Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

του Κ.Ρουσίτη (από την Εργατική Εξουσία Σεπτέμβρης 2006)

Η γέννηση

Το σιωνιστικό κίνημα γεννήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στο κλίμα των αντισημιτικών πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σε συζητήσεις διανοουμένων των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, έμπαινε το ζήτημα της ενοποίησης του εβραϊκού έθνους σε μια δική του πατρίδα. Σε αυτές τις συζητήσεις κοινωνικές απελευθερωτικές θεωρίες συνδυάζονταν με θρησκευτικό μυστικισμό και ρεαλιστική πολιτική. Διαμορφωτής και μεγάλος θεωρητικός του σιωνισμού καθιερώθηκε ο Χέρτσελ ο οποίος μάλιστα ιδρύει το 1896 την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση για την προώθηση των σκοπών του. Το κομβικό στοιχείο του σιωνισμού είναι η εγκατάσταση των εβραίων στην «ιστορική τους πατρίδα», στη «Γη του Ισραήλ», όπου θα δημιουργήσουν ένα κράτος αποκλειστικά εβραϊκό. Φυσικά οι σιωνιστές ήξεραν πως τα εδάφη που διεκδικούσαν κατοικούνταν από συμπαγή αραβικό πληθυσμό. Συνεπώς, κάτι θα έπρεπε να γίνει με τους ανθρώπους που κατοικούσαν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σιωνιστές ηγέτες πρόκριναν τη λύση της εκκαθάρισης, της «μεταφοράς» τους εκτός συνόρων. Μάλιστα, όπως γίνεται πάντα, μια σειρά ψευτοϊδεολογήματα φτιάχτηκαν για να νομιμοποιήσουν αυτή την ταχτική. Ειπώθηκε ότι η γη της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν ακατοίκητη, ότι οι άραβες ήταν νεώτεροι κάτοικοι, επομένως με λιγότερα «ιστορικά δικαιώματα», κλπ, κλπ.

Το κεντρικό ωστόσο επιχείρημα του σιωνισμού ήταν (και είναι) πως το νέο κράτος θα αποτελεί ένα ισχυρό ανάχωμα του «πολιτισμού» απέναντι στους «βάρβαρους» ασιάτες. Ένα κράτος που σύμφωνα με την διάσημη φράση του Χέρτσελ θα ήταν «ένας προμαχώνας της Ευρώπης απέναντι στην Ασία». Αυτό το δομικό στοιχείο του σιωνισμού ειπώθηκε σε τόσες παραλλαγές όσες και οι διάφορες συνιστώσες του. Γι αυτό και οι σιωνιστές προσπάθησαν από την αρχή μέχρι το τέλος να πετύχουν τους στόχους τους με τη συμμαχία και την βοήθεια κάποιας «Μεγάλης Δύναμης» της εποχής. Όλοι οι αντιδραστικοί ηγέτες της εποχής (από τον Τσάρο της Ρωσίας μέχρι Σουλτάνο) προσεγκίστηκαν για να ευνοήσουν το σιωνιστικό εγχείρημα. Ο Χέρτσελ για παράδειγμα γράφει στον αυτοκράτορα της Γερμανίας: «Αναμφίβολα, ο γρήγορος εποικισμός ενός ουδέτερου λαού στην Ανατολή, μπορεί να φανεί εξαιρετικά σημαντικός για την πολιτική της Γερμανίας στην Ανατολή. Για ποιο λαό πρόκειται; για έναν λαό που, σπρωγμένος από την πραγματικότητα, είναι αναγκασμένος να ενωθεί με τις γραμμές των επαναστατικών ομάδων». (σελ. 13)

ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ PDF

*Τα Βαλκάνια ονομάστηκαν «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης». Και οι Ευρωπαίοι αυτή τη στιγμή δίνουν περισσότερη σημασία στην πυρίτιδα που υπάρχει εδώ παρά στο όνομα της πυριτιδαποθήκης. Τα ονόματα δεν κάνουν ζημιά, παρά μόνο σ’ αυτούς που τα χάνουν και δεν έχουν να εμπορευτούν τίποτα άλλο εκτός από ονόματα. Που, όσο πιο ένδοξα είναι, τόσο πιο καλή τιμή πιάνουν στη μαύρη αγορά των ονομάτων. Τα Σκόπια θέλουν το όνομα Μακεδονία, για τον ίδιο λόγο που δεν τους το δίνουμε εμείς. Ξέρουν πως θα μπορούσαν να το εμπορευτούν, όπως εμείς εμπορευόμαστε το ένδοξο όνομα Ελλάδα, που αν δεν το είχαμε κανείς δεν θα μας δάνειζε, τέτοιοι αχαΐρευτοι που είμαστε. Το όνομα μας είναι η τραπεζική μας εγγύηση.
Λέμε: δώστε κάτι στον αόμματο! Μη βλέπετε που είναι ανάπηρος. Οι πρόγονοί του όμως, είχαν κάτι μάτια, να! Διαπερνούσαν τα ουράνια και έφταναν εκεί που βρίσκονταν κρυμμένες από κάθε βέβηλο βλέμμα αδαούς και ηλιθίου οι Ιδέες του Πλάτωνα.
Βασίλης Ραφαηλίδης
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Β.Ραφαηλίδης – Μακεδονία είναι οι Μακεδόνες

Στη μνήμη του Άρνολντ Απ - Η εξόντωση των Παπούα

αρθρο του Γιώργου Λιερου

---

Μάιος 1963, λίγο μετά την ανάληψη του ελέγχου της Δυτικής Παπούα από την Ινδονησία. Τζαγιαπούρα, πρωτεύουσα της Δυτικής Παπούα. 10.000 Παπούα αναγκάζονται από τους Ινδονήσιους να συγκεντρωθούν γύρω από μια τεράστια πυρά που καίει μπροστά στην Υπουργό Πολιτισμού της Ινδονησίας Rusiah Saidjono. Έργα τέχνης, σχολικά βιβλία, οι σημαίες των Παπούα – η «αποικιακή τους ταυτότητα» κατά την υπουργό – ρίχνονται τελετουργικά στις φλόγες.
Το δημοψήφισμα, το οποίο σύμφωνα με τον ΟΗΕ θα επικύρωνε την προσάρτηση της Δ. Παπούα στην Ινδονησία ή θα αποφάσιζε την ανεξαρτησία, έγινε το 1969. Υπό την απειλή των όπλων ψήφισαν 1054 πρεσβύτεροι που επέλεξε το Ινδονησιακό κράτος ανάμεσα σ’ ένα πληθυσμό 800.000 ψυχών.  Μεταξύ των ετών 1963-1983, θα δολοφονηθούν σύμφωνα με επίσημες πηγές, 150.000 Παπούα. Το καθεστώς Σουχάρτο που επιβλήθηκε το 1965 μετά από την σφαγή ενός έως τρία εκατομμύρια Ινδονήσιων κομμουνιστών, έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να εξαλείψει τα ήθη και τα έθιμα των Παπούα. Τους απαγόρευσε να ασκούν τις πατροπαράδοτες τελετές τους, ακόμα και να φορούν τα περίφημα τελετουργικά καλύμματα πέους, τα κοτέκα, ενώ τα αεροπλάνα βομβάρδισαν με ναπάλμ τα χωριά στα υψίπεδα. Σήμερα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίζονται όπως γίνεται εδώ και 50 χρόνια, παρόλο που μετά την πτώση της δικτατορίας του Σουχάρτο το 1998, ξεκίνησε η συζήτηση για την παραχώρηση μιας περιορισμένης αυτονομίας. Δεν περνάει ούτε ένας μήνας χωρίς οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις να αναφέρουν διώξεις, βιασμούς, βασανιστήρια, εξωδικαστικές δολοφονίες, εκτοπίσεις, καταστροφές βιοτόπων κ.ά.

Λιβάνης και Τσίπρας κατά νεΟποτισμού

Μια υπόθεση με πατριωτικό χρώμα, που αξίζει την προσοχή μας

του Αναγνώστη Λασκαράτου

Mεταξύ των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, «πριν αλέκτορα φωνήσαι», λίγες ημέρες δηλαδή μετά την καταδίκη από τον κ.Τσίπρα του ‘νεΟποτισμού’,  πλάκωσε στη Β΄Αθήνας, από το πουθενά, ο «σοσιαλιστής» επιχειρηματίας υιός Λιβάνης, φερόμενος ως ακραιφνής πατριώτης, ο οποίος δεν γνωρίζω τίνι τρόπω έχει μέχρι στιγμής εκδηλώσει αυτόν του τον πατριωτισμό, σε μια χώρα που βρίθει πατριωτών, αλλά και ευσεβών και φοροφυγάδων. Η μέχρι τώρα πολιτική του δράση είναι άγνωστη, η σχέση του με την Αριστερά, ανύπαρκτη, προφανέστατα επελέγη ως ο υιός του πατρός του, δηλαδή μιας παρασκηνιακής μορφής της παλαιάς αυλής του Καστριού: «Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι τις επαφές των δύο πλευρών καταλυτικό ρόλο έπαιξε, το επίσης ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Κ. Λαλιώτης ο οποίος διατηρεί από την πρώτη μέρα ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με την Κουμουνδούρου και ιδιαίτερα με το επικοινωνιακό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ (Γ. Δραγασάκης, Ν. Παππάς) και ο οποίος πρόσφατα ήρθε ουσιαστικά σε ρήξη με το Γ. Παπανδρέου ζητώντας του να μην προχωρήσει στη δημιουργία νέου κόμματος θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα “έριχνε νερό στο μύλο” του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κ. Λαλιώτης την τελευταία περίπου δεκαετία έχει σημαντική θέση στον εκδοτικό οίκο Λιβάνη» (7imeres.gr, 8.1. 2015).

Nομίζω πως έχουμε άλλη μια περίπτωση της, σεσημασμένης εδώ πολλές φορές, μυστηριώδους έλξης του κ.Τσίπρα από πατριώτες της ακροδεξιάς, της λαϊκής Δεξιάς,  του λεγόμενου πατριωτικού ΠΑΣΟΚ ή αυτόνομους, παράλληλα με τις πολυάριθμες συναντήσεις ή και σχέσεις κολακείας, υποταγής ή φιλίας του ίδιου, με ακροδεξιούς, ρατσιστές, χρυσαυγίτες ή απλά μισαλλόδοξους δεσποτάδες.

Ο Δ. Δεληολάνης γράφει από τη Ρώμη: Φασίστες και μαφιόζοι δουλεύουνε μαζί

Του Δημήτρη Δεληολάνη      
Από τις αρχές του Νοεμβρίου σε πολλές λαϊκές συνοικίες της Ρώμης ξέσπασε μεγάλο και μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην παρουσία κέντρων υποδοχής μεταναστών, προσφύγων ή ρομά.
Η εξέγερση των προαστίων
Εκατοντάδες εξαγριωμένοι κάτοικοι κατέβηκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για τα κέντρα υποδοχής μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στη γειτονιά τους. Οι διαμαρτυρίες κατέληξαν σε σοβαρά βίαια επεισόδια στη συνοικία Τορ Σαπιέντσα, όπου οι δημοτικές αρχές δημιούργησαν το καλοκαίρι κέντρο στέγασης και υποστήριξης ανηλίκων προσφύγων, που έφθασαν στην Ιταλία ασυνόδευτοι. Οι εξαγριωμένοι κάτοικοι πετροβόλησαν κι έσπασαν τα τζάμια του κέντρου ενώ ξυλοκόπησαν και κάποιους νέους πρόσφυγες που τόλμησαν να βγουν έξω. Οι νεαροί πρόσφυγες κατηγορήθηκαν ότι παρενοχλούσαν τις γυναίκες στο δρόμο και υπήρξαν μάλιστα καταγγελίες για απόπειρες βιασμού (εντελώς αβάσιμες, όπως γρήγορα αποδείχθηκε). Παράλληλα, κυκλοφορούσαν πληροφορίες (εντελώς αβάσιμες) ότι οι νεαροί πρόσφυγες εισέπραταν 40 ευρώ την ημέρα και ότι είχαν προνομιακή μεταχείριση στην παροχή λαϊκής κατοικίας: «Να δώσουν τα λεφτά και τα σπίτια μας», φώναζαν οι κάτοικοι.

Φόρος τιμής στον Andrey Brazhevsky. Όλα στην Οδησσό έγιναν.

 

του Κώστα Γούση

  αναδημοσίευση από το Περιοδικό

Ο Andrey Brazhevsky στις 30 Αυγούστου θα γιόρταζε τα 27^α γενέθλιά του.
Πόσο θα θέλαμε, αγαπημένε μας Μαγιακόφσκι, ο στίχος «όλα στην Οδησσό έγιναν» να μας θυμίζει σύννεφα με παντελόνια, άψογα τρυφερούς εραστές, τζοκόντες που πρέπει να κλαπούν.

Οι Γονείς Που τα Έβαλαν με τους Χρυσαυγίτες και Κέρδισαν Πίσω τη Γειτονιά τους

Ένας άντρας περιμένει στην ουρά του ταμείου -είναι κοντά στα 50, ψαρομάλλης με αδύνατα πόδια και κοιλίτσα. Φορά ένα μαύρο κολλητό t-shirt,  στη στάμπα διακρίνεται ένα στρατιωτικό σύμβολο –δύο μεγάλα μαχαίρια που διαπερνούν χιαστί μια νεκροκεφαλή. «Είναι χρυσαυγίτης. Έρχεται εδώ κάθε πρωί και παίρνει τον καφέ του», μου γνέφει ψιθυριστά η Μαρία με αυλακωμένη φωνή. Τα «σημάδια» από τα νύχια του χρυσαυγίτικου παραλογισμού είναι «ορατά» σε κάθε της λέξη.

Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα

Αλέξης Φαρμάκης, Ιουλία Δημητρίου: Μία πόλη, μία ομάδα, μία τάξη 

 Το ποδόσφαιρο είναι το τελευταίο λαϊκό, μαζικό κίνημα^[*]

Μιας και η εμφάνιση του φαινομένου στην Ελλάδα αποτελεί άλλη μια καθυστερημένη καινοτομία, ας ξεκινήσουμε με σχετικά καινοτόμες ερωτήσεις: Πόσοι τρόποι υπάρχουν να αποκτήσει ένας επιχειρηματίας λαϊκό έρεισμα εν ζωή (μετά θάνατον υπάρχουν και τα ιδρύματα), ποιο θα ήταν το πρόγραμμα 100 ημερών του κόμματος Βγενόπουλου αν γινόταν κυβέρνηση, ποιος έπαιζε αριστερό μπακ στη Δόξα Δράμας στο πρωτάθλημα του 1981 όταν η χώρα έγινε σοσιαλιστική, γιατί γυρίζει το μπούμερανγκ;

Η πολιτική διάσταση του ποδοσφαίρου, ακριβέστερα η πολιτική εκμετάλλευση του παιχνιδιού από την εξουσία, είναι τόσο παλιά όσο και το ίδιο. Από το μήνυμα «νίκη ή θάνατος» του Μουσολίνι στην ομάδα του Βιτόριο Πότσο (Μουντιάλ 1934, Ιταλία), στο Μουντιάλ του στρατηγού Βιντέλα (1978, Αργεντινή) όπου στα γήπεδα έφτανε ο ήχος των ελικοπτέρων που φτερούγιζαν για να αδειάσουν πτώματα των Desaparecidos στον Ατλαντικό),^[1] μέχρι και την πιο οικεία προπαγανδιστική αξιοποίηση από τη χούντα της πορείας του Παναθηναϊκού ως τον τελικό του Γουέμπλεϊ το 1971, η ιστορία είναι επαναλαμβανόμενη και η μεθοδολογία λίγο πολύ κοινή. Η αναπαράσταση μιας «μάχης εθνικών σχολών» που εξωράιζε τα υλικά πεδία των εθνικών ανταγωνισμών και η οποία σήμερα φαίνεται γραφική και ανακαλείται σε ασπρόμαυρες εικόνες.

«Ο κόσμος έχει απηυδήσει πια με τους Παλαιστίνιους»

Απαλλοτριώνει από το OmniaTV ο DrAluca , με την ελπίδα να φτάσει όσο πιο μακρυά γίνεται αυτό το κείμενο, μπας και μαθει ο κόσμος την αλήθεια για αυτούς τους…παλιοΠαλαιστήνιους που ριμάζουν τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Ας λάμψει η αλήθεια.

“Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει!
Ο κόσμος έχει απηυδήσει με τους Παλαιστίνιους
από τον  SAM BAHOUR*
Έχω βαρεθεί αυτούς τους Παλαιστίνιους. Νομίζω ότι ο κόσμος σε γενικές γραμμές έχει επίσης βαρεθεί τους Παλαιστινίους. Έχουν προχωρήσει πολύ με την δαιμονοποίηση των Ισραηλινών και αυτό πρέπει να σταματήσει. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να δράσει τώρα, πριν να είναι πολύ αργά και το Ισραήλ σβηστεί από τον χάρτη και μια δεύτερη τραγωδία ιστορικών διαστάσεων επηρεάσει ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου εβραϊκού πληθυσμού.
Για αρχή, οι Παλαιστίνιοι εισέβαλαν από ξηρά, θάλασσα και αέρα στο Ισραήλ και εκτόπισαν πάνω από το ήμισυ του εβραϊκού πληθυσμού του Ισραήλ το 1948. Φανταστείτε, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού του Ισραήλ εκτοπισμένο, αναγκάζονται να ζουν μέχρι σήμερα, 66 χρόνια αργότερα, στις άθλιες κατασκηνώσεις προσφύγων μόνο λίγες ώρες μακριά από τα σπίτια τους. Εκτός από κάποιες αμυδρές προσπάθειες να επιτύχουν την επιστροφή,  πίσω στα σπίτια τους στο Ισραήλ, οι ισραηλινοί πρόσφυγες έχουν υπάρξει «παραλόγως λογικοί» έχοντας αποδεχτεί την μοίρα τους  και συνεχίζουν να περιμένουν υπομονετικά για μιά λέξη, που θα τους επιτρέψει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους στο Ισραήλ. Αυτή η ανθρώπινη τραγωδία διαπράχθηκε από τους Παλαιστίνιους, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα να στραγγαλίζουν τους Εβραίους πολίτες του Ισραήλ με τη χρήση ωμής βίας και της οικονομικής ασφυξίας, σε μια προσπάθεια να τους κάνουν να μεταναστεύσουν αλλού εθελοντικά.

ΙΣΡΑΗΛ/μετατροπή του Ιουδαϊσμού από θρησκεία σε έθνος.

Του Κ.Ρουσίτη (από την Εργατική Εξουσία Σεπτέμβρης 2006)

Η γέννηση

Το σιωνιστικό κίνημα γεννήθηκε στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα στο κλίμα των αντισημιτικών πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας. Σε συζητήσεις διανοουμένων των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, έμπαινε το ζήτημα της ενοποίησης του εβραϊκού έθνους σε μια δική του πατρίδα. Σε αυτές τις συζητήσεις κοινωνικές απελευθερωτικές θεωρίες συνδυάζονταν με θρησκευτικό μυστικισμό και ρεαλιστική πολιτική. Διαμορφωτής και μεγάλος θεωρητικός του σιωνισμού καθιερώθηκε ο Χέρτσελ ο οποίος μάλιστα ιδρύει το 1896 την Παγκόσμια Σιωνιστική Οργάνωση για την προώθηση των σκοπών του. Το κομβικό στοιχείο του σιωνισμού είναι η εγκατάσταση των εβραίων στην “ιστορική τους πατρίδα”, στη “Γη του Ισραήλ”, όπου θα δημιουργήσουν ένα κράτος αποκλειστικά εβραϊκό. Φυσικά οι σιωνιστές ήξεραν πως τα εδάφη που διεκδικούσαν κατοικούνταν από συμπαγή αραβικό πληθυσμό. Συνεπώς, κάτι θα έπρεπε να γίνει με τους ανθρώπους που κατοικούσαν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι σιωνιστές ηγέτες πρόκριναν τη λύση της εκκαθάρισης, της “μεταφοράς” τους εκτός συνόρων. Μάλιστα, όπως γίνεται πάντα, μια σειρά ψευτοϊδεολογήματα φτιάχτηκαν για να νομιμοποιήσουν αυτή την ταχτική. Ειπώθηκε ότι η γη της Παλαιστίνης ήταν σχεδόν ακατοίκητη, ότι οι άραβες ήταν νεώτεροι κάτοικοι, επομένως με λιγότερα “ιστορικά δικαιώματα”, κλπ, κλπ.

Μια τσιγγάνα στον Σύριζα παραλίγο!

Ο γύφτος στο Λυκαβηττό! Μ” αυτό τον πηχυαίο τίτλο τα ΝΕΑ έφτυσαν τον Μανώλη Αγγελόπουλο και εγκάλεσαν εμάς που είχαμε το θράσος να ανεβάσουμε τον τσιγγάνο τραγουδιστή στον «ιερό», για τους καθωσπρέπει «λευκούς» ευρωπαϊστές, λόφο του Λυκαβηττού, το καλοκαίρι του 1983. Και, μάλιστα, οι βέβηλοι!, μαζί με μια )λόκληρη τσιγγάνικη κομπανία, στην οποία συμμετείχαν η Ελένη Βιτάλη και οι κορυφαίοι σολίστες Γιάννης Βασιλόπουλος στο κλαρίνο και Λευτέρης Ζέρβας στο βιολί.

Τα ΝΕΑ, που όχι μόνο διαβάζονταν από ένα μεγάλο κομμάτι αριστερών, αλλά και γράφονταν από πολλούς αριστερούς των γραμμάτων και των τεχνών. Αριστερούς, «ορθόδοξους», «ανανεωτές» και «σοσιαλδημοκράτες», που , σε ομοφωνία με δεξιούς «ευρωπαϊστές» και ανομολόγητους ρατσιστές, έβγαζαν όχι μόνο σπυράκια, αλλά και χολή εναντίον των λαϊκών τραγουδιστών, με ιδιαίτερα επιβαρυντικό στοιχείο την ιδιαιτερότητα του «γύφτου».

Μια πολυδιάστατη Διαλεκτική Αντίστασης (Μια Άποψη απ' τα Αριστερά)

Αναδημοσίευση από το International view point
Του Aleksander Buzgalin, καθηγητή στο κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και συντονιστή του κοινωνικού κινήματος «Εναλλακτικές», μέλος της οργανωτικής επιτροπής του 2ου Ρωσσικού κοινωνικού φόρουμ

Μετάφραση  Παραναγνώστης
 

Όσο το κείμενο αυτό γράφεται, η έκβαση της αντίστασης δεν έχει αποφασιστεί, αλλά ο συγγραφέας είναι βέβαιος ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι παρούσες ουκρανικές αρχές θα προσεγγίσουν περισσότερο προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εν τω μεταξύ, ένα πράγμα είναι σαφές: για τα βαθιά προβλήματα της Ουκρανίας, καθώς και των σχέσεών της με τη Ρωσίας, δεν θα προκύψει λύση.

Ποιοι είναι οι Ναζί στην ουκρανική κυβέρνηση;

Του Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία) (μτφ. Κριστιάν)
 

Η κυβέρνηση της Ουκρανίας, που προήλθε από το πραξικόπημα, αναγνωρίστηκε από τις δυτικές δυνάμεις. Περιλαμβάνει πολλά μέλη από ρητά ναζιστικές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων τρεις ηγέτες, οι οποίοι διακρίθηκαν πραγματοποιώντας  ψευδείς εικόνες επιθέσεων και βασανιστηρίων για να πειστεί η δυτική κοινή γνώμη για τη σκληρότητα και βαρβαρότητα του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου, Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Ο αναπληρωτής γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας διεκδικεί και σχέσεις του με την Αλ-Κάιντα.
 

Το πραξικόπημα, που οργανώθηκε από τη CIA, στο Κίεβο έφερε στην εξουσία μια κυβέρνηση που εκπροσωπεί ολιγάρχες και εξτρεμιστικές ομάδες.

Μεταξύ των μελών της, παρατηρείται η παρουσία αρκετών ηγετών Ναζί. 

Για πρώτη φορά μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πολιτικοί  που αναφέρονται απευθείας στο Τρίτο Ράιχ ήρθαν στην εξουσία στην Ευρώπη.

АКИС ГАВРИИЛИДИС – ΑΚΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ

Ο Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Α.Π.Θ. και υποστήριξε διδακτορική διατριβή φιλοσοφίας του δικαίου στην ίδια σχολή. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες όπου απασχολείται επαγγελματικά ως μεταφραστής και ερασιτεχνικά ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Πρωτότυπα κείμενα και μεταφράσεις του έχουν δημοσιευθεί σε πολιτικά ή/ και θεωρητικά έντυπα διαφόρων χωρών, καθώς και στο Διαδίκτυο.

Έχει εκδώσει πέντε βιβλία, από τα οποία το πιο γνωστό είναι η Αθεράπευτη Νεκροφιλία του Ριζοσπαστικού Πατριωτισμού, ενώ σύντομα κυκλοφορεί το έκτο με τίτλο Εμείς οι έποικοι.

Κύριε Γαβριηλίδη. Οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας στο πρόσωπο σας αναγνωρίζουν ένα ειλικρινή φίλο και συνοδοιπόρο. Ποιές είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός Έλληνα πολίτη που επέλεξε να μιλήσει για τους «ανύπαρκτους»;

Χαίρομαι γι’ αυτό. Προσωπικά, μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισα να γνωρίζω κάπως πιο στενά άτομα μακεδονικής καταγωγής, και ήταν για μένα πολύ ασυνήθιστη και διδακτική εμπειρία. Πριν από δυο χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, είχα πάρει μέρος στην παρουσίαση του βιβλίου της Κατερίνας Μόντη «Η κατάθεση», και μετά ακολούθησα κάποιους από τους παρόντες –μερικούς μισοήξερα, άλλους τους γνώρισα εκεί- σε ένα φαγάδικο που έχει ένας Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας. Ένας είχε και ακορντεόν. Η κίνηση αυτή, «εκδήλωση και μετά ταβέρνα μετά μουσικής», που μοιάζει να είναι ό,τι πιο κλισέ και συμβατικό, μεταμορφώθηκε εκείνη τη φορά σε μια σχεδόν μαγική εμπειρία. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι κατά τα λοιπά έμοιαζαν να είναι «σαν κι εμάς», φυσικά μιλούσαν ελληνικά κ.λπ., κάποια στιγμή αρχίσανε να τραγουδάνε τα τραγούδια τους. Και τότε ήταν σαν να βγήκε στην επιφάνεια ένας άλλος κόσμος, αθέατος τον υπόλοιπο καιρό.

Τα λόγια βέβαια δεν τα καταλάβαινα, αλλά καταλάβαινα ότι το τραγούδισμα αυτό είχε μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση γι’ αυτούς. Αυτό με έκανε να κοντοσταθώ λίγο σε αυτή την ανόητη έκφραση «σαν κι εμάς», και να αναρωτηθώ: δηλαδή πώς είμαστε «εμείς»; Μήπως δεν κουβαλάμε όλοι μας διάφορους κόσμους, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο μπορεί να φανούν ύποπτοι ή ανεπιθύμητοι σε κάποια εξουσία, κρατική ή ιδιωτική, και τότε οδηγούμαστε να τους βγάζουμε στο φως και να τους επιτελούμε με προσοχή, με διακριτικότητα, σε ιδιωτικούς ή ημι-ιδιωτικούς χώρους;

Πριν βέβαια έρθουν τα «συναισθήματα», ήταν ακριβώς οι σκέψεις που με είχαν οδηγήσει να προβληματιστώ για το ζήτημα αυτό –όχι δηλαδή λόγω οικειότητας ή συμπάθειας, αλλά επειδή θεωρούσα ότι αφορά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και πολιτική. Είμαι μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, όπως και οι γονείς μου, και μέχρι τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν είχα καν ακούσει για αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους μετά ασχολούνταν όλοι -μόνο και μόνο για να διακηρύξουν ότι … δεν υπάρχουν. Η ιστορία αυτή με τους «πλαστογράφους των Σκοπίων» με ξάφνιασε, την βρήκα πολιτικά ανησυχητική, ενώ θεωρητικά πολύ αξιοπερίεργη και δυσεξήγητη. Και προσπάθησα από τότε να κάτσω να σκεφτώ λίγο τι είναι αυτό το πράμα που μας έπεσε στο κεφάλι. Η προσπάθεια συνεχίζεται μέχρι τώρα.

Ζείτε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στη δυτική Ευρώπη. Όταν επιστρέφετε στην Θεσσαλονίκη πως βιώνετε τον συντηρητισμό και τον εθνικισμό των τοπικών αρχόντων;

Όποτε επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη, η πρώτη μου επαφή είναι το αεροδρόμιο. Εκεί, η εμμονή με το μακεδονικό σε χτυπά κατά πρόσωπο μόλις μπαίνεις. Και πριν ακόμα μπεις, από το όνομα του αεροδρομίου (που ως γνωστόν δόθηκε τη δεκαετία του 90 σε αντικατάσταση του «Μίκρα»). Στον αέρα, δε, ο πιλότος, αν είναι Έλληνας, σε ενημερώνει ότι «θα περάσουμε από τον εναέριο χώρο των Σκοπίων».

Αφού φτάσεις, μπαίνεις στο χώρο των αποσκευών, όπου έχει παντού αφίσες με όμορφες παραλίες και ανθρώπους χαλαρούς και χαμογελαστούς να τις απολαμβάνουν, ή πυκνά δάση, ή πάλι αυστηρές μορφές από βυζαντινές εικόνες, αγάλματα και ψηφιδωτά, αλλά όλες τους αναφέρουν υποχρεωτικά τη λέξη MACEDONIA τουλάχιστον μία φορά.

Καμιά φορά προσπαθώ να δω με τα μάτια των συνταξιδιωτών μου, να φανταστώ πώς τους φαίνονται όλα αυτά. Το πιθανότερο είναι ότι αδιαφορούν και δεν τα προσέχουν. Εγώ τείνω να θεωρώ μάλλον γραφικό το θέαμα, και συμπεραίνω ότι δείχνει πάνω απ’ όλα ανασφάλεια· αυτοί που το σκηνοθετούν προσπαθούν να πείσουν πάνω απ’ όλα τους εαυτούς τους και όχι άλλους.

Είστε από του λίγους στην Ελλάδα που, στα άρθρα σας, αναφέρετε τη γείτονα χώρα με το συνταγματικό της όνομα: Δημοκρατία της Μακεδονίας, χωρίς περιστροφές! Εξηγείστε μας τους λόγους γι αυτό.

Σύμφωνα με μία παράδοση, στην αρχαία Αθήνα κάποτε ένας σοφιστής πλησίασε τον Σωκράτη και του «απέδειξε» με ορθολογικά επιχειρήματα ότι το βάδισμα είναι αδύνατο. Τότε ο Σωκράτης, χωρίς να πει τίποτα, απλώς σηκώθηκε και άρχισε να βαδίζει.

Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και στο ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής δημοκρατίας. Βέβαια αυτό αφορά μια πρακτική γλωσσική (το αν θα λέμε έτσι ή αλλιώς) και όχι σωματική, αλλά όπως έλεγε ο Λακάν, δεν υπάρχει μεταγλώσσα, δηλαδή δεν υπάρχει κάποιο άλλο, ξεχωριστό επίπεδο έξω και πάνω από τη γλώσσα όπου μπορούμε να πάμε και να βρούμε «πώς πρέπει να το λέμε». Ένα όνομα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «σωστό» ή «λάθος». Σωστό όνομα είναι απλώς αυτό με το οποίο φωνάζουμε κάποιον, και αυτός απαντάει. Το μόνο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε είναι απλώς να το χρησιμοποιούμε και όχι να εμπλεκόμαστε σε ιστορικο-ανθρωπολογικές συζητήσεις.

Μια παρέα στο διαδίκτυο που αυτοπροσδιορίζονται ως Αριστεροπόντιοι συχνά βρίσκονται απέναντι από θέσεις που εκφράζετε, ποιος πιστεύετε πως είναι ο λόγος;

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω επ’ αυτού. Στο διαδίκτυο καθημερινά γράφονται χιλιάδες πράγματα. Αν είναι να τα παρακολουθεί κανείς όλα, δεν θα ‘πρεπε να κάνει τίποτε άλλο όλη τη μέρα.

Τούτου λεχθέντος, δεν αγνοώ βεβαίως ότι για πολλά θέματα τις απόψεις μου δεν τις συμμερίζονται πολλοί στην ελληνική κοινωνία. Αυτό από μόνο του δεν είναι ούτε καλό, ούτε κακό. Οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες είναι πράγματα ευμετάβλητα, και είναι θεμιτό να επιχειρηματολογούμε και να προσπαθούμε να μετασχηματίσουμε την εκάστοτε προσωρινή κυριαρχία αυτής ή της άλλης άποψης. Αυτές οι απόψεις που είναι τώρα κυρίαρχες, δεν ήταν πάντοτε· έγιναν κάποια στιγμή, με υπομονετική και επίμονη προσπάθεια. Πριν το 1990, ο Μάρτης και ο Παπαθεμελής περιέφεραν δεξιά και αριστερά τη λόξα τους, και κανείς δεν τους έδινε σημασία. Μετά ξαφνικά την «κόλλησε» όλη η ελληνική κοινωνία. Επίσης, μέχρι την ίδια περίπου εποχή, κανείς δε μιλούσε για «ποντιακή γενοκτονία». Σήμερα έχουμε φτάσει να συζητάμε αν θα πρέπει να μπαίνει φυλακή όποιος την αμφισβητεί. Αυτά γίνανε μέσα σε 20 χρόνια.

Πρόσφατα λάβατε πρόσκληση και συμμετείχατε σε επιστημονικό συνέδριο στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, το οποίο διοργανώθηκε από την Αυστραλιανή Μακεδόνικη Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θα θέλατε να μας πείτε τις εντυπώσεις σας;

Οι εντυπώσεις μου ήταν εξαιρετικές. Κάποιες απ’ αυτές, ας πούμε τις πιο πολιτικές-θεωρητικές, εξέθεσα σε ένα σημείωμα στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Χρόνος». Για το βιωματικό μέρος, θα αναφερθώ εδώ λίγο στη γιορτή του κλεισίματος: επρόκειτο για ένα «dinner-dance» σε έναν χώρο ελαφρώς κιτς, στα περίχωρα της Μελβούρνης, με τραπεζάκια γύρω γύρω και μία στρογγυλή πίστα στη μέση, κάπως πιο χαμηλά, σαν να αναπαριστά την πλατεία κάποιου ανύπαρκτου πλέον χωριού. Στην άκρη έπαιζε μια μπάντα με κλαρίνο, τρομπέτα, ντραμς και δύο κήμπορντς. Ο κλαρινετζής τραγουδούσε κιόλας. Στα τραπέζια καθόντουσαν οικογένειες, κύριοι με κοστούμια και κυρίες με ταγεράκια και κομμώσεις, οι οργανωτές που ψιλοβαριόντουσαν τη μουσική και μονολογούσαν «ωχ, τώρα θα μας πούνε να χορέψουμε κι εμείς», μωρά τρέχαν πάνω κάτω και τα βλέπαν μεγάλοι και λέγανε «βρε, πώς μεγάλωσε …». Ήταν λίγο σαν ταινία του Κουστούριτσα.

Στη γιορτή αυτή, οι οργανωτές επιδώσανε αναμνηστικά δώρα στον καθένα από τους συνέδρους, καθώς και στον/ στην τυχόν σύζυγο ή σύντροφό τους. Ένας από τους συνέδρους, άντρας, συνοδευόταν από το σύντροφό του, επίσης άντρα. Οι οργανωτές λοιπόν χωρίς καμία διάκριση κάλεσαν και τον εν λόγω σύντροφο και του έδωσαν το αναμνηστικό, και ο κόσμος χειροκρότησε όπως είχε κάνει και πριν με τις κυρίες των κυρίων καθηγητών. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο σε αντίστοιχη ελληνική διοργάνωση.

Μετά ακολούθησε χορός. Στα κομμάτια αναγνώρισα αυτό που ξέρουμε με ελληνικά λόγια ως «Μήλο μου κόκκινο», καθώς και ένα άλλο που προφανώς σε αυτό βασίστηκε το μετέπειτα εμβατήριο «Μακεδονία ξακουστή». Άλλα πάλι κομμάτια ήτανε σε ρυθμό μπαϊντούσκα. Η μπαϊντούσκα είναι ένας χορός, εγώ νόμιζα ότι είναι θρακιώτικος. Πάντως τον χορεύουν στην ελληνική Θράκη. Στις Βρυξέλλες, υπάρχει ένα κλιμάκιο του Λυκείου Ελληνίδων που έκανε μαθήματα παραδοσιακών ελληνικών χορών, και κάποιο διάστημα πήγαινα και παρακολουθούσα κι εγώ. Εκεί μας είχαν μάθει και μπαϊντούσκα. Εγώ όταν άκουσα το όνομα μειδίασα και υπέθεσα ότι είναι βουλγάρικη. Την έμαθα λοιπόν επειδή μου φαινόταν πολύ γοητευτικός χορός, και τώρα μετά από χρόνια τον ξαναθυμήθηκα στην άλλη άκρη του κόσμου και τον ξαναχόρεψα. Οι Αυστραλοί Μακεδόνες εκπλήσσονταν και ένας με ρώτησε, «μα πού έμαθες τους χορούς μας;» Εγώ σκέφτηκα, «πού να σου εξηγώ τώρα; Αν σου πω στο Λύκειο Ελληνίδων Βρυξελλών δεν θα με πιστέψεις».

Για ποιό λόγο πιστεύετε ότι ο αυτοπροσδιορισμός των εθνικά Μακεδόνων ενοχλεί τόσο την ελληνική πολιτεία;

Θα ήμουν ευτυχής αν κάποιος μου απαντούσε ικανοποιητικά το ερώτημα αυτό. Με έχει απασχολήσει καιρό και δεν έχω μια μονολεκτική απάντηση, ούτε και άλλος κανείς νομίζω. Είναι μία απρόβλεπτη ενδεχομενική συνάντηση αρκετών παραγόντων. Εδώ θα απομονώσω δύο.

Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, από τότε που στήθηκε αυτό το μαγαζί, η αναφορά στην αρχαιότητα απέκτησε ένα χαρακτήρα πολύ κεντρικό και κρίσιμο. Αλλά, επειδή ο «πολιτισμός» είναι ένα στοιχείο άυλο, αφηρημένο, από νωρίς υπήρξε μια ανάγκη να μεταφραστεί σε κάτι απτό, με διαστάσεις, που υπάρχει μόνο σε ένα σημείο στο χώρο και είναι δεκτικό ιδιοκτησίας.

Αυτή η τάση εξηγεί διάφορα φαινόμενα όπως ο φετιχισμός με τα μάρμαρα, τα «ερείπια του έθνους» που λέει και ο Χαμηλάκης, ή όπως, στο επίπεδο της γλώσσας, η υστερία με τα greeklish ή το άγχος ότι μας «κλέβουν τα φωνήεντα».

Έτσι προέκυψε η αντίδραση «μας κλέβετε την κληρονομιά». Η αντίδραση αυτή δεν είναι αυτονόητη. Προϋποθέτει αυτή την «πραγμοποίηση» της κληρονομιάς, την αντιμετώπισή της ως περιουσιακού αντικειμένου παγωμένου και οριστικού το οποίο ένας μόνο μπορεί να κατέχει και να χρησιμοποιεί, και όχι ως ενός συνόλου επινοήσεων, επιτευγμάτων, επικοινωνιακών τρόπων που η φύση και ο προορισμός τους είναι να μεταδίδονται και να κυκλοφορούν.

Το δεύτερο είναι ότι το ελληνικό κράτος και η ελληνική κοινωνία στην πλειοψηφία της, αντιδρούν πολύ αρνητικά απέναντι στη χρήση του όρου «μειονότητα», και ακόμα περισσότερο στην αξίωση αυτοπροσδιορισμού. Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τουρκική μειονότητα, το εθνικιστικό «κιτ» προβλέπει την εξής απάντηση: «οι διεθνείς συνθήκες δεν αναγνωρίζουν άλλη μειονότητα, μόνο μουσουλμανική». Λες και η ύπαρξη μειονοτήτων είναι ένα όνειδος και ένα αναγκαίο κακό, που ανεχόμαστε εξ ανάγκης.

Αυτό συνδέεται με το άγχος της στρατηγικής χρησιμοποίησης των μειονοτήτων από χώρες οι οποίες θα επικαλεστούν εθνοτική συγγένεια με αυτές και θα τη χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για εισβολή. Εδώ η Ελλάδα κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια: είναι γνωστό ιστορικά ποιο βαλκανικό κράτος χρησιμοποίησε κυρίως αυτή την τακτική. Έτσι, φοβάται μήπως πάθει από άλλους στο μέλλον αυτό που έκανε η ίδια στο παρελθόν, ακόμη και όταν δεν υπάρχει καμία ένδειξη γι’ αυτό.

Ποιές οι μεθόδους και τα μέσα που πρέπει οι εθνικά Μακεδόνες της Ελλάδας να χρησιμοποιήσουν με σκοπό την αναγνώρισή τους ως μειονότητα;

Δεν θέλω να υποδείξω σε άλλους τι πρέπει να κάνουν. Μπορώ όμως να θέσω υπόψη σας κάποιες σκέψεις.

Δεν είμαι σίγουρος αν η επιδίωξη του καθεστώτος της μειονότητας είναι στρατηγικά η καλύτερη ιδέα.

Καταρχάς, όπως είπα πριν, κάτι τέτοιο δημιουργεί μία φοβία στους «πλειονοτικούς» ας πούμε Έλληνες. Δεν είναι όμως μόνο γι’ αυτόν τον εξωτερικό-συγκυριακό λόγο, αλλά και διότι η «μειονότητα», ως νομική έννοια, προϋποθέτει το έθνος κράτος και τη λογική του. Η ύπαρξη των εθνοτικά Μακεδόνων στην ελληνική Μακεδονία είναι κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εκεί, η έννοια της «μειονότητας» δεν υπήρχε. Το ίδιο, κατά ενδιαφέροντα τρόπο, συνέβαινε και στην ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία. Νομίζω ότι τόσο στη μία όσο και στην άλλη περίπτωση, υπήρχε μεγαλύτερη ανοχή στην πολιτισμική και γλωσσική ετερότητα.

Η έννοια της «μειονότητας» λειτουργεί ως ένα φρούριο, το οποίο ναι μεν προστατεύει, αλλά μπορεί και να φυλακίζει. Αυτό που θέλουν οι Μακεδόνες είναι να μπορούν να επιτελούν ανεμπόδιστα τη ιδιαιτερότητά τους, δηλ. να μιλάν και να διδάσκονται τη γλώσσα τους, να τραγουδάν τα τραγούδια τους, να κυκλοφορούν και να επικοινωνούν ελεύθερα με ομογενείς τους εκτός Ελλάδος … οι επιθυμίες αυτές είναι θεμιτές, και μάλιστα είναι κάτι που εμπλουτίζειμια κοινωνία. Αυτός που έχει δυνατότητα επικοινωνίας με περισσότερες γλώσσες και κουλτούρες δεν μειονεκτεί απέναντι σε εκείνον που έχει μόνο μία· το αντίστροφο συμβαίνει. Ίσως λοιπόν οι στόχοι αυτοί μπορούν να επιτευχθούν καλύτερα με άλλα νομικοπολιτικά εργαλεία που υπάρχουν, ή ίσως μπορούμε να επινοήσουμε.

Μεγάλη οικονομική και κατά την άποψή μας, κοινωνική κρίση στην χώρα μας, με το ναζισμό να έχει τρυπώσει σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας. Παρακαλούμε για σχολιασμό.

Καλή ερώτηση, αλλά απαιτεί χρόνο και χώρο για να απαντηθεί. Και εδώ τελείως επιγραμματικά, θα αναδείκνυα δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι η εκπαίδευση, όχι μόνο με την έννοια όσων συμβαίνουν στο σχολείο, αλλά ως το γενικότερο νοηματοδοτικό πλαίσιο που οργανώνει την ύπαρξη της ελληνικής κοινωνίας. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής αποκάλυψε ότι το πλαίσιο αυτό δεν περιείχε αντισώματα απέναντι στο φασισμό. Περιείχε βέβαια πολλή ρητορεία περί ελευθερίας, αλλά αυτή πάντοτε οριζόταν ως εθνική, ως μη υπαγωγή του Έλληνα σε ξένους. Ακόμα και στη δεκαετία του 40, η κατοχή αποδίδεται στους «Γερμανούς», όχι στους ναζιστές.

Η εκπαίδευση αυτή δεν λέω ότι προκάλεσε την άνοδο της ακροδεξιάς ως μια σχέση αιτίου και αιτιατού, αλλά πάντως δεν την εμπόδισε. Ο σπινθήρας, ο βασικός παράγοντας που οδήγησε τόσο κόσμο να στραφεί στους Έλληνες ναζιστές, ήταν μία επιθυμία εκδίκησης/ τιμωρίας (προς τους πολιτικούς, τους «υψηλά ιστάμενους») αλλά και ταυτόχρονα αυτοτιμωρίας. Μπροστά σε μια κατάσταση τραυματική, ανεξήγητη, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται από τη μια μέρα στην άλλη μπροστά σε μία δραματική επιδείνωση της ζωής τους η οποία κανείς δεν ξέρει πότε και πού θα σταματήσει, το βασικότερο έλλειμμα που αντιμετωπίζουν είναι το έλλειμμα νοήματος, περισσότερο ακόμα και από το οικονομικό. Έτσι, κάποιοι βρίσκουν προτιμότερο ένα έστω παράλογο νόημα από την πλήρη απουσία νοήματος· μπροστά στην απώλεια της αυτοεκτίμησης και της αξιοπρέπειάς τους, ψάχνουν να βρουν το ακόμα χειρότερο για να καταπολεμήσουν όπως νομίζουν το κακό· να κάνουν πλήρη και γενικό τον (αυτο)εξευτελισμό ώστε να μην αισθάνονται μόνο αυτοί εξευτελισμένοι.

Τί θα θέλατε να πείτε στους ,,ανύπαρκτους,, γενικά της Ελλάδας;

Οι άνθρωποι υπάρχουν κατά πολλούς διαφορετικούς τρόπους, και κανείς δεν είναι πραγματικά ανύπαρκτος παρά μόνο αν εξαφανιστεί βιολογικά. Μερικές φορές ούτε και τότε. Είναι πιθανό κάποιοι, κάποιες στιγμές ή ως προς κάποιες διαστάσεις της ύπαρξής τους, να είναι στον ένα ή τον άλλο βαθμό αθέατοι για τους περισσότερους –ιδίως αν αυτοί οι τελευταίοι αποφασίσουν να εθελοτυφλούν· αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και ανύπαρκτοι, διότι η ύπαρξή μας είναι πάντα μία κοινωνική σχέση και παράγει αποτελέσματα (συχνά απρόβλεπτα, σε τόπους και χρόνους που δεν το φανταζόμαστε) έστω και αθέατη.

Η Διάσκεψη της Βάνζεε. H τελικη λυση για τους Εβραιους

Εξοντώστε τους Εβραίους! Αυτό ήταν το σαφέστατο μήνυμα που δόθηκε στη γραφειοκρατία της Ναζιστικής Γερμανίας από τον αρχι-Ναζί Ράινχαρντ Χάιντριχ, που προήδρευσε διάσκεψης στο προάστιο Βάνζεε (Wannsee) του Βερολίνου, σχετικά με την τελική λύση που έπρεπε να δοθεί στο Εβραϊκό ζήτημα, δηλαδή για την οργανωμένη εξόντωση του Εβραϊκού πληθυσμού της Ευρώπης. Η Διάσκεψη της Βάνζεε, όπως έμεινε στην ιστορία, έγινε στις 20 Ιανουαρίου 1942 και πολλά από αυτά που συζητήθηκαν έγιναν γνωστά μετά την κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ.
Ένα από τα μείζονα προβλήματα για τον Χίτλερ το καλοκαίρι του 1941 ήταν το πρακτέο για τα εκατομμύρια Εβραίων που ζούσαν στις γερμανοκρατούμενες χώρες της Ευρώπης. Η αναμενόμενη για τους Γερμανούς κατάληψη της Σοβιετικής Ένωσης μεγέθυνε το πρόβλημα. Σε μια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου στις 16 Ιουλίου 1941 ο Φύρερ ανακοίνωσε ότι η Σοβιετική Ένωση δυτικά των Ουραλίων θα γίνει ο «γερμανικός κήπος της Εδέμ» και ότι η αχανής αυτή περιοχή θα πρέπει να ειρηνεύσει το ταχύτερο δυνατό. «Αυτό θα επιτευχθεί ταχύτερα αν ξεπαστρέψουμε όποιον μας πάει κόντρα» είπε στους υπουργούς του.
Ο στρατάρχης Χέρμαν Γκέριγκ και ο αρχηγός των SS Χάνριχ Χίμλερ ερμήνευσαν τα λόγια του αρχηγού ως πράσινο φως για να προχωρήσουν με πιο γοργά βήματα προς την τελική λύση του εβραϊκού προβλήματος, που συνίστατο στην εκδίωξη όλων των Εβραίων από τα γερμανικά εδάφη. Στις 31 Ιουλίου 1941 ο Γκέρινγκ έγραψε στον Ράινχαρντ Χάιντριχ, αρχηγό των υπηρεσιών ασφαλείας του Τρίτου Ράιχ, «να αναλάβει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες για την ολοκληρωτική λύση του Εβραϊκού Ζητήματος σε όλα τα εδάφη με γερμανική επιρροή». Τον διέταζε να «συντονίσει όλες τις εμπλεκόμενες κυβερνητικές υπηρεσίες» και «να του υποβάλει ένα προσχέδιο για την τελική λύση του Εβραϊκού προβλήματος». Ο Χάιντριχ γνώριζε πολύ καλά ότι ο Γκέρινγκ ήταν η φωνή του Χίτλερ.

Ο Ποντιακός Εμφύλιος

Η μάχη του Κιλκίς είναι η πιο φονική σύρραξη του Εμφυλίου – αν εξαιρέσουμε τις μάχες σε Γράμμο και Βίτσι. Και η πιο τραγική στιγμή για τους πρόσφυγες Ποντίους, που αλληλοσφάχτηκαν ανελέητα.  Ελάχιστοι τη γνωρίζουν, αν εξαιρέσουμε τους ντόπιους Κιλκισιώτες.
4 Νοεμβρίου 1944
Με την αποχώρηση των Γερμανών, περί τους 8000 (σύμφωνα με άλλες πηγές: 7.300) ένοπλοι των αντιεαμικών ομάδων, στην πλειοψηφία τους  Πόντιοι πρόσφυγες, οχυρώνονται στο Κιλκίς, περιμένοντας να φτάσουν οι Εγγλέζοι για να παραδοθούν σε αυτούς και για να αντιμετωπίσουν εκεί τον ΕΛΑΣ, σε περίπτωση που τους επιτεθεί. 1500 επιπλέον ένοπλοι ακολουθούν προς Βορράν τον Πόντιο οπλαρχηγό Κωνσταντίνο Παπαδόπουλο, ο οποίος υποστηρίζει ότι καλύτερες πιθανότητες υπάρχουν αν αντιμετωπίσουν τον ΕΛΑΣ στην ύπαιθρο και στα βουνά.
Η μάχη ξεκίνησε τα ξημερώματα της 4^ης Νοεμβρίου και κράτησε ως το απόγευμα της ίδιας ημέρας, με τεράστιες απώλειες κι από τις δύο πλευρές. Για τους Ταγματασφαλίτες αναφέρονται 1500 νεκροί στη μάχη, η οποία ολοκληρώθηκε με πεισματικές οδομαχίες.
Ακολούθησαν μαζικές εκτελέσεις των αιχμαλωτισθέντων / παραδοθέντων, κατά το πρότυπο του Μελιγαλά. Σύμφωνα με πηγές της εποχής (μη εαμικές) οι εκτελεσθέντες αιχμάλωτοι ήταν περίπου 2.100. Αν προσθέσουμε σε αυτούς τους 1500 νεκρούς της μάχης και τους 800 εκτελεσθέντες (μετά την παράδοσή τους στον ΕΛΑΣ) τις επόμενες μέρες στον Προμαχώνα των Σερρών και στην Τριάδα, συμπληρώνεται το αστρονομικό νούμερο των 4.500 νεκρών. Ο αριθμός αυτός μάλλον είναι υπερβολικός, αλλά οπωσδήποτε ενδεικτικός.

ΤΟ ΚΑΚΟΛΥΡΙ ΦΛΕΓΕΤΑΙ .... Η ΤΥΦΛΗ ΟΘΩΜΑΝΗ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ .... ΚΑΙ ΤΑΓΜΑΤΑ ΔΕΡΒΙΣΗΔΩΝ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.

Σπάνια στην Ελληνική, παγκόσμια και πλανητική σκηνή ένα χωριό εμφανίζει τόσο σπάνια χαρακτηριστικά...

Το ΚΑΚΟΛΥΡΙ που οι γραφειοκράτες του μετεμφυλιακού κράτους του άλλαξαν όνομα και το έκαναν ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ, έχει την κρυμμένη ιστορία του... Στην πραγματικότητα κανένας ντόπιος δεν την διαφημίζει απορροφημένος με την καθημερινότητα...

Επί της ουσίας είναι ένα χωριό που γεφυρώνει την ιστορία εκεί κάτω πριν την απελευθέρωση από τους Οθωμανούς, καθώς και την Χιτλερική θηρηωδία...

Δεν ξέρω γιατί ένα χωριό ενόχλησε τους γραφειοκράτες και το μετονόμαζαν... Η αλλαγή της ντοπολαλιάς ήταν ένα σπορ απίστευτο... Ήθελαν ίσως κάτι πιο εύηχο, κάτι που να μην θυμίζει ένα άσχημο κόκκορα...!!!!!!! που είχε και κακό λυρί.... Τι να πει κανείς...

Λοιπόν εκεί κοντά στον "αμαξωτό" που συνδέει την Χαλκίδα με την Κύμη υπάρχει μια γέφυρα που ονομάζεται "γέφυρα της Σκοτεινής". Άμα ρωτήσεις τους ντόπιους θα σου πούνε ότι την λένε σκοτεινή γιατί τα πλατάνια και το πράσινο δηλ τα "ρουμάνια" (ρουμάνια λέμε τα μέρη που το πράσινο είναι πυκνό και ακαλλιέργητο)... Φευ η "γέφυρα της Σκοτεινής" έχει την δική της ιστορία...

Μια τυφλή Οθωμανή περπατούσε και στην γέφυρα, ως εκ θαύματος, βρήκε το φως της.. Από εκεί πήρε το όνομά της... Μετά πήγε στο μοναστήρι του Σωτήρος και προσεκύνησε. Άλλοι λένε ότι πήγαινε πριν βρει το φως της προς το μοναστήρι... Είναι από τα πολλά ιστορικά θαύματα που ο κοσμάκης διέσωσε ανάμεσα στους Οθωμανούς και τους Χριστιανούς δούλους... Διάβολε τα πολλά χρόνια κοινής ζωής άφησαν πολλά τέτοια ιστορικά...

Εγώ συμφωνώ με την πρώτη εκδοχή γιατί εκεί κοντά στον Καστροβαλά (και εδώ οι μουρλοί γραφειοκράτες το έκαναν Καλημεριάνοι...) και τους Γραμματικιάνους ήταν η Οθωμανική διοίκηση, οι καδήδες τα γραφεία κλπ...

Ώστε φταίνε οι "πλατείες", ε;

Μάης 2011. Ξεκινούν οι συγκεντρώσεις στις πλατείες. Αυτές που ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ μας λένε πως ενίσχυσαν τους ναζί. Για να δούμε κατά πόσο αυτή η "εκτίμηση" έχει επαφή με την πραγματικότητα.
Πηγή

 Ιούλιος 2011. Μετά την κυβερνητική κρίση, την παρολίγον συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τον ανασχηματισμό, την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου και το λυντσάρισμα των ελλήνων πολιτών ξανά και ξανά από τους ένστολους αλήτες του Παπουτσή  το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει δείγματα κατάρρευσης χάνοντας 5,5% μέσα σε 3 μήνες! Αύξηση σχεδόν 40% των εν δυνάμει ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που κεφαλοποιεί δημοσκοπικά τη στάση του στις πλατείες και από το 6.5% ανεβαίνει στο 9%. Οι ναζί, (κόντρα στα ψεύδη που διακινούν τώρα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ), παραμένουν στο περιθώριο του 1% και δεν εμφανίζονται καν στις δημοσκοπήσεις .

 Δεκέμβρης 2011. Πτώση κυβέρνησης ΓΑΠ, συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, ξέπλυμα ακροδεξιάς με την -για πρώτη φορά στην μεταπολίτευση υπουργοποίηση ξεκάθαρα ακροδεξιών φωνών (ΕΠΙΛΟΓΗ του ΠΑΣΟΚ καθώς ΔΕΝ ήταν απαραίτητοι οι ψήφοι του ΛΑΟΣ). Το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται και πέφτει δημοσκοπικά 11%, ενώ η αριστερά ανεβαίνει συνολικά κατά  15,5% (η ΔΗΜΑΡ κατά 7.5%, ο ΣΥΡΙΖΑ κατά 5%, το ΚΚΕ 2%, Οικολόγοι 0,5%, ΑΝΑΡΣΥΑ 0,5%) φτάνοντας το 42%! Η κωλοτούμπα του Σαμαρά ρίχνει κατά 2,5 μονάδες τη ΝΔ μέσα σε ένα μόλις μήνα και 1,5% το ακροδεξιό ΛΑΟΣ.  Οι ναζί ανεβαίνουν στο 1,5% για πρώτη φορά εισπράττοντας κάποιους λίγους απογοητευμένους νεοδημοκράτες και αυριανιστές πασόκους εθνικιστικής κοπής.

Ο “Μακεδονικός τους Αγώνας”

Η αλήθεια για τον »Μακεδονικό Αγώνα», όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα ντοκουμέντα της εποχής. Μια αλήθεια που έχει κρυφτεί και θα κρύβεται συνέχεια από το ελληνικό κράτος και τους εθνικιστές ιστορικούς που το υπηρετούν.

Συχνά πυκνά ακούμε και διαβάζουμε για τον περιβόητο Μακεδονικό αγώνα, σε ΜΜΕ, εφημερίδες, σε γιορτές, εκκλησίες ακόμα και σε συζητήσεις. Συνήθως η αναφορά σε αυτόν τον...
“αγώνα” γίνετε με υπερήφανο ύφος και επικούς τόνους. Η συνεχής δε επανάληψη των “άθλων” αυτών μαζί με την άγνοια όσων έτσι άκριτα υιοθετούν και μεταφέρουν τα όσα άκουσαν στο δημοτικό σχολείο, βοηθούν στην συντήρηση ενός ακόμη μύθου.

Αν, σε μια τέτοιου είδους συζήτηση, συμμετέχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα, δεν διάβασαν σε βάθος σχετικά με το θέμα και δεν έχουν καμιά σχέση με το μακεδονικό ζήτημα τότε όλα καλά. Όλοι θα αναμασούν τα τετριμμένα, θα ικανοποιούν τον πατριωτισμό τους και θα αισθάνονται μια χαρά “Εθνικά Υπερήφανοι”!

Αν όμως, ανάμεσα στους συνομιλητές υπάρχει κάποιος περίεργος που να γνωρίζει την πραγματικότητα, τότε έχουμε απίθανους διάλογους που σαν μόνιμη κατάληξη έχουν τον στιγματισμό του περίεργου, σαν “μειοδότη”, “πράκτορα” και άλλα παρόμοια!

Πρώτο συμπέρασμα: Οι Νεοέλληνες, όπως υιοθέτησαν σαν ιστορικά γεγονότα τους μύθους περί Αγίας Λαύρας και κρυφού σχολειού, με την ίδια ζέση αναπαράγουν όσα τους είπαν στο δημοτικό σχολείο για τον Παύλο Μελά, τον Καραβαγγέλη, τον Κώττα και τους “Μακεδονομάχους”! Όταν αρχίσει κάποιος περίεργος που ερευνά, να ξηλώνει το πουλόβερ του μύθου και του ψεύδους του «Μακεδονικού τους» αγώνα έντρομοι αποχωρούν από τις συζητήσεις, αλλά σπάνια αναθεωρούν την άποψη τους για το θέμα. Βλέπετε, ποιος έχει τα κότσια να φέρει την ταμπέλα του “εθνοαποδημητή”, του “ανθέλληνα” και του “πράκτορος”;

Η Ελληνική προπαγάνδα για εσωτερική κατανάλωση και δημιουργία εθνικού φρονήματος φρόντισε να διαστρεβλώσει πολύ έντεχνα όλα τα γεγονότα της επίμαχης περιόδου του λεγόμενου “Μακεδονικού αγώνα”. Πρώτα από όλα, ακόμα και σήμερα η ελληνική προπαγάνδα συνεχίζει να μιλά για Βουλγάρους ενώ είναι γνωστό, και στον πιό άσχετο, ότι δεν υπήρξε ποτέ Βουλγαρική κατοχή στα χωριά της σημερινής Ελληνικής Μακεδονίας την εποχή της Οθωμανικής κυριαρχίας στη περιοχή !!!!

Ουρανία Μιχαλολιάκου: Μήπως στη μπουζού;

Κόρη και σύντροφος ποιητών

Κυρία με μύστακα

Του Αναγνώστη Λασκαράτου
1. Η χαριτόβρυτη, καλλιεργημένη (στην αργκό του οικογενειακού Hotel New Dream) και ευφυέστερη ενός κολοκυθοανθού  θυγατέρα του βουλευτικού ζεύγους των Φύρερ δις Ουρανία, είναι σύντροφος του (κατά τι ολιγότερον) ευφυούς βουλευτού Ματθαιόπουλου, ο οποίος ύστερα από απαίτησή της στον μπαμπά, κατέλαβε το θώκο του βουλευτή Σερρών Σιώη, που αν και άνεργος παραιτήθηκε λόγω «φόρτου εργασίας»,  μετά διορίστηκε υπάλληλος στη Βουλή (γνωρίζει ανάγνωση) και στις 4.10.2012 εκδόθηκε εναντίον του ένταλμα σύλληψης για τον τραυματισμό μέλους της «Ανταρσύας».

2. Οι γονείς της δίδος Ουρανίας  διατηρούν τη «φορολογική φωλίτσα» του πορνοξενοδοχείου New Dream στο οποίο απασχολούνται αλλοδαποί ιδιοκτήτε και υπάλληλοι (Βορειοηπειρώτε κλπ). (‘Έθνος’-2/12/2012, «Μία από τις πλέον αποτελεσματικές μεθόδους για να σβήσει κάποιος τα ίχνη του από την εφορία και να γλιτώσει μεγάλα ποσά φόρου για εισοδήματα από εκμίσθωση ακινήτων είναι να εμφανίσει στη δήλωσή του ότι τα ακίνητα έχουν παραχωρηθεί δωρεάν σε τρίτους. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γλιτώσει μεγάλα ποσά φόρο για ενοίκια που εισπράττει…»).

3. Η καθ’έξιν εμπτύουσα μαμά της Ουρανίας, εκνευρίζεται εύκολα, πετάει καφέδες και κάνει ντου σε τηλεοπτικά συνεργεία, στα καλά του καθουμένου, επειδή ο σύζυγος βρίσκεται στη μπουζού, μαζί με τον μερακλή βουλευτή Λαγό και άλλους ευλαβείς κυρίους,  δημόσιους ουρητές, βωμολόχους Ομολογητές της Ορθοδοξίας («γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες»), μαχαιροβγάλτες κλπ, πατριώτες, θαυμαστές του Μουσολίνι, του Χίτλερ και του παιδεραστή Στράιχερ, που τους υπολήπτονται οι μητροπολίτες Αμβρόσιος και Ανδρέας, αγιορείτες “γκουρού”, αρχιμανδρίτες που βγάζουν ατιμώρητοι πολιτικό λόγο από τα μπαλκόνια τους, λίγο παλιότερα και ο ιερός Σεραφείμ, πριν να «ανακαλύψει» με περίεργη καθυστέρηση πως είναι λιγουλάκι Σατανιστές.