Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

του Κ.Ρουσίτη (από την Εργατική Εξουσία Σεπτέμβρης 2006)

Η γέννηση

Το σιωνιστικό κίνημα γεννήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στο κλίμα των αντισημιτικών πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σε συζητήσεις διανοουμένων των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, έμπαινε το ζήτημα της ενοποίησης του εβραϊκού έθνους σε μια δική του πατρίδα. Σε αυτές τις συζητήσεις κοινωνικές απελευθερωτικές θεωρίες συνδυάζονταν με θρησκευτικό μυστικισμό και ρεαλιστική πολιτική. Διαμορφωτής και μεγάλος θεωρητικός του σιωνισμού καθιερώθηκε ο Χέρτσελ ο οποίος μάλιστα ιδρύει το 1896 την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση για την προώθηση των σκοπών του. Το κομβικό στοιχείο του σιωνισμού είναι η εγκατάσταση των εβραίων στην «ιστορική τους πατρίδα», στη «Γη του Ισραήλ», όπου θα δημιουργήσουν ένα κράτος αποκλειστικά εβραϊκό. Φυσικά οι σιωνιστές ήξεραν πως τα εδάφη που διεκδικούσαν κατοικούνταν από συμπαγή αραβικό πληθυσμό. Συνεπώς, κάτι θα έπρεπε να γίνει με τους ανθρώπους που κατοικούσαν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σιωνιστές ηγέτες πρόκριναν τη λύση της εκκαθάρισης, της «μεταφοράς» τους εκτός συνόρων. Μάλιστα, όπως γίνεται πάντα, μια σειρά ψευτοϊδεολογήματα φτιάχτηκαν για να νομιμοποιήσουν αυτή την ταχτική. Ειπώθηκε ότι η γη της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν ακατοίκητη, ότι οι άραβες ήταν νεώτεροι κάτοικοι, επομένως με λιγότερα «ιστορικά δικαιώματα», κλπ, κλπ.

Το κεντρικό ωστόσο επιχείρημα του σιωνισμού ήταν (και είναι) πως το νέο κράτος θα αποτελεί ένα ισχυρό ανάχωμα του «πολιτισμού» απέναντι στους «βάρβαρους» ασιάτες. Ένα κράτος που σύμφωνα με την διάσημη φράση του Χέρτσελ θα ήταν «ένας προμαχώνας της Ευρώπης απέναντι στην Ασία». Αυτό το δομικό στοιχείο του σιωνισμού ειπώθηκε σε τόσες παραλλαγές όσες και οι διάφορες συνιστώσες του. Γι αυτό και οι σιωνιστές προσπάθησαν από την αρχή μέχρι το τέλος να πετύχουν τους στόχους τους με τη συμμαχία και την βοήθεια κάποιας «Μεγάλης Δύναμης» της εποχής. Όλοι οι αντιδραστικοί ηγέτες της εποχής (από τον Τσάρο της Ρωσίας μέχρι Σουλτάνο) προσεγκίστηκαν για να ευνοήσουν το σιωνιστικό εγχείρημα. Ο Χέρτσελ για παράδειγμα γράφει στον αυτοκράτορα της Γερμανίας: «Αναμφίβολα, ο γρήγορος εποικισμός ενός ουδέτερου λαού στην Ανατολή, μπορεί να φανεί εξαιρετικά σημαντικός για την πολιτική της Γερμανίας στην Ανατολή. Για ποιο λαό πρόκειται; για έναν λαό που, σπρωγμένος από την πραγματικότητα, είναι αναγκασμένος να ενωθεί με τις γραμμές των επαναστατικών ομάδων». (σελ. 13)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ – ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ : ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΤΗΣ ΧΑΑΒΑΡΑ (HAAVARA AGREEMENT)

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΑΡΧΙΦΑΣΙΣΤΕΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΛΑΟΥ (ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΙΑΝ ΤΟΥ ΑΙΜΟΔΙΨΗ ΣΙΩΝΙΣΤΗ ''ΘΕΟΥ''  ΙΕΧΩΒΑ)

ΜΕΡΟΣ Α’

«ΙΛΙΑΔΑ» : Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,  με την  επίδραση της Ρατσιστικής Αντιεβραϊκής Προπαγάνδας που  κορυφώθηκε στα Πανεπιστήμια, εμφανίστηκε διόγκωση του Αντισημιτισμού στη Γερμανία. Από το 1921, η Ένωση Γερμανών Φοιτητών, «The Deutscher Hochschulring», απέκλειε τους Εβραίους από μέλη της.

 Μέχρι οι μπυραρίες να γίνουν κατ’ αποκλειστικότητα Φυλετικές, επέτρεπαν την είσοδο στους Εβραίους που είχαν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό. Ο αποκλεισμός των Εβραίων από τις μπυραρίες αμφισβητήθηκε από την τότε Κυβέρνηση και η Κοινωνική Διαμάχη οδήγησε σε Δημοψήφισμα, στο οποίο το 76% των φοιτητών ψήφισαν υπέρ του αποκλεισμού … !!!!

Ταυτόχρονα οι Ναζιστικές εφημερίδες έκαναν λόγο για Μποϊκοτάζ εναντίον των εβραϊκών επιχειρήσεων,  μια πρακτική κατά των Εβραίων που εξαπλώθηκε  για να φτάσει να γίνει το σύνηθες χαρακτηριστικό της γερμανικής Πολιτικής στις Διοικητικές Περιφέρειες την δεκαετία του 1920, μέχρι του σημείου που τα Δεξιά Γερμανικά Κόμματα να αποκλείουν την συμμετοχή των Εβραίων.

Από το 1931 οι Μελανοχίτωνες τραμπούκοι των SA, που εκείνη την περίοδο ξεπερνούσαν σε μέλη τα τρία εκατομμύρια, ήταν επιφορτισμένοι να συγκρούονται στους ταραγμένους δρόμους των γερμανικών πόλεων με Κομμουνιστές, Σοσιαλδημοκράτες, Συνδικαλιστές κλπ, και απαγόρευαν την είσοδο σε εβραϊκά καταστήματα, σπάζοντας τα παράθυρα και τις πόρτες και απειλώντας συστηματικά τους Εβραίους ιδιοκτήτες καταστημάτων.

Τα Χριστούγεννα του 1932 , η κεντρική υπηρεσία του Ναζιστικού Κόμματος οργάνωσε ένα  Πανεθνικό Αντιεβραϊκό Μποϊκοτάζ.

Επιπλέον , οι γερμανικές επιχειρήσεις και ιδιαίτερα οι μεγάλοι οργανισμοί , όπως Τράπεζες , Ασφαλιστικές Εταιρείες και Βιομηχανικές Επιχειρήσεις όπως η Siemens πχ, αρνούνταν να προσλαμβάνουν Εβραίους .

Πολλά ξενοδοχεία , εστιατόρια και καφετέριες απαγόρευαν την είσοδο σε Εβραίους.

Σε απάντηση οι Εβραίοι κήρυξαν Μποϊκοτάζ κατά των γερμανικών προϊόντων τον Μάρτιο του 1933 τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

“…δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους, πρέπει να

εκπροσωπηθούν”.

Καρλ Μαρξ

Μια απάντηση στο κείμενο «Αραβικό Φθινόπωρο» που δημοσιεύτηκε εδώ: http://eagainst.com/articles/arabic-fall/.

Τι είναι Οριενταλισμός;

Για να κατανοήσουμε τον Οριενταλισμό δεν θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως έναν ακόμη κλάδο ακαδημαϊκής έρευνας, μια σχολή σκέψης που καταγίνεται με ένα διακριτό αντικείμενο μελέτης. Η ίδια η ανάδειξη του Οριενταλισμού σε αναγνωρισμένο παρακλάδι των δυτικών κοινωνικών επιστημών, με δικά του πανεπιστημιακά τμήματα και εκπαιδευτικές υποδομές (π.χ. η σχολή S.O.A.S. στο Λονδίνο)[i] συνιστά ένδειξη της υπέρβασης που έχει πραγματοποιήσει το οργανωμένο οριενταλιστικό κίνημα από τα στενά όρια της πανεπιστημιούπολης και της τεράστιας ιδεολογικής ισχύος που έχουν συγκεντρώσει οι κοινωνικές ομάδες που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Η δύναμη αυτή που έχουν συσσωρεύσει, έχει επιτρέψει στις βασικές οριενταλιστικές ιδέες και αντιλήψεις να καταλάβουν μια θέση ανάμεσα σε εκείνες τις πεποιθήσεις που συνθέτουν τον πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας του ετερόνομου κοινωνικού παραδείγματος. Σε αυτή την διαδικασία κοινωνικής παραγωγής της «γνώσης», οι οριενταλιστικές ιδέες αφού πρώτα κάνουν τον κύκλο τους στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνικής πυραμίδας και υποβληθούν σε μια διαδικασία οργανικής όσμωσης με τα προνόμια και τα οργανωμένα ταξικά συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, επιστρέφουν ύστερα «αναβαπτισμένες» στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές έδρες με άφθονη εταιρική χρηματοδότηση και διεκδικούν την αποτίμηση της «ερευνητικής» δραστηριότητας των «ειδημόνων» του κλάδου ως σημαντική και νευραλγική συνεισφορά στο συνολικό γνωστικό οικοδόμημα των δυτικών επιστημών.

Εθνική Παλαιστίνης

Μιχάλης Μιχελής
Έφτανε ένα γκολ

του 28χρονου Ασράφ Νουμάν, για να παίξει για πρώτη φορά στην ιστορία της η ομάδα Παλαιστίνης, στην τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Ασίας, που αρχίζει σήμερα και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα στην Αυστραλία.
Τούτο το πολύτιμο γκολ, που πέτυχε τον περασμένο Μάιο η Παλαιστίνη εναντίον των Φιλιππίνων, στο τελικό των μικρών κρατών της Ασίας (AFC Challenge Cup), δηλαδή αυτών των 17 χωρών που βρίσκονται σε κίνδυνο (από τους πολέμους και τις φυσικές καταστροφές), ήταν το μεγαλύτερο εθνικό δώρο και το εισιτήριο της προβολής τους, που πήραν οι Παλαιστίνιοι ποδοσφαιριστές, για να τιμήσουν την πατρίδα τους. Τώρα περιμένουν την 12^η Ιανουαρίου (στο ματς με την Ιαπωνία), για να χειροκροτήσουν μια ακόμη επιτυχία τους.

Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Η Asma al-Ghul είναι μια μια Παλαιστίνια δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (δείτε εδώ και εδώ). Για τη δράση της έχει στοχοποιηθεί στο παρελθόν από τη Χαμάς (δείτε εδώ, εδώ και εδώ) και έχει τιμηθεί από τη  Human Rights Watch και το International Women’s Media Foundation. Το τελευταίο διάστημα είναι αρθρογράφος στο Al-Monitor’s Palestine Pulse από το στρατόπεδο προσφύγων της Ράφα. Tην προηγούμενη βδομάδα, ένας αεροπορικός βομβαρδισμός σκότωσε εννέα μέλη της οικογένειας της. Η  Asma έγραψε το παρακάτω άρθρο. (Μετάφραση Back Door Man)

Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Δάκρυα κυλούσαν μέχρι που τα μάτια μου στέρεψαν, όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα στις 3 Αυγούστου, που με ενημέρωνε ότι η οικογένειά μου είχε γίνει στόχος δύο πυραύλων από F-16 στην πόλη της Ράφα. Αυτή ήταν η μοίρα της οικογένειάς μας σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται, με κάθε οικογένεια στη Λωρίδα της Γάζας να εισπράττει το μερίδιό της από θλίψη και πόνο.

Ο αδελφός του πατέρα μου, Ισμαήλ al-Ghoul, 60, δεν ήταν μέλος της Χαμάς. Η σύζυγός του, Khadra, 62, δεν ήταν μαχητής της Χαμάς. Οι γιοι τους, Wael, 35, και Mohammed, 32, δεν ήταν πολεμιστές της Χαμάς. Οι κόρες τους, Hanadi, 28, και Asmaa, 22, δεν ήταν εργάτριες για τη Χαμάς, το ίδιο και τα παιδιά του ξαδέλφου μου Wael, Ισμαήλ, 11, Malak, 5, και το μωρό Μουσταφά, μόλις 24 ημερών, δεν ήταν μέλη της Ισλαμικής Τζιχάντ, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και της Φατάχ. Ωστόσο, όλοι πέθαναν στο ισραηλινό βομβαρδισμό που είχε ως στόχο το σπίτι τους στις 6:20 το πρωί της Κυριακής.

Ποιος ξεκίνησε τον πόλεμο στη Γάζα;

του Καπυμπάρα

Έχει καταντήσει ρουτίνα, κάθε φορά που το Ισραήλ αποφασίζει να επιτεθεί στη Γάζα, η επιχειρηματολογία των εκπροσώπων και των υποστηριχτών του να αναζητεί τα αίτια της επιθετικότητάς του κινούμενη σε ιστορικό κενό και εκτός του γενικότερου πλαισίου της διαμάχης. Δεν υπάρχει κατοχή, αποκλεισμός, τείχος, εξευτελισμοί στα φυλάκια ελέγχου, δρόμοι μόνο για Εβραίους, απαγωγές Παλαιστινίων –ακόμα και ανηλίκων- και κράτησή τους επ’ αόριστον χωρίς πρόσβαση στη δικογραφία και χωρίς απαγγελία κατηγορίας. Η κατάσταση αυτή είναι η «ειρηνική κανονικότητα» που διαταράσσεται από τους Παλαιστινίους.

Στην περίπτωση της φετινής επίθεσης στη Λωρίδα της Γάζας, διάρκειας περίπου πενήντα ημερών  –και χωρίς να ξεχνάμε τη δολοφονία άοπλων διαδηλωτών στη Δυτική Όχθη- θα επιλέξουμε να μην επιμείνουμε στο ευρύτερο πλαίσιο που περιγράφηκε, αλλά να ασχοληθούμε με το ζήτημα των γεγονότων που οδήγησαν στην επίθεση και με την σχετική ισραηλινή επιχειρηματολογία στο έδαφος που η ίδια επιλέγει.

Immanuel Wallerstein

Έχει υπάρξει πολλή βία για περίπου έναν αιώνα στην γεωγραφική ζώνη που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε σήμερα Ισραήλ/Παλαιστίνη. Αυτή η ζώνη έχει γίνει μάρτυρας μίας περισσότερο ή λιγότερο συνεχούς μάχης μεταξύ Παλαιστινίων Αράβων και Εβραίων εποίκων όσον αφορά στα δικαιώματά τους να καταλάβουν εκτάσεις γης. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει νομική επιβεβαίωση των δικαιωμάτων τους. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει νομική επιβεβαίωση σε ανταγωνιστικές μεταξύ τους ιστορικές αφηγήσεις. Και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει να παγιώσουν τα επίπεδα στήριξης για τους «λαούς» τους σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα. Και και οι δύο ομάδες έχουν επιδιώξει να πάρουν την παγκόσμια κοινή γνώμη στο πλευρό τους. 

Οι φωνές των διαφωνούντων στο Ισραήλ χάνονται μέσα στην ηχώ των υποστηρικτών του πολέμου

Ισραηλινοί από όλο το πολιτικό φάσμα φαίνεται να υποστηρίζουν την επίθεση στη Γάζα

---

Ισραηλινοί ακτιβιστές κρατούν πλακάτ κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας εναντίον του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας, στο Τέλ Αβίβ στις 9 Ιουλίου (φωτο: AFP)

Του Νέβε Γκόρντον

Εδώ και κάμποσες μέρες, κάποιοι από τους γείτονές μου είπαν ότι έχει έρθει η ώρα «να τους καταστρέψουμε» – εννοώντας είτε τη Χαμάς είτε τους Παλαιστίνιους – «μια για πάντα». Οι ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα, ξεκάθαρα έχουν ως αποτέλεσμα την άνοδο της υστερίας μέσα στο Ισραήλ.

Παρόλα αυτά, δεν καλλιεργούν μόνο οι δεκάδες Γκραντ το πνεύμα του πολέμου – κυβερνητικοί υπουργοί, μέλη της Κνεσέτ και κορυφαίοι σχολιαστές των μέσων ενημέρωσης επίσης ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά.

«Ο κόσμος έχει απηυδήσει πια με τους Παλαιστίνιους»

Απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca , με την ελπίδα να φτάσει όσο πιο μακρυά γίνεται αυτό το κείμενο, μπας και μαθει ο κόσμος την αλήθεια για αυτούς τους…παλιοΠαλαιστήνιους που ριμάζουν τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Ας λάμψει η αλήθεια.

“Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει!
Ο κόσμος έχει απηυδήσει με τους Παλαιστίνιους
από τον  SAM BAHOUR*
Έχω βαρεθεί αυτούς τους Παλαιστίνιους. Νομίζω ότι ο κόσμος σε γενικές γραμμές έχει επίσης βαρεθεί τους Παλαιστινίους. Έχουν προχωρήσει πολύ με την δαιμονοποίηση των Ισραηλινών και αυτό πρέπει να σταματήσει. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δράσει τώρα, πριν να είναι πολύ αργά και το Ισραήλ σβηστεί από τον χάρτη και μια δεύτερη τραγωδία ιστορικών διαστάσεων επηρεάσει ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού.
Για αρχή, οι Παλαιστίνιοι εισέβαλαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα στο Ισραήλ και εκτόπισαν πάνω από το ήμισυ του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ το 1948. Φανταστείτε, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του Ισραήλ εκτοπισμένο, αναγκάζονται να ζουν μέχρι σήμερα, 66 χρόνια αργότερα, στις άθλιες κατασκηνώσεις προσφύγων μόνο λίγες ώρες μακριά από τα σπίτια τους. Εκτός από κάποιες αμυδρές προσπάθειες να επιτύχουν την επιστροφή,  πίσω στα σπίτια τους στο Ισραήλ, οι ισραηλινοί πρόσφυγες έχουν υπάρξει «παραλόγως λογικοί» έχοντας αποδεχτεί την μοίρα τους  και συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά για μιά λέξη, που θα τους επιτρέψει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ. Αυτή η ανθρώπινη τραγωδία διαπράχθηκε από τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να στραγγαλίζουν τους Εβραίους πολίτες του Ισραήλ με τη χρήση ωμής βίας και της οικονομικής ασφυξίας, σε μια προσπάθεια να τους κάνουν να μεταναστεύσουν αλλού εθελοντικά.

ΙΣΡΑΗΛ/μετατροπή του Ιουδαϊσμού από θρησκεία σε έθνος.

Του Κ.Ρουσίτη (από την Εργατική Εξουσία Σεπτέμβρης 2006)

Η γέννηση

Το σιωνιστικό κίνημα γεννήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στο κλίμα των αντισημιτικών πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σε συζητήσεις διανοουμένων των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, έμπαινε το ζήτημα της ενοποίησης του εβραϊκού έθνους σε μια δική του πατρίδα. Σε αυτές τις συζητήσεις κοινωνικές απελευθερωτικές θεωρίες συνδυάζονταν με θρησκευτικό μυστικισμό και ρεαλιστική πολιτική. Διαμορφωτής και μεγάλος θεωρητικός του σιωνισμού καθιερώθηκε ο Χέρτσελ ο οποίος μάλιστα ιδρύει το 1896 την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση για την προώθηση των σκοπών του. Το κομβικό στοιχείο του σιωνισμού είναι η εγκατάσταση των εβραίων στην “ιστορική τους πατρίδα”, στη “Γη του Ισραήλ”, όπου θα δημιουργήσουν ένα κράτος αποκλειστικά εβραϊκό. Φυσικά οι σιωνιστές ήξεραν πως τα εδάφη που διεκδικούσαν κατοικούνταν από συμπαγή αραβικό πληθυσμό. Συνεπώς, κάτι θα έπρεπε να γίνει με τους ανθρώπους που κατοικούσαν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σιωνιστές ηγέτες πρόκριναν τη λύση της εκκαθάρισης, της “μεταφοράς” τους εκτός συνόρων. Μάλιστα, όπως γίνεται πάντα, μια σειρά ψευτοϊδεολογήματα φτιάχτηκαν για να νομιμοποιήσουν αυτή την ταχτική. Ειπώθηκε ότι η γη της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν ακατοίκητη, ότι οι άραβες ήταν νεώτεροι κάτοικοι, επομένως με λιγότερα “ιστορικά δικαιώματα”, κλπ, κλπ.

Δεν είναι μολότοφ. Είναι μπύρα!

Του Μιχάλη Μιχελή

Περνάτε καλά;

Τέλεια!

Τι σας απασχολεί περισσότερο;

Να διασκεδάζουμε.

Ο διάλογος αυτός, δεν είναι από κάποιο μπαρ της Αθήνας.

Κάπου μακρύτερα, εκεί απ’ όπου έχουμε άλλες πιο δυσάρεστες εικόνες στο μυαλό μας.

Στα παλαιστινιακά εδάφη. Στη «Γιορτή της Μπύρας» της Ραμάλα, κάτι ανάλογο δηλαδή με την αντίστοιχη «Οκτόμπερφεστ» στην Βαυαρία.

Λοιπόν σε τούτη τη γιορτή της ξεγνοιασιάς, κάνει αφάνταστες πωλήσεις η“επαναστατική μπύρα” (η πρώτη στο είδος της) στην Παλαιστίνη.

Τάιμπεχ (τ’ όνομά της), που σημαίνει νόστιμο. Πολύ καλύτερη σε ποιότητα, από οποιαδήποτε ισραηλινή, γι αυτό και έχει γίνει ανάρπαστη. Φυσικά ως γνωστόν οι μουσουλμάνοι δεν πρέπει να πίνουν. Όμως αυτό δεν τηρείται. Γιατί όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί να δικαιολογηθούν οι πωλήσεις της συγκεκριμένη μπύρας μόνο από τους Χριστιανούς Παλαιστίνιους, που είναι λιγότερο από το 1% του αραβικού πληθυσμού, στο Ισραήλ.Une affiche publicitaire pour la bière « Taybeh »(Guillaume Nicolas-Brion/DR)

Taybeh signifie « bon de nom » ou « délicieux » en arabe. Και λίγο για την ιστορία. Δημιουργήθηκε η ζυθοποιΐα (1994), μετά από τη συμφωνία του Όσλο (1993), από μια χριστιανική παλαιστινιακή οικογένεια (των αδελφών Κουρί), στη γενέτειρα τους  30 χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ. Τη διεύθυνση της επιχείρησης, τώρα την έχει αναλάβει  μια κόρη εκ των ιδιοκτητών η Μαντί Κουρί.

Στη δεύτερη Ιντιφάντα (2000) η ζυθοποιΐα κινδύνεψε με κλείσιμο. Όμως τώρα η μπύρα «Ταιμπέχ» (είναι και τ’ όνομα του χωριού όπου παράγεται), έχει γίνει το «σύμβολο της ελευθερίας».

Όπως εξηγεί στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων η πρόεδρος της εν λόγω επιχείρησης, τους βοήθησε το παλαιστινιακό σαμποτάζ στην κατανάλωση ισραηλινών προϊόντων. Δεν αγοράζουμε τίποτε από τον εχθρό. Κι έτσι πήρε πάνω της η μπύρα και παράλληλα έκανε πελάτες και αρκετούς Ισραηλινούς που μας συμπαραστέκονται.

http://www.youtube.com/watch?v=2VtB9iyzA3w&feature=player_embedded

Μιχάλης Μιχελής

Το κάψιμο του Ιούδα, φροντιστήριο ρατσισμού

Η παράδοση είναι καλή, αλλά όχι πάντα. Κάποια έθιμα, εκτός από βλακώδη, είναι και φορείς μετάδοσης χυδαίου ρατσισμού στη νεολαία. Ένα από αυτά, το κάψιμο του Ιούδα, κάθε Μεγάλη Παρασκευή.
Το έθιμο διασκεδάζει τους νεοέλληνες, που συρρέουν στις εκκλησίες, σε πολλά μέρη της χώρας, για να πενθήσουν ευλαβώς τα Θεία Πάθη, με …μπαρουτόβολα, ρουκέτες, χειροβομβίδες κρότου και λάμψης και πολύ μεγάλες ποσότητες χυδαιότητας και υποκρισίας.
Ένας κορυφαίος Ιούδας καίγεται κάθε χρόνο στους Νέους Επιβάτες, το όμορφο χωριό του Δήμου Θερμαϊκού.
Σε φυσικό μέγεθος, πυρπολείται κρεμασμένος από ένα πανύψηλο ικρίωμα, με ένα μικρό βουνό από κληματσίδες, κληματόβεργες δηλαδή, φυλαγμένες επιτούτου από το κλάδεμα των αμπελιών.
Μόλις περάσει ο Επιτάφιος από την αποβάθρα, αρχίζει ο …πολιτισμός. Το πλήθος τραγουδάει χοροπηδώντας κυκλικά γύρω από τον φλεγόμενο Ιούδα, με συνεχώς αυξανόμενη ένταση:
Κεράτσα, Κεράτσα, Κεράτσα Κληματσίδα,
Να κάψουμε τον Οβριό, που πουλεί τα μήλα,
Επάνω στη γκαμήλα.
Οβριός τ’ ορνίθι το ‘κλεψε, μες το βρακί του το ‘βαλε
Για του γέρου τα μιστά, που πελέκα τα καρφιά.
Νο του, νο του χέζω το νουνό του
Γάρο του γάρο του, χέζω το τσιγάρο του
Μπούκι μπούκι του, χέζω το τσιμπούκι του.
Οβριός πουλεί μαχαίρια, να κοπούν τα δυό του χέρια.
Οβριός πουλεί μετάξι, σαν τον διάολο να πετάξει.
Οβριός πουλεί ψαλίδια, να κοπούν τα δυο τ’ τ’ αρχίδια.
Πάνε όλ’ στ’ ανάθεμα, πάνε και στ’ ανάσκελα.
*
Και μη βγει κανένας να πει πως το έθιμο το κρατάμε, επειδή το έφεραν οι παππούδες μας από την Ανατολή (τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης, εν προκειμένω). Παρόμοιες ρατσιστικές αηδίες γίνονται και στα δικά μου τα χωριά, στην Καλαμάτα – και σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για μια εντελώς απαράδεκτη κατάσταση, που δηλητηριάζει τα παιδιά και τα εθίζει στο ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

Η επίσημη Εκκλησία είναι κατά του εθίμου: http://www.ecclesia.gr/greek/HolySynod/commitees/press/epifanios/epifanios_text11.htm

Τα ίδια χάλια και στην Κύπρο: http://www.politis.com.cy/cgibin/hweb?-A=704753&-V=archivearticles&-p και εδώ: http://www.phileleftheros.com/main/showarticle_prt.asp?id=477417

Για το …επιστημονικόν του θέματος, δείτε εδώ: http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12919&m=B12&aa=1

Η φωτογραφία είναι από κάποιον Ιούδα της Χαλκιδικής.
Νομίζω  ότι   έχει  μεγάλη αξία να  παρακολουθήσει κανείς τον διάλογο στο ποστ.
Πηγη

To “δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα”: Μια τεράστια νίκη προπαγάνδας

Της Αμίρα Χας*              

Υποστηρίζοντας την επιθετική πολιτική του Ισραήλ στη Γάζα, οι Δυτικοί ηγέτες έχουν δώσει λευκή επιταγή στους Ισραηλινούς να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα: να σφετερίζονται την εικόνα του θύματος και να αγνοούν τα δεινά που προκαλούν στους Παλαιστίνιους.
Μία απ’ τις τρομακτικές νίκες της ισραηλινής προπαγάνδας είναι η γενική αποδοχή ότι το Ισραήλ έχει πέσει θύμα των Παλαιστινίων -έτσι οι Δυτικοί ηγέτες σπεύδουν να μιλήσουν για το δικαίωμα του στην “αυτοάμυνα”. Είναι τόσο αποτελεσματική η προπαγάνδα, που μόνο οι παλαιστινιακοί πύραυλοι στον νότο του Ισραήλ και τώρα στο Τελ Αβίβ προσμετρούνται ως ”εχθροπραξίες”. Οι πύραυλοι, ή οι ζημιές σ’ ένα τζιπ του ισραηλινού στρατού -στο “ιερότερο των ιερών” κατά την ισραηλινή αντίληψη- πάντα εκλαμβάνονται ως αφετηρία και μαζί με τις τρομακτικές σειρήνες της αεράμυνας, οικοδομούν τη ρητορική του θύματος που δικαιούται να υπερασπιστεί τον εαυτό του…
Κάθε μέρα ή, για να είμαστε ακριβείς, κάθε στιγμή, αυτή η ρητορική επιτρέπει στο Ισραήλ να προσθέτει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα της αποστέρησης ενός έθνους απ’ το δικαίωμα της πατρίδας, ενώ την ίδια ώρα καταφέρνει να εκτρέπει την προσοχή από το γεγονός ότι η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται από το 1948, όταν το Ισραήλ αρνήθηκε να επιτρέψει στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Εκατομμύρια περιστατικά συνδέουν το παρόν με το 1948 συνθέτοντας το μωσαϊκό του παλαιστινιακού έθνους, όσο διαιρεμένο κι αν είναι αυτό. Αλλά αυτά τα περιστατικά είναι μόνο η μία πλευρά του μωσαϊκού. Η αντίσταση ενάντια στην ισραηλινή κατοχή είναι επίσης μέρος του παλαιστινιακού μωσαϊκού. Η λέξη “αντίσταση” έχει απαξιωθεί, με το νόημά της να περιορίζεται σε έναν πολύ “αρρενωπό ανταγωνισμό” μεταξύ ισραηλινού στρατού και παλαιστινιακών οργανώσεων για το ποιανού πύραυλος θα εκραγεί πιο μακριά. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι στην ουσία η αντίσταση στην αδικία της ισραηλινής κυριαρχίας είναι εγγενής και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάθε Παλαιστινίου.
Τα υπουργεία Εξωτερικών της Δύσης και των ΗΠΑ εν γνώσει τους συνεργάζονται με το ψευδώς παρουσιαζόμενο ως θύμα Ισραήλ (…), επειδή τα χρήματα των δικών τους φορολογουμένων διορθώνουν ώς έναν βαθμό μέρος των ανθρωπιστικών καταστροφών, μεγάλων ή μικρών, που προκαλεί το Ισραήλ.
Στις 8 Νοεμβρίου, δύο μέρες πριν την (παλαιστινιακή) επίθεση στο “ιερότερο των ιερών” -σ’ ένα στρατιωτικό τζιπ, δηλαδή – οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να είχαν διαβάσει για το πώς Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν σκοτώσει προηγουμένως τον 13χρονο Αχμάντ Αμπού Ντακά που έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του στο χωριό Αμπασάν, ανατολικά της Χαν Γιουνίς. Οι στρατιώτες βρίσκονταν 1,5 χλμ. μακριά απο τα παιδιά, μέσα στην περιοχή της Γάζας και ήταν απασχολημένοι με το να καταστρέφουν καλλιεργημένες εκτάσεις των Παλαιστινίων.
Οπότε, γιατί η καταμέτρηση των εχθροπραξιών να μην ξεκινάει από την επίθεση σ’ ένα παιδί; Στις 10 Νοεμβρίου, μετά την επίθεση στο τζιπ, οι Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν άλλους τέσσερις Παλαιστίνιους άμαχους, ηλικίας 16 έως 19 ετών. Οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να γνωρίζουν πως πριν τα γυμνάσια του ισραηλινού στρατού στην Κοιλάδα του Ιορδάνη, δεκάδες οικογένειες Βεδουίνων κλήθηκαν να εκκενώσουν τα σπίτια τους. Πόσο εντυπωσιακό είναι που ο ισραηλινός στρατός εκπαιδεύεται πάντα εκεί που ζουν οι Βεδουίνοι και όχι εκεί που κατοικούν Ισραηλινοί… Οι ηγέτες της Δύσης θα μπορούσαν να γνωρίζουν, βασισμένοι στις έγχρωμες δορυφορικές εικόνες που χρηματοδοτούν οι χώρες τους, πως από τις αρχές του 2012 το Ισραήλ έχει καταστρέψει 569 παλαιστινιακά κτήρια και κατοικίες, ακόμα και πηγάδια. Συνολικά 1.014 άνθρωποι επηρεάστηκαν από αυτές τις κατεδαφίσεις.
Δεν έχουμε ακούσει τις μάζες του Τελ Αβίβ και τους κατοίκους του Νότου να προειδοποιούν τους αξιωματούχους του κράτους για τις επιπτώσεις αυτής της καταστροφής στον άμαχο παλαιστινιακό πληθυσμό. Οι Ισραηλινοί βυθίζονται χαρωπά στην άγνοιά τους. Οι πληροφορίες αυτές είναι διαθέσιμες σε όποιον πραγματικά ενδιαφέρεται. Αλλά οι Ισραηλινοί επιλέγουν την άγνοια. Αυτή η ηθελημένη άγνοια είναι ο θεμέλιος λίθος για την οικοδόμηση του αισθήματος του θυματοποιημένου Ισραήλ. Αλλά η άγνοια είναι άγνοια: Το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί δεν θέλουν να ξέρουν τι κάνουν ως δύναμη κατοχής δεν αναιρεί τις πράξεις τους ή την παλαιστινιακή αντίσταση.
Το 1993 οι Παλαιστίνιοι έκαναν ένα δώρο στο Ισραήλ, μια χρυσή εικαιρία να κόψει τους δεσμούς του με το 1948, να εγκαταλείψει τα χαρακτηριστικά της αποικιοκρατίας και μαζί να σχεδιάσουν ένα διαφορετικό μέλλον για τους δύο λαούς στην περιοχή. Η παλαιστινιακή γενιά που αποδέχθηκε τη Συνθήκη του Όσλο (μια συνθήκη γεμάτη παγίδες διαμορφωμένες από έξυπνους Ισραηλινούς δικηγόρους) είναι η γενιά που γνώρισε μία πολυπρόσωπη, ακόμη και κανονική, ισραηλινή κοινωνία γιατί η κατάληψη του 1967 επέτρεπε (με στόχο την παροχή φτηνού εργατικού δυναμικού) σχεδόν πλήρη ελευθερία κινήσεων (για τον αραβικό πληθυσμό). Οι Παλαιστίνιοι συμφώνησαν σ’ έναν διακανονισμό βασισμένο στα ελάχιστα αιτήματά τους. Ένας από τους πυλώνες αυτών των ελάχιστων απαιτήσεων εκλάμβανε τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη ως μια ενιαία εδαφική οντότητα.
Όταν όμως η Συνθήκη του Όσλο ξεκίνησε να εφαρμόζεται, το Ισραήλ συστηματικά έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποσυνδέσει τη Λωρίδα της Γάζας από την πρόβλεψη της ενιαίας οντότητας. Το Ισραήλ έχει κάνει τα πάντα για να “υποστηρίξει” τις θέσεις της Χαμάς ότι η Λωρίδα της Γάζας είναι όντως μια ξεχωριστή πολιτική οντότητα όπου δεν υπάρχει κατοχή. Αν είναι έτσι, γιατί να μη δούμε τα πράγματα ως εξής: Ως ξεχωριστή πολιτική οντότητα, οποιαδήποτε εισβολή στο έδαφος της Γάζας αποτελεί παραβίαση της κυριαρχίας της. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση της Γάζας να μην έχει το δικαίωμα να αποτρέπει ή έστω να εξασκεί το “αρρενωπό δικαίωμά” της να τρομάζει τους Ισραηλινούς, όπως ακριβώς τρομάζει το Ισραήλ τους Παλαιστίνιους;
Όμως η Γάζα δεν είναι κράτος. Η Γάζα τελεί υπό την κατάληψη του Ισραήλ, παρά τις λεκτικές ακροβασίες τόσο της Χαμάς όσο και του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν εκεί είναι μέρος ενός λαού του οποίου το DNA περιέχει το συστατικό της αντίστασης στην Κατοχή.
Στη Δυτική Όχθη, Παλαιστίνιοι ακτιβιστές προσπαθούν να αναπτύξουν ένα είδος αντίστασης διαφορετικό από την “αρρενωπή”, ένοπλη αντίσταση. Όμως ο ισραηλινός στρατός καταστέλει την όποια λαϊκή αντίσταση με ζήλο και αποφασιστικότητα. Δεν έχουμε ακούσει από τους κατοίκους του Τελ Αβίβ και του ισραηλινού Νότου να διαμαρτύρονται για την ισορροπία της αποτροπής που χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός κατά του άμαχου παλαιστινιακού πληθυσμού.
Και έτσι το Ισραήλ προσφέρει και πάλι σε όλο και περισσότερους νεαρούς Παλαιστίνιους λόγους να το θεωρούν μια ανώμαλη κοινωνία στρατού και αποίκων. Κάθε ισραηλινός κρίκος στην αλυσίδα της καταπίεσης μαζί με την περιφρόνηση για την ύπαρξη της καταπίεσης γίνονται αυτά που μας σέρνουν όλο και πιο κάτω σ’ αυτό τον “αρρενωπό ανταγωνισμό”.
(Μετάφραση: Αναστασία Γιάμαλη)

Μια θαρραλέα φωνή
* Η Αμίρα Χας είναι εξέχουσα Ισραηλινή δημοσιογράφος και συγγραφέας, γνωστή για τη θαρραλέα αρθρογραφία της στην έγκυρη ισραηλινή εφημερίδα “Χααρέτζ”. Κόρη δύο Εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, έχει κερδίσει την αναγνώριση και τον σεβασμό για τα ρεπορτάζ και τα άρθρα της σχετικά με τα παλαιστινιακά ζητήματα στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, όπου μάλιστα έχει ζήσει για πολλά χρόνια. Έχει σπουδάσει στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και έχει τιμηθεί με πολλά διεθνή βραβεία για τη δημοσιογραφική δουλειά της, ανάμεσά τους και το βραβείο της UNESCO για την Ελευθερία του Τύπου. Το παραπάνω άρθρο της δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Χααρέτζ”.
Πηγη

Ο Νετανιάχου και η βόμβα του Μπαγκς Μπάνυ

γράφει η filistina
Σε ομιλία του την Πέμπτη 27 Σεπτέμβρη στα Ηνωμένα Έθνη, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπεντζαμίν Νετανιάχου, προσπέρασε το ζήτημα της Παλαιστίνης και στράφηκε κατά του Ιράν, ισχυριζόμενος ότι το εξοπλισμένο με πυρηνικά Ιράν είναι το ισοδύναμο της “πυρηνικής αλ-Κάιντα”.
Στο ισραηλινό-παλαιστινιακό ζήτημα αναφέρθηκε αόριστα και σύντομα, τονίζοντας ότι, “3000 χρόνια πριν ο βασιλιάς Δαυίδ  κυβέρνησε στο εβραϊκό κρατός, στην αιώνια πρωτεύουσά μας την Ιερουσαλήμ”,  και επικρίνοντας τον Αμπάς, είπε ότι “δεν θα λύσουμε τις διαφορές μας με συκοφαντικές ομιλίες στα Ηνωμένα Έθνη.”
Το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας επικεντρώνεται στο θέμα του Ιράν και του υποτιθέμενου πυρηνικού του προγράμματος, το οποίο η Τεχεράνη ισχυρίζεται κατ’ επανάληψη ότι είναι για ειρηνικούς σκοπούς και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ συμφωνούν.
Στη συνέχεια ο πρωθυπουργός παρουσίασε ένα “φτηνό” σχεδιάγραμμα το οποίο αποκάλεσε “διάγραμμα”, με μια βόμβα δανεισμένη από σειρά κινουμένων σχεδίων.  Το  “μοναδικής έμπνευσης” σχεδιάγραμμα με την βόμβα cartoon, είναι η αδιαμφισβήτητη απόδειξη-σύμφωνα με τον Μπίμπι- για το επίπεδο του εμπλουτισμένου ουρανίου που έχει φτάσει το Ιράν.
Η στιγμή της παρουσίασης αποθανατίστηκε και από άλλες οπτικές γωνίες:





Και για να μη ξεχνιόμαστε σχετικά με το ποιό κράτος   έχει πυρηνικά: Mordechai Vanunu: Ο άνθρωπος που αποκάλυψε το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ισραήλ

ΙΣΡΑΗΛ: ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΓΙΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Ισραήλ: Χτίζει τεράστιο στρατόπεδο κράτησης μεταναστών στην έρημο
Στόχος να έχει χωρητικότητα 8.000 ανθρώπων
Μέχρι στιγμής έχουν τοποθετηθεί πάνω από 70 χλμ. συρματοπλέγματος
emailεκτύπωσημικρό μέγεθος μεγάλο μέγεθος
Το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης μεταναστών στον κόσμο χτίζεται αυτό τον καιρό στην έρημο Νεγκέβ του Ισραήλ.
Το στρατόπεδο 8.000 ατόμων χτίζεται γύρω από τις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις των φυλάκων Κετζιότ, στα σύνορα της χώρας με την Αίγυπτο, κι έχει στόχο να «φιλοξενεί» τους παράνομους μετανάστες από την Αφρική, τόσο τους άνδρες όσο και τα γυναικόπαιδα.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να παρέχουμε όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινες συνθήκες μέσα σε αυτό», τόνισε μια πηγή του υπουργείου Άμυνας της χώρας, ανώνυμα, στην Ισραηλινή εφημερίδα «Ha'aretz».