Τριάντα χρόνια από το Χέιζελ

Μαΐου 29, 2015 

Μιχάλης Μιχελής
29 Μαΐου 1985-29 Μαΐου 2015. Τριάντα χρόνια πέρασαν από την τραγωδία του σταδίου Χέιζελ των Βρυξελών, στον τελικό του κυπέλου πρωταθλητριών Γιουβέντους-Λίβερπουλ. 39 νεκροί, 600 τραυματίες.
Τα γεγονότα είναι γνωστά. Οι χούλιγκανς των Άγγλων επιτέθηκαν εναντίον των Ιταλών φιλάθλων, προκλήθηκε πανικός,, συνωστισμός και κατάρρευση των κιγκλιδωμάτων.

Εθνική Παλαιστίνης

Μιχάλης Μιχελής
Έφτανε ένα γκολ

του 28χρονου Ασράφ Νουμάν, για να παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία της η ομάδα Παλαιστίνης, στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ασίας, που αρχίζει σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα στην Αυστραλία.
Τούτο το πολύτιμο γκολ, που πέτυχε τον περασμένο Μάιο η Παλαιστίνη εναντίον των Φιλιππίνων, στο τελικό των μικρών κρατών της Ασίας (AFC Challenge Cup), δηλαδή αυτών των 17 χωρών που βρίσκονται σε κίνδυνο (από τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές), ήταν το μεγαλύτερο εθνικό δώρο και το εισιτήριο της προβολής τους, που πήραν οι Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές, για να τιμήσουν την πατρίδα τους. Τώρα περιμένουν την 12^η Ιανουαρίου (στο ματς με την Ιαπωνία), για να χειροκροτήσουν μια ακόμη επιτυχία τους.

Νέο γήπεδο στη Ρώμη

 

Του Μιχάλη Μιχελή
Ορίστε άριστον παράδειγμα!
Το προς αναφορά συγκεκριμένο υπόδειγμα κοινωνικού συλλογισμού και επιχειρηματικής πρότασης, για τις πεντακάθαρες ακριβοδίκαιες αδειοδοτήσεις γηπέδων (που απασχολούν εν προκειμένω την τρέχουσα περίοδο την αθηναϊκή πολιτεία, σχετικά με τις «αρένες» του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ), βρίσκουν στο project της ομάδας της Ρόμα, τον καλύτερο σύμβουλο.
Στην Ρώμη οι οπαδοί, αλλά πρωτίστως τα κόμματα, η  αυτοδιοικητική και περιφερειακή διαχείριση της ιταλικής πρωτεύουσας, δεν κουβαλούν τα κόμπλεξ της ελληνικής κοινωνίας και του λαϊκισμού, που μας κατατρέχουν στο μέγιστο βαθμό στον τόπο μας, μια και συστηματικά τυρβάζουμε ως παραφουσκωμένα παγώνια περί της σπουδαίας και απαράμιλλης ιστορίας του μεγάλου ακαταμάχητου συλλόγου, που έχει το μέγιστο κληρονομικό δικαίωμα να προκαλεί πολιτικά και κοινωνικά, προβάλλοντας  ένα τυχάρπαστο ιστορικισμό, που πρέπει πάση θυσία να ικανοποιήσει τις οικοπεδικές του ορέξεις, εις βάρος της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα

Αλέξης Φαρμάκης, Ιουλία Δημητρίου: Μία πόλη, μία ομάδα, μία τάξη 

 Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα^[*]

Μιας και η εμφάνιση του φαινομένου στην Ελλάδα αποτελεί άλλη μια καθυστερημένη καινοτομία, ας ξεκινήσουμε με σχετικά καινοτόμες ερωτήσεις: Πόσοι τρόποι υπάρχουν να αποκτήσει ένας επιχειρηματίας λαϊκό έρεισμα εν ζωή (μετά θάνατον υπάρχουν και τα ιδρύματα), ποιο θα ήταν το πρόγραμμα 100 ημερών του κόμματος Βγενόπουλου αν γινόταν κυβέρνηση, ποιος έπαιζε αριστερό μπακ στη Δόξα Δράμας στο πρωτάθλημα του 1981 όταν η χώρα έγινε σοσιαλιστική, γιατί γυρίζει το μπούμερανγκ;

Η πολιτική διάσταση του ποδοσφαίρου, ακριβέστερα η πολιτική εκμετάλλευση του παιχνιδιού από την εξουσία, είναι τόσο παλιά όσο και το ίδιο. Από το μήνυμα «νίκη ή θάνατος» του Μουσολίνι στην ομάδα του Βιτόριο Πότσο (Μουντιάλ 1934, Ιταλία), στο Μουντιάλ του στρατηγού Βιντέλα (1978, Αργεντινή) όπου στα γήπεδα έφτανε ο ήχος των ελικοπτέρων που φτερούγιζαν για να αδειάσουν πτώματα των Desaparecidos στον Ατλαντικό),^[1] μέχρι και την πιο οικεία προπαγανδιστική αξιοποίηση από τη χούντα της πορείας του Παναθηναϊκού ως τον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971, η ιστορία είναι επαναλαμβανόμενη και η μεθοδολογία λίγο πολύ κοινή. Η αναπαράσταση μιας «μάχης εθνικών σχολών» που εξωράιζε τα υλικά πεδία των εθνικών ανταγωνισμών και η οποία σήμερα φαίνεται γραφική και ανακαλείται σε ασπρόμαυρες εικόνες.

Η ευθύνη Δρίτσα για τη νίκη Μαρινάκη

Η μεγάλη διαπλοκή δεν χτυπιέται με μικροδιαφθορά

Νομιμότης-Πατριωτισμός-Ελεημοσύνη-Επιχειρηματικότης-Πολιτισμός-Ποδόσφαιρο

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
Είναι αλήθεια πως ένα μεγάλο ποσοστό του λαού επιλέγει στις εκλογές το χειρότερο, αναγνωρίζοντας σε αυτό τον κακό εαυτό του. Αυτό γίνεται συνήθως κάτω από μια προϋπόθεση. Το Κακό να μην έχει καθαρό και αξιόλογο αντίπαλο. Ο πατριώτης Μαρινάκης, που δεν έχει ούτε ένα πλοίο με ελληνική σημαία στον Πειραιά, έκανε εκλογικό περίπατο.  Οι κακές γλώσσες έχουν κατηγορήσει τον εφοπλιστή της ξένης σημαίας και για χρηματοδότη της ‘Χρυσής Αυγής’.

Άλλες κακές γλώσσες παρατήρησαν πως η Χ.Α. στο δήμο πήρε πολύ μικρό ποσοστό (5,67) λόγω διαρροών προς το Μαρινάκη, αλλά προσωπικώς το αποδίδω σε σύμπτωση κι ας μίλησε η κα Γιάννα Αγγελοπούλου με υπονοούμενα για την εμπλοκή επιχειρηματιών στην άνοδο των χιτλερικών, εμπλέκοντας και τον ευτραφή εφοπλιστή. Είχε όμως απέναντί του ο Μαρινάκης δυο πολιτικούς  νάνους, το Β. Μιχαλολιάκο και το Θ. Δρίτσα και διευκρινίζω πως σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζω τον δεύτερο με τον πολύ χειρότερό του πρώτο. Τον κρίνω όμως με αυστηρό μέτρο, από τη στιγμή που δηλώνει ριζοσπάστης Αριστερός.

Ξεχάστε το ποδόσφαιρο που ξέρατε

Αυτό είναι το επόμενο βήμα. Το μεθεπόμενο θα είναι ακριβώς όπως το εικονογράφησε εδώ και πολλά χρόνια ο Enki Bilal: Χωρίς θεατές, με παίχτες – μονομάχους, σχεδόν ρομπότ με σωματικές τιμωρίες για τα λάθη στο παιχνίδι  και funs μόνο για τα στοιχήματα και τις τηλεοπτικές μεταδόσεις. Το ποδόσφαιρο θα προσαρμοστεί στο μέλλον του κόσμου που έρχεται.

Του Stefan Szymanski*

Τι αλλάζει στο δημοφιλέστερο άθλημα στην Ευρώπη, καθώς ετοιμάζεται να υιοθετήσει από την επόμενη σεζόν το αμερικάνικο «κλειστό» αθλητικό μοντέλο. Οι νέοι οικονομικοί κανόνες που θέτει σε ισχύ η Uefa με το Financial Fair Play.

Αυτή θα είναι η τελευταία χρονιά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με τη μορφή που το ξέραμε. Το «ανοιχτό» μοντέλο, με το οποίο λειτουργούσε το άθλημα εδώ και χρόνια, φτάνει στο τέλος του και θα μετατραπεί γρήγορα σε ένα «κλειστό» αμερικάνικου τύπου μοντέλο.
Αυτό συνοψίζεται στο Financial Fair Play (FFP), το νέο κανονιστικό πλαίσιο που υιοθετήθηκε από την Uefa -την ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου- και το οποίο θα «δαγκώνει» από τον επόμενο χρόνο. Εκτός από το να μετράνε πόσα γκολ σκόραραν ή δέχτηκαν οι ομάδες τους, οι οπαδοί θα πρέπει να μάθουν πολύπλοκους κανόνες σχετικά με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και την αδειοδότηση των ομάδων, για να καταλάβουν ποιοι θα είναι οι αντίπαλοί τους. Η αθλητική αξία δεν θα είναι πια το μόνο κριτήριο για την επιτυχία.
Αυτή θα είναι μια μεγάλη αλλαγή για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, καθοριστική πτυχή του οποίου ήταν για πολύ καιρό η αντίληψη ότι οποιοσδήποτε, οπουδήποτε μπορεί να δημιουργήσει μια ομάδα και μέσω του πυραμιδικού συστήματος ανόδου και υποβιβασμών μπορεί να παίξει στο Champions League. Όχι ότι αυτό είναι πολύ πιθανό, αλλά υπάρχει και θα μπορούσε να συμβεί. Από τις 104 ομάδες που έπαιξαν στα τέσσερα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα την περίοδο 2001-2010, μόνο 26 έμειναν στην ίδια κατηγορία για όλη τη διάρκεια της δεκαετίας. Ο ίδιος αριθμός κατάφερε να αγωνιστεί σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες και δυο ομάδες πέτυχαν να παίξουν και στις τέσσερις.
Όμως αυτό το «ανοιχτό» σύστημα δημιούργησε οικονομικό χάος. Η τελευταία φορά που κάποιος ισχυρίστηκε ότι τα οικονομικά του αγγλικού ποδοσφαίρου ήταν υγιή ήταν το 1950, όταν οι παίκτες αμείβονταν με 20 λίρες την εβδομάδα και λιγότερος από τον μισό πληθυσμό είχε τηλεόραση. Το ίδιο ισχύει και σε όλη την Ευρώπη, όπου πολλοί σύλλογοι μπήκαν σε έναν κύκλο όπου δαπανούσαν τεράστια ποσά, απολάμβαναν προσωρινή επιτυχία που ακολουθούνταν από οικονομική καταστροφή, μείωση των εξόδων, συχνές αλλαγές ιδιοκτησιακού καθεστώτος και εισροή νέων χρημάτων.

Ο Βίκτορ Χάρα και το πιο εύκολο γκολ της ιστορίας

Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας, κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία (και θανατώθηκε) ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες το στάδιο έγινε τόπος βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών. Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπόλοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος ενός τραγουδιού περί λαϊκής ενότητας, με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε ‘ρώσικη ρουλέτα’ με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες ‘ολοκλήρωσαν το έργο του’).

Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Στάδιο της Χιλής άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτήν την φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε την Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ του 1974 που θα διεξαγόταν στην Δυτική Γερμανία. Το πρώτο παιχνίδι στην Μόσχα είχε λήξει ισόπαλο 0-0 και όλα θα κρινόταν στην ρεβάνς. Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα την σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό της ομάδας. Απέναντι τους δεν υπήρχε …κανείς. Η Σοβιετική Ένωση σε μια από τις πιο γνωστές φορές της Ιστορίας που η πολιτική και το ποδόσφαιρο συναντήθηκαν και έχασαν τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα, αρνήθηκε να αγωνιστεί σ’ ένα γήπεδο στο οποίο είχαν τόσο πρόσφατα εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι, κυρίως αριστερών φρονημάτων, και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη «μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος». Η FIFA με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.

Τριάντα χρόνια μετά, τον Σεπτέμβρη του 2003, το ‘Στάδιο της Χιλής’ (το οποίο είναι και η ονομασία του τελευταίου ποιήματος που έγραψε ο Χάρα όσο ήταν φυλακισμένος κάπου στα αποδυτήρια του σταδίου και το οποίο διασώθηκε μ’ ένα μικρό χαρτάκι χωμένο στο παπούτσι ενός συγκρατούμενοι του) μετονομάστηκε σε ‘Στάδιο Βίκτορ Χάρα’.

 Η  αναρτηση απο  εδω