Ταραχές στη Στοκχόλμη

Εδώ και 6 νύχτες, από την προηγούμενη Κυριακή, ταραχές σημειώνονται καθημερινά στα προάστια της Στοκχόλμης, πρωτεύουσας της Σουηδίας. Μέχρι το βράδυ της Παρασκευής, η αστυνομία είχε συλλάβει 29 άτομα και ζητούσε ενισχύσεις από τις πόλεις Gothenburg και Malmö, τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας μετά την Στοκχόλμη. Αφορμή για τις ταραχές ήταν η δολοφονία ενός 69χρονου Πορτογάλου μετανάστη, από την αστυνομία. Ο 69χρονος, του οποίου το όνομα δεν έχει ακόμα δημοσιοποιηθεί, είχε μεταναστεύσει στην Σουηδία πριν από 30 χρόνια. Σύμφωνα με όσα δήλωσε σε συνέντευξη του στην σουηδική ταμπλόιντ «Aftonbladet» ο κουνιάδος του θύματος, Risto Kajanto, ο 69χρονος είχε βγει με την σύζυγό του έξω για φαγητό και καθώς επέστρεφαν σπίτι τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια συμμορία νεαρών. Ο άνδρας επέστρεψε στο διαμέρισμά του και σύμφωνα με όσα αναφέρονται, βγήκε στο μπαλκόνι του κραδαίνοντας ένα μαχαίρι προς το μέρος των νεαρών, οι οποίοι μετά από λίγο αποχώρησαν. Λίγο αργότερα στο σημείο κατέφθασε η αστυνομία και το ζευγάρι, πιστεύοντας ότι πρόκειται για την συμμορία των νεαρών, αρνήθηκε να ανοίξει την πόρτα.

Το αίμα της φράουλας

Με  αφορμή  την νέα  δολοφονικη  επίθεση  στην Μανωλάδα και τους τραυματισμούς  32 μεταναστών  εκ'  των  οποίων  οι   6  σοβαρά,  ανεβάζω ενα  παλιότερο άρθρο από  τον παραλληλογράφο,  στο  οποιο  παρουσιάζέται  η  κατάσταση  στην  περιοχή..

Αναδημοσιεύει από το blog Ο ‘Απατρις της Πάτρας η Jaquou Utopie

Πριν τρία χρόνια (18-21 Απριλίου 2008) έγινε μια απεργία 1.500 δούλων εργατών γης στην περιοχή της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, την οποία ακολούθησαν πογκρόμ και λιντσαρίσματα σε βάρος τους από την πλευρά των δουλοκτητών και των τραμπούκων τους. Μέρες που είναι των Παθών, κι αφού κάποιοι από εμάς δεν ακολουθούν το «χριστιανικό» (βλ. αστικό) εορτολόγιο, ας θυμηθούμε κάποια από τα πάθη της εργατικής τάξης που έλαβαν χώρα τότε και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέχρι σήμερα:

«Στην περιοχή της Μανολάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια φράουλας, με αποδέκτες του προϊόντος την εγχώρια και ξένη αγορά», όπως αναφέρει η Εγκυκλοπαίδεια (βλ. λήμμα «Νέα Μανολάδα Ηλείας», στη Βικιπαίδεια). Στην περιοχή αυτή παράγεται το μεγαλύτερο ποσοστό της εγχώριας παραγωγής της φράουλας (περίπου το 90%). Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, η Νέα Μανωλάδα είχε 1.522 έλληνες κατοίκους,  στους οποίους θα πρέπει να προσθέσουμε σήμερα περίπου 2.500 μετανάστες που αποτελούν το κύριο εργατικό δυναμικό της περιοχής, δεδομένου ότι απασχολούνται ως εργάτες στις διάφορες αγροτικές επιχειρήσεις, κυρίως στα φραουλοχώραφα. Αυτοί, όμως, δεν αναφέρονται στα επίσημα αρχεία και θα έμεναν στην αφάνεια, αν δεν συνέβαιναν τα τελευταία χρόνια ορισμένα αιματηρά γεγονότα που αποκάλυψαν το άγριο καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας που ασκείται σε βάρος τους από τους έλληνες νεοτσιφλικάδες της περιοχής. Έτσι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε όσα γεγονότα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην περιοχή αυτή, θα πρέπει να μελετήσουμε τις παραγωγικές σχέσεις της προαναφερόμενης «εκτεταμένης καλλιέργειας», δηλαδή τις σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών των φραουλοχώραφων και των μισθωτών καλλιεργητών τους, δουλοκτητικές σχέσεις που στάζουν στην κυριολεξία αίμα. Αυτό το αίμα ρέει και ποτίζει τις φράουλες της Νέας Μανωλάδας εδώ και πολλά χρόνια, αν και το γεγονός αυτό με το πλήθος των εγκληματικών επεισοδίων που το συνοδεύουν και αποκαλύπτουν τη βαρβαρότητα των παραπάνω σχέσεων άρχισαν να δημοσιεύονται μόλις εδώ και τέσσερα χρόνια, δηλαδή από το Μάη του 2007,  με διάφορα ρεπορτάζ αριστερών δημοσιογράφων.

Ταξισυνειδησία και μεταναστευτικός ριζοσπαστισμός, του Κωστή Καρπόζηλου

Πρόκειται για μια άγνωστη πτυχή της ελληνοαμερικανικής ζωής η οποία εστιάζει στις πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες και στη συμμετοχή των Ελλήνων μεταναστών στις οργανώσεις της αμερικανικής αριστεράς, και γενικότερα στο αμερικανικό εργατικό κίνημα."  Ο μεταδιδακτορικός ερευνητής - ιστορικός του Columbia Univercity Κωστής Καρπόζηλος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs.gr, σχετικά με την υλοποίηση αλλά και το θέμα του ντοκυματέρ "Ταξισυνειδηστία: H άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού" που προβάλεται για πρώτη φορά στις 21/3 στη Θεσσαλονίκη.

Κ.Κ.: Eίναι η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού, ένα ιστορικό ντοκιμαντερ το οποίο αφηγείται την πορεία του μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες από την εποχή της μαζικής μετανάστευσης, στις αρχές του 20ου αιώνα εώς και το 1950, εποχή των Μακαρθικών διώξεων και της ενσωμάτωσης των μεταναστών στο ανασυγκροτημένο αμερικανικό όνειρο.

Το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ είναι  αποτέλεσμα μιας ομαδικής δουλειάς, μια φιλόδοξη παραγωγή που στηρίζεται σε πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό από την ιστορία της αμερικανικής Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, ενώ σημαντικό μέρος της έρευνας σχετίζεται με την ενασχόλησή μου με τα ζητήματα αυτά στο πλαίσιο της διδακτορικής μου διατριβής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης.

Σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ είναι ο Κώστας Βάκκας, ένας άνθρωπος της Αριστεράς με παρουσία σε πολιτικοποιημένες κινηματογραφικές καταγραφές ιστορικών γεγονότων. Η Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Αποστόλης Μπερδεμπές» εξασφάλισε τη χρηματοδότηση του όλου εγχειρήματος –η εταιρεία ιδρύθηκε από φίλους και φίλες του αγωνιστή του αντιδικτατορικού κινήματος στις ΗΠΑ, Αποστόλη Μπερδεμπέ, ο οποίος πέθανε πρώιμα το 1979.
Κρ.Π.: Πώς προέκυψε η επιλογή σας γι’ αυτήν την συγκεκριμένη διατριβή;

Κ.Κ.: Η έρευνα αυτή ξεκίνησε το 2004, όταν έπεσε στα χέρια μου -σχετικά τυχαία- η εφημερίδα «Εμπρός», η οποία εκδίδονταν ως το ελληνόγλωσσο όργανο του Κομμουνιστικού κόμματος των ΗΠΑ. Μου γεννήθηκε η απορία, τι είδους παράδοση ήταν αυτή, ποιά ήταν η παρουσία των Ελλήνων κομμουνιστών στις ΗΠΑ.

Το 2006, η έρευνα αυτή που είχα ήδη ξεκινήσει, συστηματοποιήθηκε, και αποτέλεσε το αντικείμενο της διδακτορικής μου διατριβής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας.
Αυτή την περίοδο δουλεύω πάνω σε αυτό το θέμα με στόχο την έκδοση ενός βιβλίου, το οποίο θα αναδεικνύει την παρουσία των ριζοσπαστικών ιδεών στις τάξεις των μεταναστών και ταυτόχρονα θα σχολιάζει τους συνολικότερους μετασχηματισμούς της μεταναστευτικής παρουσίας στις ΗΠΑ, και τον ρόλο αυτών των μετασχηματισμών στη διαμόρφωση του εργατικού κινήματος, των κοινωνικών και πολιτικών αναζητήσεων της αμερικανικής κοινωνίας.

Κρ.Π.: Τα ευρήματα αυτής της έρευνας ποια ήταν;

Κ.Κ.: H ελληνική μετανάστευση ήταν κομμάτι της ευρύτερης πληθυσμιακής μετακίνησης  από την νοτιοανατολική Ευρώπη.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, παρατηρούμε πως οι μετανάστες μεταφέρουν στις ΗΠΑ τις πολιτικές και κοινωνικές ιδέες που έχουν αναπτύξει στην Ευρώπη, και στο πλαίσιο αυτό εμφανίζονται ελληνικοί σοσιαλιστικοί κύκλοι.  Στην πορεία, η εμπλοκή τους στα ερωτήματα και στα διλήμματα της αμερικανικής ζωής οδηγεί σε μία όσμωση με τις ιδέες της κοινωνικής χειραφέτησης στις ΗΠΑ.

Άρα και η ελληνοαμερικανική αριστερά είναι προϊόν της συνάντησης του μεταναστευτικού ριζοσπαστισμού και της δυναμικής των επαναστατικών ιδεών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κρ.Π.: Θέλετε να πείτε περισσότερα για τον όρο "μεταναστευτικός ριζοσπαστισμός"; 
Κ.Κ.: Πρόκειται για μία μακρά παράδοση πολιτικής και κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης στις τάξεις των μεταναστευτικών κοινοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες- σκεφτείτε τους πρωταγωνιστές στο Σικάγο του 1886 που ήταν γερμανικής καταγωγής.

Η διακριτή εργατική μεταναστευτική κουλτούρα –με εκδόσεις, εφημερίδες, λέσχες και οργανώσεις- εμφάνισε ιδιαίτερη δυναμική στη δεκαετία της Μεγάλης Ύφεσης και στα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, πριν εξαφανιστεί υπό το βάρος των πολιτικών διώξεων και της κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Κρ.Π.: Ποιό είναι το διάγραμμα της ιστορίας του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού;
Κ.Κ.: Στις αρχές του 20ου αιώνα, παρατηρούμε τη δράση μικρών σοσιαλιστικών οργανώσεων που σχετίζονται με τη σοσιαλιστική κίνηση στην Ελλάδα- τις εφημερίδες του Γιαννιού, του Δρακούλη κλπ.
Στα χρόνια γύρω από την Οκτωβριανή Επανάσταση, εκεί στο γύρισμα της δεκαετίας του ’20, καταγράφεται η εμφάνιση ελληνόγλωσσων εφημερίδων οι οποίες συνδέονται πλέον όχι με τη σοσιαλιστική κίνηση στην Ελλάδα, αλλά με τις οργανώσεις της αμερικανικής Αριστεράς.
Η πρώτη εφημερίδα, η «Οργάνωσις» εκδόθηκε  στο Σινσινάτι το 1916 – 1917, ως όργανο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος των Η.Π.Α.  Την επόμενη χρονιά εκδίδεται στη Νέα Υόρκη η «Φωνή του εργάτου», που συνδέεται με το Σοσιαλιστικό Κόμμα και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Εμπρός», ως όργανο πλέον του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Το ντοκυμαντέρ, παρακολουθεί λοιπόν τη διαδρομή της ελληνοαμερικανικής Αριστεράς από τις απαρχές του 20ου αιώνα έως τα χρόνια των Μακαρθικών διώξεων.

Η παραδοση του Μαρξ και του Λενιν για την μεταναστευση

Η παράδοση του Μαρξ και του Λένιν

του Μήτσου Γκορίτσα
Αιφνιδιασμός. Με αυτή τη λέξη θα μπορούσε να περιγραφεί η αντίδραση ενός μεγάλου μέρους της Aριστεράς στην άνοδο του κρυπτοφασιστικού ΛΑΟΣ στις ευρωεκλογές, η πλήρης μετεκλογική υιοθέτηση και σκλήρυνση της ρατσιστικής πολιτικής από την κυβέρνηση και ο οχετός ρατσιστικής προπαγάνδας που ξερνάνε τα κανάλια καθημερινά.
 


 
Μέχρι σήμερα το κύριο βάρος του αντιρατσιστικού κινήματος το σήκωναν
δυνάμεις της ριζοσπαστικής Aριστεράς που πρόσκεινται κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ.
Έστω και καθυστερημένα, είναι θετικό ότι κόμματα όπως το ΚΚΕ ή δυνάμεις
της εξωκοινοβουλευτικής Aριστεράς, που μέχρι τώρα υποτιμούσαν την
αντιρατσιστική δράση, ανεβάζουν τους τόνους απέναντι στην
αντιμεταναστευτική πολιτική ΝΔ-ΛΑΟΣ. Είναι μια θετική εξέλιξη που
μπορεί να δώσει δύναμη στην πάλη ενάντια στο ρατσισμό, αρκεί φυσικά να
επικρατήσει η ενωτική δράση και όχι η απομονωτική και σεκταριστική
στάση που τηρεί μέχρι τώρα μεγάλο τμήμα της Aριστεράς.

Όμως πέρα από τον πολιτικό αιφνιδιασμό που προέκυψε μετεκλογικά,
υπάρχει και ένας άλλος αιφνιδιασμός: ο ιδεολογικός. Με ποιες ιδέες
πρέπει να δώσουμε τη μάχη ενάντια στο ρατσισμό; Ποιες απαντήσεις και
ποια αιτήματα πρέπει να ορθώσουμε σαν αντίπαλο δέος στη ρατσιστική
πολιτική; Πρόκειται για απολύτως κρίσιμο ξεκαθάρισμα, ώστε να
αντιμετωπίσει η Αριστερά την τωρινή ρατσιστική επίθεση και να μπορέσει
να αντεπιτεθεί στο μέλλον. Και δυστυχώς η πραγματικότητα είναι ότι, στο
επίπεδο των ιδεών και της πολιτικής, υπάρχει μεγάλη σύγχυση μέσα στην
Αριστερά.

Σκέψεις για το Μεταναστευτικό…

Στο Ellis island, ΗΠΑ. Αρχές του εικοστού αιώνα…

«Με το  που θα σηκωθείς σήμερα, σκέψου ότι στη διάρκεια της μέρας θα συναντήσεις κάποιον ψεύτη, κάποιον κλέφτη, κάποιο μοιχό, κάποιο δολοφόνο. Και θυμήσου ότι πρέπει να τους αντιμετωπίσεις ως ανθρώπους, γιατί είναι τόσο άνθρωποι όσο κι εσύ και, ως εκ τούτου, σου είναι το ίδιο απαραίτητοι όπως η κάτω γνάθος για την επάνω». [Μάρκος Αυρήλιος, από το βιβλίο "Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία", του Φερνάντο Σαβατέρ, εκδ. Πατάκη]

«Είδηση» στα ψιλά-1: Επιχείρησαν να κάψουν ζωντανούς Πακιστανούς μετανάστες μέσα στο σπίτι τους την ώρα που κοιμόντουσαν, με αποτέλεσμα ένας από τους μετανάστες να τραυματιστεί και να νοσηλεύεται στο Θριάσιο νοσοκομείο με σοβαρά εγκαύματα στην πλάτη και το χέρι, καταγγέλλει η Κίνηση Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Βία. Το περιστατικό συνέβη τα ξημερώματα του Σαββάτου στην οδό Ι. Μέρλα στους Αγίους Αναργύρους. Το μπουκάλι με βενζίνη είχε στην άκρη εκρηκτική ύλη και εξερράγη πάνω στο στρώμα όπου κοιμόταν ο τραυματίας Ναβίτ Ναβάζ.

 «Είδηση» στα ψιλά-2: (στο στρατόπεδο Κορίνθου) Οι 350 μετανάστες κρατούνται σε δύο κτήρια του στρατοπέδου που έχουν περιφραχθεί. Σύμφωνα με τους μετανάστες ανάμεσά τους βρίσκονται και άρρωστοι ενώ δεν απέκλειαν και την ύπαρξη ανηλίκων ανάμεσα τους.

Το νερό εξακολουθεί να είναι κομμένο στο στρατόπεδο, όπως ενημέρωσαν οι αστυνομικές αρχές την αντιπροσωπεία, ενώ σήμερα αναμένεται κλιμάκιο από το Αλλοδαπών με μεταφραστές ώστε να μπορέσει να γίνει μια πρώτη καταγραφή των κρατουμένων.

Ας το πούμε αλλιώς. Ποιος, έστω σχετικά ενημερωμένος πολίτης, ακόμα και ο πλέον αδιάφορος μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι μετανάστες συνέβαλαν, σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική ανάπτυξη (προ του 2009) της χώρας προσφέροντας (αναγκαστικά) χωρίς φειδώ ανασφάλιστη και πάμφθηνη εργασία. Ποιο από τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν, σήμερα το παραγνωρίζει; Μήπως πριν μερικά χρόνια, οι ίδιες οι οικονομικές αρχές της χώρας δεν ομολόγησαν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία σώθηκαν αρκετές φορές από τους νομιμοποιηθέντες ασφαλισμένους μετανάστες –παρ’ όλες τις οικονομικές ρεμούλες και την παράνομη διασπάθιση από διορισμένους ημέτερους, θα προσθέταμε εμείς…

Ορισμένοι από τους μετανάστες, και έκλεψαν, και δολοφόνησαν και έδρασαν και δρουν παρανόμως, και η μαζική παρουσία τους υποβάθμισε γειτονιές κλπ. Όμως το φταίει. Τι τους οδήγησε σε αυτές τις πράξεις; Ποια η πολιτική γι’ αυτούς. Οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι υπάρχουν σε όλες τις εθνικότητες και το αυτό ισχύει για τη θεοσεβούμενη, εκλεκτή φυλή των Ελλήνων.

Κάποιοι, λοιπόν, καρπώθηκαν τα κέρδη της φτηνής εργασίας και ανέβηκαν στην κοινωνική κλίμακα, σαρκάζοντας όποτε άκουγαν για φορολογική συνείδηση κ.τ.λ. Οι ωφελημένοι, είτε προύχοντες των αγροτικών περιοχών ήταν είτε εργολάβοι, βουλκανιζατεράδες, κτηνοτρόφοι ή επαγγελματίες του τουρισμού, εν αντιθέσει με τους μετανάστες, ψήφιζαν. Ήταν κομμάτι του κοινωνικού κατεστημένου, του κομματικού συστήματος, του πελατειακού κράτους. Κι έτσι έμενε στα αζήτητα η νομιμότητα που επικαλείται τώρα η κυβέρνηση (και η ΔΗΜΑΡ;). Άλλωστε, ποιος θα γηροκομούσε τους υπερήλικους συγγενείς μας; Ποιος θα έδινε ζωή σε χωριά που έσβηναν; Ποιος θα συνέβαλλε στην άμβλυνση του δημογραφικού προβλήματος; Και ποιοι θα συνέδραμαν στην υποστύλωση των υπό κατάρρευση ασφαλιστικών ταμείων.[1]

Τα ξέρουμε όλοι όλα αυτά. Αλλά τα κρύβουμε κάτω από το χαλί της ευαισθησίας και της συνείδησής μας, αφήνοντας έξω μόνο το έγκλημα. Γιατί τώρα προέχουν άλλα. Τώρα τον τόνο τον δίνει ο φόβος, γνήσιος ή καλλιεργημένος. Τώρα η «Χρυσή Αυγή», με υμνητές του Χίτλερ στους κόλπους της, είναι στη Βουλή και δίνει τη γραμμή, αφού υπερκέρασε τον «λάιτ» ΛΑΟΣ. [2]

Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Ανύπαρκτη παραμένει πάντα μία σωστά μελετημένη κι ολοκληρωμένη –σε συνεργασία πάντα με την Ε.Ε.- πολιτική. Η χώρα μόνη της δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, ιδιαίτερα μία χώρα σαν την Ελλάδα όπως κανένας ουσιαστικά θεσμός δεν λειτουργεί, και θα ήταν απορίας άξιο αν ο κανόνας αυτός δεν ίσχυε και για το Μεταναστευτικό, έστω κι αν διαθέταμε ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο ψηφισμένων νόμων για το εν λόγω ζήτημα. Ακόμα δεν μου έχει λυθεί η απορία τι κάνουμε μετά τη σύλληψη μερικών λαθρομεταναστών, να κρατούνται που και πόσο, έτυχε να ρωτήσω κάποτε έναν αστυνομικό υπεύθυνο -καθαρή απάντηση δεν πήρα. Ας πούμε ότι τα «στρατόπεδα κράτησης» είναι μία λύση, έστω απάνθρωπη. Πόσο καιρό, και πόσοι μπορούν εκεί να κρατηθούν; Μη περιμένετε ούτε κι εδώ υπεύθυνη, ρεαλιστική απάντηση, γιατί δεν διανοείται κανείς την ύπαρξη ευρωπαϊκού κράτους που θα φυλακίζει εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μάλιστα επί μονίμου βάσεως. Φαντάζεστε σε κάθε κράτος τη Ε.Ε. να συμβεί το ίδιο; Η Ευρώπη θα μεταμορφωθεί στο μόνο ζωντανό νεκροταφείο ψυχών του πλανήτη –είναι δυνατόν; Η Ευρώπη του πολιτισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του Κράτους Δικαίου, του Διαφωτισμού; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.

Προς το παρόν:
Μαθαίνουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη τέταρτη πανευρωπαϊκή θέση στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
«[…] η διαπιστωμένη βία κατά των μεταναστών από το επίσημο κράτος (αστυνομική βία κατά τη διάρκεια προσαγωγών, άθλιες συνθήκες κράτησης, κέντρα κράτησης που θυμίζουν φυλακές). Από την άλλη η παράτυπη βία οργανωμένων συμμοριών που διεξάγουν… πογκρόμ τραυματίζοντας σοβαρά τα θύματά τους.»

Εβδομήντα τρείς δικαστικές αποφάσεις εκδόθηκαν εις βάρος της Ελλάδας μέσα στο 2011 με αποτέλεσμα η χώρα να κατατάσσεται τέταρτη στη λίστα των παραβιάσεων, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση απολογισμού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πρώτη στη λίστα βρίσκεται η Τουρκία με 159 καταδικαστικές αποφάσεις εναντίον της, ακολουθεί η Ρωσία με 121 καταδικαστικές και έπεται η Ουκρανία με 105 στην τρίτη θέση.

Η πλειονότητα, 69 από τις 73 αποφάσεις, αφορούν καταδίκες για παραβιάσεις άρθρων σχετικά με τις μεγάλες καθυστερήσεις στις εκδικάσεις των υποθέσεων στα ελληνικά δικαστήρια, με παραβιάσεις δικαιώματος πραγματικής προσφυγής και για απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση.

Ειδικά γύρω από τον τομέα της απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης η Ελλάδα έχει τεράστια, “μαύρη” παράδοση να την ακολουθεί. Αφορά κυρίως την αστυνομική βία και τη βία κατά των μεταναστών, που περιλαμβάνει καταγγελίες σχετικές με την εκχώρηση ασύλου. Πιο συγκεκριμένα οι αιτήσεις ασυλίας έχουν να εξεταστούν σοβαρά στην Ελλάδα από το 2005. [3]

***

ΥΓ:
Τοπικοί παράγοντες, πολιτικοί, ακόμη και μητροπολίτες -συνεπικουρούμενοι από την εκάστοτε αντιπολίτευση- εξεγείρονται σε κάθε σχέδιο δημιουργίας κέντρου κράτησης στα διοικητικά ή ποιμαντικά όρια ευθύνης τους. Δεν φωνάζουν για λόγους ανθρωπισμού. Aλλωστε, αν αυτό ήταν το κίνητρό τους, θα φώναζαν και για τις συνθήκες διαβίωσης των παρανόμων μεταναστών στα σπίτια, στις καλλιέργειες και στις δουλειές των ψηφοφόρων και του ποιμνίου τους. Υποκρισία; [4]

***
[1] + [2]  Π. Μπουκάλας στην «Καθημερινή»7.8.12
[3] «Αυγή» 28.8.12
[4] Γ. Τερζής στην «Καθημερινή» 7.8.12

Η  αναρτηση  απο  εδω

Θλιβερή ιστορία τα στρατοπεδα συγκέντρωσης για τους μετανάστες

Μιλάνε για 14 στρατόπεδα των 1000 ατόμων, τα οποία (δήθεν) θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του ενός εκατομμυρίου μεταναστών. Εξαγγέλλουν το πρόγραμμα με τη γνωστή τακτική “άρπα κόλα”,  χρησιμοποιώντας τη συνήθη δικαιολογία “να μη χαθούν τα λεφτά της ΕΕ”. Προσπαθούν να δελεάσουν τις τοπικές κοινωνίες, οι οποίες αντιδρούν σθεναρά, προβάλλοντας τα οφέλη για την τοπική οικονομία. Το μόνο που λείπει από όλο αυτό το χάλι είναι ένα πραγματικό ευρωπαϊκό και ελληνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Ως συνήθως…
Λ

Αγώνας δρόμου για να μη χαθούν τα 250 εκατ. ευρώ της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Μπαλάκι η «βόμβα» του 1 εκατ. μεταναστών

ΡΕΠΟΡΤΑΖ Στέλιος Βραδέλης

Καβγάς ξέσπασε με την ανακοίνωση της πρόθεσης του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να δημιουργήσει κέντρα κράτησης λαθρομεταναστών σε όλες τις περιφέρειες της χώρας.Την ώρα που η λαθρομετανάστευση αποτελεί βόμβα για τον κοινωνικό ιστό τόσο τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες μεγάλες πόλεις, οι περιφερειάρχες άρχισαν το παιχνίδι της κολοκυθιάς: «γιατί να έρθουν εδώ και να μην πάνε αλλού;».

Μπροστά στην αρνητική αντίδραση των περισσότερων περιφερειαρχών, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έδωσε διορία μιας εβδομάδας προκειμένου να κάνουν τις προτάσεις τους, διαφορετικά όπως δήλωσε το ζήτημα της χωροθέτησης τριών χώρων κράτησης ανά περιφέρεια θα διευθετηθεί με νομοθετική ρύθμιση. Ωστόσο, το μεγάλο πρόβλημα, ακόμη κι αν ξεπεραστούν οι αντιδράσεις, αποτελούν τόσο το κόστος κατασκευής όσο και το κόστος λειτουργίας αυτών των κέντρων. Οπως εκτιμάται, απαιτούνται πάνω από 250 εκατ. ευρώ και, σύμφωνα με τον κ. Χρυσοχοΐδη, θα εξασφαλισθούν από ευρωπαϊκούς πόρους.

«Αφού η Αθήνα αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα με τη λαθρομετανάστευση, τότε για ποιο λόγο δεν ξεκινάτε τη λειτουργία των κέντρων κράτησης από το Λεκανοπέδιο. Με τον τρόπο αυτό το κράτος θα εξοικονομήσει και πολλά χρήματα που θα ξοδευτούν στις μεταγωγές των κρατουμένων στην επαρχία» ήταν η απάντηση πολλών περιφερειαρχών, από τους οποίους ζητήθηκε συναίνεση για τη δημιουργία των χώρων. Ο περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός πρότεινε να δημιουργηθεί στην Αττική ο πρώτος πιλοτικός χώρος, ώστε να πεισθούν και οι τοπικές κοινωνίες στην περιφέρεια για την αποτελεσματικότητα του μέτρου. Ζήτησε ωστόσο από τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στην επόμενη σύσκεψη να συμμετάσχουν και όλοι οι συναρμόδιοι υπουργοί διότι, όπως επεσήμανε, «είναι σίγουρο πως θα προκύψουν πολλά προβλήματα τα οποία θα πρέπει να λυθούν εξ αρχής».

Εντονα αρνητική στάση κράτησε ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας Κώστας Αγοραστός, ενώ ο αντιπεριφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Ευθύμης Φωτόπουλος επισήμανε ότι η περιφέρεια δεν πρόκειται να σταθεί απέναντι στη βούληση των τοπικών κοινωνιών. Επιφυλακτικός ήταν και ο περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας κ. Κατσιφάρας, ο οποίος είχε αντιδράσει πέρυσι στο σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο Χρήστος Παπουτσής και προέβλεπε ίδρυση χώρου κράτησης στο Στανό Αιτωλοακαρνανίας.

Η ΑΠΕΙΛΗ. «Τα κέντρα θα λειτουργήσουν παρά τις όποιες αντιδράσεις», υποστήριξε ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο οποίος, προειδοποίησε πως το σχέδιο θα προχωρήσει με αποφάσεις που θα ληφθούν σε κεντρικό επίπεδο εάν δεν υποδειχθούν οι κατάλληλοι χώροι από τους περιφερειάρχες.

Ο υπουργός επισήμανε ότι θα υπάρξουν ανταποδοτικά οικονομικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες από τη λειτουργία των κέντρων, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των οποίων θα δημιουργηθεί από ένα επιπλέον αστυνομικό τμήμα με δύναμη 150 ανδρών που θα τοποθετούνται με κριτήρια και την εντοπιότητα. Σε κάθε κεντρο υπολογίζεται πως θα χρειαστεί να απασχοληθούν επιπλέον 250 άτομα για διαφορετικές εργασίες, ενώ 70 από αυτούς θα αποτελούν τη δύναμη εσωτερικής φύλαξης του χώρου που θα ανατεθεί σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης.

Σύμφωνα μάλιστα με το υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη Λευτέρη Οικονόμου, η τοπική οικονομία όπου θα δημιουργηθεί το κεντρο κράτησης θα τονωθεί κατά 600.000 ευρώ κάθε μήνα δεδομένου ότι το κόστος συντήρησης ανά κρατούμενο είναι περίπου 20 ευρώ ημερησίως.

Με τα δεδομένα αυτά, το κόστος λειτουργίας του κάθε κέντρου θα ανέρχεται ετησίως στα 7,5 εκατ. ευρώ χωρίς να υπολογίζεται σε αυτό το κόστος κατασκευής τους που θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένα στάνταρ ποιότητας ύστερα από οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Επικριτικός όμως στις εξαγγελίες Χρυσοχοΐδη ήταν ο προκάτοχός του Χρήστος Παπουτσής, ο οποίος υποστήριξε ότι «στο πρόγραμμα που συμφωνήσαμε με την επίτροπο κ. Malmstrom δεν προέβλεπε στρατόπεδα της αστυνομίας για τη συγκέντρωση των μεταναστών».

ΙΣΡΑΗΛ: ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΓΙΑ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Ισραήλ: Χτίζει τεράστιο στρατόπεδο κράτησης μεταναστών στην έρημο
Στόχος να έχει χωρητικότητα 8.000 ανθρώπων
Μέχρι στιγμής έχουν τοποθετηθεί πάνω από 70 χλμ. συρματοπλέγματος
emailεκτύπωσημικρό μέγεθος μεγάλο μέγεθος
Το μεγαλύτερο κέντρο κράτησης μεταναστών στον κόσμο χτίζεται αυτό τον καιρό στην έρημο Νεγκέβ του Ισραήλ.
Το στρατόπεδο 8.000 ατόμων χτίζεται γύρω από τις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις των φυλάκων Κετζιότ, στα σύνορα της χώρας με την Αίγυπτο, κι έχει στόχο να «φιλοξενεί» τους παράνομους μετανάστες από την Αφρική, τόσο τους άνδρες όσο και τα γυναικόπαιδα.

«Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να παρέχουμε όσο το δυνατόν πιο ανθρώπινες συνθήκες μέσα σε αυτό», τόνισε μια πηγή του υπουργείου Άμυνας της χώρας, ανώνυμα, στην Ισραηλινή εφημερίδα «Ha'aretz».