Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΑΒΟΥΡΑΣ: ΠΩΣ ΚΥΠ ΚΑΙ CIA ΕΔΙΝΑΝ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΟ ΚΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ…

Να ξεκαθαρίσω κατά  αρχάς ότι δεν συμφωνώ απόλυτα με τα  αναγραφόμενα  στο  άρθρο , το θεωρώ όμως ως  αξιόλογη πηγή πληροφοριών που πρέπει να  μας  προβληματίσουν  χωρίς βέβαια και  να  μας κάνουν μικρόνοους και  καχύποπτους.

«Να έχεις εσωτερικούς κατασκόπους σημαίνει να χρησιμοποιείς αξιωματούχους του εχθρού. Αξιόλογους ανθρώπους που έχουν καθαιρεθεί από τα αξιώματα τους, εγκληματίες που έχουν τιμωρηθεί· επίσης ευνοούμενες και παλλακίδες άπληστες για χρυσάφι, ανθρώπους που καταπιέζονται σε δευτερεύουσες θέσεις, ή έχουν αγνοηθεί στην διανομή των αξιωμάτων, άλλους που φοβούνται ότι θα χάσει η πλευρά τους, ευμετάβλητους αποστάτες που πάντα θέλουν να τα έχουν καλά και με τις δύο πλευρές». Σουν Τζου, Η Τέχνη του Πολέμου, Χρησιμοποίηση Κατασκόπων

«Αν το κόμμα θεωρεί ότι είμαι προδότης θα έχει τις πληροφορίες του». Νικος Πλουμπίδης (1902-1953), επικεφαλής της παράνομης κομματικής οργάνωσης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ τον Μάρτη του 1949
«Για να προδώσεις, πρέπει πρώτα να ανήκεις». Kim Philby, 1912-1988, άγγλος διπλωμάτης και σοβιετικός κατάσκοπος

Το ίδρυμα Ροκφέλερ, υπό τον τίτλο «100 Resilient Cities»(100 ανθεκτικές πόλεις) εκκίνησε ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης 100 πόλεων, οι οποίες «θα βοηθηθούν», ώστε να γίνουν πιο ανθεκτικές απέναντι στις φυσικές, κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις του 21^ου αι. Αυτό το κύμα «φιλανθρωπίας» που φιλοδοξεί να σαρώσει όλο τον πλανήτη έχει συγκεκριμένους στόχους. Επιδιώκει να συμβάλει στη διατήρηση των μεγάλων πόλεων του πλανήτη πάση θυσία, παρά τα έντονα εσωτερικά κι εξωτερικά προβλήματά τους. Σε αυτές τις εκατό πόλεις, λοιπόν, συγκαταλέχθηκε και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Στη σχετική ιστοσελίδα (http://www.100resilientcities.org/cities#/-_/), αρχικά εμφανίζονται οι «τυχερές» πόλεις, που επιλέχθηκαν. Πατώντας στη φωτογραφία της καθεμιάς, ένα κείμενο εξηγεί ποιες είναι οι παροχές που το ίδρυμα σκοπεύει να «προσφέρει».

Φωνές για το Χρήστο Τσουτσουβή.15 ΜΑΗ 1985-15 ΜΑΗ 2014 29 Χρόνια απ΄την ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του.

Το πρόσωπο του δολοφονημένου Τσουτσουβή με τα ανακατεμένα μαλλιά και τα ορθάνοιχτα μάτια είναι ένα από τα πιο πολυδημοσιευμένα στον Τύπο. Συνόδευσε τη μακρά σειρά των δημοσιευμάτων για την τρομοκρατία στην Ελλάδα από το 1985, όταν ο Τσουτσουβής σκοτώθηκε. Η δράση του Χρ. Τσουτσουβή έληξε στις 15 Μαΐου 1985, όταν σε συμπλοκή στου .......Γκύζη σκοτώθηκαν ο ίδιος και τρεις αστυνομικοί. Υποτίθεται μάλιστα ότι η Αστυνομία δεν γνώριζε τα στοιχεία του νεκρού και τα ανακάλυψε μέσω της δημοσίευσης της φωτογραφίας, για να ακολουθήσει ο εντοπισμός της κατοικίας - γιάφκας του και το πολύχρονο κυνηγητό εις βάρος προσώπων με τα οποία είχε επαφή.

Τα αντικείμενα που ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν οι αρχές στο διαμέρισμα του Τσουτσουβή στην Κυψέλη (έξι ηλεκτρονικοί πυροκροτητές, 145 κοινοί πυροκροτητές, μηχανήματα εκτύπωσης, κουκούλες, περούκες, γάντια και πρωτότυπο της προκήρυξης για τη δολοφονία του εισαγγελέα Θεοφανόπουλου) έπαιξαν σημαντικό ρόλο -μαζί με την απουσία άλλων ονομάτων επί 17 χρόνια- για την ανάδειξή του σε πρωταγωνιστικό πρόσωπο των οργανώσεων ένοπλης βίας στην Ελλάδα. Το πόσο καθοριστικός ήταν τελικά ο ρόλος Τσουτσουβή στις εξελίξεις θα επιβεβαιωθεί μόνον όταν ολοκληρωθούν οι έρευνες ύστερα από τις τελευταίες εξελίξεις.

Σήμερα ο Κώστας Σακκάς, αύριο εσύ

Ο προφυλακισμένος  (για περισσότερο από δυόμισι χρόνια χωρίς δίκη!)  Κώστας Σακκάς, συμπληρώνει σήμερα 24 μέρες απεργίας πείνας, ζητώντας την άμεση αποφυλάκισή του.  Όμως ας πάρουμε τα γεγονότα από την αρχή.

«Ο Κώστας Σακκάς συνελήφθη στις 4 Δεκέμβρη 2010 και προφυλακίστηκε με κατηγορίες τη συμμετοχή σε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση και διακεκριμένη οπλοκατοχή, κατηγορίες τις οποίες αρνείται. Μετά από 4 μήνες, στις 12 Απριλίου του 2011, τον κατηγορούν και πάλι, χωρίς στοιχεία, ότι αυτή η άγνωστη οργάνωση δεν είναι πλέον άγνωστη: είναι η «Συνωμοσία των Πυρήνων της φωτιάς». Χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο τον προφυλακίζουν ξανά. Ο Κώστας Σακκάς μένει φυλακισμένος σχεδόν ενάμισυ χρόνο. Λίγο πριν το 18μηνο, στις 6 Απριλίου του 2012, προφυλακίζεται ξανά με την κατηγορία ότι διέπραξε 160 εμπρηστικές και βομβιστικές ενέργειες – κατηγορία που δεν αποδεικνύεται από πουθενά. 2,5 χρόνια μετά ο Κώστας Σακκάς βρίσκεται προφυλακισμένος χωρίς δίκη.» Κόκκινος Τύπος ΕΔΩ.

«Σε ευθεία γραμμή με το αντιδραστικό παζλ που εδράζεται στον «ευρωτρομονόμο», το ενιαίο ένταλμα σύλληψης, τη συμφωνία της αστυνομικής συνεργασίας ΕΕ - ΗΠΑ για κατηγορούμενους για τη λεγόμενη τρομοκρατία είναι και η απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Εφετών την Τετάρτη να παραταθεί για 6 μήνες η λεγόμενη προφυλάκιση του Κ. Σακκά, κατηγορούμενου για συμμετοχή στην αυτοαποκαλούμενη οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε την παράταση κράτησης για 6 μήνες - πέραν δηλαδή της προβλεπόμενης του 12μηνου - φτάνοντας συνολικά τους 36 μήνες. Να σημειωθεί ότι δύο μήνες πριν τη συμπλήρωση του 18μηνου τού ασκήθηκε για την ίδια υπόθεση και νέα δίωξη. Ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προφυλάκισής του συμπληρώθηκε (12 μήνες), ενώ η πρώτη δίκη του δεν έχει τελειώσει και η δεύτερη (για την οποία κρατείται) μόλις έχει ξεκινήσει.» 902.γρ ΕΔΩ.

«Στις 4 Ιουνίου 2013 ο Σακκάς συμπλήρωσε δυόμισι χρόνια στη φυλακή χωρίς να έχει κριθεί από τη Δικαιοσύνη, όταν ακόμη και το Σύνταγμα προβλέπει ότι η προφυλάκιση σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να ξεπερνά τους 30 μήνες όταν αφορά διαφορετικές κατηγορίες και ξεχωριστές δικογραφίες. Η απόφαση για παράταση της προφυλάκισής του, μάλιστα, ξεπερνά ακόμη και τη συνταγματική πρόβλεψη. Ήδη ο κατηγορούμενος νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, ενώ, όπως σημειώνουν οι γιατροί, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται δραματικά. Η παθολόγος επιμελήτρια Α' του ΕΣΥ, Όλγα Κοσμοπούλου, που τον εξέτασε πρόσφατα, αναφέρει ότι στη φάση στην οποία βρίσκεται υπάρχει κίνδυνος για μόνιμη βλάβη οργάνων, ενώ έχουν αναφερθεί και αιφνίδιοι θάνατοι από αρρυθμίες.» Αυγή ΕΔΩ.

Με την επ’ αόριστον (απ’ ό,τι φαίνεται) προφυλάκιση  του Κώστα Σακκά παραβιάζεται το Σύνταγμα, οι νόμοι και οι κανόνες της δικαιοσύνης στο όνομα της οποίας βρίσκεται στη φυλακή. Με την απεργία πείνας διεκδικεί τα στοιχειώδη δικαιώματά του,  αυτονόητα σε μια δημοκρατία σαν αυτή που διδάσκουν τα σχολικά βιβλία. Όμως η ζωή έχει άλλη «άποψη». Μετά την βίαιη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και καταχτήσεις, μετά την βίαιη καταστολή απεργιών και διαδηλώσεων, μετά την επιστράτευση των απεργών, τις περιπτώσεις ποινικοποίησης  της συνδικαλιστικής δράσης, τις «προτάσεις» για απαγόρευση (στην ουσία) των διαδηλώσεων στο κέντρο, μετά το σιγοντάρισμα της δράσης της χρυσής αυγής και τη σπορά του φόβου και ενώ με την οικονομική πολιτική τους συγκυβέρνηση και τρόικα σπρώχνουν κάθε μέρα στην εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπων, μέσα σε καταιγισμό προπαγανδιστικών πυρών από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, έρχεται και η ορκωμοσία της πιο αντιδραστικής  κυβέρνησης της μεταπολίτευσης για να συμπληρωθεί το παζλ της επίδειξης δύναμης από το αστικό κράτος.

Τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα τσαλαπατώνται. Σήμερα είναι ο Κώστας Σακκάς. Αύριο μπορεί κάποιος από μας. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο, τίποτα δεν είναι κατοχυρωμένο. Τίποτα δεν μας ανήκει σε μια κοινωνία που υπάρχει και λειτουργεί για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εξουσίας των κεφαλαιοκρατών. Μας ανήκουν τα πάντα αρκεί να το πάρουμε απόφαση.

Πέμπτη 27 Ιούνη 2013. 

 Πηγή

Κομμάτι του κινήματος το ένοπλο.

Είναι πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουν ότι το ένοπλο είναι κομμάτι του κινήματος. Δεν θα είχε, άλλωστε, νόημα να συζητάμε για αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους που αναλαμβάνουν πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στο ένοπλο, αν δεν είχαμε αυτή την αντίληψη. Ομως, αυτή η παραδοχή δεν μας οδηγεί πουθενά. Γιατί συχνά είναι καθαρά υποκριτική, ενώ ακόμη πιο συχνά συνοδεύεται από κάθε άλλο παρά κολακευτικούς χαρακτηρισμούς για το ένοπλο, που αντιμετωπίζεται ως η «προβληματική» πλευρά του κινήματος, ως ένα «αναγκαίο κακό» που απλά είμαστε αναγκασμένοι να το ανεχτούμε.

Ενα ερώτημα που έθεσε ο Δ. Κουφοντίνας στο μήνυμά του έβαλε «φωτιά» στη συγκέντρωση που έγινε την περασμένη Τρίτη στο Πολυτεχνείο, απ’ αφομή το τέλος της δίκης της 17Ν. Το ότι η συζήτηση που ακολούθησε περιστράφηκε κυρίως γύρω απ’ αυτό το ερώτημα αποδεικνύει ότι ήταν καίριο. Είπε ο φυλακισμένος αγωνιστής:
«Το πρώτο ερώτημα είναι: Ως πού είμαστε διατεθειμένοι να παλέψουμε για το σπάσιμο της σιωπής που επιβάλλει η κυριαρχία; Αμεσα συνδεδεμένο με το παραπάνω είναι και το ζήτημα της συζήτησης που δεν έγινε για το ένοπλο στην Ελλάδα και τη σχέση του με το κίνημα. Διάλογος που έχει να κάνει με την αυτογνωσία και τις προοπτικές του κινήματος. Ας μην ξεχνάμε, ότι κύκλοι κλείνουν, κύκλοι ανοίγουν. Πολιτικά σχέδια περνούν, αλλά τα ίδια ερωτήματα πάλι εμφανίζονται. Το δεύτερο ερώτημα είναι, λοιπόν: Είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση;».

Από την πλευρά μας απαντήσαμε καταφατικά στο ερώτημα Κουφοντίνα: Οχι μόνο είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε τη συζήτηση για το ένοπλο, αλλά θεωρούμε πως αυτή η συζήτηση θα καθορίσει τα όρια (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά) του κινήματος αλληλεγγύης. Αλλωστε, όπως καλά γνωρίζουν οι αναγνώστες της «Κ», αυτή η συζήτηση από τη μεριά μας έχει ανοίξει. Ας επανέλθουμε, λοιπόν.
Είναι πολλοί αυτοί που θα συμφωνήσουν ότι το ένοπλο είναι κομμάτι του κινήματος. Δεν θα είχε, άλλωστε, νόημα να συζητάμε για αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους που αναλαμβάνουν πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στο ένοπλο, αν δεν είχαμε αυτή την αντίληψη. Ομως, αυτή η παραδοχή δεν μας οδηγεί πουθενά. Γιατί συχνά είναι καθαρά υποκριτική, ενώ ακόμη πιο συχνά συνοδεύεται από κάθε άλλο παρά κολακευτικούς χαρακτηρισμούς για το ένοπλο, που αντιμετωπίζεται ως η «προβληματική» πλευρά του κινήματος, ως ένα «αναγκαίο κακό» που απλά είμαστε αναγκασμένοι να το ανεχτούμε.