«Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΕΟΚΑ» ΤΟΥ ΓΡΙΒΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ.

 ΡΑΝΙΑ ΛΗΜΝΙΟΥ

Η Κύπρος αποτελούσε για τη Δύση σταυροδρόμι στη διακίνηση των πετρελαίων, ανάχωμα στην επέκταση του κομμουνισμού στην περιοχή και κέντρο ελέγχου των μηχανισμών καταστολής των απελευθερωτικών κινημάτων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική"
Αυτή η στρατηγική, στενά συναρτημένη με την εδραίωση στο νησί του καπιταλισμού, που βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη, προδιέγραψε την τύχη της Κύπρου και την πορεία του κυπριακού ζητήματος μέχρι τις μέρες μας.
Ταυτόχρονα, όμως, αυτή η στρατηγική δεν μπορούσε να υλοποιηθεί παρά σε σχέση με δύο παράγοντες:
Ο πρώτος ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού αντίβαρου προς το ΑΚΕΛ, το οποίο, μέχρι τα μέσα του Β Παγκόσμιου Πολέμου και λίγο μετά, ήταν η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη στην Κύπρο και μάλιστα κυρίαρχη. Αυτόν το ρόλο της ανατροπής του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων ανέλαβαν να παίξουν το πιο αντιδραστικό τμήμα της επίσημης κυπριακής εκκλησίας, το Κυπριακό Εθνικό Κόμμα (ΚΕΚ) και η ΕΟΚΑ.
Ο δεύτερος παράγοντας ήταν η χρησιμοποίηση, ως μοχλού στα σχέδια κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, της τουρκοκυπριακής μειονότητας, γεγονός που προϋπέθετε την εφαρμογή της πολιτικής του "διαίρει και βασίλευε", δηλαδή την προετοιμασία και οργάνωση της σύγκρουσης των δύο κοινοτήτων της Κύπρου, που μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1940 ζούσαν αδελφωμένες.

Στη μνήμη του Άρνολντ Απ - Η εξόντωση των Παπούα

αρθρο του Γιώργου Λιερου

---

Μάιος 1963, λίγο μετά την ανάληψη του ελέγχου της Δυτικής Παπούα από την Ινδονησία. Τζαγιαπούρα, πρωτεύουσα της Δυτικής Παπούα. 10.000 Παπούα αναγκάζονται από τους Ινδονήσιους να συγκεντρωθούν γύρω από μια τεράστια πυρά που καίει μπροστά στην Υπουργό Πολιτισμού της Ινδονησίας Rusiah Saidjono. Έργα τέχνης, σχολικά βιβλία, οι σημαίες των Παπούα – η «αποικιακή τους ταυτότητα» κατά την υπουργό – ρίχνονται τελετουργικά στις φλόγες.
Το δημοψήφισμα, το οποίο σύμφωνα με τον ΟΗΕ θα επικύρωνε την προσάρτηση της Δ. Παπούα στην Ινδονησία ή θα αποφάσιζε την ανεξαρτησία, έγινε το 1969. Υπό την απειλή των όπλων ψήφισαν 1054 πρεσβύτεροι που επέλεξε το Ινδονησιακό κράτος ανάμεσα σ’ ένα πληθυσμό 800.000 ψυχών.  Μεταξύ των ετών 1963-1983, θα δολοφονηθούν σύμφωνα με επίσημες πηγές, 150.000 Παπούα. Το καθεστώς Σουχάρτο που επιβλήθηκε το 1965 μετά από την σφαγή ενός έως τρία εκατομμύρια Ινδονήσιων κομμουνιστών, έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να εξαλείψει τα ήθη και τα έθιμα των Παπούα. Τους απαγόρευσε να ασκούν τις πατροπαράδοτες τελετές τους, ακόμα και να φορούν τα περίφημα τελετουργικά καλύμματα πέους, τα κοτέκα, ενώ τα αεροπλάνα βομβάρδισαν με ναπάλμ τα χωριά στα υψίπεδα. Σήμερα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται όπως γίνεται εδώ και 50 χρόνια, παρόλο που μετά την πτώση της δικτατορίας του Σουχάρτο το 1998, ξεκίνησε η συζήτηση για την παραχώρηση μιας περιορισμένης αυτονομίας. Δεν περνάει ούτε ένας μήνας χωρίς οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις να αναφέρουν διώξεις, βιασμούς, βασανιστήρια, εξωδικαστικές δολοφονίες, εκτοπίσεις, καταστροφές βιοτόπων κ.ά.

Κρούγκμαν: Η κρίση στην Ελλάδα θυμίζει το… καλοκαίρι του 1914

Αρθρο – φωτιά στο οποίο αναφέρει ότι υπάρχουν στην Ελλάδα ομοιότητες με το καλοκαίρι του 1914 που ξεκίνησε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δημοσιεύουν οι New York Times.

Το άρθρο υπογράφει  ο Πολ Κρούγκμαν ο οποίος αναφέρει ότι κάποιοι από τους βασικούς παράγοντες της κρίσης, τόσο από την πλευρά του πιστωτή όσο και από αυτή του οφειλέτη, επιθυμούν απεγνωσμένα την αποτροπή του Grexit, ενώ άλλοι φαίνεται να καλωσορίζουν την προοπτική κατάρρευσης της Ελλάδας, όπως τότε, πριν από έναν αιώνα κάποιοι Ευρωπαίοι, ακυρώνοντας την διπλωματική οδό καλωσόριζαν τον πόλεμο.

«Εξακολουθεί να υπάρχει μια διέξοδος; Θα πρέπει να υπάρχει», σημειώνει ο Κρούγκμαν στο άρθρο του.

Τσόμσκι: Το έγκλημα στη Charlie Hebdo, θυμίζει Βελιγράδι

 

Noam Chomsky

Ο κόσμος αντέδρασε με τρόμο απέναντι στη δολοφονική επίθεση στη γαλλική σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo. Στους New York Times, ο βετεράνος Ευρωπαίος ανταποκριτής, Steven Erlanger, περιέγραψε με γλαφυρότητα τον άμεσο αντίκτυπο, αυτό που πολλοί αποκαλούν «11η Σεπτεμβρίου της Γαλλίας», ως «μια μέρα με σειρήνες, ελικόπτερα στον αέρα και ξέφρενα δελτία ειδήσεων, με τις αστυνομικές προστατευτικές ταινίες και τα ανήσυχα πλήθη, με το αίμα και τον τρόμο μέσα και γύρω από το Παρίσι». Η τεράστια διεθνής κατακραυγή συνοδεύτηκε από μια αντανάκλαση των βαθύτερων αιτιών που οδήγησαν σε αυτή την ωμότητα. «Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαβλέπουν μια Μάχη μεταξύ Πολιτισμών», έγραφε ο τίτλος ενός άρθρου στους New York Times.

Η αντίδραση και η αποστροφή για το έγκλημα που συντελέστηκε είναι δικαιολογημένη, καθώς είναι η αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών, εφόσον έχουμε σταθερά κατά νου ορισμένες αρχές. Η αντίδραση έπρεπε να είναι απολύτως ανεξάρτητη από το τι πιστεύει κανείς για την εφημερίδα και για το τι προϊόν παράγει. Το παθιασμένο και πανταχού παρόν σύνθημα «Je Suis Charlie» αλλά και όλα τα παρόμοια με αυτό, δεν θα πρέπει ούτε κατά διάνοια να υπαινίσσονται οποιαδήποτε ταύτιση με το εν λόγω περιοδικό, τουλάχιστον ως προς το πλαίσιο της υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου. Αντίθετα, θα έπρεπε να εκφράζουν την υπεράσπιση του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης ασχέτως του τι πιστεύει κανείς για τα περιεχόμενα, ακόμη κι αν αυτά θεωρούνται μισητά κι αχρεία.
Ο Erlanger περιγράφει ζωηρά τη σκηνή της φρίκης.

Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

“…δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους, πρέπει να

εκπροσωπηθούν”.

Καρλ Μαρξ

Μια απάντηση στο κείμενο «Αραβικό Φθινόπωρο» που δημοσιεύτηκε εδώ: http://eagainst.com/articles/arabic-fall/.

Τι είναι Οριενταλισμός;

Για να κατανοήσουμε τον Οριενταλισμό δεν θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως έναν ακόμη κλάδο ακαδημαϊκής έρευνας, μια σχολή σκέψης που καταγίνεται με ένα διακριτό αντικείμενο μελέτης. Η ίδια η ανάδειξη του Οριενταλισμού σε αναγνωρισμένο παρακλάδι των δυτικών κοινωνικών επιστημών, με δικά του πανεπιστημιακά τμήματα και εκπαιδευτικές υποδομές (π.χ. η σχολή S.O.A.S. στο Λονδίνο)[i] συνιστά ένδειξη της υπέρβασης που έχει πραγματοποιήσει το οργανωμένο οριενταλιστικό κίνημα από τα στενά όρια της πανεπιστημιούπολης και της τεράστιας ιδεολογικής ισχύος που έχουν συγκεντρώσει οι κοινωνικές ομάδες που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Η δύναμη αυτή που έχουν συσσωρεύσει, έχει επιτρέψει στις βασικές οριενταλιστικές ιδέες και αντιλήψεις να καταλάβουν μια θέση ανάμεσα σε εκείνες τις πεποιθήσεις που συνθέτουν τον πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας του ετερόνομου κοινωνικού παραδείγματος. Σε αυτή την διαδικασία κοινωνικής παραγωγής της «γνώσης», οι οριενταλιστικές ιδέες αφού πρώτα κάνουν τον κύκλο τους στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνικής πυραμίδας και υποβληθούν σε μια διαδικασία οργανικής όσμωσης με τα προνόμια και τα οργανωμένα ταξικά συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, επιστρέφουν ύστερα «αναβαπτισμένες» στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές έδρες με άφθονη εταιρική χρηματοδότηση και διεκδικούν την αποτίμηση της «ερευνητικής» δραστηριότητας των «ειδημόνων» του κλάδου ως σημαντική και νευραλγική συνεισφορά στο συνολικό γνωστικό οικοδόμημα των δυτικών επιστημών.

Φόρος τιμής στον Andrey Brazhevsky. Όλα στην Οδησσό έγιναν.

 

του Κώστα Γούση

  αναδημοσίευση από το Περιοδικό

Ο Andrey Brazhevsky στις 30 Αυγούστου θα γιόρταζε τα 27^α γενέθλιά του.
Πόσο θα θέλαμε, αγαπημένε μας Μαγιακόφσκι, ο στίχος «όλα στην Οδησσό έγιναν» να μας θυμίζει σύννεφα με παντελόνια, άψογα τρυφερούς εραστές, τζοκόντες που πρέπει να κλαπούν.

Immanuel Wallerstein

Έχει υπάρξει πολλή βία για περίπου έναν αιώνα στην γεωγραφική ζώνη που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε σήμερα Ισραήλ/Παλαιστίνη. Αυτή η ζώνη έχει γίνει μάρτυρας μίας περισσότερο ή λιγότερο συνεχούς μάχης μεταξύ Παλαιστινίων Αράβων και Εβραίων εποίκων όσον αφορά στα δικαιώματά τους να καταλάβουν εκτάσεις γης. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει νομική επιβεβαίωση των δικαιωμάτων τους. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει νομική επιβεβαίωση σε ανταγωνιστικές μεταξύ τους ιστορικές αφηγήσεις. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει να παγιώσουν τα επίπεδα στήριξης για τους «λαούς» τους σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα. Και και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει να πάρουν την παγκόσμια κοινή γνώμη στο πλευρό τους. 

Η επανάσταση του οπίου στο Αφγανιστάν

Μπορεί οι εκλογές στο Αφγανιστάν να μην έχουν τα «φαντασμαγορικά» αποτελέσματα που η Δύση υποστηρίζει ότι θα έχουν, και μπορεί, όπως σχολιάζουν αναλυτές, η χώρα να βρίσκεται ένα βήμα πριν πέσει σε έναν ακόμη σκοτεινό Μεσαίωνα. Όμως υπάρχει και ένα στοιχείο που δεν καταγράφει αρνητική πορεία: Η παραγωγή οπίου.

Την ώρα που οι Αμερικανοί ετοιμάζονται να αποσύρουν τα στρατεύματά τους τον Δεκέμβριο μετά από 13 χρόνια πολέμου, οι Ταλιμπάν ετοιμάζονται να επιχειρήσουν να φέρουν πίσω την Σαρία και τον φονταμενταλισμό τους. «Οι μόνοι που είναι πραγματικά χαρούμενοι είναι οι παραγωγοί οπίου που βλέπουν τις πωλήσεις τους να εκτοξεύονται», γράφει ο δημοσιογράφος της ιταλικής La Stampa, Κλαούντιο Γκάλο.

Σύμφωνα με νέα έρευνα των Ηνωμένων Εθνών η παραγωγή οπίου στο Αφγανιστάν αυξήθηκε κατά 50% τον τελευταίο χρόνο. «Εάν δεν ληφθεί δράση, το Αφγανιστάν μπορεί να γίνει ένα εγκληματικό κράτος που θα ελέγχεται από μια παράνομη οικονομία», είχε πει τον Ιανουάριο ο Ζαν Λυκ Λεμαχιού, απερχόμενος επικεφαλής του τμήματος για τα ναρκωτικά του ΟΗΕ.

ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΜΑΥΡΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ…

 
«Όποιος δεν θυμάται την ιστορία, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.» (George Santayana)
Αν προσέξει κάποιος τις φωτογραφίες από το Κίεβο, θα παρατηρήσει χιλιάδες κοκκινόμαυρες σημαίες ανάμεσα στις μπλέ με κίτρινο σημαίες του «Свобода». Οι σημαίες αυτές δεν είναι σύμβολα αναρχοκομουνιστικών ομάδων βέβαια αλλά νοσταλγών- οπαδών του UPA (επαναστατικός στρατός της Ουκρανίας -Українська Повстанська Армія, УПА), και του Stepan Bandera (Степан Андрійович Бандера, 1909-1959) επικεφαλή της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN).
Το Νοέμβριο του  1939,και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα,  περίπου800 Ουκρανοί εθνικιστές άρχισαν να εκπαιδεύονται από τους Ναζί στο στρατόπεδο Abwehr . Κατά τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου, ο Bandera έστειλε ομάδα  στο Lviv με  οδηγίες για την προετοιμασία  ένοπλης εξέγερσης κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής.  Την άνοιξη του 1940 η OUN έλαβαν 2,5 εκατομμύρια μάρκα για ανατρεπτικές δραστηριότητες στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ.

Δαυίδ Μπάλφουρ ο πράκτορας-ιερέας των Άγγλων

Στην οδό Πλουτάρχου 2 το 1945 βρίσκονταν ένα μέγαρο. Εάν ρωτούσαμε τους περίοικους θα μας απαντούσαν αόριστα ότι ανήκε στην αγγλική πρεσβεία. Οι τηλεφωνικοί κατάλογοι το καταχωρούσαν ως έδρα της Γραμματείας του Πολιτικού Τμήματος της Βρετανικής Πρεσβείας. Εκεί ήταν το βασίλειο του  Δαυίδ Μπάλφουρ ή πάτερ Δημήτριου, επικεφαλούς της Ιντέλιτζενς Σέρβις στην Ελλάδα του 1944-1946. Ο  Δαυίδ Μπάλφουρ υπήρξε ο "ειδικός μάγειρας" των ελληνικών πολιτικών πραγμάτων επί αγγλικής κατοχής και διάδοχος του Άλτεμπουργκ "πληρεξούσιου επί των πολιτικών υποθέσεων" επί γερμανικής κατοχής. 

Ο  Δαυίδ Μπάλφουρ σε όλες τις συνεδριάσεις της Βουλής των Ελλήνων έπαιρνε την μόνιμη θέση του στο θεωρείο πάνω από την προεδρική έδρα σημειώνοντας με προσοχή ότι αναφέρονταν. Ως εδώ όλα καλά. Είναι άλλωστε φυσικό το Φόρειν Όφις να στέλνει στο προτεκτοράτο του τους διάφορους "σερ" (Λήπερ, Νόρτον κτλ) για να επιβλέπουν τα συμφέροντα της μητρόπολης. Εξίσου φυσικό είναι να ακολουθούν και οι διάφοροι "ειδικοί" πολιτικοί αναλυτές, στρατιωτικοί κτλ. Όμως η φυσιογνωμία του  Δαυίδ Μπάλφουρ θα μπορούσε να αποτελεί θέμα κινηματογραφικού σεναρίου. 

Ο  Δαυίδ Μπάλφουρ γεννήθηκε το 1903. Η οικογένειά του υπήρξε παρακλάδι της γνωστής οικογένειας Μπάλφουρ. Ο ίδιος εστάλη στην μουσολινική Ιταλία για να σπουδάσει και ακολούθησε την πορεία του σερ Ρέτζιναλντ Λήπερ στις διάφορες βαλκανικές χώρες όπου η καθολική του δράση έμεινε γνωστή (ο ίδιος ασπάζονταν τότε το καθολικό δόγμα). Στοιχεία μιλούν και για φιλο-προτεσταντική δράση στην Ουκρανία και την Φινλανδία στο πλευρό πάντα του Λήπερ. Το 1933 αλλάζει την πίστη του σε ορθόδοξη και βαπτίζεται ορθόδοξος στην ρωσική εκκλησία του Παρισίου. Αμέσως μετά θα μάθει και τη ρώσικη γλώσσα και το 1934 θα έρθει στο Άγιο Όρος όπου θα συνδεθεί με τον Ρώσο καλόγερο πάτερ Σωφρόνιο. Το 1935 θα έρθει στην Αθήνα και θα μπει στο μοναστικό τάγμα του Καρυστίας Παντελεήμονα, ο οποίος αργότερα στην Μέση Ανατολή θα πει το γνωστό " καλύτερα 40 χρόνια με τους Γερμανούς παρά μια ώρα με το ΕΑΜ". Ο πατριώτης Παντελεήμων τον χειροτονεί ορθόδοξο αρχιμανδρίτη με το εκκλησιαστικό όνομα Πάτερ Δημήτριος. Σαν αρχιμανδρίτης θα γίνει αδελφός στη μονή Πεντέλης και θα φοιτήσει στη Θεολογική Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και θα τελειοποιήσει τα ελληνικά. Στην Ελλάδα τότε μεσουρανούσε η δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Ο πόλεμος της αφίσας στον Α’ Παγκόσμιο (εικόνες)

H Ημέρα Ανακωχής αποτελεί αφορμή να σκεφτούμε αυτή την καθοριστική στιγμή, στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 11 το πρωί της 11ης Νοεμβρίου του 1918, όταν οι στρατιώτες σταμάτησαν να πυροβολούν ο ένας εναντίον του άλλου, κατά μήκος του Δυτικού Μετώπου. Κοιτάζοντας πίσω, στις αφίσες στρατολόγησης, είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο οι απεικονίσεις γυναικών και παιδιών καθώς και των ανέσεων του σπιτιού, χρησιμοποιήθηκαν ουσιαστικά για να ενσταλάξουν το αίσθημα της ενοχής στους αρτιμελείς άνδρες ώστε να πάρουν μέρος στον πόλεμο.

Στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότεροι παρατηρητές υπέθεσαν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με τον Μεγάλο Πόλεμο, λόγω του τεράστιου όγκου του θανάτου και της καταστροφής.

Για δεκαετίες μετά το τέλος του πολέμου, ο κόσμος σταματούσε οτιδήποτε και αν έκανε αυτή την ώρα και ημέρα για να τηρήσουν δύο λεπτά σιγής σε μια βουβή ηχώ της ησυχίας που θα κάλυψε το πεδίο της μάχης.

Όπως σύντομα αποδείχθηκε, η πρακτική αυτή της σιγής για 120 δευτερόλεπτα, μία φορά τον χρόνο, δεν ήταν αρκετή. Μετά τον Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ημέρα Ανακωχής έγινε «Ημέρα Βετεράνων» στις ΗΠΑ, ενώ οι χώρες της βρετανικής Κοινοπολιτείας προτίμησαν την ονομασία «Ημέρα Μνήμης».

Στις αφίσες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις ΗΠΑ οι γυναίκες παρουσιάζονταν γενικά, ως αυτές που θα κρατούν το σπίτι όρθιο ενόσω οι γιοι και οι σύζυγοί τους πολεμούσαν για ένα δίκαιο αγώνα.

Λιγότερο παθητικές ήταν οι απεικονίσεις των γυναικών στη Γαλλία, των οποίων οι θυσίες χρησιμοποιούνταν συχνά για να προκαλέσουν κυριολεκτικά ντροπή στους άντρες, ώστε να κάνουν το καθήκον τους.

Εκ των υστέρων, ο τρόπος που παρουσιάστηκαν οι γυναίκες της εποχής, δεν ήταν τόσο μεγαλοπρεπής όσο αργότερα, στις αφίσες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όμως ο ρόλος τους στον πόλεμο, από την άποψη της προπαγάνδας, ήταν εξίσου ζωτικής σημασίας με την καθαυτή την πολεμική προσπάθεια, όπως καταδεικνύεται και στις αφίσες αυτές, από το τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ.

Δείτε τις αφίσες: 

Το αναθεματισμένο λογύδριο του πρωινού καφέ

Του Μιχάλη Μιχελή
Αλήθεια, τι ωραίο είναι να κάθεσαι στο Ευρωκοινοβούλιο, να παίρνεις τον παχυλό μισθό σου, να θυμάσαι τα νιάτα σου, να σκέφτεσαι για τα καλά γηρατειά σου και που και που, για να δείξεις την μαγκιά σου, να πετάς και καμιά παπαριά!
Έτσι δεν είναι Ντάνι, που ξύπνησες πάλι με τον πόλεμο στη Συρία, μετά το Μάλι, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν και πάει λέγοντας;
Είναι ωραίο να μην έχεις πάει φαντάρος, να μην έχεις στο πετσί σου τα καψόνια, τις ταλαιπωρίες, τις ποινές, τον εξαναγκασμό της πειθαρχίας, δηλαδή να έχεις γλιτώσει απ’ όλο αυτό το «σχολείο της ζωής» (που λένε με επιείκεια οι απόστρατοι), να μην σε απασχολούν οι αντιρρησίες συνείδησης, γιατί εσένα δεν σ’ έπιασε ο νόμος της υποχρεωτικότητας κι έτσι να έχεις την απλοχεριά, να πετάς και καμιά μαλακία, περί στείρου αντιαμερικανισμού, που κάνουν όσοι δεν θέλουν αιματοχυσία και στη Συρία.
Να τιμωρηθεί ο Άσσαντ πάση θυσία λέει ο Κον Μπεντίτ. Λες και το πρόβλημα είναι ο δικτάτορας μόνο κι όχι οι παράλληλες θυσίες των αμάχων και των άσχετων. Αν λοιπόν είσαι τόσο μάγκας Ντάνι, πάρε τ’ όπλο σου και τρέχα να τον βρεις μαζί με την Αλ Κάιντα (που σήμερα 11 Σεπτεμβρίου έχει την τιμητική της). Τα περί δειλίας λοιπόν των δήθεν ειρηνόφιλων που μέμφεσαι, που κάνουν φτηνό αντιαμερικανισμό στον Ομπάμα, άστα στην μπάντα.
Και μια και ήρθε πάλι στην επικαιρότητα το δίδυμο της επιτυχίας (Κον Μπεντίτ- Φίσερ), οι Γερμανοί Πράσινοι, μπορεί να ήταν αχάριστοι στα 30^α γενέθλια του κόμματός τους, μια και δεν προσκάλεσαν στο πάρτι τον πρώην ηγέτη τους Γιόσκα, όμως στις μπίζνες δεν τον ξεχνούν. Αποφάσισε λοιπόν το στερνοπαιδί του (ο Μπουντιχόφερ) από τις Βρυξέλλες, ν’ ανατεθεί η πανευρωπαϊκή καμπάνια των Ευρωπαίων Πράσινων στην εταιρία συμβούλων του Φίσερ (Fischer & Company). Οι όποιες αντιρρήσεις για ένα έστω τυπικό διαγωνισμό των υποψήφιων εταιριών (που έχουν ανάλογη δραστηριότητα), ξεπεράστηκαν γρήγορα από τα πράσινα αφεντικά της Ευρώπης, με τη δικαιολογία, ότι μόνο ο Γιόσκα ξέρει καλά το τι πρέπει να κάνουμε. Έτσι το χρυσοφόρο «πακέτο» θα μείνει εντός της Αγίας Οικογένειας. Πάντως τα πράγματα δεν είναι απογοητευτικά, για τους εγχώριους γνώστες του αντικειμένου της επικοινωνιακής πολιτικής του κόμματός μας, διότι η εταιρία του Φίσερ θα πάρει υπόψη της όλες τις συμβουλές που θα της πάνε από τα κράτη μέλη της Ε.Ε.

Τα ψέματα της γαλλικής πολεμικής προπαγάνδας στο Μάλι

Του Μοχάμεντ Ταχάρ Μπενσάαντα* (από το Oumma.com)

(τη μετάφραση έκανε το Καπυμπάρα)

 
Να λοιπόν που η Γαλλία έχει πλέον τη δική της «καταιγίδα της ερήμου». Ο Ολάντ πήρε την «γενναία» απόφαση να στείλει τα ελικόπτερα Gazelle των ειδικών δυνάμεων του στρατού ξηράς, τα Mirage 2000D και τα Rafale ενάντια στις φάλαγγες των τζιχαντιστών που απειλούν την ασφάλεια της Ευρώπης.

Γι’ αυτόν τον πόλεμο, η Γαλλία δεν έχει ανάγκη από κάποια πρόσθετη αιτιολόγηση, της αρκεί να επαναλάβει την ίδια φθαρμένη προπαγάνδα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των τελευταίων πολέμων της Αυτοκρατορίας. Επεμβαίνει για να σώσει το λαό του Μάλι και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα συμφέροντα της Γαλλίας, με κύριο αυτό του ελέγχου των ορυχείων ουρανίου του γειτονικού Νίγηρα, έρχονται σε δεύτερο πλάνο. Όπως συνήθως, τα γαλλικά μέσα ενημέρωσης ανταγωνίζονται μεταξύ τους στο ρόλο που τους έχει ανατεθεί: την κατασκευή αδιάντροπων ψεμάτων με σκοπό να δικαιολογηθεί ένας αρπαχτικός πόλεμος νεοαποικιακής κυριαρχίας. Επιστροφή στα πιο χονδροειδή ψέματα.

Πρώτο ψέμα: Τα διπλωματικά προσχήματα τηρήθηκαν. Ο Γάλλος πρόεδρος δικαιολόγησε την απόφασή του να επέμβει στο Μάλι με πρόσχημα την έκκληση για βοήθεια της κυβέρνησης της χώρας. Ο μεταβατικός πρόεδρος του Μάλι, Ντιονκουντά Τραορέ, πράγματι, ζήτησε την αρωγή της Γαλλίας για να σταματήσει την προέλαση των ανταρτών του Ανσάρ Ντιν που είχαν πάρει στον έλεγχό τους τη στρατηγικής σημασίας πόλη της Κόννα. Αλλά αυτό που ο Γάλλος πρόεδρος και τα γαλλικά ΜΜΕ ξέχασαν να μας θυμίσουν είναι ότι ο πρόεδρος του Μάλι δε διέθετε καμία νομιμοποίηση να ζητήσει τη στρατιωτική επέμβαση μιας ξένης δύναμης στο έδαφος του Μάλι.

Πρόκειται για έναν μεταβατικό πρόεδρο, διορισμένο με τη σύμφωνη γνώμη της Αφρικανικής Ένωσης και των κρατών της δυτικής Αφρικής για να επαναφέρει το γρηγορότερο τη συνταγματική τάξη, μετά το πραξικόπημα του λοχαγού Αμαντού Σανόγκο και με σκοπό να προετοιμάσει τις εκλογές. Επίσης, η διοίκηση του στρατού και μεγάλα τμήματα της κοινωνίας των πολιτών και της πολιτικής σκηνής του Μάλι, παρότι είναι προσηλωμένοι στο στόχο της αποκατάστασης της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας όπως και της εθνικής ενότητας, εναντιώνονται δικαιολογημένα στην ξένη επέμβαση υπό συνθήκες που δεν εξασφαλίζουν στο Μάλι τον έλεγχο των επιχειρήσεων και της ακολουθίας των γεγονότων.

Δεύτερο ψέμα: Η γαλλική κυβέρνηση αιτιολογεί την επιχείρηση “Serval” ως αναγκαία για να αποκρουστούν οι αντάρτες του Ανσάρ Ντιν οι οποίοι εξαπέλυσαν την προηγούμενη βδομάδα μια επίθεση ενάντια στις περιοχές που βρίσκονται στο κέντρο της χώρας με κατεύθυνση προς το νότο. Με τον τρόπο αυτό η γαλλική κυβέρνηση αποπειράται να δώσει στην επιχείρηση αυτή αμυντικό χαρακτήρα. Τίποτα δεν είναι πιο ψευδές. Από τη στιγμή που ο βοράς του Μάλι ξέφυγε από τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης του Μπαμακό για να πέσει στα χέρια του κινήματος Ανσάρ Ντιν και άλλων τζιχαντιστικών κινημάτων, γνωρίζουμε ότι η Γαλλία δεν έπαψε να καλεί σε πόλεμο παρακινώντας να βγουν μπροστά τα κράτη της Οικονομικής Κοινότητας Δυτικοαφρικανικών Κρατών (CEDEAO) για να προσδώσουν μια επίφαση αφρικανικής νομιμοποίησης αυτού του νεοαποικιακού πολέμου.

Αφού κατάφερε να τορπιλίσει τις διαμεσολαβητικές προσπάθειες της αλγερινής κυβέρνησης, που σκοπό είχαν την εύρεση πολιτικής λύσης στην κρίση και την υιοθέτηση ενός ψηφίσματος από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που θα επέτρεπε την ανάπτυξη αφρικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά εντός ενός πλαισίου συνολικής πολιτικής επίλυσης της κρίσης, η Γαλλία συνέχισε να πιέζει παρασκηνιακά την κυβέρνηση του Μάλι και τις υπόλοιπες δυτικοαφρικανικές κυβερνήσεις να αδειάσουν το ψήφισμα του ΟΗΕ από το περιεχόμενό του και να προετοιμαστούν για πόλεμο.

Από την πλευρά της η Αλγερία κατόρθωσε πρόσφατα να οδηγήσει τις δύο πρωταγωνιστικές δυνάμεις του εθνικού κινήματος των Τουαρέγκ, το Ανσάρ Ντιν και το MNLA σε συμφωνία ενόψει της διαπραγμάτευσης μιας πολιτικής λύσης με την κυβέρνηση του Μπαμακό.