Η Ολλανδία σε νευρική κρίση!

Μιχάλης Μιχελής
Ποιος το περίμενε; Δηλαδή μέσα στην πιο ευκατάστατη πόλη της Ολλανδίας, εκεί που κατοικοεδρεύουν τ’ ανάκτορα, το Κοινοβούλιο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να βρίσκεται μια γειτονιά, η περιβόητη Σιλντερσβάικ (Schilderswijk), που έχει αναθρέψει και προωθήσει αρκετούς νέους, που στελεχώνουν την περιβόητη ισλαμική οργάνωση ISIS;
Στην Ολλανδία της πολυπολιτισμικότητας, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις πολιτικής υστερίας. Και τώρα τι κάνουμε; Ποιος αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, αναρωτιούνται οι αρθρογράφοι των συντηρητικών εφημερίδων, παρουσιάζοντας άρθρα επί άρθρων και βίντεο, που δείχνουν τη σχιζοφρένεια που έχει φτάσει στα όρια του παροξυσμού; Από την μία το ακροδεξιό κόμμα PVV του Βίλντερς να ζητάει να κηρυχθεί η συγκεκριμένη περιοχή της Χάγης, σε κατάσταση εκτάκτων μέτρων  και από την άλλη σε καθημερινή βάση, να συνεχίζονται με κάθε τρόπο οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις, υποστήριξης του ισλαμικού χαλιφάτου στο Ιράκ.

μετανάστευση, μετανάστες και ο επαναστατικός προλεταριακός αγώνας

Αφορμή για να ξαναπιάσω το ακανθώδες θέμα της μετανάστευσης στάθηκαν οι δολοφονίες των μεταναστών τόσο στην Λαμπεντούζα της Ιταλίας, όσο και στην δική μας Λευκάδα. Δολοφονίες που ηθικός αυτουργός είναι  η «Ευρώπη- φρούριο», με την πολιτική των «κλειστών συνόρων» για τους ανθρώπους, μα και  με την πολιτική των  «ανοικτών συνόρων» για τους ανθρώπους-εμπορεύματα, όπως και τα αγαθά- εμπορεύματα και την συσσωρευμένη νεκρή εργασία ως κεφάλαιο. Στο παρελθόν με πολεμικό ύφος έχω ενασχοληθεί με το θέμα(http://argiros.net/?p=2337) και δεν έχω αλλάξει ριζικά θέση, απεναντίας έχω πειστεί ακόμη περισσότερο για την ορθότητα της άποψης μου. Μια ενδιαφέρουσα αντίστοιχη συζήτηση έγινε και στο https://www.facebook.com/dargiros/posts/10152008894164106?comment_id=28363904&offset=0&total_comments=34&notif_t=feed_comment
Δεν θα ασχοληθώ με την στάση και την θέση της παρακμάζουσας καπιταλιστικής ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας που τόσο με την μορφή των εταιριών- κρατών, των  ανολοκλήρωτων ολοκληρώσεων ή των εθνικών κρατών κτίζουν παντού τείχη ανάμεσα στο τεράστιο πλούτο και την απερίγραπτη φτώχεια, διαμορφώνοντας πολλαπλούς κόσμους διευρυμένης φτώχειας ακόμη και μέσα στις καπιταλιστικές μητροπόλεις. Την ίδια στιγμή εξαπολύουν ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ακόμη και με την μορφή αστυνομικών επιχειρήσεων, ανά τον κόσμο, για να ελέγξουν τις ροές ενεργείας και φυσικών πόρων. Με αποτέλεσμα να αυξάνονται με δραματικούς ρυθμούς τα μεταναστευτικά ρεύματα προς τις μητροπόλεις του καπιταλισμού.
Θα μιλήσω για την στάση της αριστεράς απέναντι στο ζήτημα και για την στάση που κρατάει για την έννοια της μετανάστευσης. Η συντριπτική πλειοψηφία της αριστεράς καταδικάζει την μετανάστευση, υπερασπίζοντας τα  δικαιώματα των μεταναστών. Πρόκειται για μια χαμηλότατου επιπέδου, χριστιανική φιλανθρωπική αντιμετώπιση, με βάση τον οίκτο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων κινείται και δρα με την αίσθηση ενός αστικού φιλανθρωπισμού.
Κάποιοι άλλοι με ένα «ταξικίστικο» κριτήριο την καταδικάζουν  με το επιχείρημα να έμειναν στην πατρίδα τους, να αγωνίζονταν για την καλυτέρευση της ζωής τους.  Λες και αν μαίνεται ο πόλεμος, η φτώχεια, η δίψα  και η πείνα είναι εύκολο να μείνεις να πολεμήσεις.
Κάποιοι άλλοι δε, είτε από μια φιλανθρωπική οπτική, είτε από ένα αστικό κοσμοπολιτισμό την αποδέχονται, μένοντας όμως προσκολλημένοι  στο ορίζοντα της καθολικής καπιταλιστικής ολοκληρωτικής εμπορευματοποίησης.
Αλλά πολύ μακριά- και η μια και η άλλη στάση- από μια οντολογικοποιημένη κομμουνιστική αντίληψη που στηρίζεται στο παγκόσμιο πολιτισμό/κοινότητα των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Όποιος μαγειρεύει ψέματα στον κενωμό τα βρίσκει*

περιοδικό Γαστρονόμος, Μάιος 2013 – εικονογράφηση Μ. Ζαχαριουδάκης

Βιώνουμε καθεστώς γαστρονομικής νιρβάνας όπου ηθικό

 είναι το νόστιμο, και νόμιμο ό,τι είναι στον κατάλογο.

Σειρά περιστατικών και αποκαλύψεων ανέδειξαν ότι, για να φτάσει ένα προϊόν στο ράφι, συχνά συμβαίνουν μικρά ή μεγάλα εγκλήματα. Δεν αποτελούν τον κανόνα, έχουν όμως επίπτωση στην υγεία και κηλιδώνουν τον πολιτισμό μας. Κυρίως μηδενίζουν αιώνες κατακτήσεων, αγώνες κοινωνικούς, μηχανισμούς ελέγχου και ισορροπίες. Κι όμως, ό,τι μας εκπλήσσει σήμερα, ήταν γνωστό από χτες.
Ο Απρίλιος έδειξε με φόντο τις φράουλες το πρόσωπο μιας ομάδας συμπολιτών μας, που λαθροβιεί στο περιθώριο της κοινωνίας. Είναι πρωτομάστορες μιας κατά τόπους ασυντόνιστης μικρομαφίας, που στοιχειώνει τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής επικράτειας.
Οι έννοιες του ηθικά αποδεκτού και του εμπορικά δίκαιου, στέκονται δίπλα στη φρεσκάδα, τη νοστιμιά, τη διατροφική αξία. Το λίγο και πικρό ψωμί που τρώμε στις μέρες μας, το γάλα, το αβγό, το κρέας, το μαριδάκι, η λαχταριστή ντομάτα, όσα χρησιμοποιούμε στη μαγειρική μας, πρέπει να νοστιμίζουν τη ζωή και το πιάτο μας, όχι να μας βαραίνουν τη συνείδηση για τον απλήρωτο ιδρώτα και το αίμα εργαζομένων. Αν εταιρίες και κράτη, προσβάλουν τα καταναλωτικά ήθη και τους κανόνες παραγωγής, αν την τροφή μας ποτίζουν δεξαμενές αδικίας, να το γνωρίζουμε. Η συμπεριφορά μας στα παραγωγικά ζώα, η αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων στις καλλιέργειες, οι πρώτες ύλες, οι ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, η παιδική και η καταναγκαστική εργασία, έχουν πολλαπλασιαστικό γινόμενο που καταγράφεται στο πιάτο μας. Πολύ απλά, ας έχουμε κατά νου ότι μαγειρεύοντας ψέματα, αργά ή γρήγορα θα τα βρούμε στο σερβίρισμα.
Βιώνουμε καθεστώς γαστρονομικής νιρβάνας, ως θύματα και ως θύτες, όπου ηθικό είναι το νόστιμο, και νόμιμο ό,τι είναι στον κατάλογο. Ο γόνος π.χ. έρχεται στο τραπέζι με δικιά μας -ημών των άπληστων καταναλωτών- συνυπευθυνότητα. Αν επιθυμούμε «τίμια κουζίνα», να μάθουμε να επικροτούμε το ηθικό, να επιβραβεύουμε το έντιμο. Να διακρίνουμε την απάτη. Να μη μποϋκοτάρουμε συλλήβδην και άκριτα προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά όσους παραβιάζουν κανόνες. Γιατί το ζήσαμε κι αυτό: είδαμε το άλυτο μυστήριο του διαδικτυανθρώπου, τον facebookενεργό πολίτη, αφορμής κι αιτίας δοθείσης, να ζώνεται τα φυσεκλίκια, να βαρά επί δικαίων και αδίκων. Και κοκκίνισαν οι «τοίχοι» από φράουλες και αίμα.
Έχουμε πανελλαδικά παραδείγματα κακοπερασμένων, κακοταϊσμένων, κακοπληρωμένων μεταναστών. Δεν γέννησαν οι φράουλες τη διαφθορά και την ανηθικότητα. Πολύ περισσότερο δεν τη γέννησε μια περιοχή. Σήμερα είναι η αγροτική παραγωγή, αύριο η αλιεία, η αμπελουργία, η ανθοκομία, η κτηνοτροφία, ο τουρισμός, η βιομηχανία, η οικοδομή, που θα περάσουν τη διαχωριστική γραμμή. Τότε πως θα αντιδράσουμε; Θα μποϋκοτάρουμε και μάλιστα διεθνώς, τη γόπα του Αιγαίου, το Αγιωργίτικο, τα Ρουμελιώτικα τυριά, τα νεόδμητα ελληνικά σπίτια; Είμαστε έτοιμοι να μποϋκοτάρουμε και τον τουρισμό μιας περιοχής για τις αμαρτίες ενός εργοδότη; Μυρμηγκιές αθόρυβων, υπάκουων συνανθρώπων μας, νύχτα μέρα φροντίζουν να περνάμε καλά στις διακοπές. Οι ίδιοι είναι που εργάζονται για να έχουμε στο χωράφι, στο καΐκι, στο ράφι, στην κουζίνα, την πρώτη ύλη της μαγειρικής μας. Ας τους προστατέψουμε λοιπόν με τις επιλογές μας.

*Λαϊκή παροιμία. (κενωμός = σερβίρισμα, η κένωση, το άδειασμα της κατσαρόλας) βλ. και «που μαγειρεύει ψέματα, κενώνει δείπν’ ανέμων»

Το κείμενο «Όποιος μαγειρεύει ψέματα στον κενωμό τα βρίσκει»

του Δημήτρη Ρουσουνέλου, δημοσιεύτηκε στο τεύχος Μαΐου 2013

του περιοδικού “Γαστρονόμος”