ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ

Καστράτοι: Από τις εκκλησίες, στη showbiz της εποχής τους

Σε ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια του μπαρόκ, γονείς απελπισμένοι από τη φτώχεια ευνούχιζαν τους γιους τους.

Η Eκκλησία απαγόρευε τις γυναικείες φωνές στις θολωτές αίθουσές της, αλλά απαιτούσε αγγελικές φωνές με τρομερό όγκο πνευμόνων, που θα ανέβαζαν τους πιστούς στους ουρανούς.

Στην Ιταλία, χιλιάδες νεαρά αγόρια πέθαιναν για χάρη της ομορφιάς της μουσικής ή έγιναν σούπερσταρς στις παγκόσμιες όπερες.


Οι πρώτοι καστράτοι

Στα μέσα του 16^ου αιώνα ξεκίνησαν να εμφανίζονται στην Ευρώπη οι πρώτοι καστράτοι προκαλώντας αμηχανία, που γρήγορα έγινε θαυμασμός. Πρόγονοί τους υπήρξαν οι ευνούχοι των μεσαιωνικών βασιλικών αυλών.

Το 1589 ο Πάπας Σίξτος Ε΄, τους ενέταξε στη χορωδία της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, αναδιοργανώνοντάς την ειδικά για χάρη τους.

Σύντομα, οι καστράτοι υπερκέρασαν τα αγόρια, των οποίων οι φωνές «έσπαγαν» κατά την εφηβεία.

Τα αρχαία αγάλματα δεν ήταν λευκά - Κάποτε ο Παρθενώνας είχε εκθαμβωτικά χρώματα

Τα αγάλματα μπορεί να ήταν εξοπλισμένα με ασπίδες και κράνη - μπρούντζος που λάμπει σαν χρυσός, σε αντίθεση με το θαμπό χρώμα που βλέπουμε σήμερα. (Πηγή: Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο)     Τα αρχαία αγάλματα δεν ήταν στην αρχή απλώς λευκό μάρμαρο, αλλά «μία έκρηξη χρώματος και φανταχτερής διακόσμησης», γράφει η Natalie Haynes στο BBC, τονίζοντας πως «αυτό δείχνει ότι έχουμε φανταστεί τον αρχαίο κόσμο λάθος».   Ακολουθεί το άρθρο της με τίτλο «Όταν ο Παρθενώνας είχε εκθαμβωτικά χρώματα»:   Όταν ο Βικτωριανός ζωγράφος Lawrence Alma-Tadema παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του «Ο Φειδίας δείχνει τη ζωφόρο του Παρθενώνα στους φίλους του», πρέπει να υπήρξε μία ευχάριστη «κυκλικότητα»: ένας ζωγράφος αποκαλύπτει με υπερηφάνεια τον νέο του πίνακα για έναν γλύπτη που αποκαλύπτει με υπερηφάνεια το νέο γλυπτό του.   Ήταν το 1868 και στον σύγχρονο θεατή ο πίνακας φαίνεται αρκετά αθώος. Ο Φειδίας, ο γλύπτης με το μούσι, στέκεται μπροστά στη Ζωφόρο του Παρθενώνα -τους χαρακτήρες που απεικονίζονται σε αυτή, ανθρώπους αλλά και άλογα, θα μπορούσε να τους μελετήσει λεπτομερώς ο Alma-Tadema στο Βρετανικό Μουσείο. Αυθεντίες του 5ου αι. στην Αθήνα θαυμάζουν την εξαιρετική δουλειά του γλύπτη: την απεικόνιση των υφασμάτων, το απίστευτο βάθος (σε κάποια σημεία τέσσερα άλογα καλπάζουν το ένα δίπλα στο άλλο μόλις σε μία ή δύο ίντσες μαρμάρου). Οι θεατές μπορεί επίσης να παρατηρήσουν τα σκούρα, όμορφα χρώματα που «ζωντανεύουν» το γλυπτό.   Ο Alma-Tadema έκανε μια τολμηρή δήλωση με αυτόν τον πίνακα: το χρώμα είχε χαθεί από τα γλυπτά όταν αυτά παρουσιάστηκαν στο Βρετανικό Μουσείο. Πάνω από δύο χιλιετίες καιρικών φαινομένων και πολέμου είχαν αποχρωματίσει και κάνει λευκό το μάρμαρο. Από τον 18ο αιώνα και μετά, πολλοί σημαντικοί ιστορικοί τέχνης προτιμούσαν έτσι τα πράγματα: κάποιοι όπως ο Johann Joachim Winckelmann -του οποίου το δίτομο βιβλίο ιστορίας της αρχαίας τέχνης εκδόθηκε το 1764- προτιμούσαν να φαντάζονται τα αρχαία γλυπτά ως μια μία μάζα πανέμορφου, λαμπερού λευκού. 

Fiat ars, pereat mundus // Να γίνει τέχνη και ας χαθεί ο κόσμος. Δύο σκέψεις για το Dismaland του Banksy.

Διαβάζοντας για το καινούριο έργο του Banksy στην Αγγλία, το Dismaland, το θεματικό πάρκο για ενήλικες, ή αλλιώς το «θεματικό πάρκο της σύγχυσης», την «παρωδία των θεματικών πάρκων», το «πιο απογοητευτικό αξιοθέατο», όπως το αποκαλούν και οι διαφημιστές του, και παρακολουθώντας τη σχετική υστερία στο τουίτερ για το αν θα προλάβει ο κόσμος να βγάλει εισιτήριο και να εξασφαλίσει πρόσβαση σε αυτή τη «μοναδική εμπειρία», προέκυψαν αυτές οι γραμμές ως μια μηδαμινή κραυγή απόγνωσης και αηδίας. Επομένως, το κείμενο αυτό δε φιλοδοξεί να προσφέρει μια συνολική κριτική αποτίμηση στο «καλλι»-τεχνικό, -ας μη το πούμε αντικαπιταλιστικό, ούτε ανατρεπτικό- έστω προβοκατόρικο έργο του γνωστού καλλιτέχνη δρόμου Banksy. Εξάλλου, η συζήτηση για το αναδυόμενο φαινόμενο της street art πρέπει να απεικονίζει τον αντίκτυπο των πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων, όσο συμπυκνωμένες και επιταχυνόμενες και αν είναι αυτές. Πρέπει συνεχώς να αναμετριέται με τον κίνδυνο της εμπορευματοποίησης και της αφομοίωσης. Και με νηφαλιότητα να αναγνωρίζει ότι το μέσο, είτε είναι σπρέυ είτε καμβάς, είτε μεσοτοιχία είτε μουσείο, παραμένει ένα μέσο, που από μόνο του αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου δεν είναι αρκετό για να φέρει κάποιο μήνυμα ανατροπής ή αντίστασης. Για αυτό, το κείμενο θα περιοριστεί στην περίπτωση του Dismaland, θέλοντας ωστόσο να συνεισφέρει στην κατεύθυνση της κριτικής του φαινομένου Banksy και της μεταδοτικής ασθένειας του hype.

Ο Αρλεκίνος στους πίνακες ζωγραφικής

Ο Αρλεκίνος! Ο περίφημος καλλιτέχνης, ο υπηρέτης της ιταλικής Commedia dell’ Arte, ο “μικρός διάβολος” όπως σημαίνει το όνομά του, ο μοναχικός ήρωας με το χαρακτηριστικό καρό κοστούμι. Ο χρωματιστός αέρας που περιβάλλει το διάβα του. 
Η μάσκα του Αρλεκίνου περιβάλλεται από μυστήριο. Αναφορές κάνουν λόγο για ανακάλυψη του ίδιου του Μιχαήλ Άγγελου ο οποίος την σχεδίασε εμπνεόμενος από τη μάσκα των αρχαίων σατύρων. Η μάσκα του Αρλεκίνου συμπεριφέρεται σαν… Μόνα Λίζα. Άλλες φορές δίνει την εντύπωση “διαβόλου”, άλλοτε κάποιου αφελούς. Στο θεατρικό σανίδι, ο Αρλεκίνος είναι μάλλον ένας αφελής υπηρέτης που συμβουλεύει τον κύριό του συνήθως λανθασμένα και αυτό τον οδηγεί σε προβλήματα.

Και η ζωή κι ο θάνατος ενός θρύλου του Blues, του Robert Johnson

 

Πολλά έχουν γραφτεί για τον Robert Johnson,
το θρύλο του Blues. Αυτό το κείμενο
είναι ουσιαστικά μια απόπειρα
να εξετάσει περισσότερο ιστορικά
και λιγότερο φολκλορικά–μυθολογικά τη ζωή του.

Ο Robert Johnson γεννήθηκε στις 8 Μαϊου του 1911 στο Hazelhurst του Μισσισσιππή από την Julia Dodd και τον Noah Johnson. Ο πατέρας του σχεδόν αμέσως τους εγκατέλειψε, με αποτέλεσμα ο Robert να μην τον γνωρίσει ποτέ. Η μητέρα του είχε άλλα επτά παιδιά, τα περισσότερα αγνώστου πατρός. Τα επώνυμα της μητέρας του άλλαζαν κατά καιρούς μιας και υιοθετούσε όχι μόνο τα επώνυμα των ανδρών που παντρευόταν, αλλά και των ανδρών, με τους οποίους κατά καιρούς συζούσε. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιο ήταν το πατρικό της επώνυμο αν και πολλοί ισχυρίζονται, πως ήταν το Major.

Πάντως, είναι γενικά παραδεκτό από διάφορους μελετητές της ιστορίας του Robert Johnson, πως η μητέρα του, του αποκάλυψε το όνομα του πραγματικού του πατέρα την εποχή του μεγάλου οικονομικού κραχ των ΗΠΑ, όταν πλέον λευκοί και μαύροι από κοινού βίωναν την απόλυτη εξαθλίωση και δυστυχία...

πηγή

188 έργα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε ψηφιακή μορφή

188 έργα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε ψηφιακή μορφή

Στην ιστοσελίδα papadiamantis.org μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε δωρεάν 188 έργα του Αλ. Παπαδιαμάντη

Μυθιστορήματα (4)
Διηγήματα (171)
Επίλοιπα (10)
Αλληλογραφία (3)

Πηγή

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΡΟΥΝΙΩΤΕΙΑ ;

Θα επιστρέψει η Ελλάδα
τις αφροασιατικές αρχαιότητες που κατέχει
στις χώρες καταγωγής τους;

του Άκη Γαβριηλίδη
Τις μέρες αυτές, επισκέφθηκε την Αθήνα η βρετανίδα νομικός (με μεσανατολική καταγωγή) Αμάλ Αλαμουντίν, από την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει να την συμβουλέψει ποιες νομικές δυνατότητες υπάρχουν για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Αθήνα.
Κατά το διάστημα αυτό, η κα Αλαμουντίν επισκέφθηκε –τι άλλο- το Μουσείο της Ακρόπολης, όπου μάλιστα φαίνεται ότι στιγμιαία αποσταθεροποίησε τη μονόδρομη δυική σχέση θεάματος/ θεατή που διέπει τα μουσεία, εφόσον, σύμφωνα τουλάχιστον με ένα δημοσίευμα, η παρουσία της προκάλεσε «παραλήρημα στους τουρίστες».
Από την ειδησεογραφία δεν προκύπτει να επισκέφθηκε και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εάν το είχε κάνει, ίσως, λόγω τόσο της εντολής όσο και της καταγωγής της, να πρόσεχε μία πτέρυγα του μουσείου αυτού που στεγάζει συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων. Η οποία μάλιστα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, «κατέχει σημαντική θέση παγκοσμίως λόγω του πλούτου, της ποιότητας και της σπανιότητας των αντικειμένων της».

Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δεν τραγουδήθηκαν νομπελίστες της ποίησης στις ταβέρνες

Σε παγκόσμιο επίπεδο, σε καμία χώρα οι συνθέτες δε μελοποίησαν τόσο πολύ, τόσο καλά τους ποιητές. Διαλέξαμε 29 μελοποιημένα ποιήματα, αυτά που έφεραν όσο τίποτα άλλο την δύναμη των μεγάλων στίχων στον ευρύ κόσμο. Σε κάθε στιγμή, ιστορική, κοινωνική και προσωπική. Και δεν είναι μόνο αυτά, είναι άλλα τόσα και άλλα τόσα, είναι όλη η ζωή μας ένα τραγούδι, ένα ποίημα, είναι όλη η ζωή.

Τα  τραγουδια μπορει να τα  ακουσεται  απο εδω

Πηγη

Τέχνη, δημόσιος χώρος και κοινωνία

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Θα αποπειραθώ να μιλήσω με όρους τοπικότητας και χρονικότητας για την τέχνη και το ρόλο της στο Δημόσιο Χώρο. Για την ανάκληση ενός κοινού κοινωνικού Τόπου. Σε τελική ανάλυση για την ανάκτηση αυτής της ίδιας έννοιας της κοινωνίας που μειώνεται. Η Μάργκαρετ Θάτσερ εκκινώντας τις πολιτικές εφαρμογές ενός ακραίου νεοφιλελευθερισμού έλεγε: «Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες.». Έτσι ξεκίνησε η επίθεση στην κοινωνία.

Η δημόσια τέχνη είτε ως χώρος, είτε ως χρήση τουλάχιστον στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα, μοιάζει ακόμα μια αδύνατη υπόθεση. Οι «καλλιτεχνικές» παρεμβάσεις στον κοινό – Δημόσιο χώρο έχουν σκοπό να οικειοποιηθούν τον θεσμοθετημένο χώρο της πόλης, να τον ανακτήσουν, μέσα από την διάνοιξη ενός διαλόγου με τον πολίτη, να κατοικήσουν αυθαίρετα ή με κοινή συναίνεση ως δικό τους χώρο – των πολιτών χώρο, του εμείς – και να εγγράψουν μορφές επικοινωνίας, δημιουργικότητας, ή ακόμα καλύτερα Τέχνης στην βιωμένη καθημερινή εμπειρία.

Δωρεάν download για 250 βιβλία τέχνης

Ο γνωστός εκδοτικός οίκος Getty Publications γιορτάζοντας 45 χρόνια προσφοράς στο χώρο του βιβλίου τέχνης μας δίνει την ευκαιρία να απολαύσουμε on line, δωρεάν, 250 τίτλους εξαιρετικών βιβλίων τέχνης και βέβαια για όσους το επιθυμούν να τους κατεβάσουν και στον υπολογιστή τους.

Επισκεφτείτε την ψηφιακή συλλογή του εκδοτικού οίκου εδώ 
Πηγή

Ιστορια της τεχνης σε 3΄

                                    

Ένα ξεκαρδιστικό οδηγό για αρχάριους της τέχνης δημοσίευσε ένας χρήστης του Reddit κάνοντας την ιστορία της τέχνης να μοιάζει παιχνιδάκI.Ο DontTacoBoutIt, βοηθά ακόμα και τους πιο αδαείς να αναγνωρίζουν τους διάσημους πίνακες της ιστορίας, υπερτονίζοντας τα χαρακτηριστικά κάθε καλλιτέχνη με τον δικό του χιουμοριστικό τρόπο. Πάντως οι οδηγίες πέρα από χιούμορ παρέχουν πραγματική βοήθεια:

  Αν όλα τα πρόσωπα στους πίνακες έχουν τεράστια περιφέρεια, τότε είναι Ρούμπενς.

1.    Αν όλοι οι άντρες έχουν μάτια αγελάδας και γυναικεία σγουρά μαλλιά, είναι Καραβάτζιο.

3. Αν όλα τα πρόσωπα έχουν κάποιο είδος δυσλειτουργίας στο σώμα τους, τότε είναι Πικάσο.

Janis Joplin - η ζωή της και το εργο της

Η Τζάνις Λυν Τζόπλιν (19 Ιανουαρίου 1943 – 4 Οκτωβρίου 1970) ήτανΑμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος, χορεύτριακαι ενορχηστρωτής μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη τηςδεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company (Μπιγκ Μπράδερ εντ δε Χόλντιν Κόμπανυ) και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band (Κόζμικ Μπλουζ Μπαντ) και οι Full Tilt Boogie Band (Φουλ Τιλτ Μπούγκι Μπαντ). Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ ^[1] και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής.^[2] Στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας της ήταν γνωστή ως η βασίλισσα τουΡοκ εν Ρολ και της ψυχεδελικής σόουλ.

To 1995 τιμήθηκε με την είσοδό της στο Rock and Roll Hall of Fame, ενώ το 2005 κέρδισε το βραβείο Γκράμμυ Lifetime Achievement Award. Το περιοδικό Rolling Stone τήν κατέταξε στην 46η θέση στη λίστα του με τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες όλων των εποχών το 2004^[3] και στην 28η με τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών το 2008.^[4]Κατάφερε να “σπάσει” την ανδροκρατούμενη ροκ μουσική σκηνή,^[5] [6]μαζί με την πρώτη γυναίκα αρχηγό συγκροτήματος,^[5] Γκρέις Σλικ^[5] [6] (Jefferson Airplane),^[6] και άλλες ερμηνεύτριες, όπως η Πάτι Σμιθ, η Τζόαν Μπαέζ και η Μαριάν Φέιθφουλ,^[5] με αποτέλεσμα να ανοίξει το δρόμο και σε άλλες τραγουδίστριες.^[5] [6]

Η Τζόπλιν γεννήθηκε στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας στις 19 Ιανουαρίου του 1943.^[5] [7] Γονείς της ήταν η Ντόροθυ Τζόπλιν^[5] [8] Ιστ (1913-1998)^[8] και ο Σεθ Τζόπλιν^[5] [8] (1910-1987).^[8] Είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τον Μάικλ και τη Λάουρα. Η οικογένειά της συμμετείχε στη χριστιανική Εκκλησία.^[8] Οι δικοί της θεωρούσαν πως χρειαζόταν περισσότερη προσοχή από τα άλλα παιδιά, με τη μητέρα της να δηλώνει: “Ήταν δυσαρεστημένη και ανικανοποίητη, όταν δεν εκλάμβανε αρκετή προσοχή. Δεν τής αρκούσε μία απλή, φιλική σχέση“.^[9]

Εφηβεία

Στην εφηβεία της, έμπλεξε με κακές παρέες και άκουσε άλμπουμ μπλουζ καλλιτεχνών, όπως η Μπέσσυ Σμιθ και οΛιντμπέλλυ, οι οποίοι επηρέασαν την απόφασή της να γίνει τραγουδίστρια. Αν και ασχολείτο με τη ζωγραφική, ξεκίνησε να τραγουδά στην τοπική χορωδία και διεύρυνε τα μπλουζ ακούσματά της, ερχόμενη σε επαφή με άλμπουμ καλλιτεχνών, όπως η Οντέττα, η Μπίλι Χόλιντεϊ και η Μπιγκ Μάμα Θόρντον. Ενώ φοιτούσε στο Λύκειο Τόμας Τζέφερσον οι συμμαθητές της, τήν απέφευγαν, ως επί το πλείστον,^[10] ενώ τήν αποκαλούσαν “γουρούνι” και “φρικιό”.^[9] Μεταξύ των συμμαθητών της ήταν ο ηθοποιός Τζωρτζ Ουίλλιαμ Μπέιλυ. Απεφοίτησε από το σχολείο το 1960. Παρηκολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Τεχνολογίας Λάμαρ Στέιτ (Lamar State College of Technology) του Μπιουμόν στο Τέξας, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού,^[11] ενώ αργότερα πήγε στοΠανεπιστήμιο του Ώστιν, αν και δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της. Η πανεπιστημιακή εφημερίδα^[5] [12] The Daily Texan,^[12] τής έκανε ένα αφιέρωμα^[5] [12] στις 27 Ιουλίου του 1962,^[12] με τίτλο: “Τολμά να είναι διαφορετική“.^[5] [12] Το άρθρο ξεκινούσε: “Περπατά ξυπόλυτη, όταν τό θέλει, φορά ρούχα Levi στο σχολείο, επειδή τής είναι πιο άνετα και παίρνει παντού μαζί της την ώτοχαρπ, εάν θέλει να ακούσει μουσική. Το όνομά της είναι Τζάνις Τζόπλιν“.^[12]

Καλλιέργησε ένα επαναστατικό, ατομικό στυλ, επηρεασμένο κατά ένα μέρος από τις μπλουζ ηρωίδες της και κατά ένα άλλο μέρος από τη γενιά Μπιτ. Η πρώτη φορά που ηχογραφήθηκε τραγούδι της ήταν το Δεκέμβριο του 1962, στο σπίτι ενός συμφοιτητή της.^[13] Ήταν το What Good Can Drinkin Do.^[5] [13] Ένα μήνα μετά,^[14]απεφάσισε να αποχωρήσει προσωρινά από το Τέξας^[5] [14] και πήγε στο Σαν Φρανσίσκο.^[14] Όσο παρέμεινε εκεί, κατοικόυσε στις συνοικίες του Νορθ Μπιτς (North Beach) και του Χέιτ-Ασμπέρυ (Haight-Ashbury). Το 1964, η Τζάνις Τζόπλιν συνέθεσε με τον κιθαρίστα των Jefferson Airplane, Τζόρμα Κωκόνεν, επτά μπλουζ κομμάτια:Typewriter Talk, Trouble In Mind, Kansas City Blues, Hesitation Blues, Nobody Knows You When You’re Down And Out, Daddy, Daddy, Daddy και Long Black Train Blues. Κυκλοφόρησαν αργότερα όλα μαζί στο άλμπουμ The Typewriter Tape.

Εκείνο το χρονικό διάστημα η χρήση ναρκωτικών από την ίδια, ηυξήθηκε κατακόρυφα, κάνοντας περιστασιακά χρήση ηρωίνης.^[7] [11] Επίσης, χρησιμοποιούσε και άλλα ψυχοτρόπα φάρμακα, ενώ έπινε πολύ καθ’ όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.^[10] Το αγαπημένο της ποτό ήταν το Southern Comfort.^[5] [10] Την άνοιξη του1965, οι φίλοι της βλέποντας τις συνέπειες της αμφεταμίνης στο σώμα της (ίσχνωση^[10] του σκελετού),^[7] τήν έπεισαν να επιστρέψει άμεσα στη γενέτειρά της. Στο Πορτ Άρθουρ άλλαξε τον τρόπο ζωής της. Έκανε την αρχή σταματώντας τη χρήση ναρκωτικών και την κατανάλωση αλκοόλ, ενώ υιοθέτησε την περίφημη κόμμωση “κυψέλη” και έκανε εγγραφή στο Πανεπιστήμιο Λάμαρ του Μπόουμοντ στο τμήμα κοινωνιολογίας.

Λίγο πριν την ένταξή της στους Big Brother and the Holding Company, η Τζόπλιν κατέγραψε άλλα επτά κομμάτια, μεταξύ των οποίων υπήρχαν το Turtle Blues και μια εναλλακτική εκδοχή του Cod’ine της Μπέβερλυ Σαιντ Μαρί. Εκδόθηκαν όλα μαζί στο άλμπουμ This is Janis Joplin 1965, που κυκλοφόρησε το 1995.

Το ναυάγιο της Φρεγάτας "Μέδουσα" - Théodore Géricault

Το ναυάγιο της Φρεγάτας "Μέδουσα" - Théodore Géricault

O Jean Louis Theodore Gericault γεννήθηκε το 1791 στη Ρουέν και πέθανε μόλις το 1824 στο Παρίσι. Ανήκε στους ιμπρεσσιονιστές ζωγράφους.

Ο παραπάνω πίνακας ονομάζεται «Το ναυάγιο της φρεγάτας Μέδουσας» (Le naufrage de la Meduse) και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου. Αφορμή για το έργο έδωσε η έκθεση ενός από τους διασωθέντες από το ναυάγιο της φρεγάτας Μέδουσας, που έγινε το 1816. Το πλοίο ανήκε στο γαλλικό στόλο και μετέφερε καταδίκους στη Σενεγάλη. Επειδή είχε για διοικητή έναν άπειρο ναυτικό, το πλοίο βούλιαξε και 150 ναυαγοί φορτώθηκαν σε μια σχεδία Η σχεδία αρχικά ρυμουλκήθηκε από ναυαγοσωστικό αλλά όταν τα σχοινιά έσπασαν, αφέθηκε να παραδέρνει στην τρικυμισμένη θάλασσα. Πάνω στη σχεδία έλαβαν χώρα τρομερές σκηνές, με δολοφονίες, ακόμα και κρούσματα κανιβαλισμού. Για το συμβάν θεωρήθηκε υπεύθυνη η κυβέρνηση, η οποία, για πολιτικούς λόγους είχε διορίσει το συγκεκριμένο (ανίκανο όπως αποδείχθηκε) κυβερνήτη.

Ο Gericault αποφάσισε να αποτυπώσει τη στιγμή που οι ελάχιστοι επιζώντες (καμιά 10ριά) αντικρίζουν στον μακριά στον ορίζοντα το πλοίο της σωτηρίας τους και προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή του με χειρονομίες. Το έργο κατασχέθηκε αμέσως από την κυβέρνηση.

Από τεχνικής απόψεως, το έργο αποδίδεται σε τρία επίπεδα, με πυραμιδωτή δομή. Στο πρώτο επίπεδο εμφανίζονται οι νεκροί και ένας πατέρας που κρατά το νεκρό παιδί του στη σχεδία. Ανεβαίνοντας στην πυραμίδα, σε δεύτερο επίπεδο βρίσκονται αυτοί που προσπαθούν να ανασηκωθούν για να δουν το πλοίο της σωτηρίας και στην κορυφή αυτοί που χειρονομούν για να τους δει το πλοίο. Στη βάση της πυραμίδας βρίσκεται ο θάνατος και ανεβαίνοντας προς τα πάνω εμφανίζεται η ελπίδα για τη ζωή. Πρόκειται για έναν πίνακα με έντονα τα στοιχεία του ρεαλισμού και της τραγικότητας. Χωρίς ήρωες, με καθημερινούς ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τη ζωή και το θάνατο. Στον πίνακα αυτό φαίνεται η ιδιαίτερη ικανότητα του Gericault στην ψυχολογική ανάλυση, κάτι που φαίνεται ιδιαίτερα στην έκφραση του πατέρα αλλά και αυτών που προσπαθούν να ανασηκωθούν. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε και από άλλους πίνακες του Gericault, με θέμα «ψυχικά διαταραγμένες γυναίκες», που θα σας δώσω σε επόμενα posts.

Σας παραθέτω αυτό τον πίνακα με μία κριτική βασισμένη στο βιβλίο του καθηγητή Κου Χρύσανθου Χρήστου (H Ευρωπαϊκή ζωγραφική του 19 ου αιώνα, Αθήνα 1983). Η πρώτη επαφή μου με τη ζωγραφική του 19 ου αιώνα έγινε το 1987, παρακολουθώντας τα μαθήματα του καθηγητή Κου Νικόλαου Ζία, με την ιδιότητά μου ως φοιτητή της φιλοσοφικής σχολής Αθηνών.
 Αναρτήθηκε από Ηλίας Καραγιαννάκος