Η «άλλη» 21η Απριλίου – Η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης της 21/4/1963 και ο Γρηγόρης Λαμπράκης

Αν η 21η Απριλίου έχει συνδυαστεί – και σωστά – με τη μαύρη επέτειο του πραξικοπήματος του 1967, λίγα χρόνια πριν το 1963 ήταν μια κορυφαία ημέρα για το κίνημα ειρήνης, αφού ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, έσπασε την αστυνομοκρατία και πραγματοποίησε τη Μαραθώνια πορεία ειρήνης.

Αναδημοσιεύουμε από το βιβλίο «Εργατικές Ιστορίες – Συνεντεύξεις με πρωταγωνιστές του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα από το 1920 έωςτο 1967″ (εκδόσεις BUX, 1998, συγγραφέας Νάσος Μπράτσος, ISBN: 960-7939-00-X), τη συνέντευξη του Παντελή Γούτη, συνοδοιπόρου του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Μαραθώνια πορεία ειρήνης του 1963. Το βιβλίο έχει εξαντληθεί και σε όσα αντίτυπα ενδεχομένως έχουν απομείνει σε βιβλιοπωλεία, υπάρχει τυπογραφικό λάθος στην ημερομηνία της πορείας, αντί της σωστής ημερομηνίας που είναι 21/4/1963.

76-2000 - Συλλογή φωτογραφιών από 25 χρόνια διαδηλώσεων και συγκρούσεων με τα ΜΑΤ και με τους «αγανακτισμένους πολίτες»

76-2000 - Συλλογή φωτογραφιών από 25 χρόνια διαδηλώσεων και συγκρούσεων με τα ΜΑΤ και με τους «αγανακτισμένους πολίτες»
https://xyzcontagion.wordpress.com/…/bahala-25-xronia-1976…/

Μια αναδρομή, για ιστορικούς λόγους, στις κινητοποιήσεις της Μεταπολίτευσης, μεταξύ 1976 και 2000:
Με χρονολογική σειρά:
- Οι μεγάλες απεργίες ενάντια στον 'Νόμο Λάσκαρη' (Νόμος 330) τον Μάιο του 1976, συν ο θάνατος τον ίδιο μήνα του μαθητή Σιδέρη Ισιδωρόπουλου συν ο θάνατος της πλανόδιας μικροπωλήτριας ('ζητιάνα' τη χαρακτήρισε η επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση) Αναστασίας Τσιβίκα
- Ολοι οι επεισοδιακοί εορτασμοί του Πολυτεχνείου, όπως του 1977, του 1980 με τον θάνατο της Σταματίνας Κανελλοπούλου και του Ιάκωβου Κουμή, το 1991 με τις προηγηθείσες μαθητικές πορείες, τις συμπλοκές και την πολιορκία του ΕΜΠ από αγανακτισμένους φασίστες που εμπόδιζαν την έξοδο και τον εμπρησμό της πρυτανείας του Πολυτεχνείου με τις συλλήψεις περισσότερων από 500 ατόμων, του 1995 με το διάσημο 'κάψιμο σημαίας', την άρση του ασύλου στο ΕΜΠ, την εμφάνιση 'Αγανακτισμένων πολιτών' και τη σύλληψη οκτώ μελών της 'Χρυσής Αυγής' έξω από το ΕΜΠ (αφέθηκαν ελεύθεροι, φυσικά).

Ο Κώστας Γουρνάς για την Αναρχία, τo Σύριζα και τη «δουλειά του μερμηγκιού»

Ο Κώστας Γουρνάς μιλάει στο Hit & Run για την Αναρχία, τo Σύριζα και τη «δουλειά του μερμηγκιού»

Πριν λίγους μήνες, ο κρατούμενος για τη συμμετοχή του στον Επαναστατικό Αγώνα Κώστας Γουρνάς * δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Το στρατηγικό αδιέξοδο της κυβέρνησης της Αριστεράς και η μεγάλη ευκαιρία της Αναρχίας (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).

Το κείμενό του, ήταν η αφορμή να του ζητήσω αυτή τη συνέντευξη, καθώς εκτός από την αναλυτική κριτική του στην πολιτική επικαιρότητα, έθετε και κάποια άλλα ιδεολογικά και θεωρητικά ζητήματα/ερωτήματα, καίρια και ουσιαστικά.
Γι αυτό το λόγο, οι ερωτήσεις που στάλθηκαν στον Κώστα Γουρνά έχουν άμεση σχέση με το αρχικό κείμενο σε μια προσπάθεια να αναπτυχθούν περισσότερο οι σκέψεις του γύρω από το ζήτημα του αναρχικού κινήματος και του ρόλου που μπορεί να παίξει στον τόπο μας σε αυτή την κρίσιμη  περίοδο.

*Ο Κώστας Γουρνάς έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στην πρώτη περίοδο δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και εκτίει ποινή φυλάκισης 25 ετών.

Η Αριστερά του μέλι-μέλι και τηγανίτα τίποτα

Ξύλο, χημικά και πετροπόλεμος υπό την προστασία των ΜΑΤ συνόδευσαν το πρωί της Κυριακής τους διαδηλωτές της Χαλκιδικής που για μια ακόμη φορά προσπάθησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη δηλητηρίαση και την καταστροφή των δασών, της θάλασσας και της ζωής τους.

Όπως καταγγέλλουν πολίτες που βρέθηκαν στην πορεία –μεταξύ αυτών και η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη- η αστυνομία έδρασε συναδελφικά με τους εργαζόμενους των μεταλλείων της περιοχής που πετούσαν πέτρες και καδρόνια στους διαδηλωτές. Την επίθεση καταδίκασε και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δύο μέρες πριν τις μαφιόζικες επιθέσεις στις Σκουριές υπήρξε επώνυμη καταγγελία γιατρού για κολπικό έλεγχο συζύγου ενός απεργού πείνας μέσα στο μπάνιο του κελιού του! Το «φαινόμενο» αυτό απασχολεί τις κρατούμενες εδώ και χρόνια, όμως συνεχίστηκε ακόμη και στην περίπτωση των απεργών πείνας, που τόση δημοσιότητα έχει πάρει το θέμα τους και από την καλή αλλά και από την ανάποδη.

Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΚΑΒΟΥΡΑΣ: ΠΩΣ ΚΥΠ ΚΑΙ CIA ΕΔΙΝΑΝ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΟ ΚΚΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ…

Να ξεκαθαρίσω κατά  αρχάς ότι δεν συμφωνώ απόλυτα με τα  αναγραφόμενα  στο  άρθρο , το θεωρώ όμως ως  αξιόλογη πηγή πληροφοριών που πρέπει να  μας  προβληματίσουν  χωρίς βέβαια και  να  μας κάνουν μικρόνοους και  καχύποπτους.

«Να έχεις εσωτερικούς κατασκόπους σημαίνει να χρησιμοποιείς αξιωματούχους του εχθρού. Αξιόλογους ανθρώπους που έχουν καθαιρεθεί από τα αξιώματα τους, εγκληματίες που έχουν τιμωρηθεί· επίσης ευνοούμενες και παλλακίδες άπληστες για χρυσάφι, ανθρώπους που καταπιέζονται σε δευτερεύουσες θέσεις, ή έχουν αγνοηθεί στην διανομή των αξιωμάτων, άλλους που φοβούνται ότι θα χάσει η πλευρά τους, ευμετάβλητους αποστάτες που πάντα θέλουν να τα έχουν καλά και με τις δύο πλευρές». Σουν Τζου, Η Τέχνη του Πολέμου, Χρησιμοποίηση Κατασκόπων

«Αν το κόμμα θεωρεί ότι είμαι προδότης θα έχει τις πληροφορίες του». Νικος Πλουμπίδης (1902-1953), επικεφαλής της παράνομης κομματικής οργάνωσης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ τον Μάρτη του 1949
«Για να προδώσεις, πρέπει πρώτα να ανήκεις». Kim Philby, 1912-1988, άγγλος διπλωμάτης και σοβιετικός κατάσκοπος

H φυλετική διάκριση μεταξύ λευκών και αφροαμερικάνων στις ΗΠΑ βάσει αριθμών.

Το μελάνι στην απόφαση του δικαστηρίου, με την οποία ο δολοφόνος του Mike Brown‬, Darren Wilson δεν θα παραπεμφθεί σε δίκη είναι ακόμα νωπό.
Αρκετές φωνές, μεταξύ αυτών και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, μεσιές Ομπάμα με το όνομα, έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν πως «ήταν η κακιά η ώρα», «το θύμα ήταν κακό παιδί», «δεν μπορεί, κάτι θα έκανε», αλλά κυρίως πως δεν τίθεται θέμα ρατσισμού….

¨Ετσι λοιπόν, απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca μερικά στατιστικά, τα οποία, ω του θαύματος, μας δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα…

Φωνές για το Χρήστο Τσουτσουβή.15 ΜΑΗ 1985-15 ΜΑΗ 2014 29 Χρόνια απ΄την ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του.

Το πρόσωπο του δολοφονημένου Τσουτσουβή με τα ανακατεμένα μαλλιά και τα ορθάνοιχτα μάτια είναι ένα από τα πιο πολυδημοσιευμένα στον Τύπο. Συνόδευσε τη μακρά σειρά των δημοσιευμάτων για την τρομοκρατία στην Ελλάδα από το 1985, όταν ο Τσουτσουβής σκοτώθηκε. Η δράση του Χρ. Τσουτσουβή έληξε στις 15 Μαΐου 1985, όταν σε συμπλοκή στου .......Γκύζη σκοτώθηκαν ο ίδιος και τρεις αστυνομικοί. Υποτίθεται μάλιστα ότι η Αστυνομία δεν γνώριζε τα στοιχεία του νεκρού και τα ανακάλυψε μέσω της δημοσίευσης της φωτογραφίας, για να ακολουθήσει ο εντοπισμός της κατοικίας - γιάφκας του και το πολύχρονο κυνηγητό εις βάρος προσώπων με τα οποία είχε επαφή.

Τα αντικείμενα που ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν οι αρχές στο διαμέρισμα του Τσουτσουβή στην Κυψέλη (έξι ηλεκτρονικοί πυροκροτητές, 145 κοινοί πυροκροτητές, μηχανήματα εκτύπωσης, κουκούλες, περούκες, γάντια και πρωτότυπο της προκήρυξης για τη δολοφονία του εισαγγελέα Θεοφανόπουλου) έπαιξαν σημαντικό ρόλο -μαζί με την απουσία άλλων ονομάτων επί 17 χρόνια- για την ανάδειξή του σε πρωταγωνιστικό πρόσωπο των οργανώσεων ένοπλης βίας στην Ελλάδα. Το πόσο καθοριστικός ήταν τελικά ο ρόλος Τσουτσουβή στις εξελίξεις θα επιβεβαιωθεί μόνον όταν ολοκληρωθούν οι έρευνες ύστερα από τις τελευταίες εξελίξεις.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1956-1967

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 1956-1967

Κώστας Κατσάπης,
Ιστορικό Αρχείο Ελληνικής Νεολαίας (iaen.gr),
Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς,
Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Ε.Ι.Ε.

Έγραψε στις 26.05.2014 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

Tέσσερις μόλις ημέρες πριν εκδηλωθεί το πραξικόπημα τής 21ης Απριλίου, ένα σημαντικό γεγονός λάμβανε χώρα στην Αθήνα, το οποίο -δίκην υστερόγραφου- (θα) υποδείκνυε με έξοχο τρόπο τις διεθνείς διαστάσεις τού «φαινομένου τού Rock and Roll»: Οι Rolling Stones είχαν επιλέξει την πόλη ως σταθμό μιάς μεγάλης ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Την παραμονή τής συναυλίας, ένα ενθουσιώδες πλήθος αγοριών και κοριτσιών τους περίμενε στο αεροδρόμιο γιά να τους αποθεώσει, παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης.

 
«Οι γιεγιέδες τής Αθήνας», περιέγραφε την επόμενη ημέρα η εφημερίδα Απογευματινή, «(βρίσκονταν) σε συναγερμό. Τα περισσότερα από τα ζωηρά αυτά δεκαεννιάχρονα παιδιά ήσαν ντυμένα ποικιλόχρωμα, φανταχτερά, με πλούσια μαλλιά και φαβορίτες. [...] Οι μαθήτριες των γυμνασίων -πολλές σε αριθμό- έφεραν στο στήθος τους ταινίες με την επιγραφή Rolling Stones, οι φερέλπιδες νεαροί κονκάρδες με την φωτογραφία των... επίγειων θεών τού σέικ».

Παρά την καταρρακτώδη βροχή, που έπεφτε, ένα πλήθος, το οποίο, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, που δημοσιεύτηκαν την επόμενη μέρα στον Τύπο, ανερχόταν σε επτά με δέκα χιλιάδες κόσμο, συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού, γιά να απολαύσουν ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα τής εποχής.

Το πάθος υπήρξε μεγάλο και οι αθηναίοι teenagers έκαναν ο,τιδήποτε γιά να εκδηλώσουν την αγάπη, που έτρεφαν γιά τους Rolling Stones. «Ομαδική υστερία», «πανδαιμόνιο» και «παραλήρημα» ήσαν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς, που χρησιμοποίησε ο αθηναϊκός Τύπος, γιά να περιγράψει τα συναισθήματα, που προκάλεσαν οι Stones στους αθηναίους οπαδούς τους, αλλά και τις εκδηλώσεις αγάπης των τελευταίων γιά τα ινδάλματά τους.

Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη με κύριο συντελεστή τον ζωηρό ρυθμό των Stones. Τη στιγμή ακριβώς τής απόλυτης «έκστασης», ένα απρόβλεπτο γεγονός έλαβε χώρα: ένας εκ των managers τού συγκροτήματος θέλησε να μοιράσει μία ανθοδέσμη με κόκκινα γαρύφαλλα  στους αθηναίους teenagers και οι αστυνομικοί θεωρώντας προφανώς, ότι η πράξη του αυτή ενέχει κάποιον πολιτικό συμβολισμό, επιχείρησαν να τον σταματήσουν. 

Όταν έγινε αντιληπτό, ότι ο manager των Stones προπηλακίζεται από τα όργανα της τάξης, τα μέλη τού συγκροτήματος έτρεξαν να τον υπερασπιστούν με αποτέλεσμα να προκληθεί αναστάτωση και οι Rolling Stones, εξοργισμένοι από τη συμπεριφορά των αστυνομικών, να διακόψουν τη συναυλία τους ύστερα μόλις από είκοσι λεπτά.

Έξαλλοι οι χιλιάδες νέοι στις εξέδρες αποδοκίμαζαν γιά αρκετά λεπτά τη στάση των αστυνομικών, μέχρις ότου ο διευθυντής τής Αστυνομίας Αθηνών, ο οποίος ήταν παρών στο γήπεδο τού Παναθηναϊκού επικεφαλής τής αστυνομικής δύναμης, έδωσε εντολή να βυθιστεί το γήπεδο στο σκοτάδι, ώστε να υποχρεωθούν οι «γιεγιέδες» να αποχωρήσουν.

Πρόεδρος: Είναι ενδεχόμενο να μην έχει φορέσει το καπέλο ο Θεοφίλου!

Eίναι ενδεχόμενο να μην έχει φορέσει ο Τάσος Θεοφίλου το καπέλο στο οποίο φέρεται να βρέθηκε DNA του, δήλωσε ο πρόεδρος του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Μ. Χατζηαθανασίου, στη δωδέκατη συνεδρίαση της δίκης Θεοφίλου, που έγινε στις 23 Δεκέμβρη. Ετσι, μετά την κατάθεση του τμηματάρχη της Αντιτρομοκρατικής Ε. Χαρδαλιά, που δήλωσε ότι «μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία», έχουμε μια δεύτερη – από έδρας αυτή τη φορά - δήλωση υπέρ της αθωότητας του Θεοφίλου, έστω και υπό τον εύσχημο τρόπο των αμφιβολιών.

Στη συγκεκριμένη συνεδρίαση άρχισε η εξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης του Τ. Θεοφίλου, μεταξύ των οποίων ήταν και δύο βιολόγοι, οι οποίες κλήθηκαν να καταθέσουν για το βιολογικό υλικό που βρέθηκε σε  καπέλο που υποτίθεται ότι έπεσε από κάποιον από τους δράστες στον τόπο που θανατώθηκε ο ταξιτζής Δ. Μίχας. Οι συγκεκριμένες μάρτυρες εξετάστηκαν εξαντλητικά και από τον πρόεδρο και από τους συνηγόρους υπεράσπισης.

Αντίθετα, η παρουσία της πολιτικής αγωγής υπήρξε περισσότερο διεκπεραιωτική, μολονότι θα περίμενε κανείς από την πολιτική αγωγή να δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για την εξέταση του μοναδικού στοιχείου που φέρεται να υπάρχει σε βάρος του Τ. Θεοφίλου. Ο συνήγορος που εκπροσωπεί την Alpha Bank δεν εμφανίστηκε καθόλου. Η απουσία του είναι ευεξήγητη, αν αναλογιστούμε το κάζο που έπαθε όταν αποκαλύφθηκε ότι οργάνωσε φροντιστήριο των μαρτύρων τραπεζοϋπαλλήλων. Από τους τρεις συνηγόρους της οικογένειας Μίχα ερωτήσεις υπέβαλαν οι δύο, χωρίς να καταφέρουν ούτε για μια στιγμή να «στριμώξουν» τις δύο βιολόγους και να υπερασπιστούν την άποψη του εργαστηρίου της Ασφάλειας, ότι στο περιβόητο καπέλο, που υποτίθεται ότι έπεσε από κάποιον από τους ληστές, βρέθηκε DNA που ταυτίζεται μ' αυτό του Θεοφίλου.

Μοιραία, το βάρος της στήριξης αυτής της έκθεσης πραγματογνωμοσύνης (ή, σωστότερα, το βάρος της υπεράσπισης της Αντιτρομοκρατικής από την κατηγορία της σκευωρίας) έπεσε στις πλάτες του προέδρου Μ. Χατζηαθανασίου. Θυμίζουμε ότι, πριν ακόμη γίνει συζήτηση για το DNA στο περιβόητο καπέλο, εμείς υποστηρίξαμε με κατηγορηματικότητα ότι η σκευωρία κατέρρευσε, μολονότι γνωρίζαμε ότι ως «βαρύ πυροβολικό» υπάρχει η έκθεση πραγματογνωμοσύνης για το DNA. Ηταν για μας δεδομένο, ότι αυτή η έκθεση θα γινόταν φύλλο και φτερό μόλις θα κατέθεταν επιστήμονες με ειδικές γνώσεις. Ετσι και έγινε.

Η χαμένη τιμή του «Μπάμπη», της «Λίτσας» και του «Μανάβη»

Της Ελεάννας Ιωαννίδου

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δικογραφίες. Αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, γιατί είμαι σίγουρη πως δεν κινδυνεύει από το σχολιασμό μου κανένα ανακριτικό έργο, γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά στην κοινωνία και τη δημοκρατία μας -έχει ήδη άλλωστε πάρει δημοσιότητα – και γιατί, για όσους βλέπουν την υπόθεση από κάποια απόσταση, είναι κωμικοτραγική.  Από το γεγονός και μόνο ότι κάποιοι άνθρωποι κατηγορούνται, γιατί, με τη δράση τους εναντίον της εξόρυξης χρυσού στο βουνό που μετατρέπεται σε κρανίου τόπο, «έθεσαν σε κίνδυνο το τουριστικό περιβάλλον της Χαλκιδικής», η ανάγνωση της δικογραφία μας ξεκινάει με ένα μειδίαμα.

Να σημειώσω πως η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά σε περιστατικά που έγιναν στη Χαλκιδική από τα μέσα Μαΐου μέχρι τον Ιούλιο 2013: μια διαδήλωση, όπου τραυματίστηκε αστυνομικός, δυο περιστατικά φθορών στο κατάστημα της προέδρου του Δ.Δ. Ιερισσού, φθορές με γκαζάκια σε αυτοκίνητο εργαζομένων στην εταιρία και τα επεισόδια σε ενέδρα που στήθηκε από τραμπούκους σε διαδηλωτές κατά του χρυσού κατά την επιστροφή τους από διαδήλωση(!). Δεν έχει καμία σχέση με τη δικογραφία που σχηματίστηκε για την εμπρηστική επίθεση στο παράνομο (σύμφωνα με την πολεοδομία) εργοτάξιο των Σκουριών. Το λέω αυτό, γιατί κάποιοι ενδέχεται -ηθελημένα ή ακούσια – να τα μπερδέψουν. Έναν πολύ καλό, αναλυτικό και έγκυρο σχολιασμό για την δικογραφία μας, μπορείτε να δείτε εδώ. Εγώ απλά θα προσθέσω μερικές πινελιές για την φοβερή «εγκληματική οργάνωση» που μπορεί μεν τα μέλη της να μην ταυτοποιήθηκαν  με έκνομες ενέργειες, αλλά «συνδέονται βασίμως» με αυτές.
Το διαβιβαστικό της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφαλείας προς την Εισαγγελία Θεσσαλονίκης, το λογοτεχνικό αυτό πόνημα των 56 σελίδων που συμπυκνώνει τα σοφά συμπεράσματα της αντιτρομοκρατικής για μια δικογραφία 3.500 σελίδων, η οποία αποτελείται ως επί το πλείστον από παρακολουθήσεις τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, ξανοίγεται στο χώρο του φανταστικού, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα μυθιστόρημα μέσα σε ένα άλλο μυθιστόρημα. Παράλληλα με τις γραμμές του, ο μυημένος αναγνώστης, μπορεί να διαβάσει την άλλη ποινική δικογραφία για την εξόρυξη χρυσού, μια δικογραφία που, όμως, ποτέ δεν σχηματίστηκε: Που θα έπρεπε να ξεκινάει από το οικονομικό σκάνδαλο της χαριστικής μεταβίβασης από τον υπουργό – τότε, κύριο Πάχτα, μιας έκτασης που αντιστοιχεί σε πάνω απ’ το 1/10 της Χαλκιδικής, να ξαποσταίνει στην δημόσια διαβούλευση με κλοτσιές και μπουνιές από μπράβους της εταιρίας, να φτερουγίζει στην υπογραφή των περιβαλλοντικών όρων από υπόδικο, σήμερα, υπουργό, να σταματάει στην κατάχρηση αστυνομικής βίας και τους ατιμώρητους τραμπουκισμούς, να περνάει από φορολογικούς παραδείσους και χρηματιστήρια, να στέκεται στην εκτέλεση εργασιών καταστροφής του βουνού πριν βγουν οι σχετικές άδειες ή καθ’ υπέρβασή τους, να προσκυνάει στην παραλία που πήρε γαλάζια σημαία, ενώ απαγορεύεται αυστηρά η κολύμβηση και το ψάρεμα δίπλα της, και να καταλήγει στο πρόσφατο – τοξικό καθώς φαίνεται – ατύχημα κατά την παράνομη μεταφορά αρσενοπυρίτη και το τίγκα – στα -  βαρέα -μέταλλα πόσιμο νερό σε περιοχή της Χαλκιδικής. Με αυτή τη δικογραφία, όμως, δεν καταπιάνεται το «Τμήμα Προστασίας του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» που συνέταξε το διαβιβαστικό. Διατρέχει, άλλωστε, όλο το κείμενο η αίσθηση ( που, καθώς διαβάζεις, μετατρέπεται σε πεποίθηση), ότι, για τα στελέχη της αστυνομίας που έχουν εντολή να «προστατεύουν το πολίτευμα», αυτό – σύμφωνα με την εντολή αυτή – προστατεύεται μόνο, όταν προστατεύονται με κάθε τρόπο τα συμφέροντα και η «εύρυθμη λειτουργία» μιας μεγάλης ιδιωτικής εταιρίας που καταστρέφει το μέλλον του τόπου.

Ουρανία Μιχαλολιάκου: Μήπως στη μπουζού;

Κόρη και σύντροφος ποιητών

Κυρία με μύστακα

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
1. Η χαριτόβρυτη, καλλιεργημένη (στην αργκό του οικογενειακού Hotel New Dream) και ευφυέστερη ενός κολοκυθοανθού  θυγατέρα του βουλευτικού ζεύγους των Φύρερ δις Ουρανία, είναι σύντροφος του (κατά τι ολιγότερον) ευφυούς βουλευτού Ματθαιόπουλου, ο οποίος ύστερα από απαίτησή της στον μπαμπά, κατέλαβε το θώκο του βουλευτή Σερρών Σιώη, που αν και άνεργος παραιτήθηκε λόγω «φόρτου εργασίας»,  μετά διορίστηκε υπάλληλος στη Βουλή (γνωρίζει ανάγνωση) και στις 4.10.2012 εκδόθηκε εναντίον του ένταλμα σύλληψης για τον τραυματισμό μέλους της «Ανταρσύας».

2. Οι γονείς της δίδος Ουρανίας  διατηρούν τη «φορολογική φωλίτσα» του πορνοξενοδοχείου New Dream στο οποίο απασχολούνται αλλοδαποί ιδιοκτήτε και υπάλληλοι (Βορειοηπειρώτε κλπ). (‘Έθνος’-2/12/2012, «Μία από τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους για να σβήσει κάποιος τα ίχνη του από την εφορία και να γλιτώσει μεγάλα ποσά φόρου για εισοδήματα από εκμίσθωση ακινήτων είναι να εμφανίσει στη δήλωσή του ότι τα ακίνητα έχουν παραχωρηθεί δωρεάν σε τρίτους. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γλιτώσει μεγάλα ποσά φόρο για ενοίκια που εισπράττει…»).

3. Η καθ’έξιν εμπτύουσα μαμά της Ουρανίας, εκνευρίζεται εύκολα, πετάει καφέδες και κάνει ντου σε τηλεοπτικά συνεργεία, στα καλά του καθουμένου, επειδή ο σύζυγος βρίσκεται στη μπουζού, μαζί με τον μερακλή βουλευτή Λαγό και άλλους ευλαβείς κυρίους,  δημόσιους ουρητές, βωμολόχους Ομολογητές της Ορθοδοξίας («γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες»), μαχαιροβγάλτες κλπ, πατριώτες, θαυμαστές του Μουσολίνι, του Χίτλερ και του παιδεραστή Στράιχερ, που τους υπολήπτονται οι μητροπολίτες Αμβρόσιος και Ανδρέας, αγιορείτες “γκουρού”, αρχιμανδρίτες που βγάζουν ατιμώρητοι πολιτικό λόγο από τα μπαλκόνια τους, λίγο παλιότερα και ο ιερός Σεραφείμ, πριν να «ανακαλύψει» με περίεργη καθυστέρηση πως είναι λιγουλάκι Σατανιστές.

Τα όπλα και τα «άκρα»

Πριν από λίγες μέρες, σε συνεδρίαση μελών της Χρυσής Αυγής στην Πάτρα, βγήκαν τα όπλα. Χρυσαυγίτες πιάστηκαν στα χέρια μεταξύ τους κι ένας από αυτούς τράβηξε πιστόλι. Εγινε κάποια σύλληψη; Σχηματίστηκε δικογραφία; Προφυλακίστηκε κανείς; Εγινε κάποια αστυνομική έρευνα για τυχόν εντοπισμό άλλων όπλων;

Ας ανατρέξουμε σε κάποιες ειδήσεις του τελευταίου χρόνου που σχετίζονται με οπλοκατοχή μελών της Χρυσής Αυγής. Επειτα ας παραστήσουμε για λίγο τους ανόητους, ώστε να εφαρμόσουμε τη θεωρία των «δύο άκρων» και να δούμε πώς αυτή μεταφράζεται στην πράξη από τον κατασταλτικό μηχανισμό και την ελληνική δικαιοσύνη.

New Statesman: Η “θεραπεία του σοκ” και το μεταλλείο χρυσού

Από το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης μέχρι τις διαμαρτυρίες για τις Σκουριές, η Ελληνική κυβέρνηση είναι ανίκανη να σωπάσει τη δημόσια οργή για το χειρισμό της κρίσης
 Του Daniel Trilling. 

Δημοσιογράφοι και προσωπικό της κρατικής ραδιοτηλεόρασης ΕΡΤ κάθοντι ΄ξεω από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Ελλάδας, το Συμβούλιο Επικρατείας, στις 20 Ιουνίου 2013. Φωτογραφία: Getty Images

“Λοιπόν, ήρθατε να μιλήσετε στους τρομοκράτες”, λέει η Μαρία Χριστιανού καθώς κατεβαίνω από το λεωφορείο, μετά από ένα δίωρο ταξίδι μέσα από λόφους, ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Η Χριστιανού, μια οικολόγος , το κάνει να ακούγεται σαν μια πολύχρησιμοποιημένη φράση, αλλά αυτό δεν την κάνει λιγότερο παράλογη: Η Ιερισσός, ένα απομακρυσμένο χωριό στη χερσόνησο της Χαλκιδικής – τα “τρία δάχτυλα» που προεξέχουν από τη βόρεια ηπειρωτική Ελλάδα στο Αιγαίο – δεν είναι πολύ περισσότερο από ένα σύμπλεγμα δρόμων γύρω από ένα σταυροδρόμι, που περιβάλλεται από βουνά από τη μία πλευρά και τη θάλασσα από την άλλη. Ο ένας δρόμος έξω από το χωριό οδηγεί πίσω στη Θεσσαλονίκη, ο άλλος στον ιερό για την ορθοδοξία τόπο του Αγίου Όρους, που φημίζεται για τους πολιτική εισόδου μόνο των ανδρών. Με την πρώτη ματιά, αυτό δε μοιαζει για την έδρα μιας εξέγερσης.

Ωστόσο, τα τελευταία τρία χρόνια Ιερισσός βρίσκεται στο κέντρο μιας ολοένα και πιο πικρής διαμάχης. Οι κάτοικοί της, μέχρι τώρα πιο εξοικειωμένοι με τη γεωργία ή την αλιεία ή τη λειτουργία ξενοδοχείων, καταδικάστηκαν από το υψηλότερο επίπεδο της κυβέρνησης ως ανατρεπτικοί και έχουν μάθει πώς να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των δακρυγόνων, πώς να κατασκευάζουν οδοφράγματα και πώς να δίνουν τις βασικές πρώτες βοήθειες. Στο σχολείο του χωριού, λέει η Χριστιανού, «Οι εκπαιδευτικοί λένε ότι τα σκίτσα των παιδιών έχουν αλλάξει. Τώρα είναι για τους γονείς τους που συλλαμβάνονται. “

Η αιτία της διαμάχης  είναι ο χρυσός που κρύβεται στο έδαφος κάτω από τις Σκουριές, ένα αρχαίο δάσος στο βουνό λίγο έξω από την Ιερισσό. Μικρής κλίμακας εξόρυξη γινόταν στην περιοχή από την εποχή του Αριστοτέλη, ο οποίος γεννήθηκε εδώ, κοντά στο χωριό Στάγειρα. Στη σύγχρονη εποχή, διάφορες εταιρείες έχουν λειτουργήσει παραχωρήσεις, αλλά τα σχέδιά τους για επέκταση κατέρρευσαν αφού συνάντησαν τοπική αντίδραση. Τώρα όμως οι Σκουριές είναι μία από τις πολλές θέσεις στη Χαλκιδική που προορίζονται για μια τεράστια επέκταση της εξόρυξης χρυσού, με την οποία θα εξορυχθούν περίπου 380 εκατομμύρια τόνοι μεταλλεύματος, που υπερβαίνουν κατά πολύ τα 33 εκατ. τόνους που έχουν εξορυχθεί κατά τις προηγούμενες δυο χιλιετίες. Οι πολέμιοι λένε ότι το έργο – ένα υπαίθριο όρυγμα, που θα υποστηρίζεται από χημικά εργοστάσια και εργοστάσια διανομής – θα καταστρέψει το περιβάλλον, και ότι οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται δεν θα αντικαταστήσουν αυτές που χάνονται και που εξαρτώνται από το έδαφος, τη θάλασσα ή τον τουρισμό. Η κυβέρνηση λέει ότι το σχέδιο πρέπει να προχωρήσει: η βαθιά οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν επιτρέπει καμία εναλλακτική λύση. Από το 2010, που οι υπουργοί ενέκριναν την επέκταση – αγνοώντας τα συμπεράσματα, λένε οι διαμαρτυρόμενοι, μιας έκθεσης περιβαλλοντικών επιπτώσεων – οι διαμαρτυρίες κατά των μεταλλείων έχουν εξελιχθεί σε ένα κίνημα χιλιάδων ανθρώπων.

“…τις φωτιές τις βάζει η αστυνομία”

Σε αυτό εδώ το ποστ, αλλά και στο άρθρο The model democratic society of the modern economy στο Unfollow αυτού του μήνα, o Old Boy διατυπώνει κάποιες σκέψεις, τις οποίες διαβάζοντάς, χαμογέλασα πικρά. O Old Boy δεν είναι αφελής και σίγουρα είναι πάρα πολύ έξυπνος. Όμως εν προκειμένω, οι σκέψεις που διατυπώνει, στα δικά μου τα μάτια μοιάζουν σχεδόν απλοϊκές και σε μεγάλο βαθμό αφελείς. Εκπλήσσεται που οι άνθρωποι φοβούνται να αποταθούν στην αστυνομία για να τους “προστατεύσει” από φασίστες που τους ξυλοκοπούν. Θεωρεί ορόσημο μιας μεγάλης αλλαγής, ανατροπής ίσως, το γεγονός ότι η αστυνομία ανοιχτά διατηρεί δεσμούς με το νεο-ναζιστικό κόμμα που κοσμεί πλέον και το αστικό Κοινοβούλο. Πιστεύει μάλλον πως η αστυνομία, τι; “υπάρχει για να προστατεύει τον πολίτη”;
Για να μην φανεί πως προσπαθώ να ερμηνεύσω τις σκέψεις του ΟΒ. παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από τα σχόλιο κάτω από το ανωτέρω αναφερθέν ποστ:

όταν φτάνουμε να βλέπει την αστυνομία σαν εχθρό του όχι ο άνθρωπος που ρίχνει πέτρες στο δρόμο, αλλά ο άνθρωπος που πήγε να δει μια παράσταση στο θέατρο και τον λυντσάρουν οι χρυσαυγίτες, κάτι έχει πλέον αλλάξει στην καρδιά του πολιτεύματος.

Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω φυσικά να αντιδικήσω ή να την πω στον ΟΒ. Όμως θεωρώ πως αυτή η κουβέντα είναι πάρα πολύ χρήσιμη και έτσι παραθέτω κάποιες σκέψεις.
Καταρχάς, αποδεχόμαστε για λόγους οικονομίας της συζήτησης πως η “δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1974″. Οπότε δεν θα κάνω καμία αναφορά ούτε στον εμφύλιο, ούτε στο μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς, ούτε στη Χούντα. Από την αρχή όμως της μεταπολίτευσης και μετά, και ασχέτως του ποιο κόμμα κατείχε την εξουσία, θέλω να θυμίσω πως μετράμε τουλάχιστον τέσσερις νεκρούς από αυτή την αστυνομία (είναι πολύ περισσότεροι, αλλά αναφέρομαι στις σημαντικότερες και πιο “διάσημες” περιπτώσεις: Κουμής-Κανελλοπούλου το 1980, Καλτεζάς το 1985, Γρηγορόπουλος το 2008 και Τόντι το 2009), και τουλάχιστον έναν από το παρακράτος (Τεμπονέρας το 1991). Δε θα μπω στον κόπο να αναφερθώ στα δεκάδες περιστατικά αστυνομικής βίας και καταστολής που γνωρίσαμε όλα αυτα τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Και δεν αναφέρομαι στον αναρχικό χώρο, που προφανώς έχει υπάρξει στοχοποιημένος, αναφέρομαι σε διαδηλώσεις εργαζομένων και φοιτητών (συνταξιούχοι, εξεταστικά κέντρα ΑΣΕΠ το 1998, επίσκεψη Κλίντον, καταλήψεις ΄90-΄91, Κάπα Μαρούσης, Πρυτανεία Πολυτεχνείου και τόσα πολλά άλλα, ων ουκ έστι αριθμός). Για όσους συμμετείχαν σε τέτοιες εκδηλώσεις ή είχαν έστω μια ελάχιστη επαφή με τα κοινωνικά και κινηματικά τεκταινόμενα, η αστυνομική καταστολή ήταν κάτι δεδομένο και αναμφισβήτητο.
Θα θυμίσω ακόμα πως εν έτει 1992, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στους αστυνομικούς, είχε πει “Εσείς είστε το κράτος”. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, το σχετικό κοινωνικό πλαίσιο, ήταν οι διαμαρτυρίες για την ιδιωτικοποίηση των αστικών λεωφορείων.
Είχε δίκιο ο Μητσοτάκης, όπως και σε πολλά άλλα που με διακεκριμένο κυνισμό έχει πει. Η αστυνομία είναι -όχι το ίδιο το κράτος-, αλλά δομικός μηχανισμός του αστικού κράτους, απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία του. Ξεκινώντας από την αφετηρία πως οι κοινωνικοί συσχετισμοί είναι ταξικοί και πως εντός της κοινωνίας αναπτύσσονται αντίρροπες/αντίπαλες δυνάμεις, των οποίων τα συμφέροντα είναι συγκρουόμενα, γίνεται αντιληπτό ότι το αστικό κράτος είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί εξισορροπητικά για τους κοινωνικούς συσχετισμούς. Το δημοκρατικό πολίτευμα εμπεριέχει αυτή την πραγματικότητα. Αποτελεί σύμβαση η αντίληψη ότι εντός μιας κοινωνίας, που λειτουργεί με τις αρχές τις αστικής δημοκρατίας, το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη. Το κράτος υπάρχει για να συντηρεί τις ισορροπίες. Σε περιόδους άμβλυνσης των συσχετισμών, σε περιόδους “ευημερίας”, ας το πούμε έτσι, η καταστολή είναι πιο ήπια, καθότι η εξισορρόπηση επιτυγχάνεται με την χρήση ιδεολογικών μηχανισμών, όπως η εκπαίδευση, η θρησκεία ή η οικογένεια. Όταν όμως οι αντιθέσεις οξύνονται, σε καιρούς ισχνών αγελάδων, όταν το σύστημα βρίσκεται σε δυσπραγία και δεν είναι σε θέση να “βουλώνει στόματα” με κοινωνικές παροχές, τότε οι ιδεολογικοί μηχανισμοί δεν επαρκούν για να διατηρούνται οι ισορροπίες. Για να το πούμε ακόμα απλούστερα, όταν το σύστημα περνά φάση ανάπτυξης και/ή τα κοινωνικά κινήματα έχουν τον συσχετισμό με το μέρος τους, οι  παραγωγικές δυνάμεις, ο λαός, επωφελείται από τις παροχές που οι ανώτερες τάξεις έχουν την δυνατότητα να κάνουν, υποχωρώντας ελαφρώς, για να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους πιο μακροπρόθεσμα. Τότε οι ιδεολογικοί μηχανισμοί είναι αρκετοί για να διατηρείται η κοινωνική ειρήνη. Όταν το σύστημα περνά κρίση και η κάνουλα κλείνει, οι κοινωνικές παροχές μειώνονται (ή ελαχιστοποιούνται, αν μιλάμε για τον ευρπαϊκό νότο σήμερα), και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί είναι πολύ ανεπαρκείς για να διατηρείται η ισορροπία. Τότε πιθανά δε μας ενδιαφέρει καν η κοινωνική ειρήνη. Μας ενδιαφέρει απλά να κρατιούνται οι χαμηλές τάξεις ήσυχες. Και όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος.

Ξέρει, και δεν ενοχλείται.

Έλα να δούμε κάτι μαζί, σε παρακαλώ. Θέλω λίγο την παρέα σου, να μου πεις τι δεν καταλαβαίνω σωστά.

Το βράδυ της Κυριακής 30 Σεπτέμβρη, στην Αθήνα, μία ομάδα ατόμων, σε μηχανές, πραγματοποιεί αντιφασιστική, για άλλους πορεία, για άλλους περιπολία. Η μία πλευρά λέει πως βρίσκουν δύο έλληνες, κατοίκους περιοχής, και αναίτια τους χτυπάνε, η άλλη πλευρά λέει πως οι δύο ήταν ακροδεξιοί, που έσπαγαν κατάστημα μετανάστη και τους πέτυχαν στο έργο.
Όπως και να έχει, ξεκινάνε επεισόδια μεταξύ τους.
Έχουν προφανώς την σημασία τους όλα αυτά, αλλά περίμενε, γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Προσπέρασέ το, λοιπόν.
Μια ομάδα της ΔΙΑΣ, επεμβαίνει, και επιτίθεται στην μηχανοκίνητη. Οι περιγραφές είναι πολλές, αντικρουόμενες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι 15 συλληφθέντες.
Είναι αρκετά αποστειρωμένα όλα αυτά όπως στα λέω; Πάμε παραπέρα.
Οι συλληφθέντες καταγγέλλουν ότι στα κρατητήρια της ΓΑΔΑ, υπόκεινται σε, ξυλοδαρμούς, λεκτική βία, εξευτελισμό, ακόμα και βασανισμούς με taser (είναι εκείνα τα ηλεκτροφόρα καλώδια, που έχουν καμιά φορά οι αστυνομικοί των άλλων, κυρίως, χωρών. Καρφώνονται με αγκίστρια στο κορμί, και διαχέουν μέσα του ισχυρή δόση ηλεκτρισμού, για την ακινητοποίηση του θύματος. Είναι, σε περιπτώσεις, ακόμα και θανατηφόρα)
Οι συλληφθέντες, περνούν από εισαγγελέα. Κατά την παραμονή τους εκεί, γίνονται επεισόδια στα οποία συμμετέχουν συγγενείς, φίλοι τους, και αστυνομικές δυνάμεις. Οι πολίτες καταγγέλλουν σωρεία νομικών και αστυνομικών παραβάσεων, ενώ ούτε η ΕΛΑΣ, ούτε η εισαγγελία έχουν εκδώσει Δελτία Τύπου. Γίνονται και εκεί, κάποιες συλλήψεις.
Σε κούρασα. Το φαντάζομαι. Και γω κουράστηκα λίγο, στην προσπάθειά μου να μείνω όσο το δυνατόν αποστασιοποιημένος, γιατί, σου ξαναλέω, η ουσία δεν έχει έρθει ακόμα (φαντάσου).