Χολέρα, πείνα μα κοιτάμε αλλού: Η Υεμένη του πηλού και των βασιλισσών

Υεμένη. Έχω ακόμα ένα βιβλίο που το κοίταζα παιδί κι ονειρευόμουν. 'Γεμενί' σημαίνει άγριος, μού είχαν πει.

Μια χώρα μαγική μυστηριώδης, χώρα παραμυθιών με τα δαντελωτά πολυόροφα σπίτια, άνδρες με το μαχαίρι στη ζώνη και μυθικές βασίλισσες.  

Όχι πια. 

Κλεπτοκρατία και σκουπιδότοπος ονομαζόταν τα τελευταία χρόνια, δρόμοι δίχως γυναίκες, σπίτια που κατέρρεαν και πλαστικές σακούλες πιο πολλές από πουλιά ή ψάρια.

Κι ύστερα ήρθε ο πόλεμος.

Μάρτιο του 2015 ξεκίνησε ο Εμφύλιος. Οι Σαουδάραβες βομβαρδίζουν με αμερικάνικες βόμβες, η έλλειψη νερού έφερε χολέρα. Σκελετωμένα βρέφη, παιδιά που τρέφονται στους σκουπιδότοπους. 17 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν την απόλυτη πείνα, το λιμό. Αλλά ο κόσμος στρέφει αλλού το πρόσωπο. 

Σας φέρνω άρθρα και εικόνες πολέμου και καταστροφής με συνδέσμους για πιο πολλά. Και πιο κάτω, λίγες εικόνες από αυτά που χάνονται, αυτά που έτρεφαν τα όνειρά μου όταν  γινόμουν δυνατή βασίλισσα και άγριος πολεμιστής που με το κοφτερό μαχαίρι στο ζωνάρι πολεμούσα για το δίκιο πάνω στο αραβικό άλογό μου.

ΙΣΛΑΜ και ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ

Μπορεί και πια να είναι η σχέση ισλάμ και αναρχισμού; Αυτή την σχέση διαπραγματεύεται το βιβλίο  «Ισλάμ και Αναρχισμός» του συγγραφέαAbdennur Prado(Αμπντενούρ Πράδο) από τις εκδόσεις «ισνάφι»

εισαγωγή

Ο Ισλαμισμός στις δυτικές χώρες έχει ταυτιστεί με την καθυστέρηση, με τον συντηρητισμό, με την Αλ Κάιντα και τους ισλαφασιστές του ισλαμικού κράτους που ξεπήδησε στα ερείπια των κρατικών υποστάσεων του Ιράκ και της Συρίας, με την βοήθεια και των ιμπεριαλιστών που τις γκρέμισαν, για να «παίζουν» ελεύθερα. Ή  κατασκευασμένη εικόνα που έχει διαμορφωθεί στα μάτια της δυτικής κοινής γνώμης για το Ισλάμ, έχει σε ένα βαθμό τα δίκια της, καθώς οι κυρίαρχες αντιλήψεις του Ισλάμ α) βρίσκονται σε ανταγωνισμό με την χριστιανικές αντιλήψεις β) βρίσκονται σε σύγκρουση με το διαφωτιστικό πρότυπο των ανθρώπινων και πολιτικών δικαιωμάτων.    

ένας απατηλός ήλιος μεταξά οπίου και διαμαρτυρίας  

Από την άλλη πλευρά η εικόνα των μουσουλμάνων για το δυτικό κόσμο δεν είναι καλύτερη, τόσο γιατί κυριαρχεί ένας άθεος υλικός πολιτισμός, που σχετικοποιεί κάθε ανθρώπινη αξία. Όσο και γιατί και όχι άδικα, ο χριστιανισμός, η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός ταυτίζονται.

Rojava, η αναρχική Γη : Οι Κούρδοι μας παραδίδουν μαθήματα άμεσης δημοκρατίας

Τη διαφορά την κάνουν οι γυναίκες του Κομπάνι και του Κουρδιστάν!

Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Και στήνουν μια ελεύθερη, υπέροχη κοινωνία που μας παραδειγματίζει

Χρήστος Δεμέτης

Αύγουστος του 2014, οι Κούρδοι ξεκινούσαν έναν άνισο και τίμιο αγώνα για την ανεξαρτησία τους. Τη δική τους αλλά και των λαών που ζουν στη γη τους.

«Εμείς, η Προεδρία των τριών καντονιών του Δυτικού Κουρδιστάν -Cizire, Kobane και Efrin, υποσχόμαστε ότι θα υπερασπιστούμε το λαό μας, ανεξάρτητα από το εθνικό ή θρησκευτικό του υπόβαθρο, καθώς και τη δημοκρατική μας Αυτοδιοίκηση, χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουμε τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή μας».

Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

“…δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους, πρέπει να

εκπροσωπηθούν”.

Καρλ Μαρξ

Μια απάντηση στο κείμενο «Αραβικό Φθινόπωρο» που δημοσιεύτηκε εδώ: http://eagainst.com/articles/arabic-fall/.

Τι είναι Οριενταλισμός;

Για να κατανοήσουμε τον Οριενταλισμό δεν θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως έναν ακόμη κλάδο ακαδημαϊκής έρευνας, μια σχολή σκέψης που καταγίνεται με ένα διακριτό αντικείμενο μελέτης. Η ίδια η ανάδειξη του Οριενταλισμού σε αναγνωρισμένο παρακλάδι των δυτικών κοινωνικών επιστημών, με δικά του πανεπιστημιακά τμήματα και εκπαιδευτικές υποδομές (π.χ. η σχολή S.O.A.S. στο Λονδίνο)[i] συνιστά ένδειξη της υπέρβασης που έχει πραγματοποιήσει το οργανωμένο οριενταλιστικό κίνημα από τα στενά όρια της πανεπιστημιούπολης και της τεράστιας ιδεολογικής ισχύος που έχουν συγκεντρώσει οι κοινωνικές ομάδες που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Η δύναμη αυτή που έχουν συσσωρεύσει, έχει επιτρέψει στις βασικές οριενταλιστικές ιδέες και αντιλήψεις να καταλάβουν μια θέση ανάμεσα σε εκείνες τις πεποιθήσεις που συνθέτουν τον πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας του ετερόνομου κοινωνικού παραδείγματος. Σε αυτή την διαδικασία κοινωνικής παραγωγής της «γνώσης», οι οριενταλιστικές ιδέες αφού πρώτα κάνουν τον κύκλο τους στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνικής πυραμίδας και υποβληθούν σε μια διαδικασία οργανικής όσμωσης με τα προνόμια και τα οργανωμένα ταξικά συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, επιστρέφουν ύστερα «αναβαπτισμένες» στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές έδρες με άφθονη εταιρική χρηματοδότηση και διεκδικούν την αποτίμηση της «ερευνητικής» δραστηριότητας των «ειδημόνων» του κλάδου ως σημαντική και νευραλγική συνεισφορά στο συνολικό γνωστικό οικοδόμημα των δυτικών επιστημών.

Ρογιάβα: Φαντασιώσεις και Πραγματικότητα

---

Η αντίσταση στο Κομπάνι, που σήμερα ήδη έχει φτάσει στην 45η μέρα της, έχει τραβήξει την προσοχή των εξεγερμένων όλου του κόσμου στη Ρογιάβα. Ως αποτέλεσμα των δράσεων του Revolutionary Anarchist Action (DAF/Devrimci Anarşist Faaliyet), αναρχικοί από πολλά μέρη του κόσμου έχουν στείλει μηνύματα αλληλεγγύης στους αντιστεκόμενους/ες στο Κομπάνι (1). Αυτή η διεθνιστική στάση είναι αναμφίβολα ιδιαίτερα σημαντική για όσους/ες αντιστέκονται στο Κομπάνι. Ωστόσο, αν δεν αναλύσουμε αυτά που συμβαίνουν με κάθε ειλικρίνεια, και αν αντίθετα τα εξιδανικεύσουμε, γρήγορα τα όνειρά μας θα καταλήξουν στην απογοήτευση.

Επιπλέον, για να διαμορφώσουμε μια παγκόσμια, επαναστατική εναλλακτική πρόταση, κάτι που είναι εξαιρετικά επείγον, πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι, ρεαλιστές, και να κρίνουμε σωστά τις καταστάσεις.

Η μάχη του Κομπανί Εκεί που οι αντάρτες θυσιάζονται και η "πολιτισμένη" Δύση ατιμάζεται

Γράφει: Κώστας Φουρίκος - Kοινωνία + Κινήματα - 08/10/2014

Η «πολιτισμένη ανθρωπότητα» συγκλονίζεται -δικαιολογημένα- το τελευταίο διάστημα με το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Με τις  στρατιωτικές του επιτυχίες, τις ακρότητες στις οποίες προβαίνει, τους ισλαμιστές κατοίκους των χωρών της Δύσης που πυκνώνουν τις γραμμές του, τους αποκεφαλισμούς, τους βομβαρδισμούς θρησκευτικών χώρων χριστιανών αλλά και (αντιπάλων) μουσουλμάνων. Ποιος θα σταματήσει τις δυνάμεις αυτού του ακραίου μείγματος φονταμενταλισμού, ολοκληρωτισμού και αντιανθρωπισμού; Αυτή η ερώτηση αποτελεί κεντρικό θέμα στις συζητήσεις, σε πάνελ και talk shows, στις δηλώσεις αξιωματούχων και ηγετών από τις ΗΠΑ (Μπάιντεν, Ομπάμα) ως τη Γερμανία (Μέρκελ) και τη Γαλλία (Ολάντ). 

Τις τελευταίες εβδομάδες, πάντως, έχει γίνει φανερό με τον πιο δραματικό τρόπο, ότι υπάρχουν όντως κάποιοι που επιχειρούν, έμπρακτα, να σταματήσουν τους ισλαμοφασίστες του ISIS (χαρακτηρισμός που δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μας έχει δοθεί από την αριστερή -και όχι μόνο- αρθρογραφία).

IΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΜΟΣ Η ΤΖΙΧΑΝΤΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ;

Thomas Gata   08/10/2014     Κούρδοι διαδηλωτές στην Ινσταμπούλ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές συνεχίζονται οι μάχες ανάμεσα στο ισλαμικό κράτος (ΙΚ) και τους Κούρδους μαχητές των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) για τον έλεγχο της πόλης Κομπάνι που βρίσκεται στα τουρκοσυριακά σύνορα.

http://avantgarde2009.wordpress.com/2014/10/08/imperialistiko-jihad/

Πρόκειται για ένα ακόμα επεισόδιο στην επέλεση του ΙΚ, επέλαση που, κατά τη γνώμη μας, εντάσσεται στην στρατηγική του δυτικού ιμπεριαλισμού και πραγματοποιείται με την ευγενική του χορηγία.

Η προκλητική απραξία της Τουρκίας και η έμμεση-άμεση στήριξή της στους αντιδραστικούς τζιχαντιστές, έχει ήδη πυροδοτήσει εξέγερση στις κουρδικές περιοχές και η απόπειρα καταστολής της από τον τουρκικό στρατό έχει ως αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματίες και τουλάχιστον δώδεκα νεκρούς Κούρδους διαδηλωτές.

Μα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι τζιχαντιστές που επελευνάνουν εδώ και μήνες, αποκεφαλίζουν ομήρους και τροφοδοτούν με -χρήσιμες- εικόνες φρίκης τα δυτικά μέσα ενημέρωσης; Η απάντηση είναι ιδιαίτερα απλή και πρέπει αρχικά να αναζητηθεί στις συριακές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, όσο και αν αυτό χαλάει τις βολικές αυταπάτες όσων επέμεναν και επιμένουν εδώ και τέσσερα χρόνια να μιλούν για διαρκή αραβική άνοιξη και αέναη συριακή εξέγερση.

Το ΙΚ είναι γνήσιο τέκνο του δυτικού ιμπεριαλισμού, γιγαντώθηκε με αμερικανικά κεφάλαια και όπλα, εκπαιδεύτηκε από την καπιταλιστική Τουρκία και ενισχύθηκε από τη μονίμως φιλοδυτική και αντιδραστική Σαουδική Αραβία. Το ΙΚ δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό με το ριζοσπαστικό ισλαμισμό της Χαμάς και της Χεσμπολά ή για την ακρίβεια αποτελεί το ακριβώς αντίθετό τους.

Πριν από ένα χρόνο είχαμε υποστηρίξει πως η συριακή εξέγερση αποτελούσε πλέον ένα μύθευμα και πως η συριακή αντιπολίτευση ήταν ένα υβρίδιο ιμπεριαλισμού και ουαχαβίτικου ισλαμισμού.

Η Ολλανδία σε νευρική κρίση!

Μιχάλης Μιχελής
Ποιος το περίμενε; Δηλαδή μέσα στην πιο ευκατάστατη πόλη της Ολλανδίας, εκεί που κατοικοεδρεύουν τ’ ανάκτορα, το Κοινοβούλιο και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, να βρίσκεται μια γειτονιά, η περιβόητη Σιλντερσβάικ (Schilderswijk), που έχει αναθρέψει και προωθήσει αρκετούς νέους, που στελεχώνουν την περιβόητη ισλαμική οργάνωση ISIS;
Στην Ολλανδία της πολυπολιτισμικότητας, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις πολιτικής υστερίας. Και τώρα τι κάνουμε; Ποιος αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα, αναρωτιούνται οι αρθρογράφοι των συντηρητικών εφημερίδων, παρουσιάζοντας άρθρα επί άρθρων και βίντεο, που δείχνουν τη σχιζοφρένεια που έχει φτάσει στα όρια του παροξυσμού; Από την μία το ακροδεξιό κόμμα PVV του Βίλντερς να ζητάει να κηρυχθεί η συγκεκριμένη περιοχή της Χάγης, σε κατάσταση εκτάκτων μέτρων  και από την άλλη σε καθημερινή βάση, να συνεχίζονται με κάθε τρόπο οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις, υποστήριξης του ισλαμικού χαλιφάτου στο Ιράκ.

ΓΕΖΙΝΤΙ..... Οι πιστοί του σατανά ;...... Ο φωτισμένος άνθρωπος που ήλθε σήμερα στην Ελλάδα.... Kαι η πολιορκεία τους από τους Ισλαμιστές της ISIL στο όρος του Τζεμπέλ Σιντζάρ....

Το πρώην Νεστοριανό Μοναστήρι τώρα ιερός ναός των ΓΕΖΙΝΤΙ

Ήταν μια μεγάλη εορτή. Οι Νεστοριανοί μοναχοί περιέφεραν τον Σταυρό γύρω από το μοναστήρι. Σ' ένα δέντρο βρήκαν ένα χαρτί όμως που έγραφε "Ω εσείς ευσεβείς μοναχοί, μάθετε πως ο Θεός έχει συγχωρήσει όλα τα αμαρτήματά σας μεγάλα και μικρά. Πάψετε να κάνετε θρησκευτικές τελετές, εγκαταλείψτε το ερημητήριό σας, διασκορπιστείτε, παντρευτείτε και κάνετε παιδιά. Ειρήνη σε σας".

«Ο κόσμος έχει απηυδήσει πια με τους Παλαιστίνιους»

Απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca , με την ελπίδα να φτάσει όσο πιο μακρυά γίνεται αυτό το κείμενο, μπας και μαθει ο κόσμος την αλήθεια για αυτούς τους…παλιοΠαλαιστήνιους που ριμάζουν τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Ας λάμψει η αλήθεια.

“Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει!
Ο κόσμος έχει απηυδήσει με τους Παλαιστίνιους
από τον  SAM BAHOUR*
Έχω βαρεθεί αυτούς τους Παλαιστίνιους. Νομίζω ότι ο κόσμος σε γενικές γραμμές έχει επίσης βαρεθεί τους Παλαιστινίους. Έχουν προχωρήσει πολύ με την δαιμονοποίηση των Ισραηλινών και αυτό πρέπει να σταματήσει. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δράσει τώρα, πριν να είναι πολύ αργά και το Ισραήλ σβηστεί από τον χάρτη και μια δεύτερη τραγωδία ιστορικών διαστάσεων επηρεάσει ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού.
Για αρχή, οι Παλαιστίνιοι εισέβαλαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα στο Ισραήλ και εκτόπισαν πάνω από το ήμισυ του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ το 1948. Φανταστείτε, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του Ισραήλ εκτοπισμένο, αναγκάζονται να ζουν μέχρι σήμερα, 66 χρόνια αργότερα, στις άθλιες κατασκηνώσεις προσφύγων μόνο λίγες ώρες μακριά από τα σπίτια τους. Εκτός από κάποιες αμυδρές προσπάθειες να επιτύχουν την επιστροφή,  πίσω στα σπίτια τους στο Ισραήλ, οι ισραηλινοί πρόσφυγες έχουν υπάρξει «παραλόγως λογικοί» έχοντας αποδεχτεί την μοίρα τους  και συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά για μιά λέξη, που θα τους επιτρέψει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ. Αυτή η ανθρώπινη τραγωδία διαπράχθηκε από τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να στραγγαλίζουν τους Εβραίους πολίτες του Ισραήλ με τη χρήση ωμής βίας και της οικονομικής ασφυξίας, σε μια προσπάθεια να τους κάνουν να μεταναστεύσουν αλλού εθελοντικά.

Ντόμινο ανατροπών φέρνει το Ιράκ

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ενα πράγμα είναι βέβαιο στο χαοτικό σκηνικό της Μεσοποταμίας: το Ιράκ θα καθορίσει την κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα, αν και όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα επιθυμούσε. Ο πολιτικός που έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ με σημαία την εναντίωσή του στον πόλεμο του Τζορτζ Μπους, πιέζεται αφόρητα να συρθεί και ο ίδιος σε νέες στρατιωτικές περιπέτειες στη χώρα-Νέμεση της Αμερικής, δυόμισι χρόνια μετά την επιστροφή και του τελευταίου Αμερικανού στρατιώτη στα πάτρια εδάφη. Ενδεικτική αυτών των πιέσεων ήταν η δήλωση του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, Τζο Μπέινερ: «Οι τζιχαντιστές έχουν φτάσει στα 100 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη. Και τι κάνει ο πρόεδρός μας; Κάνει… σιέστα»!

Ο αντιπολιτευτικός οίστρος προδίδει επιλεκτική μνήμη. Δεν ήταν ο Δημοκρατικός Ομπάμα, αλλά ο Ρεπουμπλικανός Μπους εκείνος που επέβαλε τον Νούρι αλ Μαλικί για πρωθυπουργό του κατεχόμενου, τότε, Ιράκ, το 2006. Επέλεξε τον σιίτη πολιτικό, παρά τις πασίγνωστες, στενές σχέσεις του με το Ιράν -όπου είχε ζήσει επί σειρά ετών ως εξόριστος, επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν- κυρίως γιατί συνοδευόταν από τη φήμη του «σκληρού άνδρα», ικανού να τσακίσει την ιρακινή αντίσταση. Και ο Μαλικί, με τη βοήθεια των Αμερικανών, το πέτυχε ― αλλά με τι τίμημα; Εναν τρομερό, διετή εμφύλιο πόλεμο, που άφησε πίσω του βαθύ, τεκτονικό ρήγμα ανάμεσα στη σουνιτική μειονότητα και την κυβέρνηση του σιίτη πρωθυπουργού.
Τους τελευταίους μήνες, αυτό το ρήγμα ενεργοποιήθηκε εκ νέου. Σοκ και δέος προκάλεσε η άλωση της Μοσούλης και της Τικρίτ από φανατικούς τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS), που γέμισαν το YouTube με απίστευτες σκηνές κτηνωδίας και ανάγκασαν τους Αμερικανούς να εκκενώσουν εν μέρει την πρεσβεία τους στη Βαγδάτη. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ISIS. Οπως δήλωσε ο πρώην αντιπρόεδρος του Ιράκ Ταρέκ Χασεμί, αυτό που συμβαίνει είναι «μια ευρύτερη εξέγερση των σουνιτών, απελπισμένων ανθρώπων που επαναστάτησαν». Το ISIS δεν θα μπορούσε να καταλάβει τόσο εύκολα μεγάλες πόλεις χωρίς τη στήριξη του Ιρακινού Ισλαμικού Στρατού που συγκρότησαν μπααθιστές, πρώην συνεργάτες του Σαντάμ Χουσεΐν υπό τον πρώην αντιπρόεδρο Ιζάτ Ιμπραχίμ αλ Ντούρι. Μια «ανίερη» και εύθραυστη συμμαχία, η οποία για την ώρα δεν παύει να αντιπροσωπεύει θανάσιμη απειλή για την κυβέρνηση της Βαγδάτης.
Ο κοινός εχθρός του σουνιτικού εξτρεμισμού προκάλεσε τη δεύτερη ανίερη συμμαχία -ή έστω τακτική σύγκλιση- ανάμεσα στο σιιτικό Ιράν και την κυβέρνηση Ομπάμα. Ηδη οι Αμερικανοί προετοιμάζονται για αεροπορικά πλήγματα εναντίον των στασιαστών, όπως προανήγγειλε ουσιαστικά την Πέμπτη ο Αμερικανός πρόεδρος, ενώ στο Ιράκ βρίσκεται ο αρχηγός των επίλεκτων ιρανικών δυνάμεων Φρουροί της Επανάστασης για να ενισχύσει την άμυνα της Βαγδάτης. Ακόμη και γνωστά «γεράκια» των Ρεπουμπλικανών δεν βρήκαν, αυτή τη φορά, τίποτα το μεμπτό. «Γιατί συνεργαστήκαμε με τον Στάλιν; Γιατί δεν ήταν τόσο κακός όσο ο Χίτλερ», ήταν η πραγματιστική τοποθέτηση του σκληροπυρηνικού γερουσιαστή Λίνζι Γκράχαμ. Ο τραγέλαφος δεν έχει τέλος: οι Αμερικανοί αναγκάζονται να βοηθήσουν τον Μαλικί, ο οποίος βασίζει την άμυνά του όχι τόσο στον αξιοθρήνητο ιρακινό στρατό, για τον οποίο οι Αμερικανοί έχουν σπαταλήσει 25 δισ. δολάρια, όσο στις σιιτικές πολιτοφυλακές, οι οποίες πολεμούν και στη Συρία, στο πλευρό του… εχθρού των Αμερικανών, Μπασάρ Ασαντ!
Η προσωρινή, έστω, σύγκλιση ΗΠΑ – Ιράν προκαλεί μια τρίτη «ανίερη συμμαχία» μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ. Οι κυβερνήσεις των δύο κρατών εξέφρασαν παρόμοιες ανησυχίες, καθώς μοιράζονται τον φόβο ότι από το ιρακινό χάος θα βγει ενισχυμένος ο κοινός τους εχθρός, το Ιράν. Ισχυρούς λόγους να ανησυχεί έχει και η Τουρκία. Εκμεταλλευόμενη την κατάρρευση του ιρακινού στρατού στον Βορρά, η τοπική κυβέρνηση των Κούρδων κατέλαβε αμαχητί το Κιρκούκ, βάζοντας χέρι στα πλούσια πετρελαϊκά του αποθέματα. Η ενίσχυση του Ιρακινού Κουρδιστάν, που αποτελεί ήδη ντε φάκτο ανεξάρτητο κράτος, ερεθίζει τα αλυτρωτικά αισθήματα των Κούρδων της Τουρκίας, όπου οι προσπάθειες της κυβέρνησης για έναν ιστορικό συμβιβασμό με το αυτονομιστικό ΡΚΚ του Αμπντουλάχ Οτσαλάν παραμένουν ατελέσφορες.
Σε κάθε περίπτωση, οι μέρες του Μαλικί στην εξουσία φαίνεται ότι είναι μετρημένες, ακόμη κι αν καταφέρει να καταστείλει τη σουνιτική εξέγερση με τη βοήθεια των ΗΠΑ. Την εβδομάδα που πέρασε πλειάδα Αμερικανών πολιτικών, Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, ζήτησε την αντικατάστασή του, ενώ οι New York Times απεκάλυψαν ότι ο Αμερικανός πρέσβης στη Βαγδάτη έχει ξεκινήσει σειρά επαφών με Ιρακινούς πολιτικούς για μια νέα κυβέρνηση, με άλλον, λιγότερο φθαρμένο πρωθυπουργό
Πηγή

ΙΣΡΑΗΛ/μετατροπή του Ιουδαϊσμού από θρησκεία σε έθνος.

Του Κ.Ρουσίτη (από την Εργατική Εξουσία Σεπτέμβρης 2006)

Η γέννηση

Το σιωνιστικό κίνημα γεννήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στο κλίμα των αντισημιτικών πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σε συζητήσεις διανοουμένων των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, έμπαινε το ζήτημα της ενοποίησης του εβραϊκού έθνους σε μια δική του πατρίδα. Σε αυτές τις συζητήσεις κοινωνικές απελευθερωτικές θεωρίες συνδυάζονταν με θρησκευτικό μυστικισμό και ρεαλιστική πολιτική. Διαμορφωτής και μεγάλος θεωρητικός του σιωνισμού καθιερώθηκε ο Χέρτσελ ο οποίος μάλιστα ιδρύει το 1896 την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση για την προώθηση των σκοπών του. Το κομβικό στοιχείο του σιωνισμού είναι η εγκατάσταση των εβραίων στην “ιστορική τους πατρίδα”, στη “Γη του Ισραήλ”, όπου θα δημιουργήσουν ένα κράτος αποκλειστικά εβραϊκό. Φυσικά οι σιωνιστές ήξεραν πως τα εδάφη που διεκδικούσαν κατοικούνταν από συμπαγή αραβικό πληθυσμό. Συνεπώς, κάτι θα έπρεπε να γίνει με τους ανθρώπους που κατοικούσαν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σιωνιστές ηγέτες πρόκριναν τη λύση της εκκαθάρισης, της “μεταφοράς” τους εκτός συνόρων. Μάλιστα, όπως γίνεται πάντα, μια σειρά ψευτοϊδεολογήματα φτιάχτηκαν για να νομιμοποιήσουν αυτή την ταχτική. Ειπώθηκε ότι η γη της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν ακατοίκητη, ότι οι άραβες ήταν νεώτεροι κάτοικοι, επομένως με λιγότερα “ιστορικά δικαιώματα”, κλπ, κλπ.

Ο πρόεδρος, ο σουλτάνος και το μαγικό χαλί

Στη φωτογραφία, άποψη της Δαμασκού τον Μάιο του 2009 – λεπτομέρειες εδώ: http://www.ofono.gr/article.php?id=55232&category_id=44

Του Αντώνη Λιάκου

Η αμερικάνικη επέμβαση στη Συρία, είπε ο πρόεδρος Ομπάμα, δεν θα μοιάζει με την αποτυχημένη πολιορκία του Βελιγραδίου από τον Μωάμεθ τον πορθητή, το 1456. Αναρωτιέμαι για τον συνειρμό αυτό. Συγκρίνει ο αμερικανός πρόεδρος τον εαυτό του με τον οθωμανό σουλτάνο, και αντιλαμβάνεται την αμερικανική ως μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία που επεκτείνεται σε Ανατολή και Δύση; ‘Η αντιλαμβάνεται την περιοχή ως υπόλειμμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας στην οποία χρειάζεται να μπει τάξη; Πράγματι και το Βελιγράδι και η Δαμασκός ανήκαν σε εκείνη την παλιά αυτοκρατορία. Ακόμη το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε στη δεκαετία του 90, πιθανόν τώρα η σειρά της Δαμασκού. Ενδιαφέρουσα χρήση ιστορικών παραλληλισμών, αλλά χρειάζεται να πάμε μισή χιλιετία πίσω για να δούμε τι συμβαίνει τώρα;

Η Συρία το τελευταίο Μπααθικό καθεστώς του αραβικού κόσμου μοιάζει πράγματι με αναχρονισμό σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει εκ θεμελίων. Τα καθεστώτα αυτά συνιστούσαν μια περιφερειακή διευθέτηση στην εποχή της αποαποικιοποίησης. Κρατικός συγκεντρωτισμός, έναντι της εθνοτικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής διαφοροποίησης, κρατικός σοσιαλισμός έναντι των μεγάλων κοινωνικών διαφορών, διευρυμένος ρόλος του στρατού έναντι μιας αναιμικής μεσαίας τάξης. Οι πόλεμοι Ισραήλ και Παλαιστινίων, η ισλαμική αφύπνιση, οι πετρελαϊκές κρίσεις, ο πόλεμος στο Ιράκ, η τρομοκρατία, η νέα οικονομία, η εξάρτηση από δάνεια και δυτικές αγορές, η μετανάστευση και η νέα κατανομή πλούτου και δύναμης μεταμόρφωσαν τα μπααθικά καθεστώτα, αναμειγνύοντας εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Η αραβική άνοιξη στην Τυνησία και στην Αίγυπτο χαιρετίστηκε ως μια απάντηση της κοινωνίας των πολιτών τόσο απέναντι στον εσωτερικό αυταρχισμό αυτών των απολιθωμάτων, όσο επίσης και στις δυτικές επεμβάσεις αναμόρφωσης της περιοχής.

Η αμερικανική επέμβαση από το 2001 δεν σκόπευε απλώς να πάρει την εκδίκηση για τους δίδυμους πύργους. Σκόπευε να «επανιδρύσει» τα αραβικά κράτη, όπως είχε γίνει με τους ηττημένους του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπως είχε επιχειρηθεί με τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, στη δεκαετία του ‘90. Εκείνο που προκλήθηκε δεν είναι απλώς το χάος, αλλά η δυστοπία των νεοσυντηρητικών. Αλλά ως ένα βαθμό και η αραβική άνοιξη, ανακύκλωσε δυτικές ουτοπίες. Π.χ., εγχειρίδιο οργάνωσης της διαμαρτυρίας ήταν το βιβλίο From Dictatorship to Democracy του Gene Sharp, από το ίδρυμα Albert Einstein της Βοστώνης. Εκδόθηκε το 1993 στη Βιρμανία και στη συνέχεια μεταφράστηκε σε 31 γλώσσες και δημοσιεύτηκε εκτός των άλλων, στη Σερβία, Ινδονησία, Ταϊλάνδη, χώρες με ανάλογα κινήματα εκδημοκρατισμού, και βεβαίως στα αραβικά.

Κον Μπεντίτ για στρατιωτική δράση στη Συρία

Του Μιχάλη Μιχελή
Ρητορικό, αλλά προς χάρη των ιστορικών συγκρίσεων, εύλογο το ερώτημα:
Αν υπήρχαν Πράσινοι ως κόμμα στο τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου, θα επικροτούσαν ή θ’ απέρριπταν τη ρήψη των ατομικών βομβών στην Ιαπωνία;
Διότι η αμερικανική πολιτική της εποχής εκείνης, δικαιολογώντας την άσκοπη (και αποτρόπαια συγκεκριμένη ενέργεια), αποφάνθηκε ότι η βιαιότητά της, τελικά βοήθησε να τελειώσει μια ώρα γρηγορότερα ένας αιματηρότατος πόλεμος (εκείνος του Ειρηνικού), που επέβαλε ένα δικτάτορας (Χίρο Χίτο) και ο εθνικιστικός μιλιταρισμός  των Ιαπώνων.
Η προκλητική αυτή ενέργεια των Αμερικάνων και η προκλητικότητα του δικού μου συγκρητισμού, δείχνουν τ’ ασαφή τα όρια της παραλογίας, που η δικαιολογία της ηθικής,  εύκολα γλιστράει στην ανηθικότητα, προς χάρη του κοινού καλού. Διότι μπορεί στις ΗΠΑ να κυβερνούσαν δημοκρατικά εκλεγμένοι, μπορεί να είχαν προκληθεί στρατιωτικά στο Περλ Χάρμπορ, μπορεί να είχαν με το μέρος τους την υποστήριξη της παγκόσμιας κοινής γνώμης, αλλά για να εξισορροπήσουν την επικοινωνιακή υπεροχή τους, μπήκαν τελικά στα «σκατά» της αντεκδίκησης και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο.
Με δυό λόγια, στη Συρία των 100.000 νεκρών του εμφυλίου πολέμου, οι 1.400 χαμένοι από τα χημικά όπλα, ήταν η κόκκινη γραμμή του δυτικού ανθρωπισμού;

Αντεπανάσταση και μύθοι περί ξένων σχεδιασμών

Sameh Naguib* | μετάφραση Πάνος Πέτρου | 04.09.2013

Οι αντεπαναστάσεις και τα στρατιωτικά πραξικοπήματα πάντοτε έπαιζαν το χαρτί της «ξένης συνωμοσίας» για να δημιουργήσουν δυσπιστία και να στιγματίσουν οποιονδήποτε τους εναντιώνεται ως προδότη. Η ξένη απειλή δημιουργεί μια κατάσταση εθνικής υστερίας που το καθεστώς εκμεταλλεύεται για να καλύψει τα εγκλήματά του και να δικαιολογήσει την καταστολή.

Δεν είναι τυ­χαίο ότι οι φωνές των αν­θρώ­πων της επο­χής Μου­μπά­ρακ, μέσα κι έξω από την κυ­βέρ­νη­ση –οι οποί­ες σε αυτήν την φάση δεί­χνουν στο σύ­νο­λό τους να παίρ­νουν εντο­λές κα­τευ­θεί­αν από τις υπη­ρε­σί­ες ασφα­λεί­ας- ρη­το­ρεύ­ουν μέ­ρα-νύ­χτα για την «τρο­μο­κρα­τία της Αδελ­φό­τη­τας» και την Αμε­ρι­κα­νι­κή/Σιω­νι­στι­κή υπο­στή­ρι­ξή της. Συ­νε­πώς, κάθε δή­λω­ση από ΗΠΑ/ΕΕ όσον αφορά το πρα­ξι­κό­πη­μα ή τις σφα­γές που ακο­λού­θη­σαν θε­ω­ρεί­ται ανα­πό­σπα­στο μέρος αυτού του σα­τα­νι­κού σχε­δί­ου να πα­λι­νορ­θω­θεί η Αδελ­φό­τη­τα και να επι­τε­θεί στην Αί­γυ­πτο και την ασφά­λειά της. 
Αυτοί που ενα­ντιώ­νο­νται στην στρα­τιω­τι­κή εξου­σία δεν κα­τη­γο­ρού­νται μόνο ότι υπο­στη­ρί­ζουν τους «τρο­μο­κρά­τες Αδελ­φούς» και την Αδελ­φό­τη­τα. Θε­ω­ρού­νται προ­δό­τες που στη­ρί­ξουν το ξένο σχέ­διο να γο­να­τί­σουν την Αί­γυ­πτο. Όλοι όσοι δια­δη­λώ­νουν για τη δη­μο­κρα­τία, όλοι όσοι αμ­φι­σβη­τούν την πο­λι­τι­κή του στρα­τού και όλοι όσοι συμ­με­τέ­χουν σε απερ­γί­ες και κα­τα­λή­ψεις θε­ω­ρού­νται εχθροί και πρά­κτο­ρες του Σιω­νι­στι­κού-Αμε­ρι­κά­νι­κου σχε­δί­ου. Όλοι όσοι ασκούν κρι­τι­κή στον Σίσι ή θε­ω­ρούν τα πρό­σφα­τα γε­γο­νό­τα στην Αί­γυ­πτο ένα αντε­πα­να­στα­τι­κό, αι­μα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα που στο­χεύ­ει να πα­λι­νορ­θώ­σει την Αί­γυ­πτο του Μου­μπά­ρακ δεν είναι μόνο «τρο­μο­κρά­τες της Αδελ­φό­τη­τας» αλλά πρέ­πει να κα­τα­δι­κα­στούν για εσχά­τη προ­δο­σία.
Από τον Μου­μπά­ρακ στον Σίσι

Βοναπαρτιστικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο!

Μια πλήρης πολιτική ανάλυση για την αιγυπτιακή επανάσταση από την αρχή της το 2011 μέχρι και σήμερα

   Του SungurSavran ( γ.γ. του DIP, επαναστατικού κόμματος εργαζομένων Τουρκίας, τουρκικού τμήματος της γραμματείας για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς )

   Στην Αίγυπτο, η μάχη για την εξουσία ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα ίσης σχεδόν δυναμικής οδήγησε στην οργάνωση βοναπαρτιστικού πραξικοπήματος από το στρατό. Δεν είναι μόνο το πρόσφατο επεισόδιο της άνευ προηγουμένου συσσώρευσης πληθών κατά εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους στις 30 Ιουνίου που ώθησε το στρατό να κάνει την κίνησή του. Αυτός ο αγώνας μεταξύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της κυβέρνησης του τώρα έκπτωτου πρόεδρου Mohammed Morsi, αφενός, και της αντιπολίτευσης, εκπροσωπούμενη από τον Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας, και πιο πρόσφατα από το κίνημα Tamerod (Rebel), από την άλλη, βρίσκεται  σε εξέλιξη από το τον περασμένο Νοέμβριο. Αυτό είναι, στην πραγματικότητα, το τρίτο κύμα των θεαματικών διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια κύκλου της αιγυπτιακής επανάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Νοέμβριο. Ήταν το Νοέμβριο, στον απόηχο του λεγόμενου συνταγματικού διατάγματος του Morsi, όταν η αντιπολίτευση άρχισε να αμφισβητεί τη νομιμότητα του προέδρου. Αυτό το πρώτο κύμα εξασθένησε, ως αποτέλεσμα της εκλογικής ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε από το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα που ορίστηκε για τις 15 Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια, κατά τη δεύτερη επέτειο της επανάστασης (οι Αιγύπτιοι έχουν σηματοδοτήσει τις 25 Ιανουαρίου, ως ημερομηνία έναρξη της επανάστασης,), άρχισε ένα άλλο κύμα που κράτησε σχεδόν για ένα μήνα. Οι τεράστιες διαδηλώσεις της 30^ης Ιουνίου και έπειτα, αποτελούν το τρίτο κύμα. Η μοναδικότητα των διαδηλώσεων της 30^ης  Ιουνίου έγκειται στο γεγονός ότι, τουλάχιστον στο Κάιρο, τα πλήθη ήταν απλά πάρα πολύ μεγάλα για να συγκριθούν με οτιδήποτε υπήρξε στο παρελθόν: δεν ήταν μόνο στην πλατεία Ταχρίρ, το συμβολικό κέντρο της αιγυπτιακής επανάστασης, πολύ περισσότερο πυκνά τα πλήθη από ό, τι οποιαδήποτε προηγούμενη φορά, σύμφωνα με τον ομόφωνο σχολιασμό όλων των έμπειρων παρατηρητών , αλλά και στο Ittihadiye, την περιοχή γύρω από το προεδρικό μέγαρο στην Heliopolis,  η οποία συγκέντρωσε πλήθη που από μόνα τους θα μπορούσαν να κατατάξουν το περιστατικό στα χρονικά της μαζικής διαμαρτυρίας σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμο! Έτσι, αυτό αποτέλεσε μια τρομερή κίνηση που θα τρόμαζε κάθε κόμμα στην κυβέρνηση και κάθε άρχουσα τάξη!

H τρίτη Αιγυπτιακή επανάσταση σε 2 χρόνια. Εκατομμύρια στους δρόμους κατά του Μορσί!

από Blackpanther

Για όσους παρακολουθούν σοβαρά τα γεγονότα στην Αίγυπτο τα τελευταία χρόνια αντιλαμβάνονται ότι η Αιγυπτιακή επανάσταση που ξεκίνησε πριν δυόμιση χρόνια στην Ταχρίρ κατά του Μουμπάρακ συνεχίζεται κλιμακούμενη φτάνοντας σε νέες κορυφές και σε νέα ορόσημα.
Η πρώτη φάση της επανάστασης ξέσπασε στις 25 Γενάρη του 2011 και γκρέμισε με την μαζικότητα και την αποφασιστικότητα της έναν φαινομενικά ακλόνητο δικτάτορα τον Μουμπάρακ που κράταγε αυταρχικά και σταθερά την εξουσία για περίπου 30 χρόνια. Ήταν το πρώτο επαναστατικό ξέσπασμα που μπόρεσε να συντρίψει μια αδίστακτη αστυνομία εκατομμυρίων ανδρείκελων και να φέρει τον λαό στο προσκήνιο. Για μια εκτενή αναφορά της πρώτης φάσης της Αιγυπτιακής Επανάστασης εδώ: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/02/19/18-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%83-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF-%CE%B7-%CE%B1%CE%B9%CE%B3-2/
Η δεύτερη φάση της επανάστασης ξετυλίχτηκε στο 2012 και εκεί ο στόχος ήταν ο ίδιος ο στρατός της Αιγύπτου που στο πρώτο ξέσπασμα της επανάστασης κράτησε μια σχετικά ουδέτερη στάση σφραγίζοντας την ίδια την μοίρα του αστυνομικού καθεστώτος του Μουμπάρακ. Ήταν μια φάση της επανάστασης που είχε να αντιμετωπίσει την στρατιωτική βία, τις αυθαίρετες συλλήψεις και ένα νέο κύμα βασανιστηρίων…
Η τρίτη και πιο ενδιαφέρουσα φάση της επανάστασης ξετυλίγεται αυτές τις στιγμές! Αυτή την φορά στόχος είναι το ίδιο το κόμμα των αδερφών μουσουλμάνων και ο θρησκευτικός  σκοταδισμός του. Σκοταδισμός  που απειλούσε να πάει την κοινωνία της Αιγύπτου όσον αφορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την ίδια την θέση της γυναίκας σε μια φρικτή οπισθοδρόμιση ΕΝΩ παράλληλα συνεργάζεται με θεσμούς σαν τον ΔΝΤ για την οικονομική υποδούλωση των από κάτω.
Ένα γενναίο κίνημα που έχει αποδείξει ότι έχει ανεξάντλητες δυνάμεις για να κινητοποιεί και να συνεγείρει τον κόσμο είχε μαζέψει δεκάδες εκατομμύρια υπογράφες (συγκεκριμένα 22 εκατομμύρια!) για την προετοιμασία της πιο κρίσιμης αναμέτρησης με της δυνάμεις της συντήρησης και της οικονομικής υποδούλωσης. Κι έφτασε η μέρα που δρέπει τους καρπούς του!
Η 30 Ιούνη 2013 χαρακτηρίζεται πλέον ως η μέρα με τις πιο μαζικές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις όλων των εποχών στην Αίγυπτο ξεπερνώντας και τους απίστευτους αριθμούς των διαδηλωτών του 2011! 

Αποικιοκρατική δημοκρατία, Αραβική Άνοιξη και Συρία

Του Nassar Ibrahim, πηγή www.alternativenews.org/english/ 29 Οκτωβρίου 2012

Ο Παλαιστίνιος αναλυτής και συγγραφέας Nassar Ibrahim γράφει για το δίλλημα της δυτικής αποικιοκρατικής δημοκρατίας στην εποχή μετά την «Αραβική Άνοιξη» και τις προκλήσεις που θέτει η Συρία.

«Η στάση της Δύσης απέναντι στη δημοκρατία: είναι καλή αρκεί να έχει το αποτέλεσμα που θέλουμε»

«Οι δυνάμεις που επιχειρούν στη Συρία, οδηγούν τη χώρα στην αυτοκαταστροφή» Noam Chomsky, Κάιρο, 23 Οκτωβρίου 2012

Εισαγωγή

Στις περισσότερες συζητήσεις που είχα με Ευρωπαίους διανοούμενους, ακτιβιστές και φίλους, είχα πάντα την αίσθηση πως υπήρχαν τεράστιες διαφορές στον τρόπο που κοιτάμε τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης και ειδικά όσον αφορά στο θέμα της Συρίας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα προέκυπτε από τις διαφορετικές ερμηνείες του περιεχομένου «δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα». Ακόμα και αν οι προθέσεις όλων ήταν καλές και αγνές και συμφωνούσαμε στις βασικές αξίες του παραπάνω περιεχομένου, είχαμε διαφορετική θέση στις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου.

Ο τρόπος που χρησιμοποιείται το τρίπτυχο αυτό συχνά μπερδεύει και αποπροσανατολίζει. Τα κράτη και τα ΜΜΕ ξεκίνησαν να το χρησιμοποιούν αυθαίρετα για να περιγράψουν τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη» και συγκεκριμένα τα γεγονότα στη Συρία. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στην ουσία και στο πως μεταφράστηκε στην πραγματικότητα, δημιουργώντας σύγχυση και αμφιβολίες στις αραβικές κοινωνίες. Πολλές κοινωνικές ομάδες, αντί να προσελκυστούν από την ιδέα της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρέμειναν σιωπηλές και μπερδεμένες μπροστά σε μια διαδικασία αλλαγής στις χώρες τους που καλύφθηκε από διασπάσεις, αίμα και χάος.

Το γεγονός αυτό προκαλεί το εξής ερώτημα: Η έννοια της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η ίδια για τους λαούς της δύσης και τους αραβικούς λαούς; Αν συμφωνούμε στην έννοια, γιατί υπάρχουν διαφορετικές θέσεις για την αραβική άνοιξη; Αν δεν συμφωνούμε, από πού προκύπτουν οι διαφορές μας; Πως μπορούμε να πετύχουμε την ενότητα σε αυτές τις αξίες χωρίς να θίξουμε τον πυρήνα του περιεχομένου από τη μία και τις ιδιαιτερότητες κάθε κοινωνίας από την άλλη;

Κοινωνιολόγοι επιβεβαιώνουν πως η εισαγωγή ή εξαγωγή περιεχομένων από τη μία κοινωνία στην άλλη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι η ανταλλαγή ιδεών ή εμπειριών ανάμεσα στις κοινωνίες, δεν είναι εφικτή. Απεναντίας, παρά την τεράστια ποικιλία σε χρόνους και τόπους, η ανθρώπινη ιστορία είναι μία. Η μετάφραση των εμπειριών είναι επικίνδυνη όταν έχουμε να κάνουμε με συγκεκριμένο περιεχόμενο – στην περίπτωση μας την «δημοκρατία, ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα»- το οποίο είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης ιστορικής ανάπτυξης και κοινωνιο-πολιτικού περιεχομένου (πχ ευρωπαϊκές κοινωνίες) και το επιβάλλουμε, με την ίδια δομή, σε διαφορετική κοινωνική πραγματικότητα (πχ αραβικές κοινωνίες). Μια τέτοια κίνηση δεν λαμβάνει υπόψη την επίδραση που μπορεί να έχει στις προτεραιότητες, τους στόχους, τον πολιτισμό και τη δομή της συγκεκριμένης κοινωνίας.