Αντιρατσιστική» εθνική λογοκρισία

Η μάχη της Κρήτης, σε πίνακα ντόπιου λαϊκού ζωγράφου. Ο Ρίχτερ την περιλαμβάνει, μαζί με κάμποσες ακόμη ομοειδείς, στο βιβλίο του

Συντάκτης: 

Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρρά

Οταν το περασμένο καλοκαίρι ερχόταν για ψήφιση στη Βουλή το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο της κυβέρνησης Σαμαρά (νυν Ν.4285), από τις στήλες τούτης εδώ της εφημερίδας είχαμε προειδοποιήσει (26.8.2014) ότι το περιβόητο άρθρο 2, με το οποίο ποινικοποιείται η «δημόσια επιδοκιμασία ή άρνηση εγκλημάτων» πολέμου και γενοκτονιών, είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει λογοκριτικά για την ιστορική έρευνα στη χώρα μας. Στο ίδιο μήκος κύματος, 139 ιστορικοί απηύθυναν μέσω της «Εφ.Συν.» έκκληση προς την κυβέρνηση να αποσύρει το επίμαχο άρθρο (2.9.2014). Τελικά, το τελευταίο ψηφίστηκε από τους βουλευτές της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ – με μόνη τιμητική εξαίρεση, στην τελευταία περίπτωση, τη Μαρία Ρεπούση.

Αντιμέτωποι μ’ αυτές τις προειδοποιήσεις, οι αρμόδιοι παρείχαν τότε αφειδώς διαβεβαιώσεις πως η επίμαχη διάταξη ουδέποτε πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για την περιστολή του έργου των ιστορικών. «Σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκεται η απαγόρευση ή ιδεολογική χειραγώγηση της επιστημονικής έρευνας», ισχυριζόταν π.χ. η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, απόσπασμα που ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου επανέλαβε αυτολεξεί κατά την αγόρευσή του πριν από την ψηφοφορία (Πρακτικά Βουλής, σ.2.605-6). Επιφυλακτικότερη, η επιστημονική υπηρεσία της Βουλής στη δική της έκθεση (1.9.2014) έκρινε πάντως ότι «θα ήταν σκόπιμο, ελλείψει ειδικής ρύθμισης στην ελληνική νομοθεσία και προς διευκόλυνση της εφαρμογής της προτεινόμενης διάταξης, να εισαχθεί ειδικός λόγος άρσης του αδίκου της περιγραφόμενης συμπεριφοράς» στην περίπτωση της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας. Δυστυχώς, η πρότασή της δεν εισακούστηκε.

Φάκελος: Το βρώμικο κύκλωμα των Απαλλαγών Στράτευσης πλουσίων και καλλιτεχνών!

Η αστική δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή. Είναι ταξική όπως η κυβέρνηση και η πολιτική της, τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που στηρίζει και πριμοδοτεί. Αυτό αποκαλύπτει για μια ακόμη φορά η δημοσιογραφική έρευνα και πιο συγκεκριμένα το άρθρο του Βασίλη Ευθυμίου με τίτλο «ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΗ… ΠΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ» που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 57 του περιοδικού HOTDOC. Ουσιαστικά το περιοδικό αποκαλύπτει ότι οι δύο πολιτικοί αρχηγοί που εξαγόρασαν την στρατιωτική τους θητεία, καλύπτουν πολιτικά τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαρ.Αθανασίου (και επιστρατεύσεων των εργατικών αγώνων, απαγόρευσης του συνδικαλισμού και δημιουργού των Λευκών Κελιών-εξόντωσης των πολιτικών διαφωνούντων), που με την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας (και των Μνημονίων) δίνει χάρη στον Αλέξανδρο Μάρκου Κακλαμάνη.

Ο Κον Μπεντίτ, οι εξοπλισμοί και τα λάθη των πρασίνων στην Ελλάδα

Αξίζει  να  διαβάσει  κανείς τα σχόλια  που συνοδεύουν  το  αρθρο.

Του Μιχάλη Μιχελή

Σε ό,τι αφορά το σκάνδαλο των υποβρυχίων, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ανέφερε ότι:

«Είναι μεγάλο σκάνδαλο η πώληση πανάκριβων γερμανικών οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα που συνέβαλαν στη γιγάντωση του ελληνικού χρέους. Η γερμανική κυβέρνηση όχι μόνο δεν εμπόδισε αλλά αντίθετα, προώθησε αυτή την καταστροφική για την ελληνική οικονομία πώληση».

Αναφερόμενος στην τρόικα, τόνισε ότι: «η Ελλάδα είναι θύμα της πολιτικής της τρόικας αλλά και του εαυτού της, θύμα μιας τριαντάχρονης πελατειακής πολιτικής. Θα ήθελα επιτέλους να ακούσω μια φορά από τον Τσίπρα ποια ήταν τα λάθη της Αριστεράς στην Ελλάδα, από τον Σαμαρά ποια ήταν τα λάθη της Δεξιάς και το ίδιο από το ΠΑΣΟΚ και τους Πράσινους».

Επιπλέον, ο Κον Μπεντίτ, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της κατάργησης της τρόικας καθώς όπως επισημαίνει: «πρόκειται για όργανο που δεν ελέγχεται δημοκρατικά. Και αυτό επειδή ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπόκεινται σε δημοκρατικό έλεγχο».

Πηγή: το ΒΗΜΑ

Μου κάνει εντύπωση, πως ένας σκεπτόμενος πολιτικά όπως ο Κον Μπεντίτ, καταλήγει σε πολύ επιφανειακά ερωτήματα, αποφεύγοντας να θίξει το βαθύ πρόβλημα της Ελλάδας, που δεν είναι  μόνο συναρτώμενο με τις εθνικιστικές της παραμέτρους, αλλά και με την βασική υπόσταση της «παγίδας-φυλακής», που μας έχουν οδηγήσει οι Ευρωπαίοι κι εγχώριοι σωτήρες μας.

Όσοι υποτίθεται ότι παράγουμε πολιτικό διάλογο, όσοι προσπαθούμε να βοηθήσουμε τους συνομιλητές μας να δουν ένα θέμα, να διαμορφώσουν μια πολιτική «beyond» (πέρα από τα τετριμμένα νοήματα), έχουμε επικεντρωθεί στο ζήτημα των εξοπλισμών, στη βάση των επιφανειακών καταγγελιών. «Ως γενικά κακό», ως «διαφθορά των πολιτικών», «ως εθνικιστική υστερία», ως «καταγγελία εξόδων, προϊόν ενός αντιλαϊκού προϋπολογισμού», ως «αντιοικολογική πράξη, που δημιουργεί πλήθος  προβλημάτων» κλπ.

• Δηλαδή αν δεν είχαμε τους κάθε είδους «Τσοχατζόπουλους», μπορεί η πολιτική των εξοπλισμών, να ήταν διαυγέστερη;
• Αν ακούγαμε τις προτροπές του Κον Μπεντίτ, για την συμφέρουσα ελληνοτουρκική φιλία, θα είχαμε μηδενίσει τα εξοπλιστικά μας προγράμματα;
• Αν οι Πράσινοι συγκυβερνούσαν (όπως κάποτε στη Γερμανία), θα κλείναμε τη στρόφιγγα των εξοπλισμών; Θα υποκλινόμασταν (σαν τους «ειρηνιστές» Γερμανούς Πράσινους), στο fair play  των οικολογικών μας αξιών;

Μήπως δηλαδή το πρόβλημα είναι βαθύτερο (που δυστυχώς ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχει συνειδητοποιήσει), ψαρεύοντας επιδερμικές ψήφους από τη συντήρηση;

• Βεβαίως και ο Τρεμόπουλος καλά έκανε και κατήγγειλε τα λεφτά που πλήρωσε ο ελληνικός λαός για τον εξοπλισμό του.
• Βεβαίως και το χρέος μας, κατά ένα μεγάλο μέρος του, προέρχεται από τους εξοπλισμούς.
• Βεβαίως και ο κάθε Τσοχατζόπουλος, εκμεταλλεύτηκε τη θέση ισχύος του.
• Βεβαίως και οι Γερμανοί- Γάλλοι κέρδισαν πολλά, πουλώντας μας όπλα.

Όμως πίσω απ’ αυτό το έργο, υπάρχει και σκηνοθέτης, που κάνει τον χαζό ο Κον Μπεντίτ να μην τον μνημονεύει.

Κι αυτός ο ανώνυμος σκιώδης «επώνυμος», έχει την ονομασία «λόμπι πολεμικής βιομηχανίας», με το ΝΑΤΟ να τη σιγοντάρει (ως αρμόδιος διαφημιστικός προαγωγός) και τις εθνικές κυβερνήσεις να κάνουν τα «βαποράκια», πουλώντας εθνικά διλήμματα του τύπου: «βούτυρο ή κανόνια»;