Στο ίδιο έργο θεατές: Ν. Μπελογιάννης - Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα

Έρχονται εκλογές. Ναι επιτέλους, αφού δεν έχουμε το σθένος ή την κουλτούρα,  ως λαός να  προχωρήσουμε μπροστά διεκδικώντας μόνοι μας, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ή με όποια μέσα διαθέτουμε, μία αληθινά φιλολαϊκή πολιτική και να ωθήσουμε τη χώρα μπροστά και μακριά από τη βαρβαρότητα,  έρχεται η ώρα που θα εκφράσουμε τη βούληση μας αυτή, σε μία εκλογική διαδικασία. Διαδικασία ταιριαστή με το κοινοβουλευτικό σύστημα, το σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που προβλέπει το Σύνταγμα μας.

Οι εκλογές προϋποθέτουν ενημερωμένους πολίτες και όχι φοβισμένους ιδιώτες. Το κακό είναι πως η δεύτερη κατηγορία είναι ήδη μία μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα, μία ομάδα φτιαγμένη από την κυρίαρχη τάξη της χώρας προκειμένου να ψηφίζει πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες της κυρίαρχης αυτής τάξης. 

Ελεύθερα βιβλία στο Διαδίκτυο

"Ο πολιτισμός τους τελειώνει με μια διακοπή ρεύματος" έγραφε ένας τοίχος.

Τέλος τα βιβλία, είναι τελείως ξεπερασμένα !
Μία σπίθα και τσαφ πιάνεις φωτιά !

Ομολογώ ότι μου είναι δύσκολο,σχεδόν αδύνατο να διαβάσω ΟΛΟΚΛΗΡΟ Βιβλίο σε οθόνη.Χώρια τις άλλες ενστάσεις αισθήσεων του κάθε αναγνώστη.
Μερικά βιβλία που υπάρχουν ελεύθερα στο δίκτυο για ανάγνωση ή και εκτύπωση.
Για μια ώρα ανάγκης.....

ΑΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ "Ο μύθος του Σίσυφου'-δοκίμιο πάνω στο παράλογο

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού"  σελ.105

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ "Διηγήματα και Μονόπρακτα" σελ.265

ΒΙΛΧΕΛΜ ΡΑΪΧ "Άκου Ανθρωπάκο" σελ.121 (φύλλα 62)

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ "Η Φουστανέλα"  σελ.127 (φυλλα 64)

ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ "Ο Μαρξ στο Σόχο"  σελ.32

ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ "Ελληνική Νομαρχία,ήτοι λόγος περί ελευθερίας" σελ.80







Μερικές διευθύνσεις που υπάρχουν ελεύθερα βιβλία

NEGROROJO

sotosblog.com

openbook.gr

ebooks4greeks.gr

occupygr.com/download-e-books
Πηγή

Η σωουγούμαν θα έρθει κι απόψε

Πελάτης 1.

Ζω μαζί της μια λαβωμένη καύλα. Βγαίνει στη σκηνή και λάμπει ο τόπος. Βασίλισσα της ψωλής. Το γουστάρει πολύ αυτό που κάνει, φαίνεται. Είναι γυναίκα ελαφριά, χαρούμενη, χωρίς ντροπές και κολλήματα. Δείχνει να έχει πείρα – και σαφώς περισσότερα αρχίδια από πολλούς άντρες που ξέρω. Πώς αλλιώς θα έκανε αυτή τη δουλειά, εξάλλου; Με φτιάχνει απίστευτα ο χορός της, όλη της αυτή η πρωτόγονη έκθεση. Κάθε βράδυ, στο μαγαζί, πέτρα μου τον κάνει. Για μια ώρα, όσο κουνιέται, γίνομαι ο σκληρότερος γαμιάς του κόσμου και γίνεται η σκλάβα μου, η μικρή μου καργιόλα. Μετά γυρίζω σπίτι και την φαντάζομαι να καλπάζει πάνω μου σαν αγέρωχο άλογο. Χτυπάω τα καπούλια της με το μαστίγιο που λέω πως η ίδια μου έχει χαρίσει και την κάνω να φωνάζει δυνατά. Από ηδονή και πόνο. Τα θέλει το πουτανάκι, με παρακαλάει “πιο δυνατά!”. Λιώνει. Τη σφίγγω, τη χτυπάω, τη φτύνω στο πρόσωπο, την ταπεινώνω. Τα κάνει όλα, δεν έχει αναστολές. Με στέλνει. Θα ήθελα να μου στηνόταν στα τέσσερα και να με άφηνε να την παίρνω ως το πρωί. Κάθε βράδυ νομίζω πως με κοιτάζει κάπως παράξενα από τη σκηνή. Σα να μου λέει, με τον τρόπο της: “Για πάρτη σου χορεύω”. Μετά την ξεχνάω, μέχρι να την ξαναδώ.

Πελάτης 2.

Είναι τόσο γλυκιά που με λιγώνει. Σαν ποίημα στέκεται μπροστά μου και λικνίζεται. Σχεδόν την ντρέπομαι. Όταν την κοιτάζω νιώθω να εξαϋλώνομαι. Έχει τόση χάρη που σχεδόν πονάω κάθε φορά που την βλέπω να ανεβαίνει στη σκηνή. Κορίτσι και γυναίκα μαζί, θανατερός συνδυασμός, σε εξαντλεί. Θα ήθελα να ήμουν μια καραμέλα ανάμεσα στα δόντια της. Να με γλύφει, να με δαγκώνει, να με σπάει σε χίλια κομμάτια και να λούζομαι ολόκληρος με το υπέροχο, χλιαρό σάλιο της. Να με τυλίγει με την αναπνοή της. Να ρουφάω την ψυχή της. Με την ανθρώπινη αδυναμία της, που είναι όλη η δύναμή της, μα δεν το ξέρει. Θα ήθελα να ήμουν μια μύγα που φτερουγίζει ανάμεσα στα στήθη της. Να κολλάω πάνω στις ρώγες της και να στριφογυρίζω μαζί με τα φουντάκια της σε έναν ξέφρενο χορό. Θα ήθελα να ήμουν το πράσινο αυτοκόλλητο πάνω στην κοιλιά της. Να γίνομαι ένα με το ζεστό δέρμα της, να νιώθω τους παλμούς της καρδιάς της, τις συσπάσεις των εντέρων της. Τη θέρμη της μήτρας της. Να με ζαλίζει και να λιποθυμώ γλιστρώντας σαν πούπουλο πάνω στους γοφούς της. Να κυλώ ανάμεσα στα πόδια της σαν ιδρώτας ή σαν φιδάκι που έχασε το δρόμο του και ψάχνει κάπου να κρυφτεί. Να χαϊδεύω τα δάχτυλά της, να γαργαλάω τους καρπούς των χεριών της, να την βλέπω να κλείνει τα μάτια της. Νομίζω πως έχει καταλάβει. Κάθε φορά με κοιτάζει σα να μου λέει, μυστικά: “Για χάρη σου χορεύω”. Η σκέψη της με συντροφεύει διαρκώς.

Αφεντικό.

Από τότε που την προσέλαβα η πελατεία του μαγαζιού έχει τριπλασιαστεί. Κατεβαίνουν οι μπόμπες σα νεράκι, οι σαμπάνιες ρέουν ποτάμι στα τραπέζια. Τα φιλοδωρήματα σωρός, τριπλό το ποσοστό μου. Χρόνια στη δουλειά, την κατάλαβα εγώ από την πρώτη μέρα. Όταν μου πρόβαρε λίγο από το νούμερό της και την έκοψα από πάνω μέχρι κάτω. “Καλό κεφάλαιο”, σκέφτηκα, “χρυσάφι”. Και είχα δίκιο. Η σαιζόν ξεκίνησε δυνατά, και ως το τέλος έτσι θα πάει, θα το δεις. Απόρησα που δέχτηκε να δουλεύει με τόσο λίγα λεφτά μα δεν το πολυέψαξα κιόλας. Μόνος μου θα βάλω τα χεράκια μου να βγάλω τα ματάκια μου, στην τελική; Τεφαρίκι η γκόμενα, δουλεμένη και σχεδόν τζάμπα. Έρχονται και ξανάρχονται οι κάγκουρες, τους τρέχουν τα σάλια μπροστά της. Μέχρι και γυναίκες την γουστάρουν. Φαντάζονται διάφορα, τους στέλνει. Τέτοιο στριπτίζ ούτε η Ντίτα μέσα στο ποτήρι, να πούμε. Γδύνεται, τα ρίχνει, τα βγάζει ένα ένα σαν να πετάει τις πέτσες της, σα να ξεφλουδίζει το κορμί της. Σα να πονάει, ένα πράμα – παράξενο. Σε συγκινεί το θέαμα, όσο να’ ναι έχει κάτι σπάνιο, που δεν το βρίσκεις εύκολα στο χώρο. Μυστήρια γκόμενα. Χαμογελάει και νομίζεις πως βλέπεις άγγελο, μετά σκύβει, λυγιέται και κουνιέται και γίνεται ο σατανάς ο ίδιος. Δεν ξέρεις από πού σε πιάνει. Σε πιάνει όμως. Κάθε φορά νομίζω πως μου ρίχνει παράξενες ματιές από τη σκηνή. Αφεντικό, βλέπεις, όλες θέλουν να μ’ έχουν από κοντά. Με κοιτάζει σα να με προειδοποιεί, σα να μου λέει μυστικά: “Για σένα χορεύω”. Και πολύ καλά κάνει.

Εκείνη.

Με ρώτησε χτες τη νύχτα ένας φίλος: “Τι κάνεις;”, κι εγώ απάντησα: “Συνομιλώ καμιά φορά με κάτι σκοτεινούς αγγέλους, αναθαρρώ, κι εκεί που πάει να φέξει η νύχτα και να γεμίσει φως, εκεί που πάνε να αλλάξουν όλα, κάτι πάει στραβά και οι άγγελοι τσακίζονται πάνω στις σκεπές των απέναντι σπιτιών ή στους τσιμεντένιους τρούλους. Και μένω μόνη μου ξανά, και είναι τελείως νύχτα“. Και τότε αυτός απάντησε: “Πάντα ήταν δύσκολα για τους αγγέλους. Η βαρύτητα και η ανθρώπινη υπόσταση, τους καταδικάζουν πότε στην ανάληψή τους στο Θείο και πότε στη συντριβή. Να προσέχεις τους αγγέλους. Με κάθε έννοια...”. Είχα καιρό να μιλήσω μαζί του. Ποτέ δεν ξέχασα όμως τη γοητεία της αύρας του. Τον ρώτησα με τη σειρά μου αν συναντά κάποιον άγγελο πού και πού, ή αν στα μέρη του βλέπει μόνο κοινούς θνητούς γύρω του. Και είπε: “Απ’ όλα υπάρχουν. Κοινοί θνητοί είμαστε όλοι μας, με ανεκπλήρωτο κενό στα παραγεμισμένα αμπάρια, με τόση σαβούρα που μας βολεύει και μας δίνει έρμα για να πλεύσουμε σταθεροί. Θα τα πούμε καλύτερα άλλη στιγμή όμως. Σ’ αγαπώ και σε σκέφτομαι“. Κι έκλεισε εκεί. Πάνω στη δυσκολία. Την επόμενη φορά που θα τον δω, θέλω να του θυμίσω. Είμαστε όλοι μας κοινοί θνητοί, κι όλοι επιδιώκουμε κάπου να πάμε. Έτσι θέλει η Φύση. Ξεχνάμε καμιά φορά πως δεν φτάνουν τα πόδια μας για τόσο μεγάλες διαδρομές. Μα δεν πειράζει. Όσοι ονειρεύονται αιθέρια σκοτάδια και υπέργειες διαδρομές, όσοι από τη γη θέλουν να ξεκολλήσουν και να αγγίξουν το φως, δεν θέλουν πόδια για όπλα διαδρομής. Ένα ζευγάρι φτερά χρειάζονται μονάχα. Και έναν άγγελο για συντροφιά, που για μία και μοναδική φορά, έστω μία, θα καταφέρει να πετάξει πιο ψηλά, να μην τσακιστεί πάνω στους τσιμεντένιους τρούλους… Υπάρχει. Μόνο για κείνο τον άγγελο χορεύω. Και ας μην το ξέρει.

Η στραβος ειναι ο γιαλός η εμείς στραβά αρμενίζουμε?

AΠΟΡΙΕΣ
-Αν στις εκλογές οι Μνημονιακοί σχηματίσουν ισχυρή κυβέρνηση,θα περιμένεις ξανά τις εκλογές για να διαμορφώσεις το πολιτικό σκηνικό?
-Αν ο τραπεζίτης πρωθυπουργός γίνει και εκλεγμένος και η κυβέρνηση αντί για "πραξικοπηματική" εκφράζει την πλειοψηφία, θα λες ακόμα ότι έχουμε Χούντα?
-Αν τα ΜΑΤ αρχίσουν να αμείβονται με 5.000 euro μηνιαίως και δεν μπορείς πια να φωνάζεις "Τρεις και εξήντα πα...ίρνετε και τον κόσμο δέρνετε" θα δικαιολογείς την βία που ασκούν?
-Αν η ΧΑ μπει στην Βουλή θα εξακολουθείς να αποθεώνεις την κοινοβουλευτική δημοκρατία?
-Το κλείσιμο των κεντρικών σταθμών του ΜΕΤΡΟ είναι πλήγμα στον τουρισμό ή αυτό το προνόμιο το έχουν μόνο οι πορείες?
-Επιτυχία είναι να γίνεται χαμός στην παρέλαση ή να μην δέχεται κανείς να παρελάσει?
-Στην Κερατέα που πέτυχαν αυτό που ήθελαν οι κάτοικοι το κατάφεραν με απεργία?
-Σε πειράζει που πολλοί βουλευτές έχουν εκατομμύρια ή ότι τα βγάζουν έξω?Αν δηλαδή τα είχανε εδώ θα ήσουν ευχαριστημένος?
-Μέχρι να κάνουν απεργία οι Χαλυβουργοί, είχες αναρωτηθεί ποτέ για τις συνθήκες εργασίας τους?
-Σε ενοχλεί που ο άλλος πετάει πέτρα ή που το κάνει φορώντας κουκούλα?Αν την βγάλει, θα τον βοηθήσεις να σπάσει τις κάμερες που τον καταγράφουν?
-Το ότι θα πιαστεί και θα φυλακιστεί ο διαδηλωτής που συγκρούεται σε κάνει να νοιώθεις ασφαλής?
-Σε ανησύχησε πιο πολύ η βόμβα στο μετρό ή ότι ο τσεκουροφόρος φασίστας Βορίδης έγινε υπουργός?
-Σου φταίνε τα κόμματα εξουσίας ή οι ψηφοφόροι τους χάρη στους οποίους επιβιώνουν?
-Πήγες με ρεσώ έξω από τα καμμένα χωριά στην Ηλεία ή μόνο έξω από κτίρια?
-Αν θεωρείς ότι ΜΕΓΚΑ και ΣΚΑΙ είναι εμμετικοί σταθμοί προπαγάνδας και παραπληροφόρησης,τότε γιατί σε νοιάζουν οι απολύσεις υπαλλήλων τους?
-Αν τελικά τα ελικόπτερα και οι κρεμάλες έρθουν αλλά τα έχουν φέρει οι λάθος άνθρωποι,θα νοιώσεις δικαίωση?
-Ο Ψαριανός όσο ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν φαινόταν ότι είναι μαλάκας?Τώρα με την ΔΗΜΑΡ απελευθερώθηκε?
-Τι ήταν αυτό που είχε κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ επί Αλαβάνου να φτάσει στις δημοσκοπήσεις το 20%?Μήπως ότι είχε καταλάβει ότι δεν γίνεται να είσαι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ ή η ωραία φωνή του?
-Αν οι Αναρχικοί είναι η απειλή της "ευημερίας μας"μήπως πρέπει να τους πούμε δημόσια ευχαριστώ?
-Αν απαγορευτούν οι πορείες τότε γιατί να επιτρέπεται να είναι μονίμως κλειστή η Ηρώδου Αττικού?Εκεί δεν μπλοκάρει το κέντρο?Εκεί βρίζεις ή αναγνωρίζεις την αναγκαιότητα?
-Στους Ρομπέν των Σούπερ Μάρκετ αν συλληφθούν θα σταθείς αλληλέγυος ή ξέρεις μόνο να παίρνεις τις κονσέρβες που σου προσφέρουν?
-Αν ανέχεσαι την ηλιθιότητα γύρω σου πως θα την εξαλείψεις?
-Αν δεν πάει στραβά ο γιαλός μήπως εμείς στραβά αρμενίζουμε?  

Αναρτήθηκε από monahus

Σπινθηροβολούντα όμματα πάνω από τον φερετζέ

«Γιατί κρύβουν οι Τουρκάλες το στόμα τους, γιατί;» αναρρωτιέται ο Τζαίημς Τζόυς στο 11^ο κεφάλαιο του Οδυσσέα του, αυτό που αργότερα από τους μελετητές του απέκτησε την επωνυμία Σειρήνες. «Τα μάτια τους πάνω από το ύφασμα, τον φερετζέ. Άντε να βρεις την είσοδο να μπεις. Μια σπηλιά. Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντας εργασίαν».

Περισσοτερα εδω.....

«Άδειασαν» οι τσέπες των Ελλήνων

«Άδειασαν» οι τσέπες των Ελλήνων
Η οικονομική κρίση έχει αλλάξει τη ζωή μας με τους μισθούς να παίρνουν την κατιούσα και τα έξοδα να διογκώνονται.

Ενδεικτικά, μία σύγκριση στους μισθούς και στις τιμές της βενζίνης ή του πετρελαίου θέρμανσης το 1999 με αυτές του σήμερα δείχνει μεγάλες αποκλίσεις κι έχει ως αποτέλεσμα οι Έλληνες να βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Barlia robertiana, η μεγαλύτερη ορχιδέα στην Ευρώπη!

[Σαν σήμερα, 2 χρόνια πριν, στη Μάνη]
Η Barlia robertiana είναι τεράστια σε σχέση με τις υπόλοιπες ορχιδέες, μπορεί να ξεπεράσει και το μισό μέτρο ύψος. Η ανθοφορία της ξεκινά από το Φεβρουάριο, [οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 16-2-2010]. Θα τη βρούμε σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και γενικότερα στη μεσόγειο, σε ανοιχτές πετρώδεις ή με φρύγανα τοποθεσίες, μέσα σε ελαιώνες, σε ξέφωτα από δάση και αλλού.

Οικογένεια: Orchidaceae
Γένος: Barlia
Είδος: Barlia robertiana ή Giant orchid ή γιγαντορχιδέα ή Himantoglossum robertianum

Θητεία της φτώχειας!Οικογένειες δεν μπορούν να συντηρήσουν τους στρατιώτες τους!

Μια νέα πραγματικότητα καλούνται να διαχειριστούν οι στρατιωτικοί και ειδικά οι διοικητές μονάδων πρώτης γραμμής.Η εικόνα του “ατσίγαρου φαντάρου” ,που σε κάθε έξοδό του μέτραγε τα κέρματα για να δει αν του έφθαναν για να “πάρει ένα σουβλάκι” ,ήταν εικόνα που ξέραμε από τις ελληνικές ταινίες ,όπως η θρυλική “Λούφα και Παραλλαγή”.Τώρα αναβιώνει με τη μόνη αλλά και σημαντική διαφορά ότι τότε τις δεκαετίες του 60,του 70 αλλά και του 80 τα κέρματα ήταν δραχμές και τώρα,είναι ευρώ!

Αρκεί να αναφέρουμε ότι οι εθελοντές για ΕΛΔΥΚ έχουν τριπλασιαστεί το τελευταίο χρόνο. Η αιτία είναι προφανής. Τα περίπου 500 ευρώ που λαμβάνουν οι στρατιώτες είναι για πολλούς νέους το μοναδικό εισόδημα όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τους γονείς τους!

Διάβαστε όλο το κείμενο εδώ

Παπαδημόπιτα

Αυθεντική συνταγή με τα μυστικά της γαλλογερμανικής nouvelle cuisine

(Από τη στήλη ΕΝΑΛΛΑΞ, εφημερίδα "Δρόμος της Αριστεράς", 18/2/2012)

Υλικά
200 γρ. τεχνοπρωθυπουργό (σε σκόνη, για να μη σας παιδέψει στο τρίψιμο)
100 γρ. ΠΑΣΟΚ
30 γρ. πρώην ΠΑΣΟΚ
150 γρ. Ν.Δ.
40 γρ. πρώην Ν.Δ.
50 γρ. ΛΑΟΣ
10 γρ. πρώην ΛΑΟΣ
5 γρ. Βορίδη (το βρίσκετε μόνο στα delicatessen του κέντρου)
10 γρ. Ντόρα (το βρίσκετε ακόμη και στα μίνι μάρκετ της γειτονιάς)
100 γρ. λοιπές πρόθυμες δυνάμεις
20 γρ. βαζελίνη ή άλλη λιπαντική ουσία
Αλάτι, νερό, λάδι

Εκτέλεση
Είναι πολλά τα υλικά και σας φαίνεται μπελαλίδικη η πίτα, αλλά μην τρομάζετε, δεν θα σας παιδέψει καθόλου. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Η πίτα μας είναι ανοιχτή, σαν τάρτα, άρα έχουμε να κάνουμε μόνο το κάτω φύλλο. Σε μια λεκανίτσα ανακατεύουμε το αλεύρι τεχνοπρωθυπουργού (ATMprimeminister) με λίγο κρύο νερό -όσο έχει απομείνει από την πώληση ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ και υδατικών πόρων- και λάδι όσο παίρνει (έξτρα παρθένο ελαιόλαδο αποκρατικοποιήσεων). Ζυμώνουμε δυνατά για πέντε τουλάχιστον λεπτά, μέχρι η ζύμη μας να είναι μαλακή και να μην κολλάει στα δάχτυλα. Την αφήνετε να ξεκουραστεί για 2-3 μήνες, αλλά και μέχρι 2 χρόνια να την αφήσετε δεν παθαίνει τίποτα. Την ανοίγετε σε ένα χοντρουλό φύλλο και την απλώνετε σε στρογγυλό ταψί που έχετε αλείψει με τη μισή βαζελίνη.

Προχωράτε στη γέμιση. Στο μούλτι Schauble (σ.σ. εδώ γίνεται «τοποθέτηση προϊόντος») χτυπάτε όλη την ποσότητα ΠΑΣΟΚ με τα 40 γρ. πρώην Ν.Δ. και τα 5 γρ. Βορίδη, μέχρι το μείγμα μας να γίνει αλοιφή. Το αφήνετε στην άκρη.

Με τον κόφτη-μπράτσο του μίξερ χτυπάτε όλη την ποσότητα Ν.Δ. με τα 30γρ. πρώην ΠΑΣΟΚ και τη μισή ποσότητα ΛΑΟΣ μέχρι να γίνουν μια μάζα, σαν χοντροκομμένο κρεμμύδι. Τ’ αφήνετε στην άκρη και προχωράτε στο τρίτο μέρος της γέμισης που περιλαμβάνει τα υπόλοιπα υλικά - μαζί με τη μισή ποσότητα ΛΑΟΣ που έχετε κρατήσει. Χτυπάτε δυνατά στο μούλτι, μέχρι να γίνει αλοιφή και στο τέλος, αν θέλετε, καρυκεύετε με μια ποσότητα «Χρυσή Αυγής», για σπιρτάδα στη γεύση. Τώρα, αν προτιμάτε γλυκύτητα, αλλά είστε διαβητικοί ή της υγιεινής διατροφής, προσθέτετε στο μείγμα δύο κ.σ. ΔΗΜΑΡ. Αν θέλετε την πίτα σας αλμυρούτσικη βάλτε δύο πρέζες αντιμνημόνιο (το βρίσκετε πλέον παντού, ακόμη και στα περίπτερα).

Τελειώνουμε με το στρώσιμο. Στη βάση στρώνετε τον πρασινογάλαζο πολτό, ακολούθως απλώνετε το γαλαζοπράσινο στερεό μείγμα που μετά το ψήσιμο πρέπει να μείνει λίγο «κροκάν» στο δόντι, και κλείνετε με τον πολτό των λοιπών προθύμων δυνάμεων, γυρίζοντας προς τα μέσα τα περισσεύματα του παπαδημόφυλλου, για να κρατηθεί το μείγμα μας και να ψηθεί ομοιόμορφα. Ψήνετε στους 800 βαθμούς για δυο έως τρεις εβδομάδες, δοκιμάζετε βυθίζοντας το μαχαίρι στο κέντρο της πίτας. Η πίτα είναι έτοιμη όταν το μαχαίρι βγαίνει βαθύ κόκκινο, σαν αίμα. Η παπαδημόπιτα σερβίρεται σαν ορντέβρ, κυρίως πιάτο ή και επιδόρπιο και τρώγεται ζεστή, κρύα, ακόμη και κατεψυγμένη με τη βοήθεια της βαζελίνης που σας έχει περισσέψει. Για να γλιστράει....
ΚΙΜΠΙ
Υ.Γ. Αν το είχα γράψει μια δυο μέρες αργότερα, θα πρόσθετα στη γέμιση και τουλάχιστον 10 γρ. "μπουμπούκο". Ανυπερθέτως! Έπρεπε να το έχω σκεφτεί απ' την αρχή...

Το παρόν ποστ προέρχεται από τον μπλογκ του Κίμπι, εδώ