ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΜΑΥΡΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ…

 
«Όποιος δεν θυμάται την ιστορία, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.» (George Santayana)
Αν προσέξει κάποιος τις φωτογραφίες από το Κίεβο, θα παρατηρήσει χιλιάδες κοκκινόμαυρες σημαίες ανάμεσα στις μπλέ με κίτρινο σημαίες του «Свобода». Οι σημαίες αυτές δεν είναι σύμβολα αναρχοκομουνιστικών ομάδων βέβαια αλλά νοσταλγών- οπαδών του UPA (επαναστατικός στρατός της Ουκρανίας -Українська Повстанська Армія, УПА), και του Stepan Bandera (Степан Андрійович Бандера, 1909-1959) επικεφαλή της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (OUN).
Το Νοέμβριο του  1939,και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα,  περίπου800 Ουκρανοί εθνικιστές άρχισαν να εκπαιδεύονται από τους Ναζί στο στρατόπεδο Abwehr . Κατά τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου, ο Bandera έστειλε ομάδα  στο Lviv με  οδηγίες για την προετοιμασία  ένοπλης εξέγερσης κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής.  Την άνοιξη του 1940 η OUN έλαβαν 2,5 εκατομμύρια μάρκα για ανατρεπτικές δραστηριότητες στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ.

Το «αίνιγμα του Κόνι»

Τι είναι παγκοσμιοποίηση; Να μαθαίνεις, να προβληματίζεσαι, να ενεργοποιείσαι, να γίνεσαι κοινωνός των πραγματικών προβλημάτων του πλανήτη μας. Του μοναδικού, του αξεπέραστου κοινού μας χώρου, που πρέπει να μοιράζονται αρμονικά, ειρηνικά, με οικολογική φρόνηση, οι άνθρωποι στη ζωή ετούτη.

Πέρα από τα λεφτά, πέρα από τους ανταγωνισμούς, πέρα από τις γλωσσικές διαφορές και το χρώμα των συνανθρώπων μας, τούτο το ντοκιμαντέρ (της μισής ώρας), ένωσε μέσω του YouTube, 69 εκατομμύρια ανθρώπους μέσα σε τέσσερις μέρες!

Τελικά υπάρχουν μόνο αγαθές προθέσεις, σ’ ένα «παγκοσμιοποιημένο» ντοκιμαντέρ, που σαρώνει τις ηλεκτρονικές επισκέψεις, στο διαδίκτυο;


Το βίντεο:
Τα αιχμαλωτισμένα και κακοποιημένα παιδιά της Ουγκάντα, έγιναν το θέμα της εσωτερικής πολιτικής σκηνής στις ΗΠΑ. Στο κατά πόσο μια στρατιωτική αντίδραση, ξεκινάει μ’ ένα καλοφτιαγμένο επικοινωνιακό στόχο, για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στο πως ο πραγματικός ανθρωπισμός, ανακατεύεται με τη διπλωματία και τον πόλεμο. Είναι δηλαδή όλα αυτές οι «ιστορίες με τα κλαμένα παιδιά», τόσο αθώες;