ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ – ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ : ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΧΑΑΒΑΡΑ (HAAVARA AGREEMENT)

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΑΡΧΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΛΑΟΥ (ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑΝ ΤΟΥ ΑΙΜΟΔΙΨΗ ΣΙΩΝΙΣΤΗ ''ΘΕΟΥ''  ΙΕΧΩΒΑ)

ΜΕΡΟΣ Α’

«ΙΛΙΑΔΑ» : Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,  με την  επίδραση της Ρατσιστικής Αντιεβραϊκής Προπαγάνδας που  κορυφώθηκε στα Πανεπιστήμια, εμφανίστηκε διόγκωση του Αντισημιτισμού στη Γερμανία. Από το 1921, η Ένωση Γερμανών Φοιτητών, «The Deutscher Hochschulring», απέκλειε τους Εβραίους από μέλη της.

 Μέχρι οι μπυραρίες να γίνουν κατ’ αποκλειστικότητα Φυλετικές, επέτρεπαν την είσοδο στους Εβραίους που είχαν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό. Ο αποκλεισμός των Εβραίων από τις μπυραρίες αμφισβητήθηκε από την τότε Κυβέρνηση και η Κοινωνική Διαμάχη οδήγησε σε Δημοψήφισμα, στο οποίο το 76% των φοιτητών ψήφισαν υπέρ του αποκλεισμού … !!!!

Ταυτόχρονα οι Ναζιστικές εφημερίδες έκαναν λόγο για Μποϊκοτάζ εναντίον των εβραϊκών επιχειρήσεων,  μια πρακτική κατά των Εβραίων που εξαπλώθηκε  για να φτάσει να γίνει το σύνηθες χαρακτηριστικό της γερμανικής Πολιτικής στις Διοικητικές Περιφέρειες την δεκαετία του 1920, μέχρι του σημείου που τα Δεξιά Γερμανικά Κόμματα να αποκλείουν την συμμετοχή των Εβραίων.

Από το 1931 οι Μελανοχίτωνες τραμπούκοι των SA, που εκείνη την περίοδο ξεπερνούσαν σε μέλη τα τρία εκατομμύρια, ήταν επιφορτισμένοι να συγκρούονται στους ταραγμένους δρόμους των γερμανικών πόλεων με Κομμουνιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Συνδικαλιστές κλπ, και απαγόρευαν την είσοδο σε εβραϊκά καταστήματα, σπάζοντας τα παράθυρα και τις πόρτες και απειλώντας συστηματικά τους Εβραίους ιδιοκτήτες καταστημάτων.

Τα Χριστούγεννα του 1932 , η κεντρική υπηρεσία του Ναζιστικού Κόμματος οργάνωσε ένα  Πανεθνικό Αντιεβραϊκό Μποϊκοτάζ.

Επιπλέον , οι γερμανικές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα οι μεγάλοι οργανισμοί , όπως Τράπεζες , Ασφαλιστικές Εταιρείες και Βιομηχανικές Επιχειρήσεις όπως η Siemens πχ, αρνούνταν να προσλαμβάνουν Εβραίους .

Πολλά ξενοδοχεία , εστιατόρια και καφετέριες απαγόρευαν την είσοδο σε Εβραίους.

Σε απάντηση οι Εβραίοι κήρυξαν Μποϊκοτάζ κατά των γερμανικών προϊόντων τον Μάρτιο του 1933 τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Εθνική Παλαιστίνης

Μιχάλης Μιχελής
Έφτανε ένα γκολ

του 28χρονου Ασράφ Νουμάν, για να παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία της η ομάδα Παλαιστίνης, στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ασίας, που αρχίζει σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα στην Αυστραλία.
Τούτο το πολύτιμο γκολ, που πέτυχε τον περασμένο Μάιο η Παλαιστίνη εναντίον των Φιλιππίνων, στο τελικό των μικρών κρατών της Ασίας (AFC Challenge Cup), δηλαδή αυτών των 17 χωρών που βρίσκονται σε κίνδυνο (από τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές), ήταν το μεγαλύτερο εθνικό δώρο και το εισιτήριο της προβολής τους, που πήραν οι Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές, για να τιμήσουν την πατρίδα τους. Τώρα περιμένουν την 12^η Ιανουαρίου (στο ματς με την Ιαπωνία), για να χειροκροτήσουν μια ακόμη επιτυχία τους.

IΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΜΟΣ Η ΤΖΙΧΑΝΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ;

Thomas Gata   08/10/2014     Κούρδοι διαδηλωτές στην Ινσταμπούλ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζονται οι μάχες ανάμεσα στο ισλαμικό κράτος (ΙΚ) και τους Κούρδους μαχητές των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) για τον έλεγχο της πόλης Κομπάνι που βρίσκεται στα τουρκοσυριακά σύνορα.

http://avantgarde2009.wordpress.com/2014/10/08/imperialistiko-jihad/

Πρόκειται για ένα ακόμα επεισόδιο στην επέλεση του ΙΚ, επέλαση που, κατά τη γνώμη μας, εντάσσεται στην στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού και πραγματοποιείται με την ευγενική του χορηγία.

Η προκλητική απραξία της Τουρκίας και η έμμεση-άμεση στήριξή της στους αντιδραστικούς τζιχαντιστές, έχει ήδη πυροδοτήσει εξέγερση στις κουρδικές περιοχές και η απόπειρα καταστολής της από τον τουρκικό στρατό έχει ως αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματίες και τουλάχιστον δώδεκα νεκρούς Κούρδους διαδηλωτές.

Μα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι τζιχαντιστές που επελευνάνουν εδώ και μήνες, αποκεφαλίζουν ομήρους και τροφοδοτούν με -χρήσιμες- εικόνες φρίκης τα δυτικά μέσα ενημέρωσης; Η απάντηση είναι ιδιαίτερα απλή και πρέπει αρχικά να αναζητηθεί στις συριακές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, όσο και αν αυτό χαλάει τις βολικές αυταπάτες όσων επέμεναν και επιμένουν εδώ και τέσσερα χρόνια να μιλούν για διαρκή αραβική άνοιξη και αέναη συριακή εξέγερση.

Το ΙΚ είναι γνήσιο τέκνο του δυτικού ιμπεριαλισμού, γιγαντώθηκε με αμερικανικά κεφάλαια και όπλα, εκπαιδεύτηκε από την καπιταλιστική Τουρκία και ενισχύθηκε από τη μονίμως φιλοδυτική και αντιδραστική Σαουδική Αραβία. Το ΙΚ δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό με το ριζοσπαστικό ισλαμισμό της Χαμάς και της Χεσμπολά ή για την ακρίβεια αποτελεί το ακριβώς αντίθετό τους.

Πριν από ένα χρόνο είχαμε υποστηρίξει πως η συριακή εξέγερση αποτελούσε πλέον ένα μύθευμα και πως η συριακή αντιπολίτευση ήταν ένα υβρίδιο ιμπεριαλισμού και ουαχαβίτικου ισλαμισμού.

Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Η Asma al-Ghul είναι μια μια Παλαιστίνια δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (δείτε εδώ και εδώ). Για τη δράση της έχει στοχοποιηθεί στο παρελθόν από τη Χαμάς (δείτε εδώ, εδώ και εδώ) και έχει τιμηθεί από τη  Human Rights Watch και το International Women’s Media Foundation. Το τελευταίο διάστημα είναι αρθρογράφος στο Al-Monitor’s Palestine Pulse από το στρατόπεδο προσφύγων της Ράφα. Tην προηγούμενη βδομάδα, ένας αεροπορικός βομβαρδισμός σκότωσε εννέα μέλη της οικογένειας της. Η  Asma έγραψε το παρακάτω άρθρο. (Μετάφραση Back Door Man)

Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Δάκρυα κυλούσαν μέχρι που τα μάτια μου στέρεψαν, όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα στις 3 Αυγούστου, που με ενημέρωνε ότι η οικογένειά μου είχε γίνει στόχος δύο πυραύλων από F-16 στην πόλη της Ράφα. Αυτή ήταν η μοίρα της οικογένειάς μας σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται, με κάθε οικογένεια στη Λωρίδα της Γάζας να εισπράττει το μερίδιό της από θλίψη και πόνο.

Ο αδελφός του πατέρα μου, Ισμαήλ al-Ghoul, 60, δεν ήταν μέλος της Χαμάς. Η σύζυγός του, Khadra, 62, δεν ήταν μαχητής της Χαμάς. Οι γιοι τους, Wael, 35, και Mohammed, 32, δεν ήταν πολεμιστές της Χαμάς. Οι κόρες τους, Hanadi, 28, και Asmaa, 22, δεν ήταν εργάτριες για τη Χαμάς, το ίδιο και τα παιδιά του ξαδέλφου μου Wael, Ισμαήλ, 11, Malak, 5, και το μωρό Μουσταφά, μόλις 24 ημερών, δεν ήταν μέλη της Ισλαμικής Τζιχάντ, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και της Φατάχ. Ωστόσο, όλοι πέθαναν στο ισραηλινό βομβαρδισμό που είχε ως στόχο το σπίτι τους στις 6:20 το πρωί της Κυριακής.

Ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο στη Γάζα;

του Καπυμπάρα

Έχει καταντήσει ρουτίνα, κάθε φορά που το Ισραήλ αποφασίζει να επιτεθεί στη Γάζα, η επιχειρηματολογία των εκπροσώπων και των υποστηριχτών του να αναζητεί τα αίτια της επιθετικότητάς του κινούμενη σε ιστορικό κενό και εκτός του γενικότερου πλαισίου της διαμάχης. Δεν υπάρχει κατοχή, αποκλεισμός, τείχος, εξευτελισμοί στα φυλάκια ελέγχου, δρόμοι μόνο για Εβραίους, απαγωγές Παλαιστινίων –ακόμα και ανηλίκων- και κράτησή τους επ’ αόριστον χωρίς πρόσβαση στη δικογραφία και χωρίς απαγγελία κατηγορίας. Η κατάσταση αυτή είναι η «ειρηνική κανονικότητα» που διαταράσσεται από τους Παλαιστινίους.

Στην περίπτωση της φετινής επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας, διάρκειας περίπου πενήντα ημερών  –και χωρίς να ξεχνάμε τη δολοφονία άοπλων διαδηλωτών στη Δυτική Όχθη- θα επιλέξουμε να μην επιμείνουμε στο ευρύτερο πλαίσιο που περιγράφηκε, αλλά να ασχοληθούμε με το ζήτημα των γεγονότων που οδήγησαν στην επίθεση και με την σχετική ισραηλινή επιχειρηματολογία στο έδαφος που η ίδια επιλέγει.

Οι φωνές των διαφωνούντων στο Ισραήλ χάνονται μέσα στην ηχώ των υποστηρικτών του πολέμου

Ισραηλινοί από όλο το πολιτικό φάσμα φαίνεται να υποστηρίζουν την επίθεση στη Γάζα

---

Ισραηλινοί ακτιβιστές κρατούν πλακάτ κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας εναντίον του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, στο Τέλ Αβίβ στις 9 Ιουλίου (φωτο: AFP)

Του Νέβε Γκόρντον

Εδώ και κάμποσες μέρες, κάποιοι από τους γείτονές μου είπαν ότι έχει έρθει η ώρα «να τους καταστρέψουμε» – εννοώντας είτε τη Χαμάς είτε τους Παλαιστίνιους – «μια για πάντα». Οι ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα, ξεκάθαρα έχουν ως αποτέλεσμα την άνοδο της υστερίας μέσα στο Ισραήλ.

Παρόλα αυτά, δεν καλλιεργούν μόνο οι δεκάδες Γκραντ το πνεύμα του πολέμου – κυβερνητικοί υπουργοί, μέλη της Κνεσέτ και κορυφαίοι σχολιαστές των μέσων ενημέρωσης επίσης ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά.

«Ο κόσμος έχει απηυδήσει πια με τους Παλαιστίνιους»

Απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca , με την ελπίδα να φτάσει όσο πιο μακρυά γίνεται αυτό το κείμενο, μπας και μαθει ο κόσμος την αλήθεια για αυτούς τους…παλιοΠαλαιστήνιους που ριμάζουν τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Ας λάμψει η αλήθεια.

“Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει!
Ο κόσμος έχει απηυδήσει με τους Παλαιστίνιους
από τον  SAM BAHOUR*
Έχω βαρεθεί αυτούς τους Παλαιστίνιους. Νομίζω ότι ο κόσμος σε γενικές γραμμές έχει επίσης βαρεθεί τους Παλαιστινίους. Έχουν προχωρήσει πολύ με την δαιμονοποίηση των Ισραηλινών και αυτό πρέπει να σταματήσει. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δράσει τώρα, πριν να είναι πολύ αργά και το Ισραήλ σβηστεί από τον χάρτη και μια δεύτερη τραγωδία ιστορικών διαστάσεων επηρεάσει ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού.
Για αρχή, οι Παλαιστίνιοι εισέβαλαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα στο Ισραήλ και εκτόπισαν πάνω από το ήμισυ του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ το 1948. Φανταστείτε, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του Ισραήλ εκτοπισμένο, αναγκάζονται να ζουν μέχρι σήμερα, 66 χρόνια αργότερα, στις άθλιες κατασκηνώσεις προσφύγων μόνο λίγες ώρες μακριά από τα σπίτια τους. Εκτός από κάποιες αμυδρές προσπάθειες να επιτύχουν την επιστροφή,  πίσω στα σπίτια τους στο Ισραήλ, οι ισραηλινοί πρόσφυγες έχουν υπάρξει «παραλόγως λογικοί» έχοντας αποδεχτεί την μοίρα τους  και συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά για μιά λέξη, που θα τους επιτρέψει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ. Αυτή η ανθρώπινη τραγωδία διαπράχθηκε από τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να στραγγαλίζουν τους Εβραίους πολίτες του Ισραήλ με τη χρήση ωμής βίας και της οικονομικής ασφυξίας, σε μια προσπάθεια να τους κάνουν να μεταναστεύσουν αλλού εθελοντικά.

Δεν είναι μολότοφ. Είναι μπύρα!

Του Μιχάλη Μιχελή

Περνάτε καλά;

Τέλεια!

Τι σας απασχολεί περισσότερο;

Να διασκεδάζουμε.

Ο διάλογος αυτός, δεν είναι από κάποιο μπαρ της Αθήνας.

Κάπου μακρύτερα, εκεί απ’ όπου έχουμε άλλες πιο δυσάρεστες εικόνες στο μυαλό μας.

Στα παλαιστινιακά εδάφη. Στη «Γιορτή της Μπύρας» της Ραμάλα, κάτι ανάλογο δηλαδή με την αντίστοιχη «Οκτόμπερφεστ» στην Βαυαρία.

Λοιπόν σε τούτη τη γιορτή της ξεγνοιασιάς, κάνει αφάνταστες πωλήσεις η“επαναστατική μπύρα” (η πρώτη στο είδος της) στην Παλαιστίνη.

Τάιμπεχ (τ’ όνομά της), που σημαίνει νόστιμο. Πολύ καλύτερη σε ποιότητα, από οποιαδήποτε ισραηλινή, γι αυτό και έχει γίνει ανάρπαστη. Φυσικά ως γνωστόν οι μουσουλμάνοι δεν πρέπει να πίνουν. Όμως αυτό δεν τηρείται. Γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να δικαιολογηθούν οι πωλήσεις της συγκεκριμένη μπύρας μόνο από τους Χριστιανούς Παλαιστίνιους, που είναι λιγότερο από το 1% του αραβικού πληθυσμού, στο Ισραήλ.Une affiche publicitaire pour la bière « Taybeh »(Guillaume Nicolas-Brion/DR)

Taybeh signifie « bon de nom » ou « délicieux » en arabe. Και λίγο για την ιστορία. Δημιουργήθηκε η ζυθοποιΐα (1994), μετά από τη συμφωνία του Όσλο (1993), από μια χριστιανική παλαιστινιακή οικογένεια (των αδελφών Κουρί), στη γενέτειρα τους  30 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ. Τη διεύθυνση της επιχείρησης, τώρα την έχει αναλάβει  μια κόρη εκ των ιδιοκτητών η Μαντί Κουρί.

Στη δεύτερη Ιντιφάντα (2000) η ζυθοποιΐα κινδύνεψε με κλείσιμο. Όμως τώρα η μπύρα «Ταιμπέχ» (είναι και τ’ όνομα του χωριού όπου παράγεται), έχει γίνει το «σύμβολο της ελευθερίας».

Όπως εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων η πρόεδρος της εν λόγω επιχείρησης, τους βοήθησε το παλαιστινιακό σαμποτάζ στην κατανάλωση ισραηλινών προϊόντων. Δεν αγοράζουμε τίποτε από τον εχθρό. Κι έτσι πήρε πάνω της η μπύρα και παράλληλα έκανε πελάτες και αρκετούς Ισραηλινούς που μας συμπαραστέκονται.

http://www.youtube.com/watch?v=2VtB9iyzA3w&feature=player_embedded

Μιχάλης Μιχελής

Ο πρόεδρος, ο σουλτάνος και το μαγικό χαλί

Στη φωτογραφία, άποψη της Δαμασκού τον Μάιο του 2009 – λεπτομέρειες εδώ: http://www.ofono.gr/article.php?id=55232&category_id=44

Του Αντώνη Λιάκου

Η αμερικάνικη επέμβαση στη Συρία, είπε ο πρόεδρος Ομπάμα, δεν θα μοιάζει με την αποτυχημένη πολιορκία του Βελιγραδίου από τον Μωάμεθ τον πορθητή, το 1456. Αναρωτιέμαι για τον συνειρμό αυτό. Συγκρίνει ο αμερικανός πρόεδρος τον εαυτό του με τον οθωμανό σουλτάνο, και αντιλαμβάνεται την αμερικανική ως μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία που επεκτείνεται σε Ανατολή και Δύση; ‘Η αντιλαμβάνεται την περιοχή ως υπόλειμμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην οποία χρειάζεται να μπει τάξη; Πράγματι και το Βελιγράδι και η Δαμασκός ανήκαν σε εκείνη την παλιά αυτοκρατορία. Ακόμη το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε στη δεκαετία του 90, πιθανόν τώρα η σειρά της Δαμασκού. Ενδιαφέρουσα χρήση ιστορικών παραλληλισμών, αλλά χρειάζεται να πάμε μισή χιλιετία πίσω για να δούμε τι συμβαίνει τώρα;

Η Συρία το τελευταίο Μπααθικό καθεστώς του αραβικού κόσμου μοιάζει πράγματι με αναχρονισμό σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει εκ θεμελίων. Τα καθεστώτα αυτά συνιστούσαν μια περιφερειακή διευθέτηση στην εποχή της αποαποικιοποίησης. Κρατικός συγκεντρωτισμός, έναντι της εθνοτικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής διαφοροποίησης, κρατικός σοσιαλισμός έναντι των μεγάλων κοινωνικών διαφορών, διευρυμένος ρόλος του στρατού έναντι μιας αναιμικής μεσαίας τάξης. Οι πόλεμοι Ισραήλ και Παλαιστινίων, η ισλαμική αφύπνιση, οι πετρελαϊκές κρίσεις, ο πόλεμος στο Ιράκ, η τρομοκρατία, η νέα οικονομία, η εξάρτηση από δάνεια και δυτικές αγορές, η μετανάστευση και η νέα κατανομή πλούτου και δύναμης μεταμόρφωσαν τα μπααθικά καθεστώτα, αναμειγνύοντας εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Η αραβική άνοιξη στην Τυνησία και στην Αίγυπτο χαιρετίστηκε ως μια απάντηση της κοινωνίας των πολιτών τόσο απέναντι στον εσωτερικό αυταρχισμό αυτών των απολιθωμάτων, όσο επίσης και στις δυτικές επεμβάσεις αναμόρφωσης της περιοχής.

Η αμερικανική επέμβαση από το 2001 δεν σκόπευε απλώς να πάρει την εκδίκηση για τους δίδυμους πύργους. Σκόπευε να «επανιδρύσει» τα αραβικά κράτη, όπως είχε γίνει με τους ηττημένους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπως είχε επιχειρηθεί με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, στη δεκαετία του ‘90. Εκείνο που προκλήθηκε δεν είναι απλώς το χάος, αλλά η δυστοπία των νεοσυντηρητικών. Αλλά ως ένα βαθμό και η αραβική άνοιξη, ανακύκλωσε δυτικές ουτοπίες. Π.χ., εγχειρίδιο οργάνωσης της διαμαρτυρίας ήταν το βιβλίο From Dictatorship to Democracy του Gene Sharp, από το ίδρυμα Albert Einstein της Βοστώνης. Εκδόθηκε το 1993 στη Βιρμανία και στη συνέχεια μεταφράστηκε σε 31 γλώσσες και δημοσιεύτηκε εκτός των άλλων, στη Σερβία, Ινδονησία, Ταϊλάνδη, χώρες με ανάλογα κινήματα εκδημοκρατισμού, και βεβαίως στα αραβικά.

To “δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα”: Μια τεράστια νίκη προπαγάνδας

Της Αμίρα Χας*              

Υποστηρίζοντας την επιθετική πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα, οι Δυτικοί ηγέτες έχουν δώσει λευκή επιταγή στους Ισραηλινούς να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να σφετερίζονται την εικόνα του θύματος και να αγνοούν τα δεινά που προκαλούν στους Παλαιστίνιους.
Μία απ’ τις τρομακτικές νίκες της ισραηλινής προπαγάνδας είναι η γενική αποδοχή ότι το Ισραήλ έχει πέσει θύμα των Παλαιστινίων -έτσι οι Δυτικοί ηγέτες σπεύδουν να μιλήσουν για το δικαίωμα του στην “αυτοάμυνα”. Είναι τόσο αποτελεσματική η προπαγάνδα, που μόνο οι παλαιστινιακοί πύραυλοι στον νότο του Ισραήλ και τώρα στο Τελ Αβίβ προσμετρούνται ως ”εχθροπραξίες”. Οι πύραυλοι, ή οι ζημιές σ’ ένα τζιπ του ισραηλινού στρατού -στο “ιερότερο των ιερών” κατά την ισραηλινή αντίληψη- πάντα εκλαμβάνονται ως αφετηρία και μαζί με τις τρομακτικές σειρήνες της αεράμυνας, οικοδομούν τη ρητορική του θύματος που δικαιούται να υπερασπιστεί τον εαυτό του…
Κάθε μέρα ή, για να είμαστε ακριβείς, κάθε στιγμή, αυτή η ρητορική επιτρέπει στο Ισραήλ να προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της αποστέρησης ενός έθνους απ’ το δικαίωμα της πατρίδας, ενώ την ίδια ώρα καταφέρνει να εκτρέπει την προσοχή από το γεγονός ότι η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται από το 1948, όταν το Ισραήλ αρνήθηκε να επιτρέψει στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Εκατομμύρια περιστατικά συνδέουν το παρόν με το 1948 συνθέτοντας το μωσαϊκό του παλαιστινιακού έθνους, όσο διαιρεμένο κι αν είναι αυτό. Αλλά αυτά τα περιστατικά είναι μόνο η μία πλευρά του μωσαϊκού. Η αντίσταση ενάντια στην ισραηλινή κατοχή είναι επίσης μέρος του παλαιστινιακού μωσαϊκού. Η λέξη “αντίσταση” έχει απαξιωθεί, με το νόημά της να περιορίζεται σε έναν πολύ “αρρενωπό ανταγωνισμό” μεταξύ ισραηλινού στρατού και παλαιστινιακών οργανώσεων για το ποιανού πύραυλος θα εκραγεί πιο μακριά. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι στην ουσία η αντίσταση στην αδικία της ισραηλινής κυριαρχίας είναι εγγενής και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάθε Παλαιστινίου.
Τα υπουργεία Εξωτερικών της Δύσης και των ΗΠΑ εν γνώσει τους συνεργάζονται με το ψευδώς παρουσιαζόμενο ως θύμα Ισραήλ (…), επειδή τα χρήματα των δικών τους φορολογουμένων διορθώνουν ώς έναν βαθμό μέρος των ανθρωπιστικών καταστροφών, μεγάλων ή μικρών, που προκαλεί το Ισραήλ.
Στις 8 Νοεμβρίου, δύο μέρες πριν την (παλαιστινιακή) επίθεση στο “ιερότερο των ιερών” -σ’ ένα στρατιωτικό τζιπ, δηλαδή – οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να είχαν διαβάσει για το πώς Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν σκοτώσει προηγουμένως τον 13χρονο Αχμάντ Αμπού Ντακά που έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του στο χωριό Αμπασάν, ανατολικά της Χαν Γιουνίς. Οι στρατιώτες βρίσκονταν 1,5 χλμ. μακριά απο τα παιδιά, μέσα στην περιοχή της Γάζας και ήταν απασχολημένοι με το να καταστρέφουν καλλιεργημένες εκτάσεις των Παλαιστινίων.
Οπότε, γιατί η καταμέτρηση των εχθροπραξιών να μην ξεκινάει από την επίθεση σ’ ένα παιδί; Στις 10 Νοεμβρίου, μετά την επίθεση στο τζιπ, οι Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν άλλους τέσσερις Παλαιστίνιους άμαχους, ηλικίας 16 έως 19 ετών. Οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να γνωρίζουν πως πριν τα γυμνάσια του ισραηλινού στρατού στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, δεκάδες οικογένειες Βεδουίνων κλήθηκαν να εκκενώσουν τα σπίτια τους. Πόσο εντυπωσιακό είναι που ο ισραηλινός στρατός εκπαιδεύεται πάντα εκεί που ζουν οι Βεδουίνοι και όχι εκεί που κατοικούν Ισραηλινοί… Οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να γνωρίζουν, βασισμένοι στις έγχρωμες δορυφορικές εικόνες που χρηματοδοτούν οι χώρες τους, πως από τις αρχές του 2012 το Ισραήλ έχει καταστρέψει 569 παλαιστινιακά κτήρια και κατοικίες, ακόμα και πηγάδια. Συνολικά 1.014 άνθρωποι επηρεάστηκαν από αυτές τις κατεδαφίσεις.
Δεν έχουμε ακούσει τις μάζες του Τελ Αβίβ και τους κατοίκους του Νότου να προειδοποιούν τους αξιωματούχους του κράτους για τις επιπτώσεις αυτής της καταστροφής στον άμαχο παλαιστινιακό πληθυσμό. Οι Ισραηλινοί βυθίζονται χαρωπά στην άγνοιά τους. Οι πληροφορίες αυτές είναι διαθέσιμες σε όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται. Αλλά οι Ισραηλινοί επιλέγουν την άγνοια. Αυτή η ηθελημένη άγνοια είναι ο θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση του αισθήματος του θυματοποιημένου Ισραήλ. Αλλά η άγνοια είναι άγνοια: Το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί δεν θέλουν να ξέρουν τι κάνουν ως δύναμη κατοχής δεν αναιρεί τις πράξεις τους ή την παλαιστινιακή αντίσταση.
Το 1993 οι Παλαιστίνιοι έκαναν ένα δώρο στο Ισραήλ, μια χρυσή εικαιρία να κόψει τους δεσμούς του με το 1948, να εγκαταλείψει τα χαρακτηριστικά της αποικιοκρατίας και μαζί να σχεδιάσουν ένα διαφορετικό μέλλον για τους δύο λαούς στην περιοχή. Η παλαιστινιακή γενιά που αποδέχθηκε τη Συνθήκη του Όσλο (μια συνθήκη γεμάτη παγίδες διαμορφωμένες από έξυπνους Ισραηλινούς δικηγόρους) είναι η γενιά που γνώρισε μία πολυπρόσωπη, ακόμη και κανονική, ισραηλινή κοινωνία γιατί η κατάληψη του 1967 επέτρεπε (με στόχο την παροχή φτηνού εργατικού δυναμικού) σχεδόν πλήρη ελευθερία κινήσεων (για τον αραβικό πληθυσμό). Οι Παλαιστίνιοι συμφώνησαν σ’ έναν διακανονισμό βασισμένο στα ελάχιστα αιτήματά τους. Ένας από τους πυλώνες αυτών των ελάχιστων απαιτήσεων εκλάμβανε τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη ως μια ενιαία εδαφική οντότητα.
Όταν όμως η Συνθήκη του Όσλο ξεκίνησε να εφαρμόζεται, το Ισραήλ συστηματικά έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποσυνδέσει τη Λωρίδα της Γάζας από την πρόβλεψη της ενιαίας οντότητας. Το Ισραήλ έχει κάνει τα πάντα για να “υποστηρίξει” τις θέσεις της Χαμάς ότι η Λωρίδα της Γάζας είναι όντως μια ξεχωριστή πολιτική οντότητα όπου δεν υπάρχει κατοχή. Αν είναι έτσι, γιατί να μη δούμε τα πράγματα ως εξής: Ως ξεχωριστή πολιτική οντότητα, οποιαδήποτε εισβολή στο έδαφος της Γάζας αποτελεί παραβίαση της κυριαρχίας της. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση της Γάζας να μην έχει το δικαίωμα να αποτρέπει ή έστω να εξασκεί το “αρρενωπό δικαίωμά” της να τρομάζει τους Ισραηλινούς, όπως ακριβώς τρομάζει το Ισραήλ τους Παλαιστίνιους;
Όμως η Γάζα δεν είναι κράτος. Η Γάζα τελεί υπό την κατάληψη του Ισραήλ, παρά τις λεκτικές ακροβασίες τόσο της Χαμάς όσο και του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν εκεί είναι μέρος ενός λαού του οποίου το DNA περιέχει το συστατικό της αντίστασης στην Κατοχή.
Στη Δυτική Όχθη, Παλαιστίνιοι ακτιβιστές προσπαθούν να αναπτύξουν ένα είδος αντίστασης διαφορετικό από την “αρρενωπή”, ένοπλη αντίσταση. Όμως ο ισραηλινός στρατός καταστέλει την όποια λαϊκή αντίσταση με ζήλο και αποφασιστικότητα. Δεν έχουμε ακούσει από τους κατοίκους του Τελ Αβίβ και του ισραηλινού Νότου να διαμαρτύρονται για την ισορροπία της αποτροπής που χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός κατά του άμαχου παλαιστινιακού πληθυσμού.
Και έτσι το Ισραήλ προσφέρει και πάλι σε όλο και περισσότερους νεαρούς Παλαιστίνιους λόγους να το θεωρούν μια ανώμαλη κοινωνία στρατού και αποίκων. Κάθε ισραηλινός κρίκος στην αλυσίδα της καταπίεσης μαζί με την περιφρόνηση για την ύπαρξη της καταπίεσης γίνονται αυτά που μας σέρνουν όλο και πιο κάτω σ’ αυτό τον “αρρενωπό ανταγωνισμό”.
(Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη)

Μια θαρραλέα φωνή
* Η Αμίρα Χας είναι εξέχουσα Ισραηλινή δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστή για τη θαρραλέα αρθρογραφία της στην έγκυρη ισραηλινή εφημερίδα “Χααρέτζ”. Κόρη δύο Εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, έχει κερδίσει την αναγνώριση και τον σεβασμό για τα ρεπορτάζ και τα άρθρα της σχετικά με τα παλαιστινιακά ζητήματα στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, όπου μάλιστα έχει ζήσει για πολλά χρόνια. Έχει σπουδάσει στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία για τη δημοσιογραφική δουλειά της, ανάμεσά τους και το βραβείο της UNESCO για την Ελευθερία του Τύπου. Το παραπάνω άρθρο της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Χααρέτζ”.
Πηγη

 Ο μύθος για τις ρουκέτες από τη Γάζα

Από χθες 14/11/2012 το Ισραήλ για άλλη μια φορά προχώρησε σε οργανωμένη επίθεση εναντίον της Λωρίδας της Γάζας, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, του Καναδά, της Μεγάλης Βρετανίας και με τα Ηνωμένα Έθνη να κρατούν εκκωφαντική σιωπή, χωρίς καμία αντίδραση, έστω φαινομενική απέναντι σε μια οργανωμένη δολοφονία αμάχων. Η επιχείρηση «Αμυντικός Στύλος», που μόνο και η ονομασία της επιχείρησης δείχνει την προπαγανδιστική διάθεση του Ισραηλινού κράτους, καθώς βαφτίζει την επιχείρηση «αμυντική», υποτίθεται απέναντι στις ρουκέτες που ρίχνονται από τη Γάζα.
Την δικαιολογία αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που την χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να οδηγηθεί σε διαρκή αφανισμό αμάχων μέσα στη Λωρίδα της Γάζας, αλλά και για να καλύψει το κράτος απαρτχάιντ που έχει δημιουργήσει στην περιοχή, στοχεύοντας οργανωμένα στην εθνοκάθαρση του Παλαιστινιακού λαού.
Σαφώς δεν είναι τυχαίο και το γεγονός, ότι σε λίγο καιρό διεξάγονται εκλογές στο Ισραήλ, κάτι που είχε συμβεί και το 2008 κατά την διάρκεια πάλι των τότε Ισραηλινών εκλογών με την τότε επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι», που άφησε πίσω της χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί : πώς καταλαβαίνει κανείς ότι θα γίνουν εκλογές στο Ισραήλ; Από τους νεκρούς που αφήνει πίσω του στη Γάζα. Άλλωστε η τελευταία δημοσκόπηση στο Ισραήλ, έδειξε πως το μεγαλύτερο μέρος των Ισραηλινών είναι υπέρ ενός κράτους απαρτχάιντ και στηρίζουν την καθαρότητα της φυλής τους.
Επιπλέον δεν είναι τυχαία η συγκεκριμένη στρατιωτική επιχείρηση, που βρίσκεται σε εξέλιξη αν συνυπολογίσουμε μαζί με τις επερχόμενες Ισραηλινές εκλογές και το γεγονός , ότι στις 29 Νοεμβρίου, η Παλαιστινιακή Αρχή πρόκειται να καταθέσει αίτημα αναβάθμισης της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ.
Ακολουθούν στοιχεία που αποτελούν γεγονότα και πραγματικότητες πίσω από τον μύθο της υποτιθέμενης άμυνας του Ισραήλ εναντίον των ρουκετών από τη Γάζα : (πηγή : http://occupiedpalestine.wordpress.com/2012/03/11/the-rocket-from-gaza-myth-photography/)
Ορισμένοι άνθρωποι έχουν πραγματικά διαστρεβλωμένες απόψεις σχετικά με τις ρουκέτες που ρίχνονται από την παλαιστινιακή αντίσταση στη Γάζα, μύθοι και ψέματα που έχουν κατά κύριο λόγο ξεκινήσει από τα μέσα που χειρίζεται η ισραηλινή και σιωνιστική πλευρά.
Συχνά ακούγεται «η εκεχειρία παραβιάστηκε από την μεριά της Γάζας». Μιλώντας για μύθους το θέμα της εκεχειρίας είναι η μεγαλύτερη προπαγάνδα και ο μεγαλύτερος μύθος για τα πραγματικά περιστατικά καθώς το Ισραήλ καθημερινά επιτίθεται στη Γάζα από αέρα, θάλασσα και ξηρά, στερεί δικαιώματα από τους Παλαιστινίους ως προς την ζωή και την ιδιοκτησία τους.
ΔΕΔΟΜΕΝΑ :
-Οι υποτιθέμενες «χιλιάδες» ρουκέτες από την Γάζα έχουν σκοτώσει τα τελευταία 11 χρόνια 21 έναν Ισραηλινούς
-Κατά την επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι το 2008 με 2009 πάνω από 1500 άνθρωποι σφαγιάστηκαν αναμεσα τους 352 παιδιά.

-Συνολικά πάνω από 1477 παιδιά έχουν σκοτωθεί, ανήλικοι και άμαχοι άνθρωποι, μη μαχητές από το 2000 μόνο. Αποτέλεσμα της χρήσης από την μεριά του Ισραήλ, του λευκού φωσφόρου, του αμπεμπλουτισμένου ουρανίου και άλλων απαγορευμένων όπλων από το Διεθνές Δίκαιο.

-Το Ισραήλ σκότωσε τουλάχιστον 2.969 άμαχους Παλαιστινίους, ανάμεσά τους 1.128 παιδιά με όπλα από τις ΗΠΑ κατά παράβαση των νόμων των ΗΠΑ.

-Σε μια νέα έκθεση που κυκλοφόρησε τον Ιουνιο του 2012, αποδεικνύεται πως οι ισραηλινές δυνάμεις σκότωσαν 2.300 Παλαιστίνιους και τραυμάτισαν 7.700 ανθρώπους στην αποκλεισμένη Γάζα, μέσα στα 5 τελευταία χρόνια της Ισραηλινής πολιορκίας.

Το Ισραήλ έχοντας επιβάλει τον ναυτικό αποκλεισμό στη Γάζα σταματά συνεχώς πλοία που βρίσκονται σε διεθνή ύδατα μεταφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστινίους με την αιτιολογία οτι τα πλοία αυτά μεταφέρουν όπλα στην Χαμάς στη Γάζα. Χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις παραβιάζουν κάθε συμφωνία και παρεμβαίνουν σε διεθνή ύδατα σαν να βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Ενώ προπαγανδίζουν στα ΜΜΕ και στο διαδύκτιο ότι αποτρέπουν έτσι την είσοδο όπλων στη Γάζα.

Το Ισραήλ όμως ξεχνάει και παραλείπει προκλητικά να μιλήσει για την αύξηση των δικών του οπλικών εξοπλισμών.

-Κατά την διάρκεια της επιχείρησης Συμπαγές Μολύβι ρίχτηκαν 3.000 τόνοι πυρομαχικών στη Γάζα μεσα σε μόλις 22 μέρες. Από αυτους τους 3000 τόνους, οι 75 τόνοι ήταν αμπεμπλουτισμένο ουράνιο.

-Από το 2000 έως το 2009 οι ΗΠΑ έδωσαν 24 δισεκατομμύρια δολλάρια για στρατιωτική βοήθεια στο Ισραήλ καθώς και 670 εκατομμύρια όπλα και συναφή στρατιωτικό εξοπλισμό.

-Από το 2007 έως το 2009 οι ΗΠΑ έδωσαν στο Ισραήλ 47 εκατομμύρια πυρομαχικά, αρκετές σφαίρες για να σκοτώσουν καθε Παλαιστίνιο πάνω από 10 φορές
-Αλλά στο τέλος το Ισραήλ στηρίζεται στο γεγονός οτι κανείς δεν θυμάται τα ψέματά του, προβάλοντας πληροφορίες για να ξεγελάσει το κοινό, και να του αποσπάσει την προσοχή απο τα πραγματικά εγκληματα που διαπράττει.

KATEYΘΥΝΟΜΕΝΟΙ ΠΥΡΑΥΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ


ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΡΟΥΚΕΤΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ


ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΑΥΤΑ :


ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΡΟΥΚΕΤΑΣ Ή\ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΟΛΜΟΥ (mortar shell) ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ


ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ ΣΤΗ ΓΑΖΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ ΜΑΧΗΤΙΚΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΨΑΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙ, ΟΥΤΕ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ


ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΤΩΡΑ;

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΑΖΑ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ; ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΜΙΝΤΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ. ΣΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΣΙΑ ΕΓΙΝΕ ΦΩΤΟΣΟΠ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΟΤΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΧΤΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΡΙΨΗ ΡΟΥΚΕΤΩΝ.




Τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2012 το Ισραηλ με επιθέσεις του δολοφόνησε 15 Παλαιστινίους και τραυμάτισε πολλούς άλλους. Η αιτιολογία για επιθέσεις ρουκετών από την Γάζα είναι η συνηθισμένη. Παρολα αυτά, τα γεγονότα και η πραγματικότητα αποδεικνύουν πως το Ισραήλ δεν χρειάζεται καμία επίθεση από ρουκέτες για να παραβιάζει και να επιτίθεται με καθε τρόπο καθημερινά την Παλαιστίνη.
-Επιθέσεις εποίκων προς τους Παλαιστινίους
-Απαγωγές με εισβολές στα σπιτια παλαιστινίων , τον Οκτώβριο μονο απήχθησαν 292 Παλαιστίνιοι από τα σπίτια τους.
-Φυλακίσεις χωρίς την απαγγελία κατηγοριών και γυναικών και παιδιών
-Δολοφονίες
-Επιθέσεις σε ψαράδες
-Καταστροφή των σπιτιών τους
-Έλλειψη τροφής και νερού και ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί επ’αόριστον...
Η μηχανή προπαγάνδας του Ισραηλ εργαζεται υπερωρίες για να πείσει τον κόσμο ότι απλώς αντιδρά στις απειλές των πυραύλων αντίστασης, η οποία ομως αντίσταση είναι νόμιμη και έχει δικαίως αναπτυχθεί ως αυτοάμυνα στην Παλαιστίνη, γεγονός που αποτελεί δικαίωμα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο με την 4η Σύμβαση της Γενεύης το 1907 στις συμφωνίες της Χάγης.
Kαι για την ιστορία το Ισραήλ έχει παραβιάσει 65 υπογεγραμμένες συμφωνίες των Ηνωμένων Εθνών χωρίς καμία επίπτωση, το Ιράκ παραβίασε δύο και γι’αυτόν δήθεν το λόγο βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε.
Πηγη

Ο Νετανιάχου και η βόμβα του Μπαγκς Μπάνυ

γράφει η filistina
Σε ομιλία του την Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη στα Ηνωμένα Έθνη, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπεντζαμίν Νετανιάχου, προσπέρασε το ζήτημα της Παλαιστίνης και στράφηκε κατά του Ιράν, ισχυριζόμενος ότι το εξοπλισμένο με πυρηνικά Ιράν είναι το ισοδύναμο της “πυρηνικής αλ-Κάιντα”.
Στο ισραηλινό-παλαιστινιακό ζήτημα αναφέρθηκε αόριστα και σύντομα, τονίζοντας ότι, “3000 χρόνια πριν ο βασιλιάς Δαυίδ  κυβέρνησε στο εβραϊκό κρατός, στην αιώνια πρωτεύουσά μας την Ιερουσαλήμ”,  και επικρίνοντας τον Αμπάς, είπε ότι “δεν θα λύσουμε τις διαφορές μας με συκοφαντικές ομιλίες στα Ηνωμένα Έθνη.”
Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας επικεντρώνεται στο θέμα του Ιράν και του υποτιθέμενου πυρηνικού του προγράμματος, το οποίο η Τεχεράνη ισχυρίζεται κατ’ επανάληψη ότι είναι για ειρηνικούς σκοπούς και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ συμφωνούν.
Στη συνέχεια ο πρωθυπουργός παρουσίασε ένα “φτηνό” σχεδιάγραμμα το οποίο αποκάλεσε “διάγραμμα”, με μια βόμβα δανεισμένη από σειρά κινουμένων σχεδίων.  Το  “μοναδικής έμπνευσης” σχεδιάγραμμα με την βόμβα cartoon, είναι η αδιαμφισβήτητη απόδειξη-σύμφωνα με τον Μπίμπι- για το επίπεδο του εμπλουτισμένου ουρανίου που έχει φτάσει το Ιράν.
Η στιγμή της παρουσίασης αποθανατίστηκε και από άλλες οπτικές γωνίες:





Και για να μη ξεχνιόμαστε σχετικά με το ποιό κράτος   έχει πυρηνικά: Mordechai Vanunu: Ο άνθρωπος που αποκάλυψε το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ισραήλ

Όταν οι ακροδεξιές φάλαγγες έσφαζαν πρόσφυγες για λογαριασμό άλλων (30 χρόνια από την επέτειο της σφαγής Σάμπρα και Σατίλα)

Στις 16 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα. Τότε που κάποια άλλα «ακροδεξιά τάγματα εφόδου», οι Λιβανέζοι χριστιανοί φαλαγγίτες, έσφαξαν τους εναπομείναντες αμάχους Παλαιστίνιους πρόσφυγες για λογαριασμό του σιωνιστικού καθεστώτος. Στην Ελλάδα των ακροδεξιών ταγμάτων εφόδου της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, που μαχαιρώνουν μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες, και χτυπούν κάθε εστία αντίστασης, εξυπηρετώντας το καθεστώς, ο αναστοχασμός της σφαγής στη Σάμπρα και Σατίλα μοιάζει και πάλι αναγκαίος.

Το Σάββατο 15/9 στις 8.00 μ.μ. ο Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ και ο Σύλλογος “Αλ Άουντα – το δικαίωμα στην επιστροφή” προβάλλουν στο Στέκι των Μεταναστών (Τσαμαδού 13^Α, Εξάρχεια), το ντοκιμαντέρ “Η Σφαγή” των Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen. Ένα ντοκιμαντέρ όπου μιλούν μερικοί από τους πρωταγωνιστές της σφαγής, απαραίτητο για να κατανοήσει κανείς πως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στο σημείο να διαπράξουν τόσο αποτρόπαια μαζικά εγκλήματα.

Η φασιστική-ναζιστική προϊστορία των Λιβανέζων Χριστιανών Φαλαγγιτών
Το Λιβανέζικο κόμμα Kataeb (σημαίνει φάλαγγα) σχηματίστηκε το 1936 ως μαρονίτικη παραστρατιωτική οργάνωση από τον Πιέρ Τζεμαγιέλ που το σχημάτισε στα πρότυπα της ισπανικής Φάλαγγας και των ιταλικών φασιστικών κομμάτων (πηγή: Wikipedia ) τα οποία είχε παρατηρήσει ως αθλητής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο, της Ναζιστικής Γερμανίας. Οι στολές του κινήματος αρχικά είχαν καφέ πουκάμισα και μέλη του χρησιμοποιούσαν τον ναζιστικό χαιρετισμό. (πηγή: άρθρο του Robert Fisk)
Σε μια συνέντευξη στον Ρόμπερτ Φισκ, ο Τζεμαγιέλ είπε σχετικά με τους Ολυμπιακούς του Βερολίνου:
«Ήμουν ο αρχηγός της ποδοσφαιρικής ομάδας του Λιβάνου και πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Λιβάνου. Πήγαμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Και είδα τότε την πειθαρχία και την τάξη. Είπα στον εαυτό μου «Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο στο Λίβανο;» Οπότε όταν επιστρέψαμε στο Λίβανο, δημιουργήσαμε αυτό το κίνημα νεολαίας. Όταν ήμουν τότε στο Βερολίνο, ο Ναζισμός δεν είχε τη φήμη που έχει τώρα. Ναζισμός; Σε κάθε σύστημα στον κόσμο μπορείς να βρεις κάτι καλό. Αλλά ο Ναζισμός δεν ήταν καθόλου Ναζισμός. Η λέξη ήρθε αργότερα. Στο σύστημά τους είδα την πειθαρχία. Κι εμείς στη Μέση Ανατολή χρειαζόμαστε πειθαρχία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο». (πηγή: Wikipedia, όπου αναφέρεται ως πηγή το: Fisk, R. (1990). Pity the Nation, the abduction of Lebanon. New York: Nation Books. 65 p.)

Το Τείχος, 10 χρόνια τώρα. Μία εργατική τάξη υπό πολιορκία

απο την Λέσχη του Haggai Matar                        
Το τείχος χτίστηκε για να σταματήσει την είσοδο βομβιστών αυτοκτονίας στο Ισραήλ, έτσι λένε. Αλλά οι άνθρωποι που όντως μπαίνουν στο Ισραήλ σε καθημερινή βάση είναι οι δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι που δουλεύουν εδώ. Μερικοί περνάνε ώρες στα σημεία ελέγχου, άλλοι σκαρφαλώνουν τα τείχη και ρισκάρουν τραυματισμούς ή σύλληψη – αλλά όλοι έχουν βιώσει μια δραματική αλλαγή προς το χειρότερο στις ζωές τους.

Φτάνουμε στο σημείο ελέγχου Eyal στις 4.30 π.μ. Ο ουρανός είναι σκοτεινός παρ’ όλα αυτά μίνι βανάκια γεμάτα με εργάτες ήδη μας προσπερνάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση στο δρόμο για τη δουλειά. Παρκάρουμε έξω απ’ το μαζικό συγκρότημα του σημείου ελέγχου και περιπλανιόμαστε ανάμεσα στους εκατοντάδες ανθρώπους που μιλάνε χαμηλόφωνα, πίνουν τσάι, προσεύχονται ή κοιμούνται στο έδαφος. Όλοι τους περιμένουν. Όλοι προσδοκούν να δουλέψουν.
Ντουζίνες από ταξί είναι παντού τριγύρω. Οι οδηγοί φωνάζουν ονόματα Ισραηλινών πόλεων “Kfar Saba!” – “Netanya!” – “Herzilya!” Οι εργάτες των οποίων τα αφεντικά δεν έχουν κανονίσει τη μεταφορά τους επιβιβάζονται στα ταξί ενώ οι άλλοι περιμένουν να τους μαζέψουν. Περίπου στις 5.30 οι εργοδότες αρχίζουν να εμφανίζονται με φορτηγά που έχουν ονόματα κατασκευαστικών, μηχανικών, υφαντουργικών και μεταλλευτικών εταιρειών.

Εργάτες περνούν από το σημείο ελέγχου Eyal

Η τοπική εταιρεία ταξί ανήκει σε Παλαιστίνιους με Ισραηλινή υπηκοότητα. Στην αρχή φοβούνται ότι είμαστε εφοριακοί αλλά όταν βγάζουν ένα τηλέφωνο και ελέγχουν στα γρήγορα την καρικατούρα μου και τις ιστορίες απ’ το +972, αρχίζουν να συνομιλούν ελεύθερα σχετικά με τις δυσκολίες που υποφέρουν οι εργάτες, σχετικά με τις δυσκολίες που προκαλεί το Τείχος και ειδικά για το μηχάνημα με τις ακτίνες-Χ που χρησιμοποιείται στο σημείο ελέγχου – για το οποίο όλοι οι εργάτες πιστεύουν ότι προκαλεί καρκίνους και ανικανότητα.
Η ιστορία του μηχανήματος μου θυμίζει την τελευταία μου επίσκεψη σ’ αυτό το σημείο ελέγχου στα περίχωρα της Qalqilya όταν τρία χρόνια πριν, οι εργάτες έκαναν μια μοναδική απεργία, αρνούμενοι όλοι να περάσουν απ’ το σημείο ελέγχου εξαιτίας των εξευτελιστικών συνθηκών ελέγχου. Το μέρος είχε πρόσφατα ιδιωτικοποιηθεί και διοικούνταν τώρα από την εταιρεία “Modi’in Ezrahi”. Ένας διευθυντής της εταιρείας ήρθε να διαπραγματευτεί με την τυχαία ηγεσία που είχε αναδειχτεί. Οι εργάτες κέρδισαν. Σχεδόν όλα τους τα αιτήματα ικανοποιήθηκαν: μία ξεχωριστή διαδρομή για τις γυναίκες με γυναίκες ελεγκτές, μία περιοχή για προσευχή έξω απ’ το σημείο ελέγχου, στέγαστρα για προστασία απ’ τη βροχή και ταχύτερη και πιο αξιοπρεπής μεταχείριση από το προσωπικό. Μόνο αυτό το μηχάνημα έμεινε απαράλλακτο.
Τρία χρόνια έχουν περάσει και τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το σημείο ελέγχου έχει μεγαλώσει σημαντικά και τώρα μοιάζει με γιγαντιαίο εργοστάσιο, που επεξεργάζεται ανθρώπινα όντα με ρυθμό δυο-τρία άτομα το δευτερόλεπτο. Τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι φαίνεται να περνούν από εδώ μια συνηθισμένη μέρα και ακόμα περισσότεροι τις Κυριακές. Η περιοχή όπου οι άνθρωποι περιμένουν τώρα έχει χώρο για προσευχή, ένα μικρό καφενέ κι ένα στέγαστρο – μέσα και γύρω απ’ το οποίο πολλοί άνθρωποι κοιμούνται μέχρι να φτάσουν οι εργοδότες τους.

Μέσα από απεργία, οι εργάτες κατέκτησαν ένα χώρο για προσευχή

Έξω απ’ το στέγαστρο μια ομάδα εργατών κάθεται γύρω από μια φωτιά με μια μεγάλη τσαγιέρα. “Δουλέυω στο Ισραήλ εδώ και χρόνια στις κατασκευές και παρόλο που πληρώνει καλά τα πράγματα έχουν χειροτερεύσει αρκετά από τότε που φτιάχτηκε το Τείχος” λέει ο Sabber. Είναι 54 ετών και δουλεύει στο Ισραήλ μόνιμα απ’ την ηλικία των 13 αλλά μιλάει μόνο Αραβικά. “Κάποτε, μπορούσες να πας στη δουλειά με όποιον τρόπο ήθελες. Τώρα μπορείς να πας μόνο απ’ αυτό το πολύ στενό πέρασμα του σημείου ελέγχου. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σηκωθείς στις 3 π.μ, να στέκεσαι για ώρες στην ουρά και μετά να περιμένεις εδώ ώσπου ν’ ανατείλει ο ήλιος. Γυρίζεις σπίτι αφού δύσει ο ήλιος, κοιμάσαι λίγο και ξανά έξω για δουλειά. Είναι σαν να φεύγεις και να επιστρέφεις στη φυλακή κάθε μέρα, αλλά δεν έχουμε επιλογή.”

 Ξυλοδαρμοί, ατυχήματα, τραυματισμοί και εκμετάλλευση

Είναι δύσκολο να πεις πόσοι ακριβώς Παλαιστίνιοι εργάζονται στο Ισραήλ σε τακτική βάση. Οι υπολογισμοί ποικίλλουν από 60 σε 80 χιλιάδες – οι μισοί νόμιμα, οι μισοί όχι. Μια έκθεση του B’Tselem το 2007 σχετικά με τη βία των δυνάμεων ασφαλείας εναντίον των εργατών χωρίς άδεια σημειώνει ότι μια θεμελιώδης πρόβλεψη της διεθνούς νομοθεσίας απαιτεί ότι μια δύναμη κατοχής εγγυάται την ευημερία των ατόμων υπό στρατιωτική εξουσία. Το 1983, ο τότε αντιπρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ισραήλ, Meir Shamgar, απεφάνθη ότι αυτό το καθήκον υπονοεί ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να αποσυνδέσει την οικονομία του απ’ αυτή των κατεχόμενων παλαιστινιακών περιοχών. “Κάθε αποσύνδεση των οικονομιών πιθανόν να έχει άμεσα καταστροφικά αποτελέσματα στην οικονομία των περιοχών και του πλούτου του πληθυσμού που ζει εκεί” έγραψε ο Shamgar.
Η έκθεση επίσης αναλύει το πως το Ισραήλ εσκεμμένα ώθησε στην υπο-ανάπτυξη την παλαιστινιακή οικονομία, οδηγώντας στην εξάρτησή της απ’ τους εργάτες που ταξίδευαν για να εργαστούν για Ισραηλινούς σε οικισμούς και στο ίδιο το Ισραήλ. Τα μπλόκα, το καθεστώς άδειας κι το Τείχος – τα οποία ήρθαν ως μέτρα ασφάλειας – δημιούργησαν μια οικονομική κρίση και μια δραστική αύξηση της ανεργίας. Αυτές ήταν απλά μερικές επιδράσεις που είχε το Τείχος στην παλαιστινιακή κοινωνία.

Το σημείο ελέγχου. Στο βάθος: Qalqilia

“Όλο και περισσότεροι εργάτες αναγκάζονται τώρα να ξεγλιστράνε μέσα από ακόμα άχτιστα σημεία του Τείχους, να το σκαρφαλώνουν ή να πληρώνουν πολλά λεφτά σε οδηγούς φορτηγών για να τους κρύψουν στα εμπορεύματά τους” λέει ο Ahmad Sub-Laban της οργάνωσης Ir Amim, η οποία επικεντρώνει στο πολιτικό μέλλον της Ιερουσαλήμ. “Είναι αναγκασμένοι να ξυπνήσουν πολύ νωρίς ώστε να αποφύγουν τις στρατιωτικές περιπόλους, ενώ οι άνθρωποι που έχουν άδειες πρέπει να ξυπνήσουν νωρίτερα για τις μακριές ουρές στα σημεία ελέγχου – έτσι ώστε όλοι ξεκινούν τη μέρα τους γύρω στις 2 π.μ. Εξαιτίας των προσπαθειών και του υψηλού κόστους του ταξιδιού, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να διαμένουν στον τόπο δουλειάς τους σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, προκαλώντας μία αποσύνδεση από την οικογένεια και επιπλέον κόστη για ύπνο και διατροφή, τα οποία αφαιρούνται από τις πληρωμές τους. Την ίδια στιγμή, οι εργάτες πληρώνονται όλο και λιγότερο, καθώς αυτοί που δεν έχουν άδειες είναι πιο απελπισμένοι κι αυτοί που έχουν εξαρτώνται από τον εργοδότη τους για να ανανεώσουν τις άδειες κάθε τρεις μήνες – έτσι πρέπει να αποδεχτούν τους όρους του.”
Διάφορες ΜΚΟ έχουν επίσης καταγράψει μια αύξηση εργατικών ατυχημάτων και θανάτων παλαιστίνιων εργατών εξαιτίας του Τείχους. Μερικοί αναφέρουν ότι οι εργοδότες γλιτώνουν χρήματα από εξοπλισμό ασφαλείας σε κατασκευαστικούς χώρους και άλλοι υπογραμμίζουν ότι τα πολλά ατυχήματα που προκαλούνται απ’ το σκαρφάλωμα του Τείχους. “Οι άνθρωοπι σπάνε κόκαλα πέφτοντας απ’ το Τείχος ή τους πατάνε αυτοκίνητα στους αυτοκινητόδρομους κοντά στο Τείχος, κι όλα αυτά επιπλέον των εργατικών ατυχημάτων” λέει ο Abed Dari του Kav La’oved, μίας ΜΚΟ για τα εργατικά δικαιώματα. “Η λύση των εργοδοτών είναι σχεδόν πάντα να τους στέλνουν πίσω στα χωριά τους ή να τους αφήνουν σε ένα σημείο ελέγχου απλά για να γλιτώσουν χρήματα από την υγειονομική περίθαλψη.”

 “Εννιά με Πέντε”

Ο Sabber κι οι φίλοι του που έχουν άδειες σηκώνονται νωρίς το πρωί για να περάσουν το σημείο ελέγχου και προσπαθούν να κερδίσουν τα προς το ζην σε ισραηλινά κατασκευαστικά έργα. Ο καθένας μπορεί να τους δει κάθε μέρα, στα ειδικά διαμορφωμένα σημεία ελέγχου κατά μήκος του Τείχους – σημεία ελέγχου τα οποία χωρίζουν δύο περιοχές που ελέγχονται από το Ισραήλ και τις οποίες οι Ισραηλινοί κι οι Εβραίοι μπορούν να διασχίσουν ελεύθερα με οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Είναι εκείνοι οι εργάτες χωρίς άδειες που βλέπεις δυσκολότερα. Δυσκολότερα αλλά χωρίς να είναι απίθανο. Το 2009 ο ισραηλινός σκηνοθέτης Daniel Gal συνόδεψε μία τέτοια ομάδα εργατών καθώς αυτοί ξεγλιστρούσαν παράνομα στην Ιερουσαλήμ, και τους κατέγραψε σε μια ταινία μικρού μήκους που λέγεται “Εννιά με Πέντε”, μια παραγωγή για το Ir Amim.
Η ταινία δείχνει μια ομάδα αντρών διαφόρων ηλικιών καθώς κουβαλούν μικρά πακέτα στο απόλυτο σκοτάδι, να αποφεύγουν περιπόλους, να καλούν τσιλιαδόρους οι οποίοι τους ενημερώνουν για τους κινδύνους στο δρόμο τους, να σκαρφαλώνουν μία σειρά τοίχων, να σέρνονται κάτω από συρματοπλέγματα, να διασχίζουν αυτοκινητόδρομους και να εξαφανίζονται μες στην πόλη για ακόμα μία ημέρα χτισίματος σπιτιών στην Ισραηλινή πρωτεύουσα.

“Για μας το να πηγαίνουμε στη δουλειά είναι σαν να πηγαίνουμε στον πόλεμο” λέει ο Nidal Kawasba στην ταινία. Είναι 31 ετών και έχει δουλέψει στο Ισραήλ από τα 15 του. Δεν έχει άδεια να μπει στο Ισραήλ. “Όπως όταν ετοιμάζεσαι για τον πόλεμο πρέπει να λάβεις υπόψη ότι μπορείς να τραυματιστείς, να σκοτωθείς ή να συλληφθείς. Όταν φεύγουμε απ’ το σπίτι μας λέμε αντίο στα παιδιά μας επειδή ίσως να μη γυρίσουμε. Δεν υπάρχουν δουλειές στη Δυτική Όχθη. Στηρίζω τα εφτά παιδιά μου, τη γυναίκα μου, το σπίτι μου και τη μητέρα μου. Έτσι πρέπει να δουλέψω και να φέρω φαί για τα παιδιά μου. Δεν πηγαίνουμε να δουλέψουμε για μια άλλη χώρα. Δουλεύουμε για το Ισραήλ χτίζοντας τα σπίτια τους. Το μόνο στο οποίο ελπίζω είναι τα παιδιά μου να έχουν ένα καλύτερο μέλλον απ’ το δικό μου”

Εργάτες περιμένουν έξω από το σημείο ελέγχου

Φωτογραφίες: Oren Ziv / Activestills
*το κείμενο πάρθηκε από το www.972mag.com
Αποτελεί το 8ο μέρος του αφιερώματος του αριστερού δημοσιογράφου και ακτιβιστή Haggai Matar για τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την κατασκευή του τείχους στην Παλαιστίνη 
Μετάφραση: Γιώργος Μιχαηλίδης