Ο Οριενταλισμός ως σύγχρονος αναρχικός λόγος

“…δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν τους εαυτούς τους, πρέπει να

εκπροσωπηθούν”.

Καρλ Μαρξ

Μια απάντηση στο κείμενο «Αραβικό Φθινόπωρο» που δημοσιεύτηκε εδώ: http://eagainst.com/articles/arabic-fall/.

Τι είναι Οριενταλισμός;

Για να κατανοήσουμε τον Οριενταλισμό δεν θα πρέπει να τον ερμηνεύσουμε ως έναν ακόμη κλάδο ακαδημαϊκής έρευνας, μια σχολή σκέψης που καταγίνεται με ένα διακριτό αντικείμενο μελέτης. Η ίδια η ανάδειξη του Οριενταλισμού σε αναγνωρισμένο παρακλάδι των δυτικών κοινωνικών επιστημών, με δικά του πανεπιστημιακά τμήματα και εκπαιδευτικές υποδομές (π.χ. η σχολή S.O.A.S. στο Λονδίνο)[i] συνιστά ένδειξη της υπέρβασης που έχει πραγματοποιήσει το οργανωμένο οριενταλιστικό κίνημα από τα στενά όρια της πανεπιστημιούπολης και της τεράστιας ιδεολογικής ισχύος που έχουν συγκεντρώσει οι κοινωνικές ομάδες που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Η δύναμη αυτή που έχουν συσσωρεύσει, έχει επιτρέψει στις βασικές οριενταλιστικές ιδέες και αντιλήψεις να καταλάβουν μια θέση ανάμεσα σε εκείνες τις πεποιθήσεις που συνθέτουν τον πυρήνα της κυρίαρχης ιδεολογίας του ετερόνομου κοινωνικού παραδείγματος. Σε αυτή την διαδικασία κοινωνικής παραγωγής της «γνώσης», οι οριενταλιστικές ιδέες αφού πρώτα κάνουν τον κύκλο τους στις ανώτερες βαθμίδες της κοινωνικής πυραμίδας και υποβληθούν σε μια διαδικασία οργανικής όσμωσης με τα προνόμια και τα οργανωμένα ταξικά συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, επιστρέφουν ύστερα «αναβαπτισμένες» στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Καταλαμβάνουν πανεπιστημιακές έδρες με άφθονη εταιρική χρηματοδότηση και διεκδικούν την αποτίμηση της «ερευνητικής» δραστηριότητας των «ειδημόνων» του κλάδου ως σημαντική και νευραλγική συνεισφορά στο συνολικό γνωστικό οικοδόμημα των δυτικών επιστημών.

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΚΟΥΡΟΥΝΙΩΤΕΙΑ ;

Θα επιστρέψει η Ελλάδα
τις αφροασιατικές αρχαιότητες που κατέχει
στις χώρες καταγωγής τους;

του Άκη Γαβριηλίδη
Τις μέρες αυτές, επισκέφθηκε την Αθήνα η βρετανίδα νομικός (με μεσανατολική καταγωγή) Αμάλ Αλαμουντίν, από την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει να την συμβουλέψει ποιες νομικές δυνατότητες υπάρχουν για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Αθήνα.
Κατά το διάστημα αυτό, η κα Αλαμουντίν επισκέφθηκε –τι άλλο- το Μουσείο της Ακρόπολης, όπου μάλιστα φαίνεται ότι στιγμιαία αποσταθεροποίησε τη μονόδρομη δυική σχέση θεάματος/ θεατή που διέπει τα μουσεία, εφόσον, σύμφωνα τουλάχιστον με ένα δημοσίευμα, η παρουσία της προκάλεσε «παραλήρημα στους τουρίστες».
Από την ειδησεογραφία δεν προκύπτει να επισκέφθηκε και το Αρχαιολογικό Μουσείο. Εάν το είχε κάνει, ίσως, λόγω τόσο της εντολής όσο και της καταγωγής της, να πρόσεχε μία πτέρυγα του μουσείου αυτού που στεγάζει συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων. Η οποία μάλιστα, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, «κατέχει σημαντική θέση παγκοσμίως λόγω του πλούτου, της ποιότητας και της σπανιότητας των αντικειμένων της».

Ντόμινο ανατροπών φέρνει το Ιράκ

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ενα πράγμα είναι βέβαιο στο χαοτικό σκηνικό της Μεσοποταμίας: το Ιράκ θα καθορίσει την κληρονομιά του Μπαράκ Ομπάμα, αν και όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα επιθυμούσε. Ο πολιτικός που έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ με σημαία την εναντίωσή του στον πόλεμο του Τζορτζ Μπους, πιέζεται αφόρητα να συρθεί και ο ίδιος σε νέες στρατιωτικές περιπέτειες στη χώρα-Νέμεση της Αμερικής, δυόμισι χρόνια μετά την επιστροφή και του τελευταίου Αμερικανού στρατιώτη στα πάτρια εδάφη. Ενδεικτική αυτών των πιέσεων ήταν η δήλωση του Ρεπουμπλικανού προέδρου της Βουλής, Τζο Μπέινερ: «Οι τζιχαντιστές έχουν φτάσει στα 100 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη. Και τι κάνει ο πρόεδρός μας; Κάνει… σιέστα»!

Ο αντιπολιτευτικός οίστρος προδίδει επιλεκτική μνήμη. Δεν ήταν ο Δημοκρατικός Ομπάμα, αλλά ο Ρεπουμπλικανός Μπους εκείνος που επέβαλε τον Νούρι αλ Μαλικί για πρωθυπουργό του κατεχόμενου, τότε, Ιράκ, το 2006. Επέλεξε τον σιίτη πολιτικό, παρά τις πασίγνωστες, στενές σχέσεις του με το Ιράν -όπου είχε ζήσει επί σειρά ετών ως εξόριστος, επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν- κυρίως γιατί συνοδευόταν από τη φήμη του «σκληρού άνδρα», ικανού να τσακίσει την ιρακινή αντίσταση. Και ο Μαλικί, με τη βοήθεια των Αμερικανών, το πέτυχε ― αλλά με τι τίμημα; Εναν τρομερό, διετή εμφύλιο πόλεμο, που άφησε πίσω του βαθύ, τεκτονικό ρήγμα ανάμεσα στη σουνιτική μειονότητα και την κυβέρνηση του σιίτη πρωθυπουργού.
Τους τελευταίους μήνες, αυτό το ρήγμα ενεργοποιήθηκε εκ νέου. Σοκ και δέος προκάλεσε η άλωση της Μοσούλης και της Τικρίτ από φανατικούς τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS), που γέμισαν το YouTube με απίστευτες σκηνές κτηνωδίας και ανάγκασαν τους Αμερικανούς να εκκενώσουν εν μέρει την πρεσβεία τους στη Βαγδάτη. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ISIS. Οπως δήλωσε ο πρώην αντιπρόεδρος του Ιράκ Ταρέκ Χασεμί, αυτό που συμβαίνει είναι «μια ευρύτερη εξέγερση των σουνιτών, απελπισμένων ανθρώπων που επαναστάτησαν». Το ISIS δεν θα μπορούσε να καταλάβει τόσο εύκολα μεγάλες πόλεις χωρίς τη στήριξη του Ιρακινού Ισλαμικού Στρατού που συγκρότησαν μπααθιστές, πρώην συνεργάτες του Σαντάμ Χουσεΐν υπό τον πρώην αντιπρόεδρο Ιζάτ Ιμπραχίμ αλ Ντούρι. Μια «ανίερη» και εύθραυστη συμμαχία, η οποία για την ώρα δεν παύει να αντιπροσωπεύει θανάσιμη απειλή για την κυβέρνηση της Βαγδάτης.
Ο κοινός εχθρός του σουνιτικού εξτρεμισμού προκάλεσε τη δεύτερη ανίερη συμμαχία -ή έστω τακτική σύγκλιση- ανάμεσα στο σιιτικό Ιράν και την κυβέρνηση Ομπάμα. Ηδη οι Αμερικανοί προετοιμάζονται για αεροπορικά πλήγματα εναντίον των στασιαστών, όπως προανήγγειλε ουσιαστικά την Πέμπτη ο Αμερικανός πρόεδρος, ενώ στο Ιράκ βρίσκεται ο αρχηγός των επίλεκτων ιρανικών δυνάμεων Φρουροί της Επανάστασης για να ενισχύσει την άμυνα της Βαγδάτης. Ακόμη και γνωστά «γεράκια» των Ρεπουμπλικανών δεν βρήκαν, αυτή τη φορά, τίποτα το μεμπτό. «Γιατί συνεργαστήκαμε με τον Στάλιν; Γιατί δεν ήταν τόσο κακός όσο ο Χίτλερ», ήταν η πραγματιστική τοποθέτηση του σκληροπυρηνικού γερουσιαστή Λίνζι Γκράχαμ. Ο τραγέλαφος δεν έχει τέλος: οι Αμερικανοί αναγκάζονται να βοηθήσουν τον Μαλικί, ο οποίος βασίζει την άμυνά του όχι τόσο στον αξιοθρήνητο ιρακινό στρατό, για τον οποίο οι Αμερικανοί έχουν σπαταλήσει 25 δισ. δολάρια, όσο στις σιιτικές πολιτοφυλακές, οι οποίες πολεμούν και στη Συρία, στο πλευρό του… εχθρού των Αμερικανών, Μπασάρ Ασαντ!
Η προσωρινή, έστω, σύγκλιση ΗΠΑ – Ιράν προκαλεί μια τρίτη «ανίερη συμμαχία» μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ. Οι κυβερνήσεις των δύο κρατών εξέφρασαν παρόμοιες ανησυχίες, καθώς μοιράζονται τον φόβο ότι από το ιρακινό χάος θα βγει ενισχυμένος ο κοινός τους εχθρός, το Ιράν. Ισχυρούς λόγους να ανησυχεί έχει και η Τουρκία. Εκμεταλλευόμενη την κατάρρευση του ιρακινού στρατού στον Βορρά, η τοπική κυβέρνηση των Κούρδων κατέλαβε αμαχητί το Κιρκούκ, βάζοντας χέρι στα πλούσια πετρελαϊκά του αποθέματα. Η ενίσχυση του Ιρακινού Κουρδιστάν, που αποτελεί ήδη ντε φάκτο ανεξάρτητο κράτος, ερεθίζει τα αλυτρωτικά αισθήματα των Κούρδων της Τουρκίας, όπου οι προσπάθειες της κυβέρνησης για έναν ιστορικό συμβιβασμό με το αυτονομιστικό ΡΚΚ του Αμπντουλάχ Οτσαλάν παραμένουν ατελέσφορες.
Σε κάθε περίπτωση, οι μέρες του Μαλικί στην εξουσία φαίνεται ότι είναι μετρημένες, ακόμη κι αν καταφέρει να καταστείλει τη σουνιτική εξέγερση με τη βοήθεια των ΗΠΑ. Την εβδομάδα που πέρασε πλειάδα Αμερικανών πολιτικών, Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών, ζήτησε την αντικατάστασή του, ενώ οι New York Times απεκάλυψαν ότι ο Αμερικανός πρέσβης στη Βαγδάτη έχει ξεκινήσει σειρά επαφών με Ιρακινούς πολιτικούς για μια νέα κυβέρνηση, με άλλον, λιγότερο φθαρμένο πρωθυπουργό
Πηγή

Αντεπανάσταση και μύθοι περί ξένων σχεδιασμών

Sameh Naguib* | μετάφραση Πάνος Πέτρου | 04.09.2013

Οι αντεπαναστάσεις και τα στρατιωτικά πραξικοπήματα πάντοτε έπαιζαν το χαρτί της «ξένης συνωμοσίας» για να δημιουργήσουν δυσπιστία και να στιγματίσουν οποιονδήποτε τους εναντιώνεται ως προδότη. Η ξένη απειλή δημιουργεί μια κατάσταση εθνικής υστερίας που το καθεστώς εκμεταλλεύεται για να καλύψει τα εγκλήματά του και να δικαιολογήσει την καταστολή.

Δεν είναι τυ­χαίο ότι οι φωνές των αν­θρώ­πων της επο­χής Μου­μπά­ρακ, μέσα κι έξω από την κυ­βέρ­νη­ση –οι οποί­ες σε αυτήν την φάση δεί­χνουν στο σύ­νο­λό τους να παίρ­νουν εντο­λές κα­τευ­θεί­αν από τις υπη­ρε­σί­ες ασφα­λεί­ας- ρη­το­ρεύ­ουν μέ­ρα-νύ­χτα για την «τρο­μο­κρα­τία της Αδελ­φό­τη­τας» και την Αμε­ρι­κα­νι­κή/Σιω­νι­στι­κή υπο­στή­ρι­ξή της. Συ­νε­πώς, κάθε δή­λω­ση από ΗΠΑ/ΕΕ όσον αφορά το πρα­ξι­κό­πη­μα ή τις σφα­γές που ακο­λού­θη­σαν θε­ω­ρεί­ται ανα­πό­σπα­στο μέρος αυτού του σα­τα­νι­κού σχε­δί­ου να πα­λι­νορ­θω­θεί η Αδελ­φό­τη­τα και να επι­τε­θεί στην Αί­γυ­πτο και την ασφά­λειά της. 
Αυτοί που ενα­ντιώ­νο­νται στην στρα­τιω­τι­κή εξου­σία δεν κα­τη­γο­ρού­νται μόνο ότι υπο­στη­ρί­ζουν τους «τρο­μο­κρά­τες Αδελ­φούς» και την Αδελ­φό­τη­τα. Θε­ω­ρού­νται προ­δό­τες που στη­ρί­ξουν το ξένο σχέ­διο να γο­να­τί­σουν την Αί­γυ­πτο. Όλοι όσοι δια­δη­λώ­νουν για τη δη­μο­κρα­τία, όλοι όσοι αμ­φι­σβη­τούν την πο­λι­τι­κή του στρα­τού και όλοι όσοι συμ­με­τέ­χουν σε απερ­γί­ες και κα­τα­λή­ψεις θε­ω­ρού­νται εχθροί και πρά­κτο­ρες του Σιω­νι­στι­κού-Αμε­ρι­κά­νι­κου σχε­δί­ου. Όλοι όσοι ασκούν κρι­τι­κή στον Σίσι ή θε­ω­ρούν τα πρό­σφα­τα γε­γο­νό­τα στην Αί­γυ­πτο ένα αντε­πα­να­στα­τι­κό, αι­μα­τη­ρό πρα­ξι­κό­πη­μα που στο­χεύ­ει να πα­λι­νορ­θώ­σει την Αί­γυ­πτο του Μου­μπά­ρακ δεν είναι μόνο «τρο­μο­κρά­τες της Αδελ­φό­τη­τας» αλλά πρέ­πει να κα­τα­δι­κα­στούν για εσχά­τη προ­δο­σία.
Από τον Μου­μπά­ρακ στον Σίσι

Βοναπαρτιστικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο!

Μια πλήρης πολιτική ανάλυση για την αιγυπτιακή επανάσταση από την αρχή της το 2011 μέχρι και σήμερα

   Του SungurSavran ( γ.γ. του DIP, επαναστατικού κόμματος εργαζομένων Τουρκίας, τουρκικού τμήματος της γραμματείας για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς )

   Στην Αίγυπτο, η μάχη για την εξουσία ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα ίσης σχεδόν δυναμικής οδήγησε στην οργάνωση βοναπαρτιστικού πραξικοπήματος από το στρατό. Δεν είναι μόνο το πρόσφατο επεισόδιο της άνευ προηγουμένου συσσώρευσης πληθών κατά εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους στις 30 Ιουνίου που ώθησε το στρατό να κάνει την κίνησή του. Αυτός ο αγώνας μεταξύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της κυβέρνησης του τώρα έκπτωτου πρόεδρου Mohammed Morsi, αφενός, και της αντιπολίτευσης, εκπροσωπούμενη από τον Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας, και πιο πρόσφατα από το κίνημα Tamerod (Rebel), από την άλλη, βρίσκεται  σε εξέλιξη από το τον περασμένο Νοέμβριο. Αυτό είναι, στην πραγματικότητα, το τρίτο κύμα των θεαματικών διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης κατά τη διάρκεια κύκλου της αιγυπτιακής επανάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Νοέμβριο. Ήταν το Νοέμβριο, στον απόηχο του λεγόμενου συνταγματικού διατάγματος του Morsi, όταν η αντιπολίτευση άρχισε να αμφισβητεί τη νομιμότητα του προέδρου. Αυτό το πρώτο κύμα εξασθένησε, ως αποτέλεσμα της εκλογικής ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε από το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα που ορίστηκε για τις 15 Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια, κατά τη δεύτερη επέτειο της επανάστασης (οι Αιγύπτιοι έχουν σηματοδοτήσει τις 25 Ιανουαρίου, ως ημερομηνία έναρξη της επανάστασης,), άρχισε ένα άλλο κύμα που κράτησε σχεδόν για ένα μήνα. Οι τεράστιες διαδηλώσεις της 30^ης Ιουνίου και έπειτα, αποτελούν το τρίτο κύμα. Η μοναδικότητα των διαδηλώσεων της 30^ης  Ιουνίου έγκειται στο γεγονός ότι, τουλάχιστον στο Κάιρο, τα πλήθη ήταν απλά πάρα πολύ μεγάλα για να συγκριθούν με οτιδήποτε υπήρξε στο παρελθόν: δεν ήταν μόνο στην πλατεία Ταχρίρ, το συμβολικό κέντρο της αιγυπτιακής επανάστασης, πολύ περισσότερο πυκνά τα πλήθη από ό, τι οποιαδήποτε προηγούμενη φορά, σύμφωνα με τον ομόφωνο σχολιασμό όλων των έμπειρων παρατηρητών , αλλά και στο Ittihadiye, την περιοχή γύρω από το προεδρικό μέγαρο στην Heliopolis,  η οποία συγκέντρωσε πλήθη που από μόνα τους θα μπορούσαν να κατατάξουν το περιστατικό στα χρονικά της μαζικής διαμαρτυρίας σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμο! Έτσι, αυτό αποτέλεσε μια τρομερή κίνηση που θα τρόμαζε κάθε κόμμα στην κυβέρνηση και κάθε άρχουσα τάξη!

H τρίτη Αιγυπτιακή επανάσταση σε 2 χρόνια. Εκατομμύρια στους δρόμους κατά του Μορσί!

από Blackpanther

Για όσους παρακολουθούν σοβαρά τα γεγονότα στην Αίγυπτο τα τελευταία χρόνια αντιλαμβάνονται ότι η Αιγυπτιακή επανάσταση που ξεκίνησε πριν δυόμιση χρόνια στην Ταχρίρ κατά του Μουμπάρακ συνεχίζεται κλιμακούμενη φτάνοντας σε νέες κορυφές και σε νέα ορόσημα.
Η πρώτη φάση της επανάστασης ξέσπασε στις 25 Γενάρη του 2011 και γκρέμισε με την μαζικότητα και την αποφασιστικότητα της έναν φαινομενικά ακλόνητο δικτάτορα τον Μουμπάρακ που κράταγε αυταρχικά και σταθερά την εξουσία για περίπου 30 χρόνια. Ήταν το πρώτο επαναστατικό ξέσπασμα που μπόρεσε να συντρίψει μια αδίστακτη αστυνομία εκατομμυρίων ανδρείκελων και να φέρει τον λαό στο προσκήνιο. Για μια εκτενή αναφορά της πρώτης φάσης της Αιγυπτιακής Επανάστασης εδώ: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2011/02/19/18-%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%83-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF-%CE%B7-%CE%B1%CE%B9%CE%B3-2/
Η δεύτερη φάση της επανάστασης ξετυλίχτηκε στο 2012 και εκεί ο στόχος ήταν ο ίδιος ο στρατός της Αιγύπτου που στο πρώτο ξέσπασμα της επανάστασης κράτησε μια σχετικά ουδέτερη στάση σφραγίζοντας την ίδια την μοίρα του αστυνομικού καθεστώτος του Μουμπάρακ. Ήταν μια φάση της επανάστασης που είχε να αντιμετωπίσει την στρατιωτική βία, τις αυθαίρετες συλλήψεις και ένα νέο κύμα βασανιστηρίων…
Η τρίτη και πιο ενδιαφέρουσα φάση της επανάστασης ξετυλίγεται αυτές τις στιγμές! Αυτή την φορά στόχος είναι το ίδιο το κόμμα των αδερφών μουσουλμάνων και ο θρησκευτικός  σκοταδισμός του. Σκοταδισμός  που απειλούσε να πάει την κοινωνία της Αιγύπτου όσον αφορά θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την ίδια την θέση της γυναίκας σε μια φρικτή οπισθοδρόμιση ΕΝΩ παράλληλα συνεργάζεται με θεσμούς σαν τον ΔΝΤ για την οικονομική υποδούλωση των από κάτω.
Ένα γενναίο κίνημα που έχει αποδείξει ότι έχει ανεξάντλητες δυνάμεις για να κινητοποιεί και να συνεγείρει τον κόσμο είχε μαζέψει δεκάδες εκατομμύρια υπογράφες (συγκεκριμένα 22 εκατομμύρια!) για την προετοιμασία της πιο κρίσιμης αναμέτρησης με της δυνάμεις της συντήρησης και της οικονομικής υποδούλωσης. Κι έφτασε η μέρα που δρέπει τους καρπούς του!
Η 30 Ιούνη 2013 χαρακτηρίζεται πλέον ως η μέρα με τις πιο μαζικές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις όλων των εποχών στην Αίγυπτο ξεπερνώντας και τους απίστευτους αριθμούς των διαδηλωτών του 2011! 

Guardian: Φρικιαστικά βασανιστήρια στην Αίγυπτο -Χειρουργεία σε διαδηλωτές χωρίς αναισθησία

 Τρομακτικές θηριωδίες σημειώνονταν στην Αίγυπτο επί Μουμπάρακ, καθώς σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύεται στη βρετανική εφημερίδα «Guardian», ο αιγυπτιακός στρατός είχε διατάξει να χειρουργούνται οι τραυματισμένοι διαδηλωτές κατά του καθεστώτος χωρίς αναισθησία.
Για βασανιστήρια και εξαφανίσεις κατηγορείται ο αιγυπτιακός στρατός κατά την διάρκεια της εξέγερσης εναντίον του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ το 2011 σύμφωνα με έκθεση που διέταξε να συνταχθεί ο πρόεδρος της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι και στην οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι το ιατρικό προσωπικό και διάφοροι στρατιώτες επιτέθηκαν και τραυμάτισαν διαδηλωτές ακόμα και μέσα στο νοσοκομείο του Καΐρου.
Συγκεκριμένα, όπως περιγράφεται στο τελευταίο κεφάλαιο της έκθεσης, το στρατιωτικό νοσοκομείο Κόμπρι ελ-Κόμπα στο Κάιρο είχε μετατραπεί σε πραγματικό κολαστήριο, καθώς τον Μάιο του 2012 στρατιωτικός γιατρός διέταξε τους χειρούργους να πραγματοποιούν επεμβάσεις σε τραυματισμένους διαδηλωτές χωρίς αναισθησία και αποστειρωμένα εργαλεία. Ενας άλλος μάρτυρας αναφέρει πως οι στρατιωτικοί γιατροί και οι στρατιώτες «επιτέθηκαν σε διαδηλωτές χτυπώντας τους άγρια και προσβάλλοντας τους».
Η έκθεση αυτή, αναμένεται να προκαλέσει αναταράξεις στις σχέσεις του στρατού της Αιγύπτου με τους πολίτες, καθώς όπως δήλωσε ο Χέμπα Μοράγεφ διευθυντής της οργάνωσης Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Αίγυπτο «ο στρατός έλεγε πάντα ότι ήταν με το μέρος των διαδηλωτών και ότι ποτέ δεν έριξε ούτε μια σφαίρα εναντίον τους. Η έκθεση αυτή περιέχει για πρώτη φορά μια επίσημη καταδίκη του στρατού για τις ευθύνες του σε βασανιστήρια, δολοφονίες και εξαφανίσεις».

Ζωή χαρισάμενη περνούν και σήμερα οι «άνθρωποι του Μουμπάρακ»

Συνελήφθησαν περίπου 900, οδηγήθηκαν στα δικαστήρια 441, καταδικάστηκαν 108 σε ποινές ισόβια ως 8 χρόνια αλλά τελικώς στη φυλακή οδηγήθηκαν μόνο δυο και ο ένας θα αποφυλακιστεί τον Μάρτιο.
Πρόκειται για τους στενούς συνεργάτες του πρώην προέδρου της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ και τα σχετικά στοιχεία έδωσε το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δυο χρόνων από την εξέγερση της πλατειάς Ταχρίρ του Καΐρου.
Στη «νέα Αίγυπτο» οι άνθρωποι του Μουμπαρακ περνούν «ευχάριστη ζωή κι ανάπαυση», προλογίζει την ανακοίνωση η σύμβουλος του Παρατηρητηρίου Χέμπα Μοραγέφ. Και δίνει μερικά στοιχεία: Ο Φάρους Χόσνι, επί 23 χρόνια υπουργός Πολιτισμού και προσωπικός φίλος της οικογένειας Μουμπαρακ περνά τις ημέρες του σε μια βίλα 30 χμ έξω από το Κάιρο ακούγοντας κλασική μουσική, ζωγραφίζοντας και μετέχοντας στα πάρτι των πλούσιων Αιγυπτίων. Είχε συλληφθεί για κατάχρηση δημόσιου χρήματος και κλοπή αρχαιολογικών αντικειμένων αλλά το δικαστήριο τον αθώωσε «ελλείψει συγκεκριμένων αποδείξεων της ένοχης του».
Ένας άλλος του «κύκλου Μουμπαρακ», ο αντικέρ Ζαχί Χαβάς, συνελήφθη στην αρχή της  εξέγερσης, έμεινε «υπό περιορισμό» 48 ώρες και έκτοτε ζει στο διαμέρισμα του, στο κέντρο του Καΐρου, παίρνοντας τα απογεύματα και τα βράδια του στην κοσμοπολίτικη Αθλητική Λέσχη της Γκεζίρας, όταν δεν παίζει χαρτιά σε κάποιο από τα ξενοδοχεία 5 αστέρων του Καΐρου. Ο Χαβάς λέγει ότι είναι θύμα παρεξηγήσεων, ότι οι σχέσεις του με την οικογένεια του άλλοτε προέδρου ήταν καθαρά εμπορικές και ότι σκέπτεται να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να λάβει αποζημίωση έναντι της «ηθικής βλάβης» που υπέστη!
Κάτι ανάλογο σκέπτεται και ο Ζοχέρ Γκαρανά, πρώην υπουργός Τουρισμού. Έχει συλληφθεί και οδηγηθεί στα δικαστήρια τρεις φορές, κάθε φορά καταδικάστηκε σε ποινές 1-4 ετών, δεν έμεινε όμως ούτε μια ώρα στη φυλακή και τώρα οι δικηγόροι του είναι έτοιμοι να ζητήσουν αποζημίωση για ηθική βλάβη που υπέστη ο πελάτης τους–340.000 δολάρια. Μολονότι υπάρχουν στοιχεία ότι ο Γκαρανά είχε γίνει, εκβιαστικά, μέτοχος σε μίση ντουζίνα ξενοδοχείων πολυτελείας στο Κάιρο, την Αλεξάνδρεια και το Πορτ Σαιντ οι δικαστές αγνόησαν τις έγγραφες αποδείξεις.
Πριν από λίγες μέρες σε μια βίλα βόρεια του Καΐρου συγκεντρώθηκαν καμία δεκαριά «εκλεκτοί του καθεστώτος» Μουμπαρακ, ξάπλωσαν στους χρυσοκέντητους σοφάδες, άδειασαν μερικά μπουκάλια εκλεκτό μαλτ ουίσκι κάτω από κρυστάλλινους πολυέλαιους και κατηγορούσαν τους Ισλαμιστές που τους “άρπαξαν την εξουσία”, αφού μίλησαν για σεξ και θρησκεία. Καταβρόχθισαν και μια μεγάλη τούρτα, βλαστημώντας τον ισλαμιστή πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι, έγραψε η “Washington Post”.
 Πηγη