Νυχτερινές αντιλαϊκές τροπολογίες υπό το μανδύα των «νομοτεχνικών βελτιώσεων» Tης νύχτας τα καμώματα

Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει, λέει μια παροιμία, αλλά αυτά που έγιναν τη νύχτα της 15ης Ιούλη του 2015, νύχτα που ψηφίστηκε ο πρώτος προκαταρκτικός εφαρμοστικός νόμος του Μνημόνιου-3, κάθε άλλο παρά για γέλια είναι. Ο αστικός κοινοβουλευτισμός και οι διαδικασίες του εξευτελίστηκαν για πολλοστή φορά (το αντίθετο θα αποτελούσε εξαίρεση από τον κανόνα της μνημονιακής περιόδου και θα «χαλούσε την πιάτσα»), όμως αυτός ο εξευτελισμός δεν ήταν ταξικά ουδέτερος. Είχε πρόσημο. Η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου εκμεταλλεύτηκε τον απόλυτο εξευτελισμό των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, το απόλυτο μπάχαλο που δεν επέτρεπε στους βουλευτές να ξέρουν καν τι ψηφίζουν, για να επιφέρει χειροτέρευση σε ουσιαστικές διατάξεις του πρώτου εφαρμοστικού νόμου.

SORRY (ΠΡΩΗΝ) ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ (ΠΑΝΤΑ) ΦΙΛΟΙ... ΑΛΛΑ ΤΟ ΨΕΜΜΑ ΕΧΕΙ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΑΡΙΑ...

Πάει πάνω από μια πενταετία που ασχολούμαι, ως καναπεδάτος θεατής, με την υπόθεση της εξόρυξης χρυσού, στη Χαλκιδική. Όχι από «ιδιοτελές ενδιαφέρον» για την υπόθεση αφού δεν έχω μετοχές της Ελντοράντο - άλλα ούτε και... ξενοδοχείο στην Ιερισσό! Το κάνω με μεγάλο ενδιαφέρον απλά και μόνο επειδή αυτή η ιστορία παρουσιάζει μιαν Εργαστηριακή Σημαντικότητα για κάποιον που θέλει να καταλάβει πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας...
«Εξ όνυχος, τον λέοντα», που λέγανε κι οι παλιότεροι – από ένα μικρο παράδειγμα, μπορείς να δεις τη Μεγάλη Εικόνα...
Τι έχουμε λοιπόν, εκεί;
Ας πάμε μια 20ετία πίσω.
Θα χουμε,πάλι, ένα "μακρύ αφήγημα¨"...
Υπομονή!

30 του Γενάρη 1933: η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία

Έχω την αίσθηση ότι θα πυκνώσουν τα δημοσιεύματα  από κινηματικούς  συντρόφους μέσα  στο   Σύριζα που θα επιδιώξουν είτε με αναφορές στο ιστορικό παρελθόν  είτε στο σήμερα να  εκβιάσουν το σύρσιμο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της αναρχίας σε μια πολιτική σύμπλευσης  με το σύριζα  στο όνομα   της   ανόδου  του φασισμού . 

Τα διδάγματα από τη μεγάλη «σκοτεινή στιγμή» του κομμουνιστικού κινήματος και της Αριστεράς και οι «προειδοποιήσεις» της για το σήμερα. 

Σε συνθήκες μιας μεγάλης πολιτικής νίκης και ευφορίας του λαϊκού παράγοντα, είναι κάπως άχαρο να μιλάς για τις σκοτεινές στιγμές του κινήματος και της παγκόσμιας ιστορίας. Ίσως, όμως, παρά την ανάγκη για γενναιόδωρη απόλαυση της νίκης, να είναι σε κάποιο βαθμό και αναγκαίο. Μια από τις σκοτεινότερες στιγμές σε βάρος του εργατικού κινήματος υπήρξε η 30ή Ιανουαρίου 1933, η μέρα όπου σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής κρίσης και μεγάλης ανασφάλειας της γερμανικής αστικής τάξης λόγω της κοινωνικής κατάρρευσης της Γερμανίας μέσα από την οικονομική κρίση του 1929 και του κινδύνου επιστροφής των «ερυθρών», το κεφάλαιο και οι πολιτικοί/οικονομικοί του εκπρόσωποι παρέδωσαν την κυβερνητική εξουσία και τον έλεγχο πάνω στον κρατικό μηχανισμό στο ναζιστικό κόμμα και προσωπικά στον Αδόλφο Χίτλερ.

Λιβάνης και Τσίπρας κατά νεΟποτισμού

Μια υπόθεση με πατριωτικό χρώμα, που αξίζει την προσοχή μας

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Mεταξύ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», λίγες ημέρες δηλαδή μετά την καταδίκη από τον κ.Τσίπρα του ‘νεΟποτισμού’,  πλάκωσε στη Β΄Αθήνας, από το πουθενά, ο «σοσιαλιστής» επιχειρηματίας υιός Λιβάνης, φερόμενος ως ακραιφνής πατριώτης, ο οποίος δεν γνωρίζω τίνι τρόπω έχει μέχρι στιγμής εκδηλώσει αυτόν του τον πατριωτισμό, σε μια χώρα που βρίθει πατριωτών, αλλά και ευσεβών και φοροφυγάδων. Η μέχρι τώρα πολιτική του δράση είναι άγνωστη, η σχέση του με την Αριστερά, ανύπαρκτη, προφανέστατα επελέγη ως ο υιός του πατρός του, δηλαδή μιας παρασκηνιακής μορφής της παλαιάς αυλής του Καστριού: «Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι τις επαφές των δύο πλευρών καταλυτικό ρόλο έπαιξε, το επίσης ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Κ. Λαλιώτης ο οποίος διατηρεί από την πρώτη μέρα ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου και ιδιαίτερα με το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Δραγασάκης, Ν. Παππάς) και ο οποίος πρόσφατα ήρθε ουσιαστικά σε ρήξη με το Γ. Παπανδρέου ζητώντας του να μην προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα “έριχνε νερό στο μύλο” του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Λαλιώτης την τελευταία περίπου δεκαετία έχει σημαντική θέση στον εκδοτικό οίκο Λιβάνη» (7imeres.gr, 8.1. 2015).

Nομίζω πως έχουμε άλλη μια περίπτωση της, σεσημασμένης εδώ πολλές φορές, μυστηριώδους έλξης του κ.Τσίπρα από πατριώτες της ακροδεξιάς, της λαϊκής Δεξιάς,  του λεγόμενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή αυτόνομους, παράλληλα με τις πολυάριθμες συναντήσεις ή και σχέσεις κολακείας, υποταγής ή φιλίας του ίδιου, με ακροδεξιούς, ρατσιστές, χρυσαυγίτες ή απλά μισαλλόδοξους δεσποτάδες.

Μια πρώτη εκτίμηση για τα αποτελέσματα των περιφερειακών

Οι “ανεξάρτητοι” του Πασοκ έχουν χρεωθεί στη γραμμή Ελιά, ποτάμια και τζήμεροι. Ο Καρυπίδης στην Δ.Μακεδονία, και Τζιτζικώστας στην Κ.Μακεδονία στους ΑΝΕΛ, ΕΠΑΜ , μαζί με λοιπή λαϊκή δεξιά κοκ

Ο άνεμος της αλλαγής που περίμενε η αριστερά του ώριμου φρούτου δεν ήλθε, παρά τα πρώτα exit pol που έδιναν μια τέτοια εντύπωση. Αθροίζοντας τους ψήφους της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Ανταρσύα) με παρουσία σε όλες της περιφέρειες, προκύπτει ένα ποσοστό 29% στο οποίο αν προσθέσουμε και τους οικολόγους φτάνουμε στο 31,5%. Το ποσοστό αυτό είναι ακριβώς το ίδιο που εισέπραξε η αριστερά στο σύνολό της (συμπεριλαμβανομένου και άλλα μικρά ψηφοδέλτια (δεν πληρώνω, Μ-Λ κλπ) είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό του Μάη 2012 και 2 μονάδες μικρότερο από τον Ιούνη του ίδιου έτους που η αριστερά έφτασε το 33,5%. Η κατανομή ωστόσο θυμίζει περισσότερο τον Μάη παρά τον Ιούνη του 2012. Τότε ο Συριζα έφτασε το 17% όσο παίρνει και τώρα (17,9%). Το δε ΚΚΕ αποκαθιστά την επιρροή του φτάνοντας το 8,9% όσο περίπου το 8,5% του Μάη πριν δύο χρόνια. Η Ανταρσύα συγκεντρώνει 2,3% υπερβαίνοντας ακόμα και τα ποσοστά που είχε εισπράξει στις περιφερειακές του 2010 και αυξημένα σε σχέση με το 1,2% του Μάη 2012. Τα περιφερειακά των οικολόγων κινούνται πάνω από το 2,3% σε εθνικό επίπεδο, λίγο πιο κάτω από το 2,9% του προπέρσινου Μάη. Οι λεπτομέρειες από δω και πέρα δεν έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία. Το γεγονός είναι ότι η αριστερά όπως και να την μετρήσει κανείς παγιώνεται πλέον κάπου γύρω στο 32%. Ο καθένας δικαιούται να πιστεύει σε θαύματα, όμως τι περισσότερο από αυτό θα μπορούσε να εισπράξει στις ευρωεκλογές; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ένα 2-3% θα μετακινηθεί από τα περιφερειακά της κεντροαριστερές αριστερότερα; Είναι λοιπόν προφανές ότι η μεγάλη ανατροπή στις κάλπες δεν ήρθε. Kαι αυτό θα πρέπει να προβληματίσει όσους επενδύουν σε αυτή την προοπτική κάνοντας λάθος λογαριασμούς. Στην πραγματικότητα το εκλογικό σώμα μπορεί να εκφράζει την “αγανάκτησή” του για τα μνημόνια και το απότομο τέλος της Belle Époque της ολυμπιάδας, του χρηματιστηρίου, των ατελείωτων δανείων και το τέλος του κράτους πρόνοιας, αλλά δεν φαίνεται να ξεκόβει από τις ιδεολογικές του καταβολές. Η δεξιά στο συνολό της, ανεξάρτητα από το μνημονικό ή τον αντιμνημονιακό της μανδύα διατηρεί μια επιρροή 45% και αν σ’ αυτό προσθέσουμε τους διάφορους τζημερομάνους φτάνει το 47%. Παρενθετικά ο χώρος αυτός (τζήμεροι κοκ) σε δύο τουλάχιστον περιφέρειες (Κρήτη, Κεντ. Μακεδονία) επέλεξαν να καταγραφούν μαζί με τις ελιές και τα Ποτάμια. Χωρίς αυτούς λοιπόν και για λόγους στατιστικής συνέπειας αν τους κατατάξουμε στο χώρο του νεοφιλελεύθερου κέντρου (Ελιά, Ποτάμι, Δημαρ) η δεξιά μαζί με τους φασίστες συγκέντρωσε την Κυριακή 45%, όταν τον Μάη του ΄12 ήταν στο 43% και τον Ιούνη στο 46%. Η κατανομή επίσης δεν αλλάζει. Η ΧΑ παγιώνει την παρουσία της με τάση αύξησης σε σχέση με το 7%. Τώρα με 440000 φτάνει το 8,1%, παρά τα όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους 8 μήνες. Το ποίμνιό της συνεχίζει να την υποστηρίζει, ακόμα και αν στον δρόμο έχει χάσει κάθε δυναμική, ηγεμονεύοντας πλέον στο χώρο της άκρας δεξιάς και επιπλέον δεν δείχνει καμία τάση να επαναπατριστεί στη μεγάλη δεξιά. Δεν είναι της ώρας να πούμε κάτι περισσότερο για τη φασιστική συμμορία, πέρα από το ότι οι ψηφοφόροι της έχουν πλήρη συνείδηση το τι ρίχνουν στην κάλπη και ως εκ τούτου δεν έχει καμία αξία η φλυαρία για παραστρατημένους αγανακτισμένους, άνεργους, πεινασμένους, εξαθλιωμένους, που ψηφίζουν για να τιμωρήσουν το σύστημα. Πρόκειται για οπαδούς του φασισμού και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπιστούν, κατά συνέπεια δεν αξίζει η παραμικρή προσπάθεια να αλλάξουν γνώμη. Από κει και πέρα όσοι περιμένουν τη ΝΔ κάτω από το 22% σίγουρα θα απογοητευτούν. Τα ψηφοδέλτιά της με χρίσμα έλαβαν 26% όταν τα επίσης με χρίσμα ψηφοδέλτια του Συριζα έλαβαν 18%. Αυτό δεν μπορεί να μην σημαίνει τίποτα, όσον αφορά τις βαθύτερες διαθέσεις του εκλογικού σώματος, στο οποίο κάποιοι έχουν επενδύσει όχι μόνο το τέλος των μνημονίων, αλλά επίσης και κάποιο ακατανόητο σχέδιο για το σοσιαλισμό. Συντροφικά να ενημερώσουμε άπαντες ότι το εκλογικό σώμα περιλαμβάνει στις γραμμές του, εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικά ηλίθιους οι οποίοι ακόμα κι αν τους γκρεμίσεις το σπίτι θα νομίζουν ότι ήταν θέλημα της Παναγίας και άλλοι τόσοι που η μνήμη τους αν δεν είναι  επιπέδου ραδικιού, διαμορφώνεται καθ υπαγόρευση των δελτίων ειδήσεων των 8μμ., των πρωινάδικων και των μεταμεσονύκτιων εκπομπών του Ενικού και του Τράγκα, γεγονός που καθιστά αδύνατη κάθε επικοινωνία μαζί τους, ιδιαίτερα για πολιτικά σχέδια που απειλούν τη νιρβάνα τους. Η κινηματική άμπωτις έτσι κι αλλιώς περιορίζει ακόμα περισσότερο τις ελπίδες για μια περαιτέρω στροφή στη συνείδηση του εκλογικού σώματος, από αυτή που ήδη είναι γνωστή από το Μάη του 2012. Επομένως η αριστερά δεν θα έχει στις ευρωεκλογές να μοιραστεί τίποτα περισσότερο από ένα 34% (μαζί με τους Οικολόγους και του πειρατές) που ήταν και το limit up του Ιούνη το 2012. Από κει και πέρα η δεξιά (μνημονιακής και αντιμνημονιακή) με τους φασίστες θα μοιράσουν πάνω κάτω το 44% και οι Ελιές, τα ποτάμια, ο κ.Φώτης, και οι τζήμερομάνοι το υπόλοιπο 20%.

Στα μεθεόρτια του 1ου γύρου ο αστικός πολιτικός κόσμος φαίνεται να διατηρεί ακμαία τη ψυχραιμία του, και μπορεί πλέον να σκέφτεται μόνο τις εσωτερικές κατανομές. Η ΝΔ ο πυλώνας του αστικού μπλοκ εξουσίας με 26% στις περιφερειακές σχεδόν παντού εκτός από την Αττική είναι πρώτη δύναμη (στην Κ. Μακεδονία πίσω από τον Τζιτζικώστα, μέλος της ίδιας πολυκατοικίας) και δεν έχει να φοβάται κάτι ιδιαίτερο για τις 25 Μάη. Γι’ αυτό και στις δηλώσεις του ο Σαμαράς καθώς και οι παρατρεχάμενοί του στα τηλεπαράθυρα είναι εντελώς επιθετικοί απειλώντας ακόμα και με εκλογές. Ξέροντας ότι ακόμα κι αν στις ευρωεκλογές πάρουν 22-23% έχουν το περιθώριο να ψωνίσουν από τη δεξαμενή του Πατρίς θρησκεία οικογένεια που ξεπερνάει το 45%, ενώ ο Σύριζα περιορίζεται σε μια δεξαμενή το πολύ 33-34%, από το οποίο πρέπει κάτι να λάβει το ΚΚΕ και οι υπόλοιπες αριστερές που εκτίθενται στις κάλπες.

Από κει και πέρα ο χώρος της νεοφιλελεύθερης κεντροαριστεράς φαίνεται να διατηρεί ένα 20%, τουλάχιστον αυτό έδειξαν οι κάλπες αυτή την Κυριακή, ακόμα και αν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ, της Δημαρ και γενικά του χώρου αυτού υποκρίνονταν τους ανεξάρτητους μεμονωμένους. Όμως ας μην κοροϊδευόμαστε. Όλοι ξέρουν τι είναι ο Σγουρός, η Παυλίδου, ο Αρναουτάκης, ο Μαχαιρίδης, ο Γιακκαλής, ή ο Κατσιφάρας. Και ότι αυτοί που τους ψήφισαν μάλλον δεν ψάχνονται για τη μεγάλη ανατροπή αλλά για το που θα βολέψουν τον κ..ο τους. Το να είναι κανείς ρεαλιστής με το που πάει ο άνεμος δεν θα του βγει σε κακό. Από το να έχει αυταπάτες με τις μετακινήσεις (και τις πνευματικές αναζητήσεις) των φελλών σίγουρα είναι καλύτερο.

Στους δήμους, εκεί που στήνονται οι πελατειακές σχέσεις με αδιαμεσολάβητο πλέον τρόπο, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Το παράδειγμα του Μόραλη στον Πειραιά και του Μπέου στο Βόλο θα πρέπει να απασχολήσει επίσης αυτούς που περιμένουν τις κάλπες για να αλλάξει ο συσχετισμός. Οι κλάψες για το φαινόμενο του Μπερλουσκόνι είτε ακούγονται από τον Μιχαλολιάκο, είτε από τον Δρίτσα προκαλούν μόνο οίκτο. Τι έγινε κύριοι της αριστεράς; Γιατί στον προλεταριακό Πειραιά η εργατιά ψηφίζει κατευθείαν την εφοπλιστική μαφία; Και αν όχι αυτή την άλλη φράξια από τα μανιάτικα; Το 80% στον Πειραιά ψηφίζει μαύρη αντίδραση αυτό είναι το μοναδικό συμπέρασμα. Είναι προφανές ότι μια μεγάλη πλειοψηφία κολασμένων περιμένει τη σωτηρία από τους εφοπλιστές, ενώ στο Ελληνικό ψηφίζουν για να γίνει το παλιό αεροδρόμιο φέουδο του Λάτση μήπως και βρουν κάποια άκρη στο Las Vegas που υπόσχονται οι νέοι επίδοξοι καταπατητές του. Τι άλλο σημαίνει επίσης το 10% του Μιταφίδη στη Θεσσαλονίκη; Μήπως ότι η αριστερά έχει χτίσει γερές σχέσεις με αυτούς που την ψηφίζουν τα τελευταία δύο χρόνια; Από όλα αυτά γίνεται προφανές ότι το 27% του Συριζα το 2012 δεν αποτελεί ένα σημείο εκκίνησης για την αριστερά, αλλά σε μεγάλο βαθμό μια δεξαμενή αγανάκτησης η οποία μάλλον έχει εξαντλήσει τη δυναμική που της έδωσε η διετία του αντιμνημονιακού αγώνα. Όσο περνάει ο καιρός αντί να επιβεβαιώνεται η στρατηγική του ώριμου φρούτου (παραλλαγή της ωρίμανσης των συνθηκών) το αστικό μπλοκ εξουσίας όχι μόνο δεν αποσυντίθεται αλλά απεναντίας επιβάλει την παρουσία του. Ο κόσμος με χαμηλές πλέον προσδοκίες, όχι μόνο από την αριστερά του 2012, αλλά κυρίως από την αποδοχή της -μετά το 2010- κατάστασης ως τετελεσμένης, είναι πλέον απασχολημένος με την επιβίωσή σε αυτές τις νέες συνθήκες. Όχι όμως διεκδικώντας το μέλλον μέσα από μια συλλογική κίνηση, αλλά μέσα από νέες ατομικές επιλογές. Παρόλο που στο φαντασιακό της αριστεράς των κινημάτων, του αυθόρμητου και του “πάρε την υπόθεση στα χέρια σου λαέ”, “ο αγώνας συνεχίζεται” (;) και θα είναι “παρατεταμένος”, κλείνουμε ήδη 2 χρόνια κινηματικής υποχώρησης, γεγονός που αποδεικνύει αυτό που ήταν ήδη γνωστό, άσχετα αν η αριστερά μας αδυνατεί να αντιληφθεί: ότι μια περίοδος κοινωνικής αναταραχής και πολιτικού ριζοσπαστισμού δεν μπορεί να κρατάει περισσότερο από 2-3 το πολύ χρόνια, και ότι οι ευκαιρίες για την αναμέτρηση είναι μετρημένες στα δάκτυλα. Από κει και πέρα τα καύσιμα εξαντλούνται και αρχίζει μια αντίστροφη πορεία. Μετά το Μάη του 1968 το ονόμασαν “retour à la normalité”. Σε μια τέτοια επιστροφή οι σχεδιασμοί του 2012 για την κυβέρνηση της αριστεράς που στο μεταξύ έγινε κυβέρνηση κοινωνικής ενίοτε και εθνικής σωτηρίας, που θα προέκυπτε από σπόντα της κάλπης ή έστω από την πτώση του ωρίμου φρούτου, μάλλον δεν ανταποκρίνονται στην κατάσταση όπως διαμορφώνεται από το αστικό μπλοκ εξουσίας και όχι από την αριστερά του “εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι”. Παρόλα αυτά εμείς παρόλο που δεν ελπίζουμε ούτε στα ώριμα φρούτα, ούτε στις ώριμες πτώσεις, αλλά ούτε καν στους αδυσώπητους ιστορικούς νόμους, αλλά κυρίως στον βολονταρισμό αυτών που συνειδητά παλεύουν για την κομμουνιστική προοπτική, καλούμε και αυτή την Κυριακή να ψηφιστεί η αριστερά, όποια κι αν είναι αυτή, στο 2ο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών και όποια να ναι στις ευρωεκλογές. Έστω για να μην μας λέει ο κάθε Σαμαροβενιζέλος ότι απολαμβάνουμε τη νέα τους Ελλάδα. Από κει και πέρα, όσοι ελπίζουν σε κάποιο αντιμνημονιακό μέτωπο ας πάνε να πάρουν και την άδεια του Τζιτζικώστα ανιψιό του Ψωμιάδη στην Κεντρ. Μακεδονία και του τουρκοφάγου Τερενς στη Θράκη. Και αν δεν πιστεύουν στις προθέσεις της αντιμνημονιακής δεξιάς του Πολύδωρα ας ρωτήσουν τη λαϊκή της βάση με ποιον προτιμάει να κάνει κυβέρνηση, με το Συριζα ή με τη ΧΑ; Και κάτι τελευταίο. Όποιος νομίζει ότι οι κάλπες θα τον πάνε μακριά ας κάνει μια ακόμα προσπάθεια να πείσει τους αγανακτισμένους ταξιτζήδες, λαϊκατζήδες, τη φτωχολογιά στην Αγ. Σοφία και τα Ταμπούρια, τους άνεργους της ζώνης που περιμένουν να τους σώσει ο Λαγός, και τους χρεοκοπημένους κτηνοτρόφους και την αγροτιάς της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Και άμα θέλει να το σιγουρέψει ας πάει να πείσει και τον ευρύτερο πληθυσμό της περιφέρειας Πελοποννήσου, τους απόμαχους που δεν χάνουν εκλογική αναμέτρηση που να μην ψηφίσουν ότι τους λέει ο παππάς της ενορίας και ο εκπρόσωπός τους στις δοσοληψίες με το κράτος Γιώργος Αυτιάς ή έστω ο Τράγκας που και γνήσιος έλληνας είναι και μάγκας και αντιμνημονιακός. Και για να είναι τελείως σίγουρος ότι δεν θα του ξεφύγει κανένας καραγκιόζης ας πάει στο τέλος να αλλάξει και τα μυαλά του μισού εκατομμυρίου που εξακολουθεί να είναι παραπλανημένος και να μην ξέρει τι ακριβώς είναι η ΧΑ, ακόμα κι αν την έμαθαν και οι πέτρες στο φως της ημέρας.

Εμείς λέμε ότι ο κόσμος της αριστεράς, ο ανθός της κοινωνίας, το ενεργό τμήμα της που βρίσκεται στις μάχιμες ηλικίες και ταυτόχρονα μπορεί να προβεί σε λογικές σκέψεις, που αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές ευθύνες στην ολότητά τους, που σκέφτεται όχι πως θα βολέψει τον κώλο του, αλλά πως θα σταθεί αλληλέγγυο στα πιο αδύναμα κομμάτια και τους κατατρεγμένους, που όταν βλέπει μετανάστη δεν τον ρωτάει ποιος σε κουβάλησε εδώ, ούτε του λέει γιατί δεν πνίγηκες στο Αιγαίο, αυτοί όχι μόνο μπορούν, όχι μόνο δικαιούνται, αλλά οφείλουν να μπουν μπροστά, χωρίς να κοιτάνε αν θα σηκωθούν οι κοιμισμένοι από τους καναπέδες τους. Ας το πάρουμε επιτέλους είδηση. Οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρονται για τα κοινά, δεν ελπίζουν σε κοινωνικές διεργασίες, δεν τους απασχολεί τίποτα περισσότερο από αυτό που βρίσκεται 1 μετρό από τη μύτη τους. Αυτοί οι άνθρωποι σχετίζονται με την πολιτική μόνο σαν κλακαδόροι των αφεντικών τους, μόνο για να τους δώσουν μια ψήφο και να πάρουν πίσω ένα μικρό ρουσφέτι. Δεν μπορεί η αριστερά να εξαρτιέται από αυτό το πλήθος. Πουθενά δεν προχώρησε παίρνοντας την άδεια κάποιας πλειοψηφίας ιδιωτών. Η πλειοψηφία περιμένει τον νικητή, αλλά δεν έχει διάθεση να δώσει το παραμικρό για να αλλάξει η κατάσταση στην οποία έχει μάθει να ζει. Γι’ αυτό και ο συσχετισμός δεν διαμορφώνεται στις κάλπες ούτε στις δημοσκοπήσεις, αλλά στο δρόμο με τη δύναμη της θέλησης. Ο αγώνας για τον κομμουνισμό δεν είναι αγώνας για να πειστεί η πλειοψηφία, αλλά αγώνας για να τσακιστεί ο μηχανισμός βίας του κράτους προστάτη των καπιταλιστικών συμφερόντων. Και αυτός είναι ο δρόμος για να περάσουν τα μέσα παραγωγής από τα χέρια των λίγων στα χέρια της εργαζόμενης κοινωνίας. Για όλα αυτά πουθενά δεν αποφάσισε η κάλπη, αλλά όπως φαίνεται αυτή η κάλπη δεν μπορεί να αποφασίσει ούτε καν να απαλλαγούμε από τα μνημόνια.

Κ.Μαραγκός

για να θυμόμαστε τι λέγαμε πριν δύο χρόνια:

Περί λαβάρων, αξιών, ιδεών και συμβόλων… (του ΣΥΡΙΖΑ)

Του Γιώργου Μαργαρίτη, καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο ΑΠΘ

Στην εφημερίδα «Αυγή», στα έντυπα που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στον πολιτικό λόγο των στελεχών του, βλέπουμε συχνά να εμφανίζονται και να προβάλλονται συγκεκριμένες πολιτικές, φιλοσοφικές ή οικονομικές θεωρίες και οι αντίστοιχοι θεωρητικοί που τις προώθησαν ή τις εφάρμοσαν. Μερικές από τις θεωρίες και τις πολιτικές που αναφέρονται πιο συχνά ξενίζουν: Η πυκνά επαναλαμβανόμενη επίκληση του «New Deal» ή του «Σχεδίου Μάρσαλ» και μάλιστα ως «υποδειγμάτων» αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το μεν πρώτο είναι η πολιτική που εφάρμοσαν στις ΗΠΑ οι πρόεδροι Χούβερ και ειδικά ο Ρούσβελτ -που έδωσε και το όνομα New Deal στα μέτρα- για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης του 1929. Η πολιτική αυτή έσωσε προφανώς τον αμερικανικό καπιταλισμό, τις τράπεζες σε προτεραιότητα και επέτρεψε τη δημιουργία νέων ισχυρών μονοπωλίων (της «Μπόινγκ» για παράδειγμα). Είναι απόλυτα ψευδές, όμως, ότι οδήγησε εκτός της κρίσης και της φτώχειας τα εκατομμύρια των Αμερικανών εργαζομένων. Στα 1941, όταν οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το ποσοστό των ανέργων βρισκόταν ακόμα στο 17%! 

…η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα!

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: Η «ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ»
Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ
 Η «μάχη του ΣΥΡΙΖΑ» παραμένει ανοιχτή, και είναι μάχη που αφορά όλο το κίνημα και την Αριστερά!
Προ­ε­δρι­κή «πυγμή» που γύ­ρι­σε «μπού­με­ρανγκ», τε­τε­λε­σμέ­να σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, αλλά και ισχυ­ρο­ποί­η­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας
Το Σάβ­βα­το το από­γευ­μα της πεν­θή­με­ρης δια­δι­κα­σί­ας του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Τε­τάρ­τη έως Κυ­ρια­κή, 10-14 Ιου­λί­ου) και ενώ συ­ζη­τιού­νται τα θέ­μα­τα της «αυ­το­διά­λυ­σης» των συ­νι­στω­σών και των λι­στών εκλο­γής στην Κ.Ε., στο βήμα ανε­βαί­νει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας. Μόλις αναγ­γέλ­λε­ται από το προ­ε­δρείο και ση­κώ­νε­ται από την κα­ρέ­κλα του, ξε­σπά­ει θυ­ελ­λώ­δες χει­ρο­κρό­τη­μα πριν καν ανέ­βει στο βήμα και πει ό,τι ήθελε να πει. Στη συ­νέ­χεια, ανε­βαί­νει στο βήμα ο Μα­νό­λης Γλέ­ζος. Σε ση­μεία της ομι­λί­ας του ένα μέρος της «πλα­τεί­ας» τον γιου­χά­ρει και τον προ­πη­λα­κί­ζει λε­κτι­κά! Λίγο αρ­γό­τε­ρα, σε πα­ρέμ­βα­ση του Πα­να­γιώ­τη Λα­φα­ζά­νη, η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα! Δια­λέ­γου­με αυτά τα στιγ­μιό­τυ­πα όχι απλώς για να με­τα­φέ­ρου­με «κλίμα», αλλά γιατί είναι απο­κα­λυ­πτι­κοί σπα­σμοί σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης: στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχου­με πλέον γεν­ναί­ες δό­σεις σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, και μά­λι­στα πολύ εκ­φυ­λι­στι­κές της εκ­δο­χές. Τα γιου­χα­ΐ­σμα­τα, οι εκ­δη­λώ­σεις «πο­λι­τι­κού χου­λι­γκα­νι­σμού» της «πλα­τεί­ας» και οι έντο­νες όψεις «προ­σω­πο­λα­τρί­ας» και αυ­το­νό­μη­σης της σχέ­σης «αρ­χη­γού» – «κομ­μα­τι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου» ήταν τα πιο εμ­φα­νή και εύ­γλωτ­τα δείγ­μα­τα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά.
Αν όμως τα τε­τε­λε­σμέ­να στην κα­τεύ­θυν­ση της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης ήταν η μία -και κυ­ρί­αρ­χη- πλευ­ρά, η άλλη πλευ­ρά ήταν ότι ο αρι­στε­ρός συ­σχε­τι­σμός, όπως εκ­φρά­ζε­ται από την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, ενι­σχύ­θη­κε ση­μα­ντι­κά, τόσο στις εκλο­γές για την Κ.Ε. (όπου το πο­σο­στό της ξε­πέ­ρα­σε το 30%, από 25% στις αντί­στοι­χες εκλο­γές στη Συν­διά­σκε­ψη των αρχών Δε­κεμ­βρί­ου 2012) όσο και ου­σια­στι­κά πο­λι­τι­κά. Η «πυγμή» της ηγε­σί­ας, που δια­κιν­δύ­νευ­σε ακόμη και διά­σπα­ση στο όνομα της… ενό­τη­τας και του «κόμ­μα­τος των μελών», γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ: οι θέ­σεις, το κα­τα­στα­τι­κό και οι ορ­γα­νω­τι­κές απο­φά­σεις υπερ­ψη­φί­στη­καν, αλλά αυτό κό­στι­σε βαριά τραύ­μα­τα στην πο­λι­τι­κή δυ­να­μι­κή, τη συ­νο­χή και το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης για το στρα­τό­πε­δο της προ­ε­δρι­κής πλειο­ψη­φί­ας.
Πέρα από το γε­νι­κό πο­λι­τι­κό «ισο­ζύ­γιο» του συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης ανά­με­σα στην προ­ε­δρι­κή πλειο­ψη­φία και την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, στα συ­γκε­κρι­μέ­να επί­δι­κα του συ­νε­δρί­ου ο απο­λο­γι­σμός είναι συ­νο­πτι­κά ο εξής:

Οι λεπτές κόκκινες γραμμές της «Κυβερνώσας Αριστεράς»

του Γαλαξιάρχη
Πρώτη δημοσίευση: tometopo.gr (7 Σεπ 2012)

Αν από τον τίτλο φαίνεται ότι το περιεχόμενο θα αφορά την Δημοκρατική Αριστερά χάσατε. Όπως άλλωστε έχασε και αυτή, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο συνθετικό του τίτλου της από τότε που αποφάσισε να προσχωρήσει σε μία δεξιότατη συγκυβέρνηση και ταυτόχρονα να διαγράψει μονοκοντυλιά όλο το προεκλογικό της πρόγραμμα. Η ΔΗΜΑΡ ούτε δημοκρατική είναι ούτε αριστερά. Μόνο Κυβερνώσα. Δεν αξίζει καν κριτικής…
Υπάρχει όμως και η άλλη, η παρολίγον Κυβερνώσα Αριστερά… που πάσχει ήδη από σύνδρομα κυβερνητισμού ενώ παραμένει “παρολίγον”. Οι παροικούντες την (αριστερή πλευρά της) Ιερουσαλήμ είχαν μυριστεί στην προεκλογική ατμόσφαιρα τις σταδιακές υποχωρήσεις του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου. Η αντιμνημονιακή ρητορική ψαλιδιζόταν τσαπατσούλικα και ο ριζοσπαστικός χαρακτήρας παραχωρούσε τη θέση του -εξίσου κακότεχνα- στο νομοταγή κοινοβουλευτισμό, έστω και με ορισμένες κορώνες, που ωστόσο προβλέπονται σε κάθε προεκλογικό πανηγύρι. Έβλεπαν τα πάρε-δώσε με κάτι άστεγους πολιτευτές της παλαιοπασοκικής οικογένειας. Παρατηρούσαν την ταυτόχρονη υιοθέτηση ανδρεϊκής φρασεολογίας (βλ. Χρονοντούλαπο της Ιστορίας). Δεν ήταν ανυποψίαστοι. Ήταν καλόπιστοι, οργισμένοι, απελπισμένοι, ή και όλα μαζί.
Η ευκαιρία μίας Αριστερής Κυβέρνησης δεν έπρεπε να χαθεί. Ή μήπως έπρεπε;
Ένα 27% του εκλογικού σώματος, ή τέλος πάντων αυτών που έκαναν τον κόπο να φτάσουν ως την κάλπη, αποφάσισαν να δώσουν μία ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει, σπάζοντας το 38ετές εξουσιαστικό τραστ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Παρά τη σταθερή ρητορία του Αλέξη Τσίπρα περί Αριστερής Διακυβέρνησης, το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δα ψευδαισθήσεις. Το 27% δεν ψήφισε Αριστερά. Ψήφισε «κατάργηση του μνημονίου», ό,τι κι αν σημαίνει στο κεφάλι του καθενός από αυτούς τους σχεδόν δύο εκατομμύρια ψηφοφόρους. Η στρατηγική αναδιάταξη του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο εκλογικό σώμα που δεν απέκτησε ξαφνικά ταξική συνείδηση, ούτε εντρύφησε στα άπαντα του μαρξισμού, είναι αναμενόμενη. Αυτό που δεν θεωρείται αναμενόμενο είναι η καταστροφική ατσαλοσύνη.
Εξηγούμαι. Προσπερνώ το γεγονός ότι η αντιπολίτευση ξεκίνησε με… διακοπές, ενώ η «τρόικα εσωτερικού» έπιασε από νωρίς δουλειά και, παρά τις εσωτερικές της αντιφάσεις, πολύ γρήγορα έφτυσε στα μούτρα την εκλογική εντολή και επέβαλε σιδηρά πειθαρχία στην τήρηση του μνημονίου. Αφήνω για λίγο στην άκρη το γεγονός ότι ένα αυτοαποκαλούμενο “ριζοσπαστικό” κόμμα προτίμησε την άσκηση πολιτικής στα βουλευτικά έδρανα και το γυαλί της τηλεόρασης, παρά στην κοινωνία και τα συνδικάτα. Επαναλαμβάνω, όλα αυτά είναι αναμενόμενα και εξηγούνται από τη αναδιάταξη του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση πια.
Στέκομαι μόνο στις πολύ ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές, μιας που είναι στη μόδα η έκφραση, οι οποίες άρχισαν να ξεθωριάζουν και λεπταίνουν πριν φύγει καν το καλοκαίρι των εκλογών. Ένα ξεθώριασμα που ενώ αρχικά θα λέγαμε ότι οφειλόταν στο παραδοσιακά κακό “PR” της Αριστεράς, μετά τα χθεσινά γεγονότα φαίνεται ότι οφείλεται σε κεντρική στρατηγική και όχι σε «ατυχείς χειρισμούς».
Η γκρίνια που ξεκίνησε με την πρόσφατη συνάντηση Τσίπρα-Πέρες, που καταφανώς δεν ήταν ένα ακόμη επικοινωνιακό σφάλμα, οξύνθηκε με τον “εορτασμό” της 3ης Σεπτεμβρίου, από το Νέο Αγωνιστή, κάτω από την σκέπη του ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια απέναντι στον επίσημο εορτασμό της ημέρας από το μεταπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Ούτε αυτό μπορεί να θεωρηθεί επικοινωνιακή γκάφα, εφόσον ακόμη κι ένα παιδί δημοτικού γνωρίζει πολύ καλά ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Και βέβαια δεν χρειάζεται πολιτική ευφυΐα για να προβλέψει κανείς ότι όταν ανακατευτείς στα πασοκικά πίτουρα θα πλακώσουν και οι… κότες. Μην ενοχλείστε από την επιλογή της συγκεκριμένης παροιμίας. Δεν υπάρχει καμία σεξιστική αιχμή στην κυρία Γιαννακά που αναστάτωσε με την παρουσία της την εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, παρά μόνον… πολιτική.


Σε αυτό το σημείο οι παροικούντες την (αριστερή πλευρά της) Ιερουσαλήμ έχουν αρχίσει -και με το δίκιο τους- να εκνευρίζονται. Δεν θα μπορούσαν όμως να φανταστούν ότι το επόμενο καίριο χτύπημα θα ερχόταν μερικά εικοσιτετράωρα αργότερα. Όταν η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα αποφάσιζε να συμπορευτεί με ένστολους αστυνομικούς για την υπεράσπιση ενός ειδικού μισθολογίου και χωρίς άλλο ιδεολογικό ή επικοινωνιακό οπλισμό. Έτσι λοιπόν, βουλευτές της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων και η “μπουγελωμένη” από τον εκπρόσωπο του κοινοβουλευτικού νεοναζισμού, Ρένα Δούρου, βρέθηκαν πλάι σε όλη την κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, να πορεύονται υπέρ του ειδικού μισθολογίου των ένστολων. Ιδεολογικά ξυπόλητοι και γυμνοί από εξοπλισμό. Χωρίς συνθήματα για τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας, χωρίς πανό εναντίον της ρατσιστικής δράσης ένστολων της ΕΛ.ΑΣ και του λιμενικού, χωρίς καν ένα αίτημα για κατάργηση όλων των ειδικών μισθολογίων, που ούτως ή άλλως αποτελούν κακοφωνία για κάθε νοήμονα αριστερό. Το ότι ο Κασιδιάρης ήταν δύο μέτρα πιο δίπλα εν μέσω χειροκροτημάτων και επευφημιών από τα σώματα ασφαλείας δεν είναι το μείζον. Είναι το κερασάκι, σε μία επικοινωνιακή τραγωδία, που όμως έχει πολύ συγκεκριμένα και διακριτά πολιτικά επακόλουθα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται διατεθειμένος να διαρρήξει τις σχέσεις του με το στενό του πυρήνα και να επιλέξει διευρυμένες συμμαχίες με το πιο ευκολόπιστο, απολίτικο, αλλά και τυπικά συμφεροντολογικό, κεντρώο κοινό. Χωρίς να επιδιώξει καν τον -χρονοβόρο- κοινωνικό μετασχηματισμό. Μπροστά στο ενδεχόμενο μίας γρήγορης κατάρρευσης του κυβερνητικού εξαμβλώματος Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, επιδιώκει την εξίσου ταχεία συγκομιδή ψήφων. Όταν όμως η χαλάρωση των ορίων και των αξιών φτάνει σε τέτοια σημεία που να επιτρέπει την συμπόρευση βουλευτών της Αριστεράς με νεοναζιστικά σκουπίδια και κοινούς εγκληματίες, χωρίς καν να κραδαίνετε τα ιδεολογικά σας λάβαρα, τότε σύντροφοι υπάρχει κάτι πολύ σάπιο στο Κολχόζ της Δανιμαρκίας. Κι αν νομίζετε ότι είναι δυνατή η εξημέρωση του ναζιστικού θηρίου, η πρόσφατη ευρωπαϊκή ιστορία είναι αμείλικτη. Όχι μόνο είστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσετε, αλλά -ακόμη χειρότερα- είστε στα πρόθυρα του να συντελέσετε έμπρακτα στην αναβίωσή της.
Υ.Γ.1 Οι πιστοί κομματικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ αντέτειναν ότι δεν είναι καιρός για ρήξη με τους χρυσαυγίτες και ότι δεν μπορούσαν ούτε να τους διώξουν, ούτε να εγκαταλείψουν τους ένστολους σε αυτούς. Αντί απάντησης, τους φρεσκάρω τη μνήμη: Τους θυμίζω τι έγραφε η Αυγή, τον Φεβρουάριο του 2012 όταν το ΚΚΕ και το Σωματείο των χαλυβουργών κατηγορήθηκαν «για την πρωτοφανή ενέργειά τους να επιτρέψουν σε νεοναζί να βρεθούν στο πλευρό των απεργών»
Υ.Γ.2 Ούτε το ΚΚΕ είναι άμοιρο ευθυνών, καθώς η μονολιθική επιλογή να στηρίζει με την εθιμική παρουσία του ό,τι μπορεί να βαφτιστεί “εργατικός αγώνας”, έφερε και το ΠΑΜΕ χθες δίπλα σε χρυσαυγίτες
Short URL: http://wp.me/p1pa1c-hIa Η αναρτηση απο εδω