Softex, με πρόσχημα μια πυρκαγιά βάζουν λουκέτο και πάνε στη Βουλγαρία, αφιέρωμα στην ιστορια της εταιριας και τους αγωνες των εργαζομενων .

Στο δρόμο 130 εργαζόμενοι  με τηλεφωνική ειδοποίηση !
Πίσω από την ιστορία βρίσκεται ένα τραστ χαρτοβιομηχάνων που ελέγχει την αγορά χαρτιού πανευρωπαϊκά.
Στους εργαζόμενους έμεινε μόνο ο δρόμος του αγώνα.
Σε αυτό το μικρό αφιέρωμα προσπαθούμε να παρουσιάσουμε τα γεγονότα και τις συνθήκες που προηγήθηκαν
Την πολυεθνική εταιρεία BOLTON GROUP με έδρα την Ιταλία, που εκπροσωπείται στην Ελλάδα από την BOLTON HELLAS AEBE, καταγγέλλει το υπουργείο Εργασίας για το «λουκέτο» στο εργοστάσιο της SOFTEX (ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΧΑΡΤΟΠΟΙΪΑ), που είχε ως αποτέλεσμα να μείνουν στο δρόμο 200 εργαζόμενοι.
Το υπουργείο Εργασίας  δηλώνει ότι θα εξαντλήσει κάθε νόμιμη δυνατότητα προς πάσα κατεύθυνση, ώστε να συνεχίσει η λειτουργία του εργοστασίου και η διατήρηση των θέσεων εργασίας. «Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι η Ελλάδα δεν είναι πια η χώρα της αυθαιρεσίας σε βάρος της οικονομίας και της εργασίας», αναφέρει.

Η αργία της Κυριακής: η καθιέρωσή της το 1909-10 και ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους καταστηματάρχες

Του Νίκου Ποταμιάνου
Η καθιέρωση της κυριακάτικης αργίας το 1909, έναν αιώνα πριν, ήταν το πρώτο μέτρο εργατικής νομοθεσίας που ψηφίστηκε στην Ελλάδα.
Το ξήλωμα, στα χρόνια των μνημονίων, κάθε νομικού πλαισίου που περιορίζει τον βαθμό εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας δεν θα μπορούσε να την αφήσει αλώβητη. Έχει ενδιαφέρον, πιστεύουμε, μια αναδρομή στο ιστορικό της καθιέρωσής της και η εξέταση των κοινωνικών και ιδεολογικών συμμαχιών που την προώθησαν. Ίσως εκπλήξει τον αναγνώστη η (διαφορετική από τη σημερινή) στάση των μεγάλων και μικρών εργοδοτών απέναντι στην αργία της Κυριακής, την οποία θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε με βάση τις διαφορετικές δομές.
Η τήρηση της αργίας με βάση τις χριστιανικές επιταγές παρέμενε ζωντανή ως πρακτική σε πολλούς βιοτεχνικούς κλάδους και σε εργοστάσια, σε γενικές γραμμές όμως είχε ατονήσει κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.[1] Σε επιμέρους πόλεις και κλάδους επιτυγχάνονταν συχνά λιγότερο ή περισσότερο βραχύβιες συναινέσεις για το κλείσιμο των καταστημάτων τις Κυριακές, αρκούσε όμως η πεισματική άρνηση ελάχιστων επαγγελματιών να συμμετάσχουν στο κλείσιμο για να ναυαγήσουν οι σχετικές προσπάθειες.[2] Στις αρχές του 20ού αιώνα είχε γίνει πια συνείδηση ότι δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί μια μόνιμη «συνεννόηση κυρίων» και απαιτούνταν νομοθετική ρύθμιση.[3]

Οι τρεις μεγάλες κρίσεις του καπιταλισμού 1873-1895, 1929-1945, 2007...

Πολύτιμα διδάγματα για το μέλλον της ταξικής πάλης, καταμεσής μίας από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλισμού, μπορούμε να πάρουμε από τη Μεγάλη Ύφεση του 19ου αιώνα. Τότε, μέσα στη μάχη, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα άλλαξαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν. Το κομμουνιστικό ρεύμα διεκδίκησε την αυτοτέλειά του, οι εργαζόμενοι επέβαλαν κατακτήσεις, παρά την ολομέτωπη αστική επίθεση. Ακολούθησε το επαναστατικό κύμα του 20ου αιώνα.

«Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες», υπογράμμιζαν έντονα οι Μαρξ - Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο εκατό εξήντα δύο χρόνια από σήμερα. «Διαλύονται –συνέχιζε– όλες οι στέρεες, σκουριασμένες σχέσεις με την ακολουθία τους από παλιές σεβάσμιες παραστάσεις και αντιλήψεις και όλες οι καινούριες που διαμορφώνονται παλιώνουν, πριν προλάβουν να αποστεωθούν. Κάθε τι κλειστό και σταθερό εξατμίζεται, κάθε τι ιερό βεβηλώνεται και στο τέλος οι άνθρωποι αναγκάζονται να αντικρούσουν με νηφάλιο μάτι τη θέση τους στη ζωή και τις αμοιβαίες σχέσεις τους».

Οι θέσεις εργασίας και το κόστος της «χρυσής επένδυσης» στη Χαλκιδική: Μύθος και πραγματικότητα

Aπό τις 26 Ιανουαρίου 2015, κυβέρνηση της χώρας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συμμετοχή των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩN. Τα δύο κόμματα προεκλογικά και η νέα κυβέρνηση έχουν δηλώσει ότι θα ακυρώσουν τη «χρυσή επένδυση» επειδή είναι παράνομη και καταστροφική για το περιβάλλον, την ανάπτυξη της Χαλκιδικής και το δημόσιο συμφέρον. Διευκρινίσθηκε ότι θα διατηρηθούν οι υφιστάμενες μεταλλευτικές δραστηριότητες και οι θέσεις εργασίας.

Η μόνη υφιστάμενη σήμερα εν λειτουργία παραδοσιακή μεταλλευτική δραστηριότητα είναι η εξόρυξη στο μεταλλείο μαύρες πέτρες κάτω από τη Στρατονίκη με το εργοστάσο εμπλουτισμού στο Στρατώνι.

Konjuh Τούζλα, Βοσνία-Ερζεγοβίνη Ανυπότακτο βουνό, εξεγερμένοι εργάτες

Το εργοστάσιο επίπλων Konjuh στην Ζιβινίτσε υπήρξε για δεκαετίες ο βασιλιάς του κλάδου στην Γιουγκοσλαβία, ελέγχοντας την εσωτερική αγορά και στέλνοντας προϊόντα στις πέντε ηπείρους. Στην σκιά του ομώνυμου βουνού από το οποίο δεν πήρε μόνο το όνομά του αλλά και εκατομμύρια κυβικά ξυλείας, το εργοστάσιο έχει ιστορία σχεδόν εκατόν τριάντα χρόνων! Όπως και άλλες βιομηχανικές μονάδες στην Τούζλα της Βοσνίας, ιδρύθηκε στα χρόνια που η περιοχή ήταν τμήμα της Αυστροουγγαρίας, το 1885, από Ούγγρους επιχειρηματίες. Από την δεκαετία του Εξήντα, γνώρισε την μεγάλη ακμή του, έγιναν σημαντικές επενδύσεις και δούλευαν σε αυτό περισσότεροι από πέντε χιλιάδες εργάτες με καλούς μισθούς, όχι μόνο για τα γιουγκοσλάβικα δεδομένα. Σε έκταση διακοσίων στρεμμάτων η επιπλοποιία είναι πλήρως καθετοποιημένη με πριονιστήριο, φούρνους και φινιριστήρια. Η φάμπρικα Konjuh ήταν ένας από τους μεγάλους εργοδότες στην Τούζλα, το σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της χώρας, στο οποίο είχαν συγκεντρωθεί μονάδες χημικών, ηλεκτρολογικών, παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα κλπ. Ακόμη και στα πρώτα χρόνια της υποτιθέμενης ανεξαρτησίας της Βοσνίας, το εργοστάσιο πετύχαινε να πουλάει όλη την παραγωγή του. Είχε καταφέρει να σωθεί και από τον τρίτο πόλεμο που «έζησε» στο διάβα ενός και πλέον αιώνα. Λίγο όμως μετά, άρχισαν τα προβλήματα.

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ! Για τις ταραχές στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τελευταία ενημέρωση: 9/10/2014

“Να φύγουν όλοι. Θάνατος στον εθνικισμό!” στον τοίχο του δημαρχείου της Τούζλας. Αναφορά στη διαιώνιση των εθνικών ανταγωνισμών μέσα από τους οποίους ασκείται η εξουσία.

Η 7η Φλεβάρη 2014 ήταν η τρίτη μέρα των ταραχών στη Βοσνία, κατά την οποία οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν σ’ ολόκληρη τη χώρα, ενώ ένα κυβερνητικό κτίριο πυρπολήθηκε στην Τούζλα, απ’ όπου και ξεκίνησαν όλα, με τους απολυμένους εργάτες τεσσάρων χημικών βιομηχανιών -πρώην κολοσσών που ιδιωτικοποιήθηκαν στις αρχές του 2000 οπότε και άρχισε η διάλυσή τους- να ζητούν την μεσολάβηση των τοπικών αρχών της περιφέρειας (καντονιού της Τούζλας) ώστε να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους ή να τους εγγυηθούν τις θέσεις εργασίας τους. Η περιφερειακή κυβέρνηση αρνήθηκε κάθε διαμεσολάβηση, λέγοντας πως οι εταιρίες έχουν πλέον ιδιωτικοποιηθεί πλήρως και άρα δεν έχει καμμία αρμοδιότητα να επέμβει, κάτι που εξόργισε ακόμη περισσότερο τους απολυμένους που μεταξύ άλλων έκαψαν και τη σημαία της περιφέρειας. Έτσι για πρώτη φορά οι εργάτες αντιστάθηκαν στην αστυνομική καταστολή που επιχείρησε να διαλύσει τη διαδήλωσή τους με χρήση χειροβομβίδων κρότου-λάμψης και δακρυγόνων. Οι διαδηλώσεις των απολυμένων τέθηκαν στο επίκεντρο μιας ευρύτερης αγανάκτισης γύρω απ’ την αυξημένη ανεργία (27,5% σύμφωνα με τα επίσημα νούμερα) και την λιτότητα, συγκεντρώνοντας χιλιάδες αλληλέγγυους. Μετά τις συγκρούσεις, πάνω από 40 διαδηλωτές και 140 μπάτσοι οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο, ενώ μερικές δεκάδες διαδηλωτές έχουν συλληφθεί, και ένας άγνωστος αριθμός έχει βασανιστεί απ’ τους μπάτσους. Σήμερα εμφανίστηκαν και οι πρώτες απεργίες σε επιχειρήσεις στη Βόρεια Βοσνία, με πανώ όπως “Σήμερα δεν δουλεύουμε – Κάνουμε επανάσταση”, ενώ εκδηλώσεις αλληλεγγύης οργανώνονται και σε άλλες χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, κυρίως σε Κροατία και Σερβία, όπου το κίνημα είναι πιο ισχυρό, ενώ ταυτόχρονα οι πρώτες ίσως συγκρούσεις με μη-εθνικιστικό περιεχόμενο εμφανίζονται στο Κόσοβο, όπου οι φοιτητές διαδηλώσαν σήμερα κατά των καθηγητών τους.

Στο 27,4% η ανεργία για το Σεπτέμβρη - Ξεπερνούν το 1.350.000 οι άνεργοι.

 Στο 27,4% εκτινάχθηκε το ποσοστό ανεργίας το Σεπτέμβρη του 2013, έναντι 26% το Σεπτέμβρη του 2012 και 27,3% τον Αύγουστο του 2013, σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 77.161 άτομα σε σχέση με το Σεπτέμβρη του 2012 (+5,9%) και κατά 14.023 άτομα σε σχέση με τον Αύγουστο του 2013 (+0,1%) και ανήλθαν σε 1.376.463 άτομα.

Η ανεργία στους άντρες σημείωσε άνοδο φτάνοντας από στο 24,5% για το Σεπτέμβρη του 2013 από 22,9% το Σεπτέμβρη του 2012, ενώ στις γυναίκες αυξήθηκε στο 31,4% από 30,2%.

Το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στην ηλικιακή ομάδα 15-24, με ποσοστό 51,9% από 54,9%, ενώ ακολουθούν οι ηλικίες 25-34, στις οποίες η ανεργία αυξήθηκε στο 36,8% από 34,5%.

Στις ηλικίες 35-44 η ανεργία αυξήθηκε στο 24,4% από 22,3% και στις ηλικίες 45-54 αυξήθηκε στο 20,3% από 19,9% σε σύγκριση με το Σεπτέμβρη του 2012.

Η Περιφέρεια με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας είναι η Μακεδονίας – Θράκης με 30,4% και ακολουθεί η Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας με 30%.

Στοιχεία ΟΑΕΔ για τον Οκτώβρη

Σε 851.600 ανήλθαν οι - εγγεγραμμένοι και όχι  πραγματικοί - άνεργοι στην χώρα μας, για το μήνα Οκτώβρη του 2013 με βάση τα στοιχεία του ΟΑΕΔ.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Οργανισμό, αυτά είναι τα άτομα που δηλώνουν ότι αναζητούν εργασία. 168.205 είναι οι εγγεγραμμένοι που δεν αναζητούν εργασία. Δηλαδή οι άνεργοι ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο, καθώς το σύνολο είναι 1.019.805.

Από αυτούς που αναζητούν εργασία το 48,25% είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και το 51,75% για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.

Το 26,61% είναι κάτω των 30 ετών, το 62,54% είναι από 30 έως και 54 ετών και το 10,86% είναι από 55 ετών και άνω.

Το σύνολο των επιδοτούμενων εγγεγραμμένων ανέργων για τον Οκτώβρη περιορίζεται στα 125.306 άτομα, δηλαδή μόλις 1 στους 6 εγγεγραμμένους ανέργους λαμβάνει το πενιχρό επίδομα της ανεργίας των 360 ευρώ.

Από τα στοιχεία προκύπτει και ο ταξικός χαρακτήρας των συνεπειών της ανεργίας, καθώς και σε αυτό τον τομέα οι γυναίκες «κρατούν τη θλιβερή πρωτιά» με ποσοστό 59,38% και 505.643 εγγεγραμμένες άνεργες έναντι 345.957 ανδρών με ποσοστό 40,62%.

Πηγή : 902.gr

Δικαίωμα στη σχόλη: Το παράδειγμα Ρούσβελτ και το ελληνικό αντιπαράδειγμα

Του Γιώργου Καλλή

 

Ακούγεται ωραίο. Τι θα λέγατε για 2 μήνες διακοπές το Καλοκαίρι πληρωμένες; Και η Παρασκευή αργία, χωρίς να μειωθεί ο μισθός σας; Τον δρόμο έδειξε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρούσβελτ μειώνοντας τις ώρες εργασίας  όταν οι ΗΠΑ προσπαθούσανε να συνέλθουνε από την μεγαλύτερη οικονομική κρίση όλων των εποχών. Τότε οι ΗΠΑ τα καταφέρανε αλλά η υπό κρίση Ελλάδα αλλού βαδίζει, με τις εργασιακές κατακτήσεις δεκαετιών να απειλούνται σήμερα άμεσα.

Μιλάμε συχνά για το Νιου Ντιλ, αλλά ξεχνάμε μια ακόμα σημαντικότερη μεταρρύθμιση του Ρούσβελτ στην διάρκεια της Μεγάλης Κρίσης, όταν πρώτος στον κόσμο εισήγαγε το πενθήμερο, μειώνοντας τις εβδομαδιαίες ώρες εργασίας από 48 σε 40. Η λογική ήταν απλή. Αν ο καθένας δουλέψει λιγότερο, τότε θα υπάρχει περισσότερη εργασία για όλους και η ανεργία θα μειωθεί. Οι εργοδότες δεχθήκαν το νέο εργασιακό νόμο, όταν ο Ρούσβελτ τους απείλησε με χειρότερα μέτρα σε περίπτωση που αρνούνταν. Οι μελέτες των Neumann, Taylor κ.α., δημοσιευμένες στο Economic Journal και το πλέον έγκυρο American Economic Review, υπολογίζουν ότι από την πολιτική του Ρούσβελτ δημιουργήθηκαν μακροπρόθεσμα 1.1 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας (αρχικά φτάσαν τα 2.7 εκατομμύρια), ενώ οι μηνιαίοι μισθοί δεν μειώθηκαν, δηλαδή η ωριαία αμοιβή των εργαζομένων αυξήθηκε. Μετά τον πόλεμο μία-μία όλες οι προηγμένες οικονομίες ακολούθησαν το παράδειγμα των ΗΠΑ κάνοντας το Σάββατο αργία. Από τους τελευταίους κι εμείς στην Ελλάδα, σε μία από τις πρώτες «αλλαγές» της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Θυμάμαι την χαρά όταν μου είπαν οι γονείς μου, μαθητή του δημοτικού τότε, ότι δεν θα έχει σχολείο το Σάββατο.

Η ιστορία της Κριστίνα Φαλλαράς

Τόσο μακριά, τόσο κοντά… Τόσο ξένη, τόσο δική μας…

To 2008, έγκυος οκτώ μηνών, η βραβευμένη ισπανίδα συγγραφέας Κριστίνα Φαλλαράς απολύθηκε από την εφημερίδα όπου εργαζόταν ως υποδιευθύντρια. Ηταν η αρχή της κατάρρευσης μιας χώρας που συμπαρέσυρε την ίδια και πολλούς συμπολίτες της. Τον Νοέμβριο του 2012 η Κριστίνα έλαβε μια επιστολή από την τράπεζα που εξηγούσε ότι επειδή δεν κατέβαλε τα χρέη της ξεκινούσε η διαδικασία έξωσης. Η κάτοχος του Βραβείου Hammet 2012 για το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα ισπανικής γλώσσας περιέγραψε σε μια μακρά επιστολή την πτώση της.
«Το να μιλάμε μας σώζει» λέει η ίδια και περιγράφει σε λεπτομέρειες την αγωνία αυτών που το σύστημα συνθλίβει. Αφού επέστρεψε τα κλειδιά του διαμερίσματός της τώρα μένει προσωρινά στο σπίτι ενός φίλου της με τα δύο παιδιά της.
Λέγομαι Κριστίνα Φαλλαράς και έγινα η πιο διάσημη εκδιωγμένη της Ισπανίας. Θα προτιμούσα να μιλάω για άλλα πράγματα αλλά η εποχή και η χώρα επιβάλλουν αυτή τη συζήτηση. Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012, στις 19.40, μερικές ώρες πριν την έναρξη της δεύτερης γενικής απεργίας στην Ισπανία, ένας δικαστικός της Βαρκελώνης χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου στην πλατεία Universidad. Ακούγονταν ήδη τα ελικόπτερα της αστυνομίας πάνω από την απεργία. Τη στιγμή που ο γιός μου Λούκας άνοιξε την πόρτα και μου είπε «Μαμά, είναι ένας κύριος» έπαψα να είμαι συγγραφέας, δημοσιογράφος και εκδότρια και έγινα εκδιωκόμενη η οποία θα μπορούσε να καταθέσει τη μαρτυρία της γραπτά ή να πει τα επιχειρήματά της μπροστά σε μια κάμερα. Μια μαρτυρία ζωντανή, σε πρώτο πρόσωπο..

H ανεργία σπάει όλα τα ρεκόρ

                                        Αυτό είναι το πραγματικό “success” story…

  

Tα ρεκόρ είναι για να σπάνε, λένε στον αθλητισμό. Ακολουθώντας πιστά την αθλητική παραδοχή, η Ελλάδα του μνημονιακού ζόφου καταρρίπτει κάθε προηγούμενο ρεκόρ στην ανεργία. Ρεκόρ όμως που ισοδυναμεί (κυριολεκτικά) με κραχ για την κοινωνία και διαλύει οτιδήποτε στέρεο είχαμε κατά νου όλα τα προηγούμενα χρόνια…

Την ίδια στιγμή, η ανεργία δείχνει ότι αποτελεί και το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της Ευρώπης, με τους άνεργους – κυρίως τους νέους – να σχηματίζουν ουρές στα γραφεία εύρεσης εργασίας. Για την Ελλάδα, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και αποτυπώνουν τη σκληρή αλήθεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ:
• Το ποσοστό της ανεργίας τον Μάρτιο του 2013 έφτασε συνολικά το 26,8% έναντι 22,2% τον Μάρτιο του 2012 και 26,7% τον Φεβρουάριο του 2013, με τους ανέργους να ανέρχονται για τον φετινό Μάρτιο σε 1.309.071 άτομα. Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 215.735 άτομα σε σχέση με τον Μάρτιο πέρυσι (αύξηση 19,7%) και κατά 4.626 άτομα σε σχέση με τον Φεβρουάριο φέτος (αύξηση 0,4%).
• Στους νέους 15-24 ετών η ανεργία έφτασε τον Μάρτιο το 58,3% (από 53,1% τον Μάρτιο του 2012).
• Στην ομάδα 25-34 ετών η ανεργία άγγιξε το 34,6% (από 30,3%).
• Στην ομάδα 35-44 ετών έφτασε στο 24,1% (από 19%).
• Στην ομάδα 45-54 ετών στο 20,7% (από 16,5%).
• Στην ομάδα 55-64 ετών στο 15,6% (από 12,5%).
• Στην ομάδα 65-74 ετών στο 8,7% (από 4,2%).

Ιστορίες από την κρύπτη των πενταμήνων

Όσοι σφοι αναγνώστες είχαν διαβάσει παλιότερα αυτό το ασφαλίτικο σχόλιο, θα έχουν καταλάβει με τι ακριβώς ασχολείται τον τελευταίο καιρό η κε του μπλοκ στο μη ελεύθερο χρόνο της. Ο εν λόγω ασφαλίτης υπονοούσε πως βρήκα αυτή τη δουλειά μέσω του κόμματος, το οποίο φροντίζει για τα «κόκκινα παιδιά» κι όσους λιβανίζουν τη γραμμή της ηγεσίας. Με το ίδιο σκεπτικό βέβαια, βάση των προσλήψεων που έγιναν, πρέπει να υποθέσουμε ότι είχαν τη δύναμη να τακτοποιήσουν τους δικούς τους και το ναρ, το σεκ, το πίσω μ-λ κι η οκδε σκέτο. Εκτός κι αν τους βόλεψε κι αυτούς το κόμμα στα πλαίσια της αριστερίστικης στροφής της ηγεσίας, μπούρου-μπούρου..

Η δεύτερη αυθόρμητη σκέψη είναι πως αν κάποιος είχε πραγματικά βύσμα, θα είχε φροντίσει να χωθεί κάπου αλλού κι όχι στα πεντάμηνα. Εκτός κι αν δεν είχε πολύ γερό βύσμα, θα μου πεις· όπως ακριβώς στο στρατό –κι αυτός δεν είναι ο τελευταίος χακί συνειρμός του κειμένου. Το πιο τραγικό ωστόσο δεν είναι η ύπαρξη βυσμάτων –που ούτως ή άλλως κατοχυρώνονται κι ημιεπίσημα στην επόμενη φουρνιά προγραμμάτων, με την προσθήκη ενός σταδίου προσωπικής συνέντευξης για την επιλογή των επιτυχόντων. Το πιο τραγικό είναι η σημερινή κατάσταση, που θα οδηγούσε κάποιους να φιλήσουν κατουρημένες ποδιές, ακόμα και για τέτοιες κωλοδουλειές των 600 ευρώ. Και να φανταστείς ότι εμείς είμαστε και προνομιούχοι, γιατί από την επόμενη προκήρυξη οι όροι των προγραμμάτων χειροτερεύουν. Εξάλλου μιλάμε για ανέργους, όπως είχε πει κι ο στουρνάρας. Όχι για κανονικούς ανθρώπους..

Στα πεντάμηνα προγράμματα κοινωφελούς χαρακτήρα, όπως είναι το πλήρες όνομά τους, νιώθεις οτιδήποτε άλλο εκτός από κοινωφελής (για το κοινό καλό) και γενικώς ωφέλιμος. Και θυμάσαι συνειρμικά τις ιστορίες από το στρατό, με την εξής διαφορά: εκεί που τελειώνει η έννοια της οργάνωσης, αρχίζει το ελληνικό δημόσιο. Κι άντε μετά να παλέψεις με τη στρατηγική σου, όπως λένε οι θέσεις, και να εξηγήσεις στο συνάδελφο, που πιστεύει ακράδαντα ότι το κράτος είναι μπουρδέλο –και το επιβεβαιώνει πανηγυρικά από την εμπειρία του- πως αυτό το μπουρδέλο είναι όργανο ταξικής κυριαρχίας, με πολύ συγκεκριμένο ρόλο και περιεχόμενο. Πώς να του το πεις εκλαϊκευτικά να το καταλάβει; Ότι πρέπει να οργανωθούμε, για να μην τον παίρνουμε συνέχεια εμείς και να γυρίσει ο τροχός, για να πηδήξει ο φτωχός; Ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να γίνουμε οι τσατσάδες που ελέγχουν το κράτος, μέχρι να ωριμάσουν πλήρως οι συνθήκες για τον ελεύθερο έρωτα, όπου δε θα υπάρχει πια ανάγκη για κανένα μπουρδέλο;

Ο εργασιακός μεσαίωνας που ετοιμάζουν για την Ευρώπη

Πρόσφατα εγκρίθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο ένα ψήφισμα, το λεγόμενο ψήφισμα Σέρκας, από το όνομα του Ισπανού σοσιαλιστή ευρωβουλευτή που το εισηγήθηκε, το οποίο περιέχει συστάσεις προς την Επιτροπή σχετικά με την ενημέρωση και τη διαβούλευση με τους εργαζομένους, την πρόβλεψη και τη διαχείριση των αναδιαρθρώσεων (2012/2061(INI)). Το ψήφισμα αυτό, που είχε ευρύτατη υποστήριξη από τις διάφορες πολιτικές ομάδες του ΕΚ (και όλους τους Έλληνες ευρωβουλευτές, εκτός από εκείνους της αριστεράς), προσπαθεί να βάλει νέους όρους αντιμετώπισης στο ήδη οξύ πρόβλημα των απολύσεων και της ανεργίας, το οποίο αναμένεται να οξυνθεί ακόμα περισσότερο στις χώρες της ΕΕ.
Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος είναι εδώ:
http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=TA&reference=P7-TA-2013-0005&language=EL&ring=A7-2012-0390
Ας επιχειρήσουμε μια σύντομη παρουσίαση και κριτική. Το ΕΚ με το ψήφισμά του αποδέχεται ως δεδομένα ότι:

• η αναδιάρθρωση δεν αποτελεί νέο φαινόμενο αλλά μια πρακτική που ακολουθείται όλο και πιο συχνά λόγω των οικονομικών προκλήσεων και λαμβάνοντας υπόψη ότι, τα τελευταία έτη, έχει κερδίσει μεγαλύτερο έδαφος, έχει λάβει διάφορες μορφές, παρουσιάζει έξαρση σε ορισμένους τομείς ενώ χρησιμοποιείται και σε νέους τομείς, με απρόβλεπτες επιπτώσεις στον οικονομικό και κοινωνικό ιστό των κρατών μελών·

Το ψήφισμα αποδίδει το φαινόμενο αυτό, το οποίο αντιμετωπίζει περίπου ως αναπόφευκτο φυσικό φαινόμενο στην  παγκόσμια οικονομική κρίση που άρχισε το 2008 και χωρίς  να προσδιορίσει τα αίτια της κρίσης, ώστε να προσπαθήσει κανείς με τις αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις να θεραπεύσει αιτιολογικά το φαινόμενο της μαζικής ανεργίας (γιατί περί αυτού πρόκειται), έρχεται να διαπιστώσει ότι αυτή η (ούτως ή άλλως αναπόφευκτη) κρίση, επιβάλλει στις εταιρίες και στους εργαζομένους τους να προβούν στις αναγκαίες αλλαγές προκειμένου να προστατευτούν η ανταγωνιστικότητα και οι θέσεις εργασίας.
Εξαρχής λοιπόν προσδιορίζει ότι το βάρος των αλλαγών θα το επωμισθούν οι εργαζόμενοι, προσθέτοντας στο σημείο αυτό, για παρηγορητικούς λόγους (προς τους εργαζόμενους και προς την υγιή επιχειρηματικότητα) και τις εταιρείες. 

Κοινωνικός Καιάδας

ΠΗΓΗ: Κοntra News

Η χτεσινή μέρα είχε δυο ειδήσεις. Η πρώτη αφορούσε την πορεία της ανεργίας. Σύμφωνα με την Ερευνα Εργατικού Δυναμικού της ΕλΣτατ, το Μάη οι άνεργοι έφτασαν τους 1.147.372 και το ποσοστό ανεργίας το 23,1%, έναντι 836.331 ανέργων και ποσοστού 16,8% που ήταν το Μάη του 2011.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι η ΕλΣτατ (και γενικά οι ευρωπαϊκές στατιστικές υπηρεσίες) χρησιμοποιούν ένα μοντέλο που υποεκτιμά την ανεργία, δεδομένου ότι αρκεί μια ώρα έστω εργασίας για να θεωρηθεί κάποιος εργαζόμενος και όχι άνεργος! Η πραγματική ανεργία, επομένως, είναι σημαντικά ψηλότερηαπό το 23,1%. Σημασία, όμως, εν προκειμένω έχουν οι συγκρίσεις και όχι οι απόλυτοι αριθμοί. Οι συγκρίσεις, λοιπόν, δείχνουν πως η ανεργία συνεχώς αυξάνεται.

Σε σχέση με το Μάη του 2011 η ανεργία αυξήθηκε κατά 37,2% (!), ενώ σε σχέση με τον αμέσως προηγούμενο μήνα, τον Απρίλη του 2012, οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 34.141 (αύξηση ανέργων κατά 3,1% μέσα σ’ ένα μήνα!). Από το Μάη του 2008 που οι άνεργοι της ΕλΣτατ ήταν 359.034, φτάσαμε τους 1.147.372 ανέργους. Δηλαδή, μέσα σε μια τετραετία ο αριθμός των ανέργων υπερτριπλασιάστηκε!

Μία στις τέσσερις γυναίκες (26,8%) καταγράφεται από την ΕλΣτατ ως άνεργη, ενώ πλέον καταγράφεται ως άνεργος και ένας στους πέντε άνδρες (20,3%). Οσο για τους νέους… Το εφιαλτικό 54,9% έχει φτάσει η ανεργία της ΕλΣτατ στους νέους ηλικίας 15-24 ετών, το 31,6% στους νέους 25-34 ετών, ενώ στην ηλικία 35-44 έφτασε το 19,4%.

Κι όμως, έχοντας υποστεί ένα είδος κοινωνικού μυθριδατισμού, αντιμετωπίζουμε αυτές τις ανακοινώσεις σαν ρουτίνα. Λίγο-πολύ δεν αποτελούν είδηση. Οπως θα ‘γραφε ο Βάρναλης, «δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμ’ ίσως κάποιο θάμα».