ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ – ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ : ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΧΑΑΒΑΡΑ (HAAVARA AGREEMENT)

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΑΡΧΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΛΑΟΥ (ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑΝ ΤΟΥ ΑΙΜΟΔΙΨΗ ΣΙΩΝΙΣΤΗ ''ΘΕΟΥ''  ΙΕΧΩΒΑ)

ΜΕΡΟΣ Α’

«ΙΛΙΑΔΑ» : Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,  με την  επίδραση της Ρατσιστικής Αντιεβραϊκής Προπαγάνδας που  κορυφώθηκε στα Πανεπιστήμια, εμφανίστηκε διόγκωση του Αντισημιτισμού στη Γερμανία. Από το 1921, η Ένωση Γερμανών Φοιτητών, «The Deutscher Hochschulring», απέκλειε τους Εβραίους από μέλη της.

 Μέχρι οι μπυραρίες να γίνουν κατ’ αποκλειστικότητα Φυλετικές, επέτρεπαν την είσοδο στους Εβραίους που είχαν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό. Ο αποκλεισμός των Εβραίων από τις μπυραρίες αμφισβητήθηκε από την τότε Κυβέρνηση και η Κοινωνική Διαμάχη οδήγησε σε Δημοψήφισμα, στο οποίο το 76% των φοιτητών ψήφισαν υπέρ του αποκλεισμού … !!!!

Ταυτόχρονα οι Ναζιστικές εφημερίδες έκαναν λόγο για Μποϊκοτάζ εναντίον των εβραϊκών επιχειρήσεων,  μια πρακτική κατά των Εβραίων που εξαπλώθηκε  για να φτάσει να γίνει το σύνηθες χαρακτηριστικό της γερμανικής Πολιτικής στις Διοικητικές Περιφέρειες την δεκαετία του 1920, μέχρι του σημείου που τα Δεξιά Γερμανικά Κόμματα να αποκλείουν την συμμετοχή των Εβραίων.

Από το 1931 οι Μελανοχίτωνες τραμπούκοι των SA, που εκείνη την περίοδο ξεπερνούσαν σε μέλη τα τρία εκατομμύρια, ήταν επιφορτισμένοι να συγκρούονται στους ταραγμένους δρόμους των γερμανικών πόλεων με Κομμουνιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Συνδικαλιστές κλπ, και απαγόρευαν την είσοδο σε εβραϊκά καταστήματα, σπάζοντας τα παράθυρα και τις πόρτες και απειλώντας συστηματικά τους Εβραίους ιδιοκτήτες καταστημάτων.

Τα Χριστούγεννα του 1932 , η κεντρική υπηρεσία του Ναζιστικού Κόμματος οργάνωσε ένα  Πανεθνικό Αντιεβραϊκό Μποϊκοτάζ.

Επιπλέον , οι γερμανικές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα οι μεγάλοι οργανισμοί , όπως Τράπεζες , Ασφαλιστικές Εταιρείες και Βιομηχανικές Επιχειρήσεις όπως η Siemens πχ, αρνούνταν να προσλαμβάνουν Εβραίους .

Πολλά ξενοδοχεία , εστιατόρια και καφετέριες απαγόρευαν την είσοδο σε Εβραίους.

Σε απάντηση οι Εβραίοι κήρυξαν Μποϊκοτάζ κατά των γερμανικών προϊόντων τον Μάρτιο του 1933 τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Τα ναρκωτικά των Ναζί - “ο Ντοπαρισμένος Στρατός του Χίτλερ”

inShare

Μπορεί οι Ναζί να μην πρόλαβαν να κατασκευάσουν τα περίφημα “θαυματουργά όπλα”, που διαφήμιζε ο Χίτλερ, για να κερδίσουν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο κατάφεραν να παρασκευάσουν “θαυματουργά χάπια”, τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν μαζικά από τους Γερμανούς στρατιώτες και πιλότους για να διεξαγάγουν τον “αστραπιαίο πόλεμο” (Blitzkrieg), να εκτελούν εν ψυχρώ αθώους αμάχους, και να πολεμούν “μέχρις εσχάτων”.

Αλλά ευτυχώς δε νίκησαν
Δεν ήταν λοιπόν μόνον η προπαγάνδα και η ναζιστική ιδεολογία που εμψύχωνε τους Γερμανούς στρατιώτες, αλλά και μια “εθνικοσοσιαλιστική μαστούρα” που προέρχονταν από μια σειρά από πρωτοποριακά, γερμανικής ανακάλυψης, ψυχότροπα, όπως η Μεθαμφεταμίνη, το MDMA (Ecstacy) κ.α, στα οποία ήταν εθισμένοι.
Επίσης χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από το γερμανικό στρατό η μορφίνη, ενώ έγιναν και πειράματα πάνω στο παραισθησιογόνο LSD. Ακόμη και η ναζιστική ηγεσία, αλλά και ο ίδιος ο “Φύρερ” Αδόλφος Χίτλερ, ήταν χρήστες και εξαρτημένοι αυτών των ουσιών..

30 του Γενάρη 1933: η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία

Έχω την αίσθηση ότι θα πυκνώσουν τα δημοσιεύματα  από κινηματικούς  συντρόφους μέσα  στο   Σύριζα που θα επιδιώξουν είτε με αναφορές στο ιστορικό παρελθόν  είτε στο σήμερα να  εκβιάσουν το σύρσιμο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της αναρχίας σε μια πολιτική σύμπλευσης  με το σύριζα  στο όνομα   της   ανόδου  του φασισμού . 

Τα διδάγματα από τη μεγάλη «σκοτεινή στιγμή» του κομμουνιστικού κινήματος και της Αριστεράς και οι «προειδοποιήσεις» της για το σήμερα. 

Σε συνθήκες μιας μεγάλης πολιτικής νίκης και ευφορίας του λαϊκού παράγοντα, είναι κάπως άχαρο να μιλάς για τις σκοτεινές στιγμές του κινήματος και της παγκόσμιας ιστορίας. Ίσως, όμως, παρά την ανάγκη για γενναιόδωρη απόλαυση της νίκης, να είναι σε κάποιο βαθμό και αναγκαίο. Μια από τις σκοτεινότερες στιγμές σε βάρος του εργατικού κινήματος υπήρξε η 30ή Ιανουαρίου 1933, η μέρα όπου σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής κρίσης και μεγάλης ανασφάλειας της γερμανικής αστικής τάξης λόγω της κοινωνικής κατάρρευσης της Γερμανίας μέσα από την οικονομική κρίση του 1929 και του κινδύνου επιστροφής των «ερυθρών», το κεφάλαιο και οι πολιτικοί/οικονομικοί του εκπρόσωποι παρέδωσαν την κυβερνητική εξουσία και τον έλεγχο πάνω στον κρατικό μηχανισμό στο ναζιστικό κόμμα και προσωπικά στον Αδόλφο Χίτλερ.

Δεν υπάρχει ναζιστικό γονίδιο – ούτε και αντιναζιστικό

Χειλάς Νίκος 

Το τέλος του ήταν ελεεινό. Προτού αυτοκτονήσει, στις 30 Απριλίου του 1945, ο Χίτλερ ήταν ανθρώπινο ράκος. Στην προσωπική αποθήκη του βρέθηκαν 69 φάρμακα, εκ των οποίων πολλά έπαιρνε καθημερινά. Οι αμφιταμίνες, που ήταν μεταξύ τους, οδήγησαν ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα, ότι ήταν μόνιμα ντοπαρισμένος.Όμως πριν ακριβώς 80 χρόνια, στις 30 Ιανουαρίου 1933, όταν έγινε καγκελάριος της Γερμανίας, η εικόνα του ήταν εντελώς διαφορετική. Ο Χίτλερ έδειχνε γεμάτος δύναμη και σφρίγος. Μόνο που η «ντόπα» του ήταν τότε η εξουσία που μετά την ανακήρυξή του σε δικτάτορα (μέσω των διαβόητων «εξουσιοδοτικών νόμων» της 24ης Μαρτίου του 1933, που παρέδιδε στα χέρια του και τη νομοθετική εξουσία) πήρε απόλυτη μορφή. Ο απολογισμός 12 ετών και 3 μηνών του πολιτικού αυτού «ντοπαρίσματος»: Ένας παγκόσμιος πόλεμος, 60 εκατομμύρια άνθρωποι νεκροί, μια κατεστραμμένη Ευρώπη.
Είχαν παραφρονήσει οι Γερμανοί που τον χειροκροτούσαν; Σε ένα βαθμό ναι. Οι κοινωνιολόγοι μιλάνε για μια ιδιότυπη «παραμόρφωση των κανονιστικών αξιών», όπως εκείνες της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης, που είχε διαχυθεί στα μικροαστικά κυρίως στρώματα και κατέβαζε το όριο αντίστασης για συμμετοχή σε εγκλήματα διεγείροντας ταυτόχρονα αισθήματα «τρελής» ευφορίας και αγαλλίασης.
Η βασική αιτία αυτής της εξέλιξης είναι γνωστή: Η δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, που έκανε αδύνατη την επιβίωσή του υπό τους μέχρι τότε «κανονικούς» όρους. Οι στρατιές των ανέργων, ιδίως στη Γερμανία, (επίσημα, περί το 1933, έξη εκατομμύρια άτομα, ανεπίσημα δέκα) ήταν απλώς η παράπλευρη παρενέργεια της κρίσης.
Η απάντηση ορισμένων αστικών ελίτ της Ευρώπης σε αυτό ήταν ο φασισμός – στην αρχή στην Ιταλία, και ύστερα στη Γερμανία. Και φασισμός σήμαινε καταρχάς: την παράδοση της εξουσίας σε ένα μαζικό κίνημα «εξαγριωμένων μικροαστών» (εξαγριωμένων επειδή είχαν χάσει τις περιουσίες τους στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο και στην οικονομική κρίση που επακολούθησε) , το οποίο ανέλαβε να τσακίσει «αντ΄ αυτών» (των αστικών ελίτ) το μεγάλο αντίπαλο, το εργατικό κίνημα, και να αποκαταστήσει έτσι τις συνθήκες «κανονικής» κερδοφορίας του συστήματος.
Ο βέλγος μαρξιστής οικονομολόγος Ερνέστ Μαντέλ έχει αποδείξει με εντυπωσιακά στοιχεία, ότι η κερδοφορία των επιχειρήσεων πολλαπλασιάστηκε την εποχή του ναζισμού, στην πολεμική βιομηχανία έφτασε μάλιστα στο δεκαπλάσιο. Σε αυτό έπαιξε σίγουρα ρόλο και η αλλαγή της οικονομικής συνταγής, δηλαδή η στροφή από τη δρακόντεια δημοσιονομική πειθαρχία, που επικρατούσε την περίοδο 1930-32 υπό τον καγκελάριο Χάινριχ Μπρούνινγκ, στις αχαλίνωτες επενδύσεις για δημόσια έργα και στρατιωτικά έργα – καταρχάς με «δανεικά και αγύριστα», που σχεδιαζόταν να ξεπληρωθούν από την «πρόσοδο» της ληστείας των κατεχόμενων χωρών.
Από αυτή την άποψη δεν έχει πολύ σημασία, αν ο Χίτλερ καταπίεζε και τους αστούς: Το βασικό ήταν, ότι λειτουργούσε αντικειμενικά ως υπηρέτης τους. Κάνοντας μια «βρώμικη» δουλειά, που δεν ήταν σε θέση να κάνει ένα αυταρχικό καθεστώς τύπου Χίντεμπουργκ (του τότε προέδρου του γερμανικού Ράιχ) ή μια συνηθισμένη στρατιωτική δικτατορία.

«Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών»: Η εκκαθάριση Εθνικοσοσιαλιστών από τον Χίτλερ

Σαν  χθες το 1934 ξεκίνησε στη Γερμανία το αιματηρό τριήμερο που έμεινε γνωστό στην Ιστορία ως «η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών» και το οποίο άνοιξε το δρόμο του Αδόλφου Χίτλερ προς την απόλυτη εξουσία τόσο εντός όσο και εκτός του κόμματός του.

Στις 30 Ιουνίου του 1934 ο ηγέτης του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας, Αδόλφος Χίτλερ, διέταξε τις δολοφονίες εκατοντάδων μελών του ίδιου του κόμματος του, ισχυριζόμενος ότι επρόκειτο να λάβουν μέρος σε πραξικόπημα εναντίον του.
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας, διέθετε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 δυο ένοπλα σώματα, τα οποία δρούσαν ως παραστρατιωτικές οργανώσεις: τα SA (SturmΑbteilung, τμήμα εφόδου) και τα SS (SchutzStaffel, τάγμα προστασίας), αποτελούνταν κυρίως από την ελίτ των κομματικών μελών και ελέγχονταν πλήρως από την ηγεσία. Τα SA εκείνη την εποχή αριθμούσαν περί τα τέσσερα εκατομμύρια μέλη και συνέβαλαν τα μέγιστα στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία επιβαλλόμενα στους δρόμους της ταραγμένης Γερμανίας επί των σοσιαλδημοκρατών, κομουνιστών, συνδικαλιστών κ.ά., ενώ συνέτριβαν τους πολιτικούς αντιπάλους του Χίτλερ. Αρχηγός του σώματος των SA ήταν ένας μπαρουτοκαπνισμένος επιθετικός και ιδιαίτερα φιλόδοξος άνθρωπος, ο παλιός φίλος του Χίτλερ, Ερνστ Ρεμ.
Με τη συμμετοχή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στην κυβέρνηση δεξιού συνασπισμού το 1933, τα SA έγιναν πρακτικά ανεξέλεγκτα, ιδιαίτερα λόγω των χρόνιων υποσχέσεων του Χίτλερ για αποκατάσταση της στρατιωτικής αίγλης του παρελθόντος και ακύρωση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που περιόριζε το γερμανικό στρατό στους 100.000 άντρες. Τα SA επιθυμούσαν να αντικαταστήσουν τον παραδοσιακό στρατό της Γερμανίας, κάτι που γνώριζαν οι ηγέτες των ενόπλων δυνάμεων και οι συντηρητικοί πολιτικοί και οικονομικοί υποστηρικτές τους.
Τα SA σύντομα μετατράπηκαν σε πρόβλημα για τον Αδόλφο Χίτλερ, που απειλούσε την ίδια την πολιτική του επιβίωση αλλά και το μέλλον του κινήματος των Ναζί. Ο Χίτλερ τώρα χρειαζόταν τη στήριξη των στρατηγών του παραδοσιακού στρατού και των επικεφαλής της βιομηχανίας για την αναδόμηση της Γερμανίας, μετά το κραχ. Κατά τη διάρκεια ενός συμβουλίου, στα τέλη Φεβρουαρίου του 1934, ο Χίτλερ ενημέρωσε τον Ρεμ ότι τα SA δεν επρόκειτο να γίνουν στρατιωτική δύναμη, αλλά θα περιοριζόταν σε συγκεκριμένες πολιτικές δράσεις. Ενώπιον του Χίτλερ ο Ρεμ συναίνεσε και υπέγραψε μάλιστα και συμφωνία με τον υπουργό Άμυνας, στρατηγό Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ. Σύντομα όμως, ο Ρεμ άφησε να καταστεί σαφές ότι δεν σκόπευε να τηρήσει τη συμφωνία ενώ δυο μήνες αργότερα δεν δίστασε να δηλώσει ότι «Τα SA είναι η Εθνική Σοσιαλιστική Επανάσταση!» προς φρίκη των βιομηχάνων και συντηρητικών.
Στις αρχές Ιουνίου ο Ρεμ είχε μια πεντάωρη συνάντηση με τον Αδόλφο Χίτλερ. Λίγες μέρες αργότερα ανακοίνωσε ότι θα έπαιρνε άδεια «ασθενείας» ενώ έθεσε το σώμα των SA σε άδεια για ολόκληρο το μήνα Ιούλιο. Επιπλέον, συγκάλεσε συνέδριο των ηγετών των SA για τις 30 του μήνα σε ένα θέρετρο κοντά στο Μόναχο, όπου ο Χίτλερ υποσχέθηκε να παρευρεθεί για να ξεκαθαριστεί το ζήτημα.
Στο μεταξύ ο Χίτλερ ενημερώθηκε από τον Πρόεδρο της χώρας και τον υπουργό Άμυνας ότι το ζήτημα των SA έπρεπε να λυθεί άμεσα, αλλιώς θα κηρυσσόταν στρατιωτικός νόμος και την εξουσία της χώρας θα αναλάμβανε ο στρατός, θέτοντας τέρμα στην πορεία του κόμματος των Ναζί. Την ίδια ώρα οι ηγέτες των SS διέσπειραν φήμες ότι τα SA σχεδίαζαν να καταλάβουν βίαια την εξουσία της χώρας. Ο αρχηγός των SS, Χίμλερ, πέτυχε κρυφή συμφωνία με τους στρατηγούς των ενόπλων δυνάμεων, ώστε να παράσχουν αυτοί τα όπλα αλλά να απέχουν από τη δράση, αφήνοντας τα SS να «τακτοποιήσουν» το θέμα των SA. Φτάνοντας στο Μόναχο την αυγή του Σαββάτου, 30 Ιουνίου, ο Χίτλερ διέταξε αρχικά να συλληφθούν όσα μέλη των SA βρισκόταν εντός του κτιρίου των Ναζί.
Στη συνέχεια κατευθύνθηκε να συναντήσει τον Ρεμ και τους άλλους ηγέτες των SA. Όλοι συνελήφθησαν από τα SS και μεταφέρθηκαν σε μια φυλακή εκτός Μονάχου όπου αργότερα εκτελέστηκαν από τα SS. Αυτή ήταν η αρχή του αιματηρού διωγμού, ο οποίος υλοποιήθηκε με μαζικές συλλήψεις και δεκάδες εκτελέσεις στελεχών των SA από τα SS. Ο Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε την αναταραχή προκειμένου να εξοντώσει και πολιτικούς αντιπάλους του που δεν είχαν σχέση με τα SA, όπως ο Γκρέγκορ Στράσερ, ο στρατηγός Φέρντιναντ φον Μπρέντοβ, ο πρώην καγκελάριος Κουρτ φον Σλάιχερ και ο πρώην πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Γκούσταβ Ρίτερ φον Καρ.
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων δεν δημοσιεύθηκε. Ο νέος αρχηγός των SA, Βίκτορ Λούτσε, δήλωσε αργότερα ότι εκτελέσθηκαν 81 άτομα. Σήμερα, όμως, γίνονται εκτιμήσεις για 200 έως 1.000 θύματα, κυρίως από τους άντρες των SS, με βοήθεια από τη μυστική αστυνομία (Γκεστάπο) και τον Στρατό. Ο Χίτλερ παρουσιάστηκε στα μέσα ενημέρωσης ως θύμα συνωμοσίας που εξύφανε ο Ρεμ ενώ η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών νομιμοποιήθηκε ως αυτοάμυνα του κράτους. To Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα εδραίωσε πλέον την απόλυτη κυριαρχία του σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και οικονομίας της χώρας, ενώ τα SS έγιναν μια επίφοβη δύναμη στη ναζιστική Γερμανία. Πηγές: Wikipedia.org, Spartacus Educational, HistoryLearningSite, HistoryP
Η  αναρτηση  απο  εδω