Ατελείωτο σφαγείο τα ΕΛ.ΠΕ των Λάτση. Ελεύθεροι παραμένουν να γλεντοκοπάν πλουσιοπάροχα οι Λάτσιδες.

| Νεκρός και τ έ τ α ρ τ ο ς εργαζόμενος από το εργοδοτικό έγκλημα στα ΕΛ.ΠΕ., το κάτεργο του Λάτση. (Eδώ θα δούμε και το παρελθόν της δυναστείας Λάτση για όσους δεν το ξέρουν)... Και όμως, η αστική τους δικαιοσύνη, το αστικό τους Σύστημα, κανέναν υπεύθυνο δεν έχει συλλάβει, καμμιά ευθύνη δεν έχει αποδώσει! Οι εφημερίδες την ίδια ώρα γράφουν: "Την υψηλότερη λειτουργική κερδοφορία όλων των εποχών κατέγραψαν τα ΕΛΠΕ το τέταρτο τρίμηνο του 2014, εξέλιξη που αποδίδεται στην αύξηση ρεκόρ σε π α ρ α γ ω γ ή και εξαγωγές"! Θυσία για τα υπερκέρδη των εφοπλιστών οι εργαζόμενοι κι όμως το κράτος (υπόδουλο κι αυτό των εφοπλιστών, υποταγμένες σε κείνους οι κυβερνήσεις) ούτε στην εφαρμογή των μέτρων ασφαλείας τους υποχρεώνει! Άλλωστε στα ΕΛΠΕ και το ίδιο το "κράτος" συνέταιρος είναι...
"Στα 55 εκατ. ευρώ ανήλθαν τα κέρδη α' τριμήνου 2015 των ΕΛΠΕ, έναντι ζημιών 18 εκατ. ευρώ στο αντίστοιχο περσινό διάστημα, με τα EBITDA να διαμορφώνονται στα 205 εκατ. ευρώ, κυρίως λόγω των επιδόσεων του κλάδου διύλισης". Νεώτερη και τούτη η είδηση για να μην έχει κανείς αμφιβολία πως εξελίσσεται το 2015.  

οι απεργίες, το νόημα τους και η χαλυβουργία

Στο  διαλογο  που  με  αφορμη  την  ληξη  της  απεργιας  της Χαλυβουργικης  εχει  με  βιαιο  τροπο ανοιξει  θελω  να  συμβαλω  και  εγω  με  την  σειρα  μου  γι΄ αυτο  και ανεβασω ενα πολυ  ενδιαφερον  αρθρο  απο το  Μπλογκ  Τechie  Chan....


Στη προαιώνια διαμάχη μεταξύ ξερόλα και σταλεγάκια, έχω ταχθεί στο στρατόπεδο του πρώτου, οπότε δεν πρόκειται να κουνήσω το δακτυλάκι μου σε κανένα. Όμως μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον να ασχοληθώ με την έννοια της απεργίας, διότι νομίζω πως εκφράζει έναν τρόπο σκέψης και δράσης που για τα σημερινά δεδομένα είναι αρκετά προβληματικός, περιοριστικός και ξεπερασμένος. Πριν λοιπόν βγάλετε το τόμαχοκ του πολέμου, διαβάστε παρακαλώ προσεκτικά.

Η απεργία, ή η τέχνη του να κρατάς την ανάσα σου
Η απεργία αν το σκεφτούμε λίγο, αποτελεί ένα πολύ περίεργο φρούτο. Και με πολύ συγκεκριμένο φαντασιακό περιεχόμενο. Η άρνηση της εργασίας από τον εργαζόμενο είναι λίγο το αντίστοιχο του γιου του ισπανού φύλαρχου στον αστερίξ που απειλεί να κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. Παρόλαυτά αποτελεί έναν πολύ δημοφιλή τρόπο αντίστασης. Ας τον δούμε λοιπόν λίγο πιο αναλυτικά.

Με την απεργία, ο εργαζόμενος αρνείται τον καρπό της παραγωγικής του δραστηριότητας. Γιατί αυτό αποτελεί απειλή? Διότι ο κάτοχος κεφαλαίου και ιδιοκτήτης της παραγωγικής μονάδας κερδίζει από την παραγωγική δραστηριότητα των εργαζομένων με την πολυτραγουδισμένη υπεραξία. Ο μαρξούκος εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα μας εξήγησε πως αν εσείς με το να εργάζεστε παράγετε 5 ενώ πληρώνεστε για 2, το 3 που απομένει είναι η υπεραξία που καρπώνεται ο ιδιοκτήτης και διάφοροι άλλοι στην επιχείρηση με παχυλές αμοιβές.
Ήδη με αυτή την περιγραφή έχω ξεφύγει από την κλασική μαρξιανή ανάλυση, διότι στο 19ο αιώνα, ο ιδιοκτήτης/κάτοχος κεφαλαίου και ο μάνατζερ είχαν την τάση ή να ταυτίζονται στο ίδιο πρόσωπο, ή να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους. Σήμερα αυτά είναι συνήθως πολύ μακριά, πράγμα που δημιουργεί διάφορα προβλήματα (αλλά και ευκαιρίες) που πολλές φορές έχουμε αναφέρει.
Πίσω στην απεργία όμως. Με το να αρνείσαι την εργασία σου, αρνείσαι και την υπεραξία στον καπιταλιστή. Ταυτόχρονα όμως, στα πλαίσια που κι εσύ ζεις από αυτή την εργασία δημιουργείται αμέσως ένα πρόβλημα. Με το να αρνείσαι την εργασία, έχει σημασία να υπολογίσεις ποιος έχει τη μεγαλύτερη ανάσα. Εσύ ή ο καπιταλιστής?

Σε αυτή τη διελκυστίνδα θα πρέπει να δούμε τα όπλα του καθενός. Τι χάνει ο ιδιοκτήτης και τι χάνουν οι εργαζόμενοι. Πόσες αντοχές έχει ο ένας και πόσες ο άλλος. Η τέλεια απεργία είναι η απεργία εκείνη στην οποία οι εργαζόμενοι δουλεύουν από χόμπι. Με το να αρνηθούν την πληρωμή τους, μπορεί να χάνουν το iphone, αλλά κατά τ’άλλα σκασίλα τους. Ανάποδα η άλλη τέλεια απεργία είναι εκείνη όπου ο καπιταλιστής δεν αντέχει να χάσει ούτε μια μέρα όπου η επιχείρησή του δεν θα λειτουργεί.