τη μορφή της «απο­κα­τά­στα­σης» της ενιαί­ας έκ­φρα­σης του κόμ­μα­τος, η οποία φε­ρό­ταν να υπο­νο­μεύ­ε­ται από τις «λί­στες» και τις «συ­νι­στώ­σες», η συ­ζή­τη­ση πο­λι­τι­κο­ποι­ή­θη­κε σε με­γά­λο βαθμό, ακόμη και επί των ορ­γα­νω­τι­κών ζη­τη­μά­των, αλλά και επί των ζη­τη­μά­των της συ­γκυ­ρί­ας. Η πο­λι­τι­κο­ποί­η­ση της συ­ζή­τη­σης εκ­φρά­στη­κε σε με­γά­λο βαθμό και μέσα από τις πα­ρεμ­βά­σεις για την απερ­γία της ΟΛΜΕ.       

1.  Όποιος στον πό­λε­μο πάει για να πε­θά­νει…

Όπως έδει­ξαν οι πα­ρεμ­βά­σεις ενός σαφώς πλειο­ψη­φι­κού τμή­μα­τος της Κ.Ε., η δια­δι­κα­σία αρ­χι­κά του προ­χω­ρή­μα­τος της ΟΛΜΕ και μετά του «βί­αιου φρε­να­ρί­σμα­τός» της μπρος στην απερ­γία κάτω από συν­θή­κες προ­λη­πτι­κής επι­στρά­τευ­σης, οδή­γη­σε σε μια ση­μα­ντι­κή πο­λι­τι­κή ήττα του κι­νή­μα­τος αλλά και του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σί­γου­ρα, το πρό­βλη­μα δεν εντο­πί­ζε­ται στις υπαρ­κτές  ευ­θύ­νες των συν­δι­κα­λι­στών μας στη Διοί­κη­ση της ΟΛΜΕ ή στις ΕΛΜΕ, αλλά έχει πολύ βα­θύ­τε­ρη διά­στα­ση. Ανε­ξάρ­τη­τα από την εκτί­μη­ση αν υπήρ­χαν οι εξαρ­χής κοι­νω­νι­κοί και συν­δι­κα­λι­στι­κοί όροι για την απερ­γία στις εξε­τά­σεις και την επι­τυ­χία της -συ­ζή­τη­ση που ακόμη μπο­ρεί να γί­νει-, η επι­βο­λή της προ­λη­πτι­κής πο­λι­τι­κής επι­στρά­τευ­σης από την τρι­κομ­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, μια μορφή δρά­σης ξένη προς κάθε αστι­κή δη­μο­κρα­τία που σέ­βε­ται τον εαυτό της, με­τέ­τρε­ψε την απερ­γία της ΟΛΜΕ σε άμεσα πο­λι­τι­κή απερ­γία, σε μια απερ­γία όχι πια για τις ώρες δι­δα­σκα­λί­ας αλλά για το σπά­σι­μο ενός φα­σί­ζο­ντος απερ­γο­σπα­στι­κού μη­χα­νι­σμού και για την ύπαρ­ξη ή το θά­να­το του απερ­για­κού και συν­δι­κα­λι­στι­κού δι­καιώ­μα­τος στην Ελ­λά­δα.  Το ζή­τη­μα αυτό ήταν πι­θα­νό ακόμη και προ­τού επι­βλη­θεί η επι­στρά­τευ­ση: η εμπει­ρία του Μετρό, της ΕΘΕΛ, των ναυ­τερ­γα­τών έδει­χνε ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα επι­χει­ρού­σε μια με­τω­πι­κή σύ­γκρου­ση με το ισχυ­ρό συν­δι­κά­το της ΟΛΜΕ για να απο­δυ­να­μώ­σει καί­ρια το συν­δι­κα­λι­σμό στο Δη­μό­σιο και μά­λι­στα σε μια συ­γκυ­ρία «κο­ντέ­μα­τος» και απο­λύ­σε­ων στις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες – όπως έλεγε και ο Τσόρ­τσιλ στον Β’ Π.Π., «όποιος έχει προει­δο­ποι­η­θεί, μπο­ρεί και να προ­ε­τοι­μα­στεί».

Μπρο­στά σε αυτή τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και με δε­δο­μέ­νη την αρ­χι­κή από­φα­ση της ΟΛΜΕ να προ­τεί­νει την απερ­γία κατά της επι­στρά­τευ­σης και τις πο­λυ­πλη­θείς και εν­θου­σιώ­δεις συ­νε­λεύ­σεις των ΕΛΜΕ που την επι­κύ­ρω­σαν, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μπο­ρού­σε και έπρε­πε να λει­τουρ­γή­σει ως το δυ­νά­μει ηγε­μο­νι­κό κόμμα στην Αρι­στε­ρά και στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία συ­νο­λι­κά. Παρ’ όλα αυτά, δεν προ­χώ­ρη­σε στην ενερ­γη­τι­κή πο­λι­τι­κή στή­ρι­ξη των εκ­παι­δευ­τι­κών, όχι γε­νι­κώς και αο­ρί­στως σε «όσα θα απο­φά­σι­ζαν», αλλά στη συ­γκε­κρι­μέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή πρα­κτι­κή που έδει­χνε να υιο­θε­τεί η ΟΛΜΕ: την απερ­γία ανα­τρο­πής της επι­στρά­τευ­σης. Τα­λα­ντεύ­θη­κε απέ­να­ντι στο κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό κό­στος και δεν στά­θη­κε σαν πο­λι­τι­κός βρά­χος πίσω από την απερ­γία.

Ο Τσίπρας, ο Σόιμπλε και ο …μεσαίος χώρος

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Γιώργος Λαουτάρης
«Ναι» στους μνημονιακούς δημοσιονομικούς στόχους αλλά χωρίς μνημονιακή λιτότητα, το μήνυμα που έστειλε ο ΣΥΡΙΖΑ από τη Γερμανία
Δείξε μου τους συνομιλητές σου, να σου πω ποιος είσαι. Με αυτή την αρχή στις αποσκευές ο Αλέξης Τσίπρας ταξίδεψε στο Βερολίνο, όπου εκτός από λουλούδια στον τάφο της Ρόζας Λούξεμπουργκ, άφησε και τα διαπιστευτήριά του στον ισχυρό άνδρα της Γερμανίας και της οικονομίας της ΕΕ, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Η Κουμουνδούρου μπορεί να κέρδισε με αυτό τον τρόπο την πολιτική της αναγνώριση ως δυνάμει κυβερνητική εναλλακτική για την Ελλάδα από την ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης, ωστόσο έδωσε παράλληλα και εξετάσεις διαπραγμάτευσης, στις οποίες απέφυγε επιμελώς να θέσει το μείζον θέμα της κατάργησης του Μνημονίου και της αμφισβήτησης των δανειακών συμβάσεων της χώρας.
Παράλληλα, ο Αλέξης Τσίπρας κατέστησε σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «ωριμάζει βίαια» όπως λέγεται μετά τις τελευταίες εκλογές, στην κατεύθυνση μιας ενσωματωμένης στο αστικό και θεσμικό σύστημα κυβερνητικής λύσης, με λιγότερο αιχμηρές θέσεις και περισσότερες πολιτικές υπεκφυγές.
Ο συμβολισμός που εκπέμπει μια άρνηση να συναντηθεί κανείς με κάποιον «επίσημο» βρίσκεται στον αντίποδα του χαρακτήρα που έχει η χειραψία και η πολιτισμένη ανταλλαγή απόψεων μεταξύ πολιτικών αντιπάλων.
Η μεταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στα πολιτικά αυτά ήθη ήταν εντυπωσιακά απότομη. Τον Ιανουάριο του 2012, όταν επισκεπτόταν την Ελλάδα ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Εχούντ Μπάρακ, το τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής του Συνασπισμού κατήγγειλε την τότε κυβέρνηση ότι «η χώρα μας μετατρέπεται στην ουσία στο μακρύ χέρι των ισραηλινών στρατηγικών επιδιώξεων» και οι άνθρωποι του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ διαδήλωναν στους δρόμους της Αθήνας ότι ο επισκέπτης ήταν ανεπιθύμητος.
Μετεκλογικά όμως, τον Αύγουστο του 2012, η επίσκεψη του Σιμόν Πέρες στην Αθήνα οδήγησε τον Αλέξη Τσίπρα να φύγει όπως όπως από τον τόπο διακοπών του και να σπεύσει σε «εθιμοτυπική» όπως χαρακτηρίστηκε συνάντηση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό.
Αντίστοιχα, τον Ιούλιο του 2012, σε μια δήλωση που συζητήθηκε πολύ, ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε τους εκπροσώπους της τρόικας Τόμσεν, Μορς και Μαζούχ «εντεταλμένους υπαλλήλους», τονίζοντας ότι «δεν έχει κανένα νόημα η συνάντηση και η συζήτηση μαζί τους». Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τον Σεπτέμβριο, ο Αλέξης Τσίπρας και σύσσωμο το οικονομικό του επιτελείο συναντήθηκε με τον Γερμανό επικεφαλής της τασκ φορς, Χορστ Ράιχενμπαχ.

Νοικοκυραίοι και Νοικοκύρηδες.

Δύο ίδιες λέξεις, σχεδόν ομόηχες, με διαφορετική χρήση και σίγουρα με διαφορετική έννοια. Η λέξη «νοικοκύρηδες» περιγράφει την προκοπή ενός ανθρώπου, την αξιοσύνη του, τον κόπο και τα αγαθά που κέρδισε και διατήρησε από την δουλειά του. Την ικανότητα και την ιδιότητα που έχει να είναι τακτικός, προσεκτικός, συνετός. Η λέξη «Νοικοκυραίοι», περιγράφει αυτό που εννοούν οι πολιτικοί όταν αναφέρονται σε αυτούς.
Αφορμή για τον διαχωρισμό αυτόν αποτέλεσε η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, σε συνέντευξη του στον Ν. Χατζηνικολάου, περί νοικοκυραίων, λέγοντας χαρακτηριστικά, «είμαστε και εμείς νοικοκυραίοι», βάζοντας ένα ακόμη τουβλάκι στο συντηρητικό προφίλ που χτίζουν μεθοδικά εκεί στον Σύριζα, για το νέο μεγάλο κόμμα… της κεντροαριστεράς, το οποίο και αυτό θα σώσει τον τόπο!
Οι νοικοκυραίοι, είναι η κατάντια του τόπου. Είναι αυτοί που μας έφεραν εδώ. (μεταξύ άλλων). Είναι αυτή η φάρα, που ψήφιζε αυτόν που τους έταζε τα περισσότερα. Είναι οι αρπακολλατζήδες, ελληναράδες, ασπόνδυλα, λαμόγια, που ξεπουλιόντουσαν με εκπληκτική ευκολία, σε όποιον έδινε τα περισσότερα. Είναι ο φιλήσυχος εαυτούλης του καθενός, είναι ο ασπόνδυλος γλείφτης, ο συμφεροντολόγος μικροαστός, ο επαγγελματίας βολεμένος.  Ο ακαλλιέργητος, αστοιχείωτος, αμόρφωτος έλληνας, που επιλέγει με κριτήριο το προσωπικό όφελος και μόνο, αδιαφορώντας για το σύνολο. Νοικοκυραίοι είναι αυτοί που δεν επιβεβαίωσαν ποτέ την ερμηνεία της λέξης.
Μια σάπια κατηγορία συμπολιτών μας, σύμμαχοι του πιο βρώμικου μέρους του πολιτικού συστήματος, στυλοβάτης της λογικής της αρπακόλλα και του «δε βαριέσαι». Αυτοί που επί δεκαετίες στήριζαν το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη «νοικοκυραίοι», χρησιμοποιείται μόνο από πολιτικούς, των δύο αυτών κομμάτων. Εσχάτως χρησιμοποιήθηκε και από τον πρόεδρο του Σύριζα, όχι τυχαία…
Η χώρα, η ελληνική κοινωνία, δεν θέλει  νοικοκυραίους. Και κυρίως δεν θέλει φορείς που γλείφουν αυτούς τους νοικοκυραίους. Δεν θέλει πολιτικούς σχηματισμούς που χαϊδεύουν τα αυτιά των νοικοκυραίων, ή «παίζουν» με τα ταπεινά ένστικτά τους. Η χώρα, ίσως να θέλει νοικοκύρηδες, στο σπίτι και στο μυαλό, (μεταξύ άλλων και ύστερα από πολλές διαδικασίες). Δεν είναι δυνατόν μετά από τρία χρόνια μνημονίων, οικονομικής καταστροφής και κοινωνικής ισοπέδωσης, η «υποψήφια κυβερνώσα αριστερά», παίζοντας στο ακροδεξιό ταμπλό, να λανσάρει παρωχημένες εικόνες και έννοιες. Αν μη τι άλλο ας το κάνει με πιο μοντέρνο τρόπο.
Η ελληνική κοινωνία, τον μόνο που δεν χρειάζεται τώρα, είναι οτιδήποτε έχει να κάνει, με τάξη και  τακτοποίηση.  Δεν μπορεί να προχωρήσει αν απλώς τακτοποιήσει τα ανοιχτά θέματά της. Αυτό που μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά είναι το ακριβώς αντίθετο. Αταξία.
Με σκοπό, στόχο και βασικό σύνθημα, « όχι άλλους νοικοκυραίους».
Και μαζί με αυτό, τα κλασικά.  Όχι άλλη νομιμότητα του Δένδια, όχι άλλη ησυχία, όχι άλλη υπομονή. Όχι άλλες αναβολές.
Πηγη

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ πυροβολεί το πόδι του – Χρίστος Κατσούλας

Πηγή: antapoCrisis

Δεν είναι δύσκολο μετεκλογικά να βγει κανείς στα κεραμίδια για το διαδοχικό ξήλωμα της αντιμνημονιακής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη συνάντηση με τον Ράιχενμπαχ μέχρι την παρουσία στη ΔΕΘ και από το ταξίδι στη Γερμανία μέχρι τις πρόσφατες δηλώσεις Σταθάκη. Από τον τελευταίο πληροφορηθήκαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μάχεται για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, καθώς για μεταρρυθμίσεις στις οποίες έχουν αποτύχει παταγωδώς τα δύο κόμματα.

Πώς μπορεί να εξηγηθεί, ειλικρινά και πειστικά, η ανάγκη που οδηγεί σε μια τέτοια “υπευθυνοποίηση” την αυριανή αριστερή κυβέρνηση του τόπου;

Μήπως εκτιμάται η γοργή επίλυση του γόρδιου δεσμού της κρίσης χρέους; Αναμένεται η αλλαγή πορείας πλεύσης της τρόικας; Προσδοκάται μια μαγική λύση της κρίσης της Ευρωζώνης; Θεωρείται δεδομένη η μακροημέρευση Σαμαρά, και άρα το σκάσιμο αναπόφευκτων πτωχευτικών γεγονότων στα χέρια του; Και επομένως θα είναι εύκολο μετά, το έργο της κυβερνώσας πλέον αριστεράς;

Σε αυτή την περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λάθος. Και η χειρότερη υπηρεσία που προσφέρει με αυτές τις διολισθήσεις είναι απέναντι στον εαυτό του. Πριονίζει το κλαδί που θα κάτσει αύριο. Διαφημίζει μια εύκολη, αναίμακτη, ήπια αλλαγή. Υπόσχεται αντιμνημονιακή πολιτική χωρίς να σπάσει αυγά. Δεσμεύεται για κοινωνική πολιτική με τη χρηματοδότηση της τρόικας. Ποντάρει στην μετατόπιση του Βερολίνου και των Βρυξελλών, συναρτώντας τη σωτηρία της ελληνικής κοινωνίας από τη συναίνεση των μέχρι σήμερα δημίων της. Αποκλείει μονομερείς ρήξεις και ενέργειες. Υπολογίζει ότι η άκαμπτη ΕΕ θα γίνει εύπλαστο ζυμάρι στα χέρια της ελληνικής αριστεράς. Ή ονειρεύεται μια μαγική και ταυτόχρονη πολιτική ανατροπή σε όλη την Ευρώπη.

Είναι λίγοι όσοι πιστεύουν πραγματικά τα παραπάνω. Είναι όμως αρκετοί όσοι τα λένε, ή τελικά τα εννοούν χωρίς ακριβώς να τα λένε.

Η αλλαγή της αλλαγής

Αν ήθελε κάποιος να μιλήσει για την τρίτη σεπτέμβρη και τα γενέθλια του πασοκ, θα έπρεπε να καταφύγει στα έργα των κλασσικών και τη δισκογραφία του χάρρυ κλυνν από τη δεκαετία με τις βάτες, για να περικλείσει σε ένα σκετσάκι ή ένα τραγούδι το προτσές της αλλαγής: έλα να πρασινίσουμε, ο ύμνος του πασοκ , ή ακόμα καλύτερα η κουτάλα της αλλαγής.
Μετά το 90’ η ιδεολογική κριτική στο πασοκ θα ήταν σα να κλέβει κανείς εκκλησία – ενώ το πασοκ έκλεβε όλα τα υπόλοιπα: ταμεία, συντάξεις, αποθεματικά κλπ. 
 

Σήμερα όμως κανείς δε σκέφτεται τέτοια μέρα το πασοκ, με την ίδια έννοια που κανείς δε θα έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι ενός πεθαμένου, ενός (πολιτικού) πτώματος, για να του ευχηθεί στη μέρα των γενεθλίων του. Όλοι σκέφτονται τη μέρα μετά (εξ ου και το κείμενο μπαίνει σήμερα), τη διάδοχη κατάσταση και το βαθύ μετα- πασοκ του συριζα. Τη ροζ αλλαγή που επαναλαμβάνεται ιστορικά σα φάρσα κι υπόσχεται πολιτική απαλλαγή απ’ το βραχνά του δντ, με τυπική κυβερνητική εναλλαγή χωρίς ουσία, ως μια ριζοσπαστική παραλλαγή της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που υπέστη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη. Από τον ανατέλλοντα ήλιο του πασόκ στο διάττοντα αστέρα του αλέξη και στο άστρο της πρωινής αυγής και του συνασπισμού. Το πασόκ πέθανε, ζήτω το νέο πασόκ.

Κι αυτή είναι κατά βάθος η μεγάλη επιτυχία του συνασπισμού. Ότι κατάφερε να μοιάσει στο πασόκ και να πάρει την άμορφη μορφή του, του πολιτικού ασπόνδυλου. Να γίνει ένας πολιτικός χυλός, που χωράει παντού και παίρνει το σχήμα που του δίνεις, σαν πλαστελίνη. Να λέει και να πρεσβεύει τα πάντα και (ένα μεγάλο) τίποτα.

Το δημόσιο χαρακτήρα των δέκο και τις συμπράξεις με το ιδιωτικό κεφάλαιο (σδιτ). Την καταγγελία και την επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου. Το ευρώ και το αντιμνημονιακό μέτωπο. Το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ» αλλά και τη διασφάλισή του από το… λόμπι της χρεωκοπίας (sic). Τον υπεύθυνο συνομιλητή του πέρες και το ολυμπιακό πνεύμα της σακοράφα που ήθελε να είναι σημαιοφόρος της παλαιστίνης στο αθήνα 2004. Τις βάσεις που μένουν, που φεύγουν, που μένουν. Τον αστυφύλακα και τον χωροφύλακα.

Την εδα, το εαμ (χωρίς το δεκέμβρη), το μπλόκο της κοκκινιάς. Τους παπατζήδες, την 3^η σεπτέμβρη, το 81’, τη σοφία γιαννακά, τους τίμιους αγωνιστές του σοσιαλιστικού χώρου, όπως τους είπε χθες στην ομιλία του ο αλέξης, τους τίμιους οπορτουνιστές, το νέο αγωνιστή, την εδηκ, τους ανώνυμους κομμουνιστές, τους ανώνυμους αλκοολικούς, το γιο της αγγελοπούλου. Το πραγματικό πασοκ, το πραγματικό πρόγραμμα του κκε, το εξωκοινοβούλιο, την αναρχία, τον αντι-ρατσισμό, την αντιδεξιά, τους μη προνομιούχους. Το εναλλακτικό τρέντι, τα παρδαλά ρούχα – ασορτί με την ιδεολογία, την εναλλακτική πληροφόρηση, το γείτονα που έκανε την επανάστασή του μέχρι τον αχερώνα, το δεκέμβρη της νεολαίας -μακριά από αυτόν του 44’. Την πρόοδο, τον τρίτο δρόμο, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία, την υγιή επιχειρηματικότητα. Όλοι μας κρύβουμε λίγο συριζα μέσα μας και ας μην το ξέρουμε.

Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, τρεις του σεπτέμβρη να μιλάς. Στους μπαξέδες που αφήνουν όλα τα λουλούδια να ανθίσουν, να δώσουν χρώμα και μυρωδιά, μαζί με κοπριές, τηλεοπτικούς μαϊντανούς και γαϊδουράγκαθα, παρασιτικούς κισσούς και κάθε λογής λουλούδι για μύρισμα που μυρίστηκε ψητό και ήρθε να πάρει θέση στο ενωτικό κοινωνικό μέτωπο. Είδε ένα φως στο τούνελ και μπήκε.

Γιατί όχι εξάλλου; Πότε είναι αλήθεια τα γενέθλια του συριζα; Τα γιορτάζει ως μετωπικό σχήμα; Ή ως ενιαίο κόμμα υπό κατασκευή; Κι αν τελικά έχει, υπάρχει κανείς που να τα θυμάται; Γιατί λοιπόν να μην οικειοποιηθεί μια αναγνωρισμένη ημερομηνία που του ταιριάζει τόσο; 

 γελοιογραφία του σπύρου δερβενιώτη

Μετά το πασοκ έρχεται ο συριζα και μετά την αλλαγή η μετάλλαξη. Ο συνασπισμός δεν είναι η μετενσάρκωση της 3^ης σεπτέμβρη που πλανάται σα φάντασμα πάνω από τη μεταπολιτευτική ελλάδα στοιχειώνοντας τους αστούς. Δεν είναι το πασοκ του 74’ που λεηλατεί τα συνθήματα και τη βάση μας. Αλλά απευθείας απόγονος του πασοκ του 09’ και της κυβέρνησης του γιωργάκη. Για την οποία ο παπαδημούλης έλεγε ότι θα της ασκήσουν γόνιμη κριτική επιβραβεύοντας κάθε θετικό βήμα, πριν πέσουν από τα σύννεφα με το μνημόνιο, εκείνη την αποφράδα μέρα (όπως την χαρακτήρισε χτες στην ομιλία του ο αλέξης). Με σύμβολο της ομαλής διαδοχής το βαρουφάκη, που τότε ήταν σύμβουλος του γιωργάκη, αλλά στις τελευταίες εκλογές έπαιξε τριόβολο και τελικά στήριξε συριζα.

Δεν είναι πάντως λαθροχειρία να συζητούν στο συριζα για την 3^η σεπτέμβρη και τη σημασία της. Πασόκοι είναι οι άνθρωποι, καλά κάνουν και προβληματίζονται. Λαθροχειρία είναι να συνδέει κανείς αυτή τη συζήτηση με την αριστερά, γενικώς κι αορίστως. Να θεωρεί δηλαδή αριστερά αυτό το κόμμα που είναι πίσω κι απ’ τη διακήρυξη της 3^ης σεπτέμβρη. Να μην υπολογίζει την ιστορική πείρα από το ρόλο του πασοκ και γενικότερα της σοσιαλδημοκρατίας και να της κάνει το νεροκουβαλητή στο όνομα της ενότητας ακολουθώντας πολιτική ουράς – με ή χωρίς αυταπάτες.

Η λαθροχειρία επίσης είναι να παίρνει κανείς τη διακήρυξη αυτή – συνολικά και όχι επιμέρους διακηρύξεις της- ως επαναστατικό θέσφατο και να ερμηνεύει τη μετάλλαξη του πασοκ ως προδοσία των αρχών της, προσδοκώντας ένα καλό πασοκ ή έναν καλύτερο διάδοχό του και μια αριστερή κυβέρνηση να την εφαρμόσει και να κάνει πράξη τα συνθήματά της με μερικές μεταρρυθμίσεις. Ο τρίτος δρόμος ανήκει πλέον οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, μαζί με το νέφος, τη δεξιά και όλο το φάσμα των παλιών αυταπατών που ξέσκισε βίαια η κρίση.

Αλλαγή δε γίνεται χωρίς το κκε και βασικά χωρίς το λαό στην εξουσία...
 Η  αναρτηση απο  εδω

“Αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες που έχουν επιβληθεί από τα κινήματα και τις πλατείες”;!

Πέρα από τη δημαγωγική ρητορεία περί επαναδιαπραγματεύσεων, η πολιτική θα είναι η ίδια, μέχρι να οδηγηθούμε στις αναμενόμενες μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, που θα είναι τώρα προβλέψιμες, άσχετα αν δεν ξέρουμε προς τα πού θα πάνε. Τώρα υπάρχει και ένας ισχυρός νεοναζιστικός πόλος, νομιμοποιημένος πια και θεσμοθετημένος, που ψηφίστηκε από 426.000 ανθρώπους και ξεπέρασε τη ΔΗΜΑΡ και το ΚΚΕ, και μπορεί να εκφράσει τη λαϊκή οργή -και να έχουμε ένα δεύτερο φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, άλλα αυτή τη φορά από τη ναζιστική Ακροδεξιά.
Ποια ήταν τελικά η έκπληξη των εκλογών;
Τελικά, ποια ήταν η έκπληξη των εκλογών; Ο ΣΥΡΙΖΑ με το απίθανο ποσοστό του 27%, που θεωρητικά είχε τη δυνατότητα να φτάσει ακόμα πιο ψηλά και να έρθει πρώτο κόμμα; Ή το ΚΚΕ, το κόμμα από μπετόν, που έχασε περίπου τους μισούς ψηφοφòρους; Ή η εντυπωσιακή άνοδος του κόμματος των εκτελεστών, των βασανιστών, των κυνηγών κεφαλών, των δικτατοριών; (γιατί αυτή την κληρονομιά κουβαλάει η Χρυσή Αυγή) Ή μήπως η αποχή, που μαζί με τα λευκά και τα άκυρα πλησιάζει το 40%, που σημαίνει πως σχεδόν ένας στους δύο δεν ψήφισε.
Και σε αριθμούς ανθρώπων πλησιάζουν τα τέσσερα εκατομμύρια, για μένα τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν έκπληξη. Η έκπληξη ήταν ότι περίπου τρία εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν την καταστροφή τους και τον αργό τους θάνατό (που μπορεί να γίνει γρήγορος με μια αυτοκτονία).     Τόσο είναι το σύνολο των ψηφοφόρων της ΝΔ του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Γιατί όλοι αυτοί δεν είναι ούτε πλούσιοι ούτε τραπεζίτες ή εφοπλιστές. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Η πλούσια αστική τάξη της Έλλαδας μετριέται σε κάποιες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Κριτής κι αφέντης είν’ο λαός

παραφράζοντας το Νίκο Γκάτσο και αριστερίζοντας χωρίς ντροπή

 

Ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει σαν βασικό του εργαλείο τη θεραπεία του σοκ, είναι γνωστό και δεν χρειάζεται και μεγάλη ανάλυση. Όπως στις ξεπερασμένες μεθόδους ψυχοθεραπείας, έτσι και στις σύγχρονες (?) μεθόδους οικονομικής “θεραπείας”, καθώς ένας λαός δέχεται απανωτά σοκ, μουδιάζει και χάνει κάθε ικανότητα συνειδητοποίησης του τι ακριβώς βιώνει, πολλώ δε μάλλον αντίδρασης. Από τις εκλογές της 6ης Μαΐου και δώθε, μοιάζει σα να βιώνουμε μια αντίστοιχη κατάσταση στην πολιτική σκηνή. Τα γεγονότα κυλάνε με ταχύτητα φωτός κι η δυσκολία αφομοίωσης και συνειδητοποίησης είναι μεγάλη. Ο σουρρεαλισμός επίσης. Μια καλή αντιμετώπιση είναι αυτή που λέει “παίρνω βαθείες ανάσες, μετράω από μέσα μου ως το 10 και συλλογίζομαι“, αλλά δεν ξέρω πόσοι από μας μπαίνουν σε αυτό τον κόπο και πόσοι -ακόμα λιγότεροι- έχουν αυτή τη δυνατότητα, ειδικά όταν οι λογαριασμοί τρέχουν, τα έσοδα συνεχίζουν να μειώνονται και γενικά η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Προφανέστατα το κεντρικό σημείο της ανάλυσης και εκτίμησης αυτής της συγκυρίας, ακούει στο όνομα Σύριζα και όλοι έχουν βαλθεί να προσωποποιούν τη συζήτηση, φερμάροντας τον Αλέξη Τσίπρα σε κάθε του βήμα και λέξη. Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε όμως ότι ο Σύριζα δεν είναι ο Τσίπρας, αλλά έντεκα συνιστώσες και δεν-ξέρω-πόσες τάσεις εντός του Συνασπισμού, και κακώς τείνουμε να το ξεχνάμε αυτό. Μπορεί η ηγεμονεύσουσα λογική εντός του σχηματισμού να είναι αυτή της κατά το κοινώς λεγόμενον “τάσης Τσίπρα”, αλλά δεν υπάρχει μονάχα αυτή.

Ποιός θα είναι ο 13ος ο τυχερός;

  

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-syriza-kai-oi-dodeka-synistoses-toy-tis-marilis-margomenoy
Σ’ αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, μπήκε ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και το ΔΗΚΚΙ, που ίδρυσε ο Δ. Τσοβόλας το 1995, αφού πρώτα ο πρώην υπουργός Οικονομικών το εγκατέλειψε και τα εναπομείναντα στελέχη το μετονόμασαν σε «ΔΗΚΚΙ – Σοσιαλιστική Αριστερά». Σήμερα, πλέον, τα στελέχη του ανεβάζουν στο δίκτυο άρθρα με θέμα «Ο δωδεκάλογος της Αντίστασης», «Το νέο ΕΑΜ» και «Δεν είναι κρίση, είναι γερμανική εισβολή». Μάλιστα, την Κυριακή που μας πέρασε, είχαν τη χαρά να δουν μία δική τους, την Ευγενία Βαμβακά, να βγαίνει βουλευτής στον Πειραιά! Πράγμα για το οποίο δικαιούνται να ζηλεύουν άλλες συνιστώσες, όπως η ιδρυτική συνιστώσα ΑΚΟΑ.