Αντεπανάσταση και μύθοι περί ξένων σχεδιασμών

Sameh Naguib* | μετάφραση Πάνος Πέτρου | 04.09.2013

Οι αντεπαναστάσεις και τα στρατιωτικά πραξικοπήματα πάντοτε έπαιζαν το χαρτί της «ξένης συνωμοσίας» για να δημιουργήσουν δυσπιστία και να στιγματίσουν οποιονδήποτε τους εναντιώνεται ως προδότη. Η ξένη απειλή δημιουργεί μια κατάσταση εθνικής υστερίας που το καθεστώς εκμεταλλεύεται για να καλύψει τα εγκλήματά του και να δικαιολογήσει την καταστολή.

Δεν είναι τυ­χαίο ότι οι φωνές των αν­θρώ­πων της επο­χής Μου­μπά­ρακ, μέσα κι έξω από την κυ­βέρ­νη­ση –οι οποί­ες σε αυτήν την φάση δεί­χνουν στο σύ­νο­λό τους να παίρ­νουν εντο­λές κα­τευ­θεί­αν από τις υπη­ρε­σί­ες ασφα­λεί­ας- ρη­το­ρεύ­ουν μέ­ρα-νύ­χτα για την «τρο­μο­κρα­τία της Αδελ­φό­τη­τας» και την Αμε­ρι­κα­νι­κή/Σιω­νι­στι­κή υπο­στή­ρι­ξή της. Συ­νε­πώς, κάθε δή­λω­ση από ΗΠΑ/ΕΕ όσον αφορά το πρα­ξι­κό­πη­μα ή τις σφα­γές που ακο­λού­θη­σαν θε­ω­ρεί­ται ανα­πό­σπα­στο μέρος αυτού του σα­τα­νι­κού σχε­δί­ου να πα­λι­νορ­θω­θεί η Αδελ­φό­τη­τα και να επι­τε­θεί στην Αί­γυ­πτο και την ασφά­λειά της. 
Αυτοί που ενα­ντιώ­νο­νται στην στρα­τιω­τι­κή εξου­σία δεν κα­τη­γο­ρού­νται μόνο ότι υπο­στη­ρί­ζουν τους «τρο­μο­κρά­τες Αδελ­φούς» και την Αδελ­φό­τη­τα. Θε­ω­ρού­νται προ­δό­τες που στη­ρί­ξουν το ξένο σχέ­διο να γο­να­τί­σουν την Αί­γυ­πτο. Όλοι όσοι δια­δη­λώ­νουν για τη δη­μο­κρα­τία, όλοι όσοι αμ­φι­σβη­τούν την πο­λι­τι­κή του στρα­τού και όλοι όσοι συμ­με­τέ­χουν σε απερ­γί­ες και κα­τα­λή­ψεις θε­ω­ρού­νται εχθροί και πρά­κτο­ρες του Σιω­νι­στι­κού-Αμε­ρι­κά­νι­κου σχε­δί­ου. Όλοι όσοι ασκούν κρι­τι­κή στον Σίσι ή θε­ω­ρούν τα πρό­σφα­τα γε­γο­νό­τα στην Αί­γυ­πτο ένα αντε­πα­να­στα­τι­κό, αι­μα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα που στο­χεύ­ει να πα­λι­νορ­θώ­σει την Αί­γυ­πτο του Μου­μπά­ρακ δεν είναι μόνο «τρο­μο­κρά­τες της Αδελ­φό­τη­τας» αλλά πρέ­πει να κα­τα­δι­κα­στούν για εσχά­τη προ­δο­σία.
Από τον Μου­μπά­ρακ στον Σίσι

ΜΠΡΕΧΤ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ

1981: Ο αντισυνταγματάρχης Antonio Tejero Molina, μετά από την εισβολή της Guardia Civi στην Αίθουσα Συνελεύσεων του Ισπανικού Κοινοβουλίου, διατάζει όλους τους βουλευτές να μείνουν καθιστοί και να παραμείνουν ήσυχοι. Το πραξικόπημα τελικά απέτυχε.

Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
χρειάζεται οδηγό

Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
χρειάζεται πιλότο                           Μ.ΜΠΡΕΧΤ

1982: Ο πόλεμος στο Λίβανο: Το αποτέλεσμα από τη σφαγή των Παλαιστινίων από τους Χριστιανούς Φαλαγγίτες στα στρατόπεδα προσφύγων στη Σάμπρα και Σατίλα .

1987: Ο γιος της ήταν ένας από τους χιλιάδες διαδηλωτές που συνελήφθησαν, επειδή διαμαρτυρήθηκαν ότι υπήρξε νοθεία στις εκλογές.

Ξεχάστε το ποδόσφαιρο που ξέρατε

Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Το μεθεπόμενο θα είναι ακριβώς όπως το εικονογράφησε εδώ και πολλά χρόνια ο Enki Bilal: Χωρίς θεατές, με παίχτες – μονομάχους, σχεδόν ρομπότ με σωματικές τιμωρίες για τα λάθη στο παιχνίδι  και funs μόνο για τα στοιχήματα και τις τηλεοπτικές μεταδόσεις. Το ποδόσφαιρο θα προσαρμοστεί στο μέλλον του κόσμου που έρχεται.

Του Stefan Szymanski*

Τι αλλάζει στο δημοφιλέστερο άθλημα στην Ευρώπη, καθώς ετοιμάζεται να υιοθετήσει από την επόμενη σεζόν το αμερικάνικο «κλειστό» αθλητικό μοντέλο. Οι νέοι οικονομικοί κανόνες που θέτει σε ισχύ η Uefa με το Financial Fair Play.

Αυτή θα είναι η τελευταία χρονιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με τη μορφή που το ξέραμε. Το «ανοιχτό» μοντέλο, με το οποίο λειτουργούσε το άθλημα εδώ και χρόνια, φτάνει στο τέλος του και θα μετατραπεί γρήγορα σε ένα «κλειστό» αμερικάνικου τύπου μοντέλο.
Αυτό συνοψίζεται στο Financial Fair Play (FFP), το νέο κανονιστικό πλαίσιο που υιοθετήθηκε από την Uefa -την ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου- και το οποίο θα «δαγκώνει» από τον επόμενο χρόνο. Εκτός από το να μετράνε πόσα γκολ σκόραραν ή δέχτηκαν οι ομάδες τους, οι οπαδοί θα πρέπει να μάθουν πολύπλοκους κανόνες σχετικά με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και την αδειοδότηση των ομάδων, για να καταλάβουν ποιοι θα είναι οι αντίπαλοί τους. Η αθλητική αξία δεν θα είναι πια το μόνο κριτήριο για την επιτυχία.
Αυτή θα είναι μια μεγάλη αλλαγή για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, καθοριστική πτυχή του οποίου ήταν για πολύ καιρό η αντίληψη ότι οποιοσδήποτε, οπουδήποτε μπορεί να δημιουργήσει μια ομάδα και μέσω του πυραμιδικού συστήματος ανόδου και υποβιβασμών μπορεί να παίξει στο Champions League. Όχι ότι αυτό είναι πολύ πιθανό, αλλά υπάρχει και θα μπορούσε να συμβεί. Από τις 104 ομάδες που έπαιξαν στα τέσσερα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα την περίοδο 2001-2010, μόνο 26 έμειναν στην ίδια κατηγορία για όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Ο ίδιος αριθμός κατάφερε να αγωνιστεί σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες και δυο ομάδες πέτυχαν να παίξουν και στις τέσσερις.
Όμως αυτό το «ανοιχτό» σύστημα δημιούργησε οικονομικό χάος. Η τελευταία φορά που κάποιος ισχυρίστηκε ότι τα οικονομικά του αγγλικού ποδοσφαίρου ήταν υγιή ήταν το 1950, όταν οι παίκτες αμείβονταν με 20 λίρες την εβδομάδα και λιγότερος από τον μισό πληθυσμό είχε τηλεόραση. Το ίδιο ισχύει και σε όλη την Ευρώπη, όπου πολλοί σύλλογοι μπήκαν σε έναν κύκλο όπου δαπανούσαν τεράστια ποσά, απολάμβαναν προσωρινή επιτυχία που ακολουθούνταν από οικονομική καταστροφή, μείωση των εξόδων, συχνές αλλαγές ιδιοκτησιακού καθεστώτος και εισροή νέων χρημάτων.