Κατά του σταλινισμού, σε κάθε του μορφή, του Δημήτρη Μπελαντή

(Σειρά: Κριτική στα κομμουνιστικά ρεύματα – αριθμός 1, Οκτώβριος 2015)
Εισαγωγή
Το παρόν κείμενο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας συνολικότερης προσπάθειας του γράφοντος να παρουσιάσει κριτικά τα βασικά ρεύματα του κομμουνιστικού κινήματος στον 20ο και τον 21ο αιώνα, του τμήματος δηλαδή της Αριστεράς, το οποίο αναφέρθηκε πρακτικά ή και μόνο ρητορικά  στην ανατροπή του καπιταλισμού και στον μαρξισμό. Δεν συμπεριλαμβάνεται η κλασική  σοσιαλδημοκρατία, λόγω της σαφούς ρήξης της μετά το 1945 με τον μαρξισμό, αν και θα γίνουν ορισμένες αναφορές στα αριστερά σοσιαλιστικά ρεύματα που ως αργά κράτησαν μια σχέση με τον μαρξισμό (π.χ. Σ.Κ. Γαλλίας).

Ο Κώστας Γουρνάς για την Αναρχία, τo Σύριζα και τη «δουλειά του μερμηγκιού»

Ο Κώστας Γουρνάς μιλάει στο Hit & Run για την Αναρχία, τo Σύριζα και τη «δουλειά του μερμηγκιού»

Πριν λίγους μήνες, ο κρατούμενος για τη συμμετοχή του στον Επαναστατικό Αγώνα Κώστας Γουρνάς * δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Το στρατηγικό αδιέξοδο της κυβέρνησης της Αριστεράς και η μεγάλη ευκαιρία της Αναρχίας (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).

Το κείμενό του, ήταν η αφορμή να του ζητήσω αυτή τη συνέντευξη, καθώς εκτός από την αναλυτική κριτική του στην πολιτική επικαιρότητα, έθετε και κάποια άλλα ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα/ερωτήματα, καίρια και ουσιαστικά.
Γι αυτό το λόγο, οι ερωτήσεις που στάλθηκαν στον Κώστα Γουρνά έχουν άμεση σχέση με το αρχικό κείμενο σε μια προσπάθεια να αναπτυχθούν περισσότερο οι σκέψεις του γύρω από το ζήτημα του αναρχικού κινήματος και του ρόλου που μπορεί να παίξει στον τόπο μας σε αυτή την κρίσιμη  περίοδο.

*Ο Κώστας Γουρνάς έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στην πρώτη περίοδο δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και εκτίει ποινή φυλάκισης 25 ετών.

Rojava, η αναρχική Γη : Οι Κούρδοι μας παραδίδουν μαθήματα άμεσης δημοκρατίας

Τη διαφορά την κάνουν οι γυναίκες του Κομπάνι και του Κουρδιστάν!

Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Και στήνουν μια ελεύθερη, υπέροχη κοινωνία που μας παραδειγματίζει

Χρήστος Δεμέτης

Αύγουστος του 2014, οι Κούρδοι ξεκινούσαν έναν άνισο και τίμιο αγώνα για την ανεξαρτησία τους. Τη δική τους αλλά και των λαών που ζουν στη γη τους.

«Εμείς, η Προεδρία των τριών καντονιών του Δυτικού Κουρδιστάν -Cizire, Kobane και Efrin, υποσχόμαστε ότι θα υπερασπιστούμε το λαό μας, ανεξάρτητα από το εθνικό ή θρησκευτικό του υπόβαθρο, καθώς και τη δημοκρατική μας Αυτοδιοίκηση, χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουμε τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή μας».

Αποχαιρετώντας την χιμαιρική αναρχία

του Γιώργου Μεριζιώτη

Αποχαιρετώντας την χιμαιρική 1 αναρχία

1. Πολλοί, διαβάζοντας αυτά που θα πω παρακάτω, θα πουν: «μα τι λέει ο άνθρωπος, πριν λίγο καιρό ακόμα και εδώ μέσα, υποστήριζε αλλά, πάει το έχασε. Έπεσε σε θεωρητική και ιδεολογική διαταραχή». Άλλοι θα χαρούν και θα πουν: «εμείς τα λέγαμε», ενώ άλλοι θα πουν: «τι μας διαφέρει τι λέει μια περσόνα, εμείς είμαστε κινηματικοί και ανεξάρτητοι από πρόσωπα». Αυτοί οι τελευταίοι, είναι και οι πιο υποκριτές γιατί όλοι τους, στο βάθος, είναι υποκειμενιστές και περσοναλιστές καλυπτόμενοι πίσω από την κινηματική κουρτίνα ή κουρτίνα της ομάδας. Σύντροφοι που με γνωρίζουν, προσωπικά και θα τσαντιστούν με τον επιθετικό προσδιορισμό που δίνω στην αναρχία, τούς  λέω να τον δουν τουλάχιστον ως ποιητική αδεία. Επίσης, θα πουν: «τι έγινε σύντροφε, τώρα  που μετά από πολλά χρόνια μπήκε το νερό στο αυλάκι και συζητάμε για οργάνωση και πρόγραμμα, εσύ την κάνης»; Το μόνο που μπορώ, είναι να τους πω: καλή επιτυχία.

Για να ξεκινήσω την επιχειρηματολογία μου, χρειάζεται να παραθέσω ένα μικρό βιογραφικό για να ξέρετε κυρίως  οι νεότεροι με  ποιο υποκείμενο έχετε να κάνετε και ποιος είναι αυτός που τα λέει.

Κατάγομαι από μια πολύ φτωχή πολύτεκνη οικογένεια, που λόγω φτώχιας δεν μπόρεσα να σπουδάσω και τελείωσα μόνο το δημοτικό. Την όποια μικρή θεωρητική συγκρότηση, την κατάφερα μετά κόπου και βασάνου, έχοντας όμως  έναν μεγάλο περιορισμό, μην κατέχοντας μια άλλη γλώσσα εκτός από την μητρική μου. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην μπορώ πολλές φορές να αναπτύξω περεταίρω μια θεώρηση μου, αλλά χαίρομαι όταν διαβάζω ζητήματα που έχω σκεφτεί από θεωρητικούς, ξένους ως επί το πλείστον,  διότι εδώ, από θεωρητικής πλευράς, τα πράγματα είναι χάλια.

Περί λαβάρων, αξιών, ιδεών και συμβόλων… (του ΣΥΡΙΖΑ)

Του Γιώργου Μαργαρίτη, καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο ΑΠΘ

Στην εφημερίδα «Αυγή», στα έντυπα που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στον πολιτικό λόγο των στελεχών του, βλέπουμε συχνά να εμφανίζονται και να προβάλλονται συγκεκριμένες πολιτικές, φιλοσοφικές ή οικονομικές θεωρίες και οι αντίστοιχοι θεωρητικοί που τις προώθησαν ή τις εφάρμοσαν. Μερικές από τις θεωρίες και τις πολιτικές που αναφέρονται πιο συχνά ξενίζουν: Η πυκνά επαναλαμβανόμενη επίκληση του «New Deal» ή του «Σχεδίου Μάρσαλ» και μάλιστα ως «υποδειγμάτων» αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το μεν πρώτο είναι η πολιτική που εφάρμοσαν στις ΗΠΑ οι πρόεδροι Χούβερ και ειδικά ο Ρούσβελτ -που έδωσε και το όνομα New Deal στα μέτρα- για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης του 1929. Η πολιτική αυτή έσωσε προφανώς τον αμερικανικό καπιταλισμό, τις τράπεζες σε προτεραιότητα και επέτρεψε τη δημιουργία νέων ισχυρών μονοπωλίων (της «Μπόινγκ» για παράδειγμα). Είναι απόλυτα ψευδές, όμως, ότι οδήγησε εκτός της κρίσης και της φτώχειας τα εκατομμύρια των Αμερικανών εργαζομένων. Στα 1941, όταν οι ΗΠΑ μπήκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το ποσοστό των ανέργων βρισκόταν ακόμα στο 17%! 

Felix Guattari: τι είναι φιλοσοφία;;

Σε αυτή  την συνέντευξη του 1991 ο  Felix Guattari μιλάει για τον πολιτικό παγετώνα ύστερα από την άμπωτη του Μάη του 68 και μέσα από αυτή την οπτική κριτικάρει τον μεταμοντερνισμό. Κατά κάποιον τρόπο ο ίδιος εναλλακτικός και μεταμοντέρνος επικεντρώνεται στα διακυβεύματα εκείνης της εποχής ως οικόσοφος. Αποτιμώντας θετικά τα προηγούμενα επαναστατικά παραδείγματα ως επινοήσεις των μαζών.
Βρισκόμαστε στα 2014 και ο πολιτικός παγετώνας έγινε και οικονομικός κρισιακός παγετώνας. Η αναφορά και η ανοικτή μελέτη φιλοσόφων όπως ο  Γκουαταρί, o Ντελέζ μπορεί και θα συμβάλει σε μια πολύπλευρη ανάγνωση της κρίσης και των διεξόδων της από μια επαναστατική οπτική.
και σίγουρα με βρίσκει σύμφωνο αυτό που διάβασα στο μπλοκ  ταξικές μηχανές  : »

    Άλλωστε νομίζω πως, για να υπάρξει κομμουνισμός, πρέπει με κάποιο τρόπο να συμβεί ένας »γάμος» ορισμένων »μαρξιστικών» και ορισμένων »αναρχικών» κομματιών που ζουν και αναπνέουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Και αν μιλάμε για το »κομμάτι» της αναρχίας, ίσως δεν υπάρχει θεμελιωδέστερο έργο από αυτό των Deleuze-Guattari.

    Noμίζω η ιστορική εποχή μιας παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης την οποία διανύουμε, επιβάλλει μια μετατόπιση του κέντρου βάρους μέσα στο έργο των παραπάνω στοχαστών, με τρόπο που θα τους φέρει πιο κοντά στα μαρξιστικά ενδιαφέροντα, όχι όμως στην κατεύθυνση του Tony Negri, αλλά προς την εγελιανή ρίζα της μαρξιστικής διαλεκτικής.» .

Πηγή

δωρεάν έντεκα βιβλία του Αντόνιο Γκράμσι

Κατεβάστε

εργοστασιακά συμβούλια. – Αντόνιο Γκράμσι 
Σοσιαλισμός και κουλτούρα
Παρελθόν και Παρόν
Οι θέσεις της Λυών
Λογοτεχνία και εθνική ζωή
Κείμενα 
Η ζωή ενός επαναστάτη
Η οργάνωση της κουλτούρας
Για το Μακιαβέλι
Ιστορικός υλισμός – τετράδια της φυλακής
Οι διανοούμενοι
 Πηγή

Η μοναδική αξία χρήσης, που όταν καταναλώνεται παράγει κέρδος, είναι η εργατική δύναμη...Τελεία και παύλα.

«Η εργασία όπως και η γη αποτελούν τις  μοναδικές πηγές πλούτου. Το ίδιο το κεφάλαιο δεν είναι τίποτα άλλο από συσσωρευμένο προϊόν της εργασίας»

 

 «Η μοναδική όμως αξία χρήσης, που όταν καταναλώνεται παράγει κέρδος, είναι η εργατική δύναμη».

Που σημαίνει ότι,  η εργατική δύναμη είναι παραγωγός πλούτου και ποτέ κόστος. Τελεία και παύλα.*

 

 Απορρίπτεται ο ισχυρισμός**

 

«Τα νούμερα των διορισμών που οδήγησαν εν μέρει στην κατάρρευση της οικονομίας έχουν ως εξής: Από το 2004 έως και το 2009 οι επιλεγέντες βάσει διαγωνισμών και διαδικασιών επιλογής προσωπικού που διεξήχθησαν από το ΑΣΕΠ, έφθασαν τους 51.339. Στην κατηγορία αυτήν, το 2007 είναι η χρονιά με τους περισσότερους επιλεγέντες, οι οποίοι έφθασαν τους 17.896 υπαλλήλους» (από το ρεπορτάζ στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ).

κομμουνισμός και κομμουνισμοί

Το βιβλίο κομμουνισμός της Μπίνι Αντάμτσακ από τις εκδόσεις νήσος, είναι μια μικρή σε μέγεθος, αλλά εξαιρετική σε ποιότητα, εργασία. Το βιβλιαράκι της χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο πρώτο μέρος με ένα απλό, αλλά καθόλου απλοϊκό τρόπο, διαπράττεται τις έννοιες του καπιταλισμού και του κομμουνισμού, καλύτερα των κομμουνισμών. Το πρώτο μέρος θυμίζει παραμυθάκι για το πώς δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός και πως επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί ο κομμουνισμός, οι κομμουνισμοί καλύτερα. Στο πρώτο μέρος το κείμενο συνοδεύεται με μια σειρά καλαίσθητα σκίτσα της συγγραφέως. Ενώ στο δεύτερο μέρος με ένα περίτεχνο φιλοσοφικό λόγο, που θέλει ιδιαίτερη προσοχή στο διάβασμα, αναλύοντας το πρώτο μέρος, εξηγεί: Γιατί πρέπει να μιλάμε για κομμουνισμούς και όχι κομμουνισμό, γιατί ο κομμουνισμός πρέπει να αναμετρηθεί με το παρελθόν του και τις σοσιαλιστικές ουτοπίες, επιχειρώντας να συγκροτήσει μια θεωρία της κομμουνιστικής επιθυμίας. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έννοια που μας πάει πέρα από τον κομμουνισμό της ικανοποίησης των αναγκών, συναντώντας κατά μια έννοια τον κομμουνισμό της καθολικής άρσης της αναγκαιότητας. Για την συγγραφέα -που σε αυτή την εργασία μιλάει στο θηλυκό πρόσωπο, εργάτριες, πριγκίπισσες ..κτλ- ο καπιταλισμός πέρα από εξουσία του κεφαλαίου και των καπιταλιστών, είναι η εξουσία των πραγμάτων επί των ανθρώπων, σε συνδυασμό με την εξουσία κάποιων ανθρώπων σε άλλους ανθρώπους. Δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον εξουσιαστικό του χαρακτήρα, με όπλο την θεωρία του νεαρού Λούκατς, περί πραγματοποίησης, στο καταπληκτικό βιβλίο του ιστορία και ταξική συνείδηση. Ο κομμουνισμός και οι κομμουνισμοί είναι τα γιατροσόφια που μας γιατρεύουν τα δεινά που προκαλεί ο καπιταλισμός. Και όπως είναι φυσικό για την γιατρειά του καπιταλισμού εφαρμόστηκαν ποικίλες θεραπείες, για αυτό και κομμουνισμοί. Συχνά σε αντίφαση και σε σύγκρουση ο ένας με τον άλλον. Με αποτέλεσμα οι ποικίλοι ορισμοί του κομμουνισμού να είναι πεδίο έντονης πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Και με θεραπείες που δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, το εναντίον σε πολλές περιπτώσεις θα έλεγα. Πρόκειται για ένα γεγονός που θα πρέπει να αναμετρηθούν μαζί του οι κομμουνιστές και ο κομμουνισμός σήμερα, όπως γραφεί χαρακτηριστικά στο δεύτερο μέρος η συγγραφέας: «Μπορούμε να μιλάμε για τον κομμουνισμό εκκινώντας από την ψευδαίσθηση μιας άμεσης, αμόλυντης και αδιάφορης απέναντι στην ιστορία του Μαρξισμού πρόσβασης σε κάποιο πρωταρχικό μαρξικό κείμενο, να μιλάμε γι΄ αυτόν αγνοώντας την ιστορία και τις γενιές που μας χωρίζουν από το κείμενο του Μαρξ; Μπορεί να λέγεται σήμερα κομμουνίστρια όποια αρνείται από ντροπή να αναλάβει την ευθύνη για την κληρονομία του σταλινισμού και για τα θύματα του; Αλλά στο ερώτημα για την εξασφάλιση απέναντι στους κινδύνους της επανάστασης, η εύκολη υπόσχεση ότι την επόμενη φορά τα πράγματα θα γίνουν πιο δημοκρατικά είναι εξίσου τόσο επιπόλαιη όσο και η δήθεν ριζοσπαστική απάντηση ότι δεν μπορούμε, και μάλιστα ότι δεν επιτρέπεται να κάνουμε δηλώσεις για το πώς θα είναι ο κομμουνισμός.»(σ:82) Ποια είναι όμως η απάντηση που μας δίνει η συγγραφέας; Η συγγραφέας για να μας δώσει μια απάντηση ή καλύτερα για να περιγράψει μια φιλοσοφική γραμμή των απαντήσεων που μπορούν να δοθούν προστρέχει στην κριτική θεωρία και ιδιαίτερα στον Αντόρνο των Minima Moralia. Μιλώντας για μια κομμουνιστική γωνία θέασης από την σκοπιά της λύτρωσης. Μια κομμουνιστική γωνία θέασης που δεν θα αρνείται εικονομαχικό την προοπτική να περιγράψουμε το κομμουνισμό. «Διότι με το να απαγορεύεται να φτιάξουμε μια εικόνα, συμβαίνει ταυτόχρονα κάτι πολύ κακό. Δηλαδή το ότι όσο περισσότερο το δέον μπορεί να διατυπωθεί μόνο ως αρνητικό, τόσο λιγότερο μπορούμε να το φανταστούμε…, αυτή η απαγόρευση συγκεκριμένης αναφοράς στην ουτοπία τείνει να αμαυρώσει την ίδια την ουτοπική συνείδηση και να καταπίνει εκείνο που είναι πράγματι κρίσιμο, δηλαδή την επιθυμία να είναι αλλιώς τα πράγματα.»(σ:81). Για την συγγραφέα έτσι μόνο μπορούμε να επιθυμούμε την επιθυμία να τελειώνουμε μια και καλή με την καπιταλιστική αθλιότητα. Με στόχο οι επόμενες γενιές να βλέπουν τόσο καθαρά τον παραλογισμό και την περιττοί βαρβαρότητα της καπιταλιστικής κοινωνίας, όσο σε εμάς φαίνεται εξωπραγματικό ότι η Γη είναι επίπεδη. Για την συγγραφέα με αφορμή την παγκόσμια κρίση και τις διεθνής εξεγέρσεις το αιώνιο παρόν του καπιταλισμού φτάνει στο τέλος του και είναι ανοικτή η πόρτα για νέες προτάσεις αντικατάστασης του. Αρκεί να επιθυμήσουμε με κομμουνιστικό τρόπο, αρκεί οι κομμουνίστριες, και οι κομμουνιστές λέω εγώ, να απελευθερωθούν από την εξουσία των πραγμάτων και των ανθρώπων. Και με συνειδητό τρόπο όλοι μαζί να αρχίζουν να διαμορφώνουν ένα πιο συνειδητό κόσμο. Και αυτόν τον κομμουνισμό φαίνεται να προκρίνει η συγγραφέας. Προσωπικά θα με βρει σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο το επιθυμώ κομμουνιστικά. Και κατά συνέπεια κτίζω μια κομμουνιστική οντολογία. Του ζω με συνειδητό τρόπο ελεύθερα, δημοκρατικά και μαζί, σε κοινότητες ελεύθερων και συνειδητών- όσο γίνεται – ανθρώπων. Αρνούμενος να τους καταπιέσω ή να με καταπιέσουν. Αν δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας, ας πάνε παραδίπλα να οικοδομήσουν την δική τους κομμουνιστική ουτοπική πραγματικότητα. Ή αν δεν κάνω με κανένα, ας πάω να ασκητέψω. Εξασφαλίζοντας στα 6 δισεκατομμύρια του πλανήτη μας την ικανοποίηση ενός μίνιμουμ αναγκών και επιθυμιών. Τροφή, στέγαση, ένδυση, παιδεία, υγεία, επικοινωνία, διασκέδαση πολιτισμό και ταξίδια. Ο πλούτος που έχει παραχθεί και που θα παραχθεί μπορεί να το κάνει υλική πραγματικότητα και για τα 6 δισεκατομμύρια. Ναι μπορούμε…. Δημήτρης Αργυρός
Πηγή

…η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα!

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: Η «ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ»
Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ
 Η «μάχη του ΣΥΡΙΖΑ» παραμένει ανοιχτή, και είναι μάχη που αφορά όλο το κίνημα και την Αριστερά!
Προ­ε­δρι­κή «πυγμή» που γύ­ρι­σε «μπού­με­ρανγκ», τε­τε­λε­σμέ­να σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, αλλά και ισχυ­ρο­ποί­η­ση της Αρι­στε­ρής Πλατ­φόρ­μας
Το Σάβ­βα­το το από­γευ­μα της πεν­θή­με­ρης δια­δι­κα­σί­ας του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ (Τε­τάρ­τη έως Κυ­ρια­κή, 10-14 Ιου­λί­ου) και ενώ συ­ζη­τιού­νται τα θέ­μα­τα της «αυ­το­διά­λυ­σης» των συ­νι­στω­σών και των λι­στών εκλο­γής στην Κ.Ε., στο βήμα ανε­βαί­νει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας. Μόλις αναγ­γέλ­λε­ται από το προ­ε­δρείο και ση­κώ­νε­ται από την κα­ρέ­κλα του, ξε­σπά­ει θυ­ελ­λώ­δες χει­ρο­κρό­τη­μα πριν καν ανέ­βει στο βήμα και πει ό,τι ήθελε να πει. Στη συ­νέ­χεια, ανε­βαί­νει στο βήμα ο Μα­νό­λης Γλέ­ζος. Σε ση­μεία της ομι­λί­ας του ένα μέρος της «πλα­τεί­ας» τον γιου­χά­ρει και τον προ­πη­λα­κί­ζει λε­κτι­κά! Λίγο αρ­γό­τε­ρα, σε πα­ρέμ­βα­ση του Πα­να­γιώ­τη Λα­φα­ζά­νη, η «πλα­τεία» ξε­σπά­ει σε μα­ζι­κούς προ­πη­λα­κι­σμούς και γιου­χα­ΐ­σμα­τα! Δια­λέ­γου­με αυτά τα στιγ­μιό­τυ­πα όχι απλώς για να με­τα­φέ­ρου­με «κλίμα», αλλά γιατί είναι απο­κα­λυ­πτι­κοί σπα­σμοί σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης: στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχου­με πλέον γεν­ναί­ες δό­σεις σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης, και μά­λι­στα πολύ εκ­φυ­λι­στι­κές της εκ­δο­χές. Τα γιου­χα­ΐ­σμα­τα, οι εκ­δη­λώ­σεις «πο­λι­τι­κού χου­λι­γκα­νι­σμού» της «πλα­τεί­ας» και οι έντο­νες όψεις «προ­σω­πο­λα­τρί­ας» και αυ­το­νό­μη­σης της σχέ­σης «αρ­χη­γού» – «κομ­μα­τι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου» ήταν τα πιο εμ­φα­νή και εύ­γλωτ­τα δείγ­μα­τα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά.
Αν όμως τα τε­τε­λε­σμέ­να στην κα­τεύ­θυν­ση της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης ήταν η μία -και κυ­ρί­αρ­χη- πλευ­ρά, η άλλη πλευ­ρά ήταν ότι ο αρι­στε­ρός συ­σχε­τι­σμός, όπως εκ­φρά­ζε­ται από την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, ενι­σχύ­θη­κε ση­μα­ντι­κά, τόσο στις εκλο­γές για την Κ.Ε. (όπου το πο­σο­στό της ξε­πέ­ρα­σε το 30%, από 25% στις αντί­στοι­χες εκλο­γές στη Συν­διά­σκε­ψη των αρχών Δε­κεμ­βρί­ου 2012) όσο και ου­σια­στι­κά πο­λι­τι­κά. Η «πυγμή» της ηγε­σί­ας, που δια­κιν­δύ­νευ­σε ακόμη και διά­σπα­ση στο όνομα της… ενό­τη­τας και του «κόμ­μα­τος των μελών», γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ: οι θέ­σεις, το κα­τα­στα­τι­κό και οι ορ­γα­νω­τι­κές απο­φά­σεις υπερ­ψη­φί­στη­καν, αλλά αυτό κό­στι­σε βαριά τραύ­μα­τα στην πο­λι­τι­κή δυ­να­μι­κή, τη συ­νο­χή και το συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης για το στρα­τό­πε­δο της προ­ε­δρι­κής πλειο­ψη­φί­ας.
Πέρα από το γε­νι­κό πο­λι­τι­κό «ισο­ζύ­γιο» του συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης ανά­με­σα στην προ­ε­δρι­κή πλειο­ψη­φία και την Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα, στα συ­γκε­κρι­μέ­να επί­δι­κα του συ­νε­δρί­ου ο απο­λο­γι­σμός είναι συ­νο­πτι­κά ο εξής:

Γυναικες στην Πυρα

Γυναίκες στην Πυρά - το κυνήγι μαγισσών στην Ευρώπη,οι περιφράξεις και η ανάδυση τουκαπιταλισμού

Γυναικες στην Πυρα by eagainst

 Η ανώτερη γνώση των μαγισσών εντοπιζόταν στην ικανότητά τους να κάνουν θαύματα, όπως η κρατούσα αντίληψη τις ήθελε. Ωστόσο η μάγισσα ήταν η πιο προηγμένη επιστήμονας, το πιο βαθυστόχαστο πνεύμα εκείνης της εποχής… Καθώς η γνώση ήταν πάντοτε δύναμη, η Εκκλησία φοβόταν τη χρήση της από τις γυναίκες και έστρεψε εναντίον τους τα πλέον θανατηφόρα της όπλα» Matilda Joslyn Gage, 1893[1]

Κατά τη διάρκεια του 16ου και 17ου σε όλη την Ευρώπη και σε κάθε πόλη και χωριό, εκτελούνταν μαζικά γυναίκες ως μάγισσες. Σε κάποιες περιοχές εκτελούνταν σε εβδομαδιαία βάση ένας μικρός αριθμός γυναικών, ενώ σε κάποιες άλλες εκτελούνταν εκατοντάδες σε μια μέρα. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν για δύο αιώνες και επηρέασαν τη ζωή όλων. Έσπειραν το φόβο, κατέστρεψαν κοινωνικά δίκτυα, κατέστειλαν αντιστάσεις και δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν ο πληθυσμός ήταν επαρκώς υποτελής και το αναδυόμενο Κράτος, οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις και η Εκκλησία είχαν χώσει τα νύχια τους στις ζωές και στις ψυχές των ανθρώπων. Η βαθιά σημασία των δικών των μαγισσών αποσιωπήθηκε τόσο στην κυρίαρχη εκδοχή της ιστορίας όσο και στη μαρξιστική και αναρχική ιστοριογραφία και σε καμία από τις σχετικές συζητήσεις δεν έρχονται στο προσκήνιο οι επιπτώσεις των δικών αυτών στις έμφυλες σχέσεις.
Η προσέγγιση που παρουσιάζεται σ’ αυτή την έκδοση είναι ένα μικρό βήμα για την αποκατάσταση της ισορροπίας. Περιέχει μια σύντομη ιστορική αναδρομή και μια περιγραφή των δικών, ακολουθούμενη από μια συζήτηση πάνω σε μερικά από τα αίτια και τις επιπτώσεις τους.

Πέτρος Κροπότκιν Η κατάκτηση του ψωμιού

Και να που ξαναφτάνουμε ως χώρα στο να αγωνιζόμαστε για το επιούσιον, για το ψωμί..όχι δεν το περίμενα..μα έτσι είναι ο καπιταλισμός..Φυσικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτού του πλανήτη η αναζήτηση, η κατάκτηση του ψωμιού παρέμεινε και παραμένει ένας καθημερινός αγώνας…Άρα τι καλύτερο από την μελέτη του ιστορικού έργου του μεγάλου αναρχικού διανοητή και επαναστάτη Πέτρου Κροπότκιν: η κατάκτηση του ψωμιού..καλό διάβασμα!!!!!  

Η κατάτκηση του ψωμιού by Anarchist_Library

Πηγή

Renata Salecl: Ο καπιταλισμός είναι η νεύρωση της ανθρωπότητας

Όλοι δεν πιστεύουμε ότι η ελευθερία είναι ένα αγαθό; Όχι πάντα όμως ,όπως υποστηρίζει η Renata Salecl, φιλόσοφος από τη Σλοβενία. Η ελευθερία να  διαλέγει κανείς  από έναν απεριόριστο αριθμό  επιλογών σταδιοδρομίας ή ακόμα και μάρκα καφέ γίνεται τελικά ένα βάρος. Η σύγχρονη καπιταλιστική μας κοινωνία κυβερνάται από μία  «τυραννία της επιλογής». Επιμέλεια: Αναστασία Τέντε

Spiegel: Κυρία Salecl στην αλυσίδα εστιατορίων Subway πρέπει να πάρουμε κάμποσες αποφάσεις πριν καταλήξουμε στο γεύμα που θα απολαύσουμε. Αυτό εννοείτε όταν κάνετε λόγο στις διαλέξεις σας  για την «τυραννία της επιλογής»;
Salecl: Προσπαθώ να αποφεύγω μέρη όπως το Subway αλλά αν καταλήξω εκεί πάντα παραγγέλνω το ίδιο γεύμα. Όταν αναφέρομαι στην «τυραννία της επιλογής» εννοώ την ιδεολογία που έχει τις ρίζες της στην εποχή  του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού. Ξεκίνησε με το αμερικάνικο όνειρο- την ιδέα δηλαδή ενός αυτοδημιούργητου ανθρώπου που προσπαθεί να βρει το δρόμο του από τα κουρέλια στα πλούτη. Καθώς περνούσαν τα χρόνια αυτό το πρότυπο καριέρας  αναπτύχθηκε σε μία παγκόσμια φιλοσοφία ζωής. Σήμερα πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε την ικανότητα να επιλέγουμε τα πάντα: τον τρόπο που  ζούμε, τον τρόπο που βλέπουμε, ακόμα και όταν πρόκειται για τον καφέ που αγοράζουμε συνεχώς χρειάζεται να ζυγίζουμε τις αποφάσεις μας. Αυτό είναι εξαιρετικά ανθυγιεινό.
Spiegel: Τι γίνεται όμως αν κάνουμε τη σωστή επιλογή;
Salecl: Σε αυτήν την περίπτωση νιώθουμε συνεχώς ότι υπάρχει κάτι ακόμα καλύτερο κρυμμένο στην επόμενη γωνία. Έτσι ποτέ δεν είμαστε πραγματικά γεμάτοι και διστάζουμε να συμφιλιωθούμε με το οτιδήποτε.
Spiegel: «Μην αφήνεις τον κοινό άνθρωπο να αποφασίσει. Δεν είναι αρκετά έξυπνος». Αυτή η άποψη είχε χρησιμοποιηθεί από τους αριστοκράτες για αιώνες. Πιστεύετε ότι έχουν δίκιο;
Salecl: Όχι, δεν επικρίνω την πολιτική ή την εκλογική ελευθερία αλλά την καπιταλιστική διαστροφή της έννοιας: την ψευδαίσθηση ότι έχω τη δύναμη να επιβάλλομαι στη ζωή μου.

Μια συζήτηση με το Μαργαρίτη για το φασισμό

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

Δε θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον

Για να τον τσακίσουμε όμως, πρέπει πρώτα να τον καταλάβουμε. Κι αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων να τον δούμε ιστορικά, να εξετάσουμε τις κοινωνικές του ρίζες, την εμφάνιση και εδραίωσή του κατά τον εικοστό αιώνα, για να αντλήσουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα.

Στα πλαίσια αυτά έκρινα σκόπιμο να απευθυνθώ στον ιστορικό Γιώργο Μαργαρίτη, για να κάνουμε μια συζήτηση –υπό τη μορφή συνέντευξης- σχετικά με το φασιστικό φαινόμενο. Κατά τη διάρκειά της, ο Μαργαρίτης αναφέρεται στα αίτια που γέννησαν το φασισμό και τα βασικά του χαρακτηριστικά, στην τακτική αντιμετώπισής του από το κομμουνιστικό κίνημα και τον χαρακτήρα του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, ενώ στο τέλος επιχειρεί μια σύνδεση με το παρόν και τις προοπτικές της σύγχρονης αντιφασιστικής πάλης.

Νομίζω πως το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκετά ενδιαφέρον, φωτίζοντας αρκετές πτυχές και ζητήματα που απασχολούν τους σοφούς αναγνώστες-ακροατές.

Η κε του μπλοκ ευχαριστεί θερμά τον γιώργο μαργαρίτη πρωτίστως που δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις που του τέθηκαν, τη ζωή (ξέρει αυτή) που μου παρείχε ανιδιοτελώς τον τεχνικό εξοπλισμό καθώς και τον ανδρέα από το redflyplanet για την πολύτιμη αρωγή του στην επεξεργασία του υλικού –που ομολογώ ανοιχτά πως μου έβγαλε την πίστη. Κι εύχεται στη βάση του μπλοκ καλή ακρόαση, περιμένοντας στα σχόλια της γόνιμες κριτικές παρατηρήσεις σας.


  Πηγή

Το περιοδικό ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΟΛΗ- για τα περάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ

Στην αναζήτηση της εφηβείας μου σε διάφορα ρεύματα, κείμενα, διαβάσματα και ακούσματα, αναζήτηση που μέχρι τα σήμερα δεν έχω εγκαταλείψει, είχε πέσει στα χέρια ένα ενδιαφέρον εναλλακτικό περιοδικό με την μορφή των «φανζίν» και τίτλο:
Ανοικτή πόλη- .  Του μοναδικού ελληνικού περιοδικού που υπήρξε ποτέ μέλος του θρυλικού Underground Press Syndicate.
 Ένα περιοδικό αντεργκράουντ, ροκ, ψαγμένο, αντιεξουσιαστικό, αντιχριστιανικό, που αναζητούσε τις εθνικές πολιτιστικές και θρησκευτικές παραδόσεις. τις πολυθειστικές θρησκευτικές παραδόσεις . Ε εχτές βράδυ διαβάζοντας για τον Κλεομένη, τον τελευταίο Σπαρτιάτη επαναστάτη, έπεσα πάνω στο σαιτ του Βλάση Ρασσιά, που έκδιδε την «Ανοικτή πόλη» και είδα πως στο   http://www.rassias.gr/5.html έχει δημοσιεύσει μια σειρά σημαντικών κειμένων του περιοδικού. Και που αναδημοσιεύω:

Μιά συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή (Νίκος Β. Αλεξίου) Των Εκδόσεων "Ελεύθερος Τύπος", Για τον αναρχισμό τον μαρξισμό και τον μηδενισμό

Μετά από mail που έλαβα, αλλά και σχόλια στο Βlog Και Στo Facebook από φίλους/ες,
που έθεταν τις δικές τους ερωτήσεις και με παρότρυναν για μια Δεύτερη Συζήτηση
Με Τον Γ. Γαρμπή (Νίκος Β. Αλεξίου) Των Εκδόσεων "Ελεύθερος Τύπος",
τον ξανασυνάντησα στις 18/5/2013.

Τις ερωτήσεις τους έστειλαν οι Αναστασία, Αποστόλης, Γιώργος, Στάθης και Μίλτος.

Όλες οι ερωτήσεις (εκτός τριών) είναι των παραπάνω φίλων.
Προσπάθησα να κάνω μια σύνθεση των ερωτήσεων αυτών και όπου δεν το κατάφερα ακούγονται σχεδόν αυτούσιες ή ελαφρώς παραλλαγμένες.
Τους ευχαριστώ πολύ όπως επίσης και τον Γ, Γαρμπή που δέχτηκε να με ξαναφιλοξενήσει.

Οι εκδόσεις και το βιβλιοπωλείο "Ελεύθερος Τύπος" βρίσκονται στην οδό Βαλτετσίου 35 στα Εξάρχεια.

Θεματολογία:

- Κοινωνικός & Lifestyle Αναρχισμός (00:45)

- Το Αναρχομηδενιστικό Ρεύμα (02:13)

- Νετσάγιεφ
["Η Κατήχηση Του Επαναστάτη"] (03:30)

- Προυντόν/Μπακούνιν/Κροπότκιν/Μαλατέστα
Μπούκτσιν/Καστοριάδης/Τσόμσκι (05:13)

- Συνωμοσιολογία & Αναρχισμός (12:23)

- "Τα Πρωτόκολλα Των Σοφών Της Σιών"
[Μύθος & Αλήθεια] (17:10)

- Αναρχισμός
[Παραβίαση Αρχών] (20:38)

- Αναρχικός/Αντιεξουσιαστής
Ελευθεριακός/Αναρχιστής (23:28)

- Ατομική & Συλλογική Ελευθερία (26:17)

- Εγχώριο Αναρχικό Κίνημα (29:33)

- Οργάνωση & Αναρχικός Χώρος
(1)
[Προϋποθέσεις & Ευθύνες] (32:00)

- Χημείο 1985/Πολυτεχνείο 1995
Δεκέμβρης 2008 (36:27)

- Βία-Αντιβία
[Τρομοκρατία & Ένοπλος] (39:43)

- Βίλχελμ Ράϊχ
["Ο Μαύρος & Ο Κόκκινος Φασισμός"] (43:34)

- Η Αναρχική Ηθική (46:32)

- Το Διαδίκτυο (49:22)

- Οργάνωση & Αναρχικός Χώρος
(2)
[Συγκυρία & Συνθήκες] (51:44)

- Τα Πρώτα Εκδοτικά Χρόνια
[Το Κοινό/Το Κράτος/Οι Φασίστες] (52:52)

- Αναρχικά & Άλλα Βιβλία (56:47)

- Εκδόσεις "Ελεύθερος Τύπος"
[Το Πλέον Διατιθέμενο Βιβλίο] (58:56)

- Γώγου/Σιδηρόπουλος/Άσιμος (59:20)

Λένιν και μπολσεβίκοι για τη βία

Συμβουλεύω για μια πληρέστερη οπτική να διαβαστεί το κείμενο “Παρτιζάνικος Πόλεμος” του Λένιν του 1906 :

“Το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Λετονίας (τμήμα του ΣΔΕΚΡ) εκδίδει τακτικά σε 30.000 φύλλα την εφημερίδα του. Σε ειδική στήλη δημοσιεύονται οι κατάλογοι των χαφιέδων, που η εξόντωση τους είναι υποχρέω­ση κάθε τίμιου ανθρώπου. Οι συνεργάτες της αστυνομίας κη­ρύσσονται «εχθροί της επανάστασης» και τιμωρούνται με την ποινή του θανάτου και με κατάσχεση της περιουσίας τους. “

“Όταν βλέπω σοσιαλδημοκράτες να δηλώνουν με υπεροψία και αυτοϊκανοποίηση: εμείς δεν είμαστε αναρχικοί, δεν είμαστε κλέφτες, δεν είμαστε ληστές, εμείς είμαστε ανώτεροι απ’ αυτά, εμείς αποδοκιμάζουμε τον παρτιζάνικο πόλεμο, τό­τε αναρωτιέμαι: καταλαβαίνουν μήπως οι άνθρωποι αυτοί τι λένε;”

“Όταν όμως βλέπω ένα θεωρητικό ή ένα δημοσιολόγο της σοσιαλδημοκρατίας να μην αισθάνεται λύπη γι’ αυτή την έλλειψη προετοιμασίας, αλλά να αυτοϊκανοποίεται υπεροπτικά και να επαναλαμβάνει με ναρ­κισσισμό και θαυμασμό φράσεις, για αναρχισμό, μπλανκισμό και τρομοκρατία, που τις έχει αποστηθίσει από τα μικρά του χρόνια, τότε νοιώθω τον εαυτό μου προσβεβλημένο για τον ε­ξευτελισμό που υφίσταται η πιο επαναστατική στον κόσμο θεωρία.”

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=800&Itemid=29

και επειδή για να μιλήσεις για τη βία aπαιτείται στοιχειώδης γνώση πραγμάτων και καταστάσεων και όχι να παίρνεις ένα απόσπασμα του Λένιν και του Τσε δια πάσα νόσον και πάσα μαλακία.

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο “Με τη μάχη στο αίμα τους, λαϊκή βία στην προεπαναστατική Ρωσία (1905-1917)” για να κατάλαβουν μερικοί ότι οι μπολσεβίκοι δεν ήταν απλώς κάτι τύποι που κατέλαβαν την εξουσία με γυμνά χέρια – αλυσίδες “χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι” .Μάλλον μερικοί έχουν μπερδέψει το 1917 με την “Αλλαγή” και τη “Πραγματική Αλλαγή” του 1981. Προτού λοιπόν πιάνουν στο στόμα τους διαφόρους, καλύτερα να σκέφτονται τι λένε .

Όχι στην ηρωοποίηση (βλ.Τσε) , όχι στις ανιστόρητες αναλογίες (βλ. αποσπάσματα Τσε-Λένιν που ανάθεμα αν ξέρουν και τι παραθέτουν οι βλάκες) , όχι στη φετιχοποιηση της βίας ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ΟΛΑ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ως δικαιολογία της στήριξης μιας αστικής κυβέρνησης και της αστικής νομιμότητας: